VII SA/Wa 160/15

SENTENCJA Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] marca 2015r. po rozpoznaniu wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: 1). przyznać M. P. prawo pomocy poprzez zwolnienie od części wpisu sądowego od skargi w wysokości 350,00 złotych, 2). w pozostałym zakresie wniosek oddalić. UZASADNIENIE Wnioskodawczyni M. P. zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy nadsyłając do Sądu w dniu 18 lutego 2015r. wypełniony formularz PPF i wnosząc w nim o zwolnienie od kosztów sądowych lub częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku przedstawiła swoją sytuacją finansową, majątkową i życiową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a ) Podkreślić należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Instytucja przyznania prawa pomocy ma zatem charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. Oceniając dane przedstawione w formularzu uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść w całości kosztów sądowych. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem i synem. Wspólnie utrzymują się z dochodów uzyskiwanych przez wnioskodawczynię z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 4.679,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni podała, że jest współwłaścicielem domu drewnianego o pow. 50 m ² oraz nieruchomości rolnej 77 arów. Nadmieniła, że ww. dom jest 100 -letni, nieremontowany w złym stanie techniczny, W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podkreśliła, że jej rodzina utrzymuje się jedynie z wynagrodzenia jakie ona uzyskuje. Wyjaśniła, że mąż i syn nie pracują, mąż po prawie 30 latach pracy został zwolniony z uwagi na redukcję etatów, syn natomiast jest studentem studiów magisterskich. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że jest osobą bardzo schorowaną, po trzech poważnych operacjach, które podała we wniosku. Wnioskodawczyni podniosła, że stan jej zdrowia wymaga stałego przyjmowania leków oraz wykonywania badań, co pochłania część dochodów. Dokonując analizy sytuacji finansowej wnioskodawczyni i jej zdolności płatniczych w świetle powyższych danych uznano, że nie jest ona w stanie bez uszczerbku w koniecznym dla siebie i rodziny utrzymaniu jednorazowo uiścić wpisu sądowego od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 500,00 złotych. Stwierdzono, że byłby to wydatek wykraczający poza jej rzeczywiste możliwości finansowe. W związku z powyższym, przyznano wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez zwolnienie od części wpisu sądowego od skargi w wysokości 350,00 złotych. Jednocześnie uznano, że brak jest brak podstaw do przyjęcia, iż wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego samodzielnie. Zauważyć należy, że wnioskodawczyni uzyskuje miesięcznie dochód w wysokości 4.679,00 złotych miesięcznie. Wskutek powyższego stwierdzono, że wnioskodawczyni mając stały dochód miesięczny we wskazanej wyżej wysokości powinna partycypować w kosztach sądowych. Oceniono, że będzie w stanie samodzielnie ponieść koszty pozostałej części wpisu sądowego w wysokości 150,00 złotych i ewentualne późniejsze koszty postępowania. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.