I GSK 428/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 21 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Miasta Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 417/17 w sprawie ze skargi Miasta Ż. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Ś. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 417/17 oddalił skargę M. Ż. (dalej: skarżąca) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Ś. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę. Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Rozstrzygnięciem nadzorczym Nr [...] z [...] lutego 2017 Wojewoda Ś.stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ż. z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie uchylenia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w Ż. z 24 listopada 2016 r. w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Ż. na rok 2017 w całości - jako sprzecznej z art. 7 Konstytucji w związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.; dalej u.s.g). W uzasadnieniu wyjaśnił, że Uchwała Nr [...] została podjęta w sytuacji, w której w stosunku do uchylonej uchwały Nr [...] przeprowadzono postępowanie nadzorcze, zakończone wydaniem stosownego rozstrzygnięcia nadzorczego w dniu 29 grudnia 2016 r. Wyjaśniając skutki wydania aktu nadzoru powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 9 grudnia 2003 r., o sygn. akt P 9/02 oraz wyrażoną w art. 7 Konstytucji zasadą legalności stwierdzając, że podjęcie przez Radę Miejską uchwały w sprawie uchylenia uchwały nie funkcjonującej w obrocie prawnym było bezprzedmiotowe bowiem uchylenie uchwały, w odróżnieniu od jej unieważnienia wywołuje skutek ex nunc - od daty podjęcia uchwały, wyłącznie "na przyszłość". Podkreślono, że podstawę prawną do podjęcia uchwały Nr [...] stanowił przepis art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 139 ze zm. – dalej: u.z.z.w.) upoważniający radę gminy do zatwierdzenia w formie uchwały taryf za zbiorowe dostarczanie wody i zbiorowe odprowadzanie ścieków. Przepis art. 24 ust. 5 ustawy stanowi natomiast, że rada gminy może podjąć uchwałę o zatwierdzeniu taryf bądź o odmowie zatwierdzenia taryf w terminie 45 dni od złożenia wniosku w sprawie ich zatwierdzenia. Jednocześnie żaden przepis ustawy nie daje radzie uprawnienia do uchylenia przyjętych uprzednio taryf - rada wypowiada się zatem co do przedłożonych taryf tylko raz - zatwierdzając je albo odmawiając zatwierdzenia. Zatem zdaniem organu nadzoru - Rada po upływie 45-dniowego terminu od dnia złożenia wniosku utraciła prawo do wypowiadania się w sprawie taryf; nadto przepisy ustawy nie dają Radzie prawa do uchylenia podjętej uprzednio uchwały w sprawie zatwierdzenia taryf. Skarżąca nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Sąd I instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718; dalej p.p.s.a.) wskazał, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy jest istotna sprzeczność uchwały lub zarządzenia z prawem. Orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały organu gminy przez wojewodę może być wydane tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści tego przepisu. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie zachodzi i organ nadzorczy jednoznacznie i konkretnie tą sprzeczność wykazał. Skoro bowiem taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy, zatem rada gminy rozstrzyga o prawidłowości przedłożonej przez przedsiębiorstwo taryfy (art. 24 ust. 1 u.z.z.w.). Sprawa taryfy może być zatem rozstrzygnięta przez jej zatwierdzenie w sytuacji, gdy taryfa odpowiadać będzie prawem określonym wymaganiom. Czynność zatwierdzenia oznaczać będzie akceptację obowiązywania cen i opłat w ustalonej w taryfie wysokości. W przeciwnym przypadku rada gminy jest władna podjąć uchwałę o odmowie jej zatwierdzenia taryf. W ocenie WSA zasadnie zatem Wojewoda w rozpoznawanej sprawie stwierdził brak podstaw prawnych do samodzielnego uchylania uchwały w spornym zakresie przez Skarżącą, a takie działanie za sprzeczne z art. 7 Konstytucji RP i art. art. 24 ust. 5 u.z.z.w., co odpowiednio uzasadnił. W ocenie WSA nawet jeśli istniałby przepis kompetencyjny pozwalający organowi gminy uchylać uchwały wcześniej zatwierdzające taryfy to i tak w sytuacji gdy zostało wszczęte postępowanie nadzorcze do danego aktu organ ten nie ma prawa dokonywać w ramach autokontroli samodzielnego eliminowania z obrotu prawnego swego pierwotnego aktu. W sytuacji bowiem otrzymania stosownego zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego kontrolę nad legalnością i prawidłowością danego aktu przejął już wojewoda. Ewentualne uchylenie przez organ gminy takiej uchwały byłoby możliwe gdyby wcześniej poinformował organ nadzorczy o planowanym podjęciu takich działań i uzyskaniu stosownej akceptacji. W niniejszej sprawie skarżąca została stosownym zawiadomieniem wcześniej poinformowana o prowadzonym postępowaniu nadzorczym wobec spornej uchwały. Zatem powoływanie się na podjęcie na obradach XXX sesji Rady Miejskiej w Ż. w dniu 29 grudnia 2016 roku uchwały uchylającej w godz. 8 – 9:15, podczas gdy rozstrzygnięcie dostarczono do Urzędu Miejskiego w Ż., 29 grudnia 2016 roku dopiero o godz.13.54 – nie mogło odnieść skutku. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto oświadczyła, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie W oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: a) przepisu art. 24 u.z.z.w. poprzez przyjęcie, iż nie ma on zastosowanie w stosunku do Gminy podejmującej uchwałę o uchyleniu uchwały w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę, b) przepisu art. 91 u.s.g. w zw. z przepisem art. 24 u.z.z.w. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa. W oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, mogące mieć wpływ na wynik postępowania, tj.: a) art. 84. Konstytucji RP: "Każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej", b) art. 7. Konstytucji RP: ,,Organy władzy publicznej działają na podstawie prawa i w granicach prawa", c) art. 165 ust. 2 Konstytucji RP: "Samodzielność jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie sądowej", d) art. 6. k.p.a.: "Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa", e) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 – dalej: p.u.s.a.); - w ten sposób, iż Sąd nie dokonał prawidłowo kontroli skarżonej uchwały pod względem zgodności z prawem i w konsekwencji uznanie przez Sąd, iż Wojewoda Ś. [...] działał w granicach prawa, f) naruszenie przepisu art. 91 u.s.g., polegające na uznaniu, że w sprawie miało miejsce istotne naruszenie prawa. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione. W skardze kasacyjnej Miasto postawiło zarzuty naruszenia art. 24 u.z.z.w. poprzez przyjęcie, iż nie ma on zastosowania w stosunku do Gminy podejmującej uchwałę o uchyleniu uchwały w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę; art. 91 u.s.g. w zw. z przepisem art. 24 u.z.z.w. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa oraz art. 84, art. 7, art. 165 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 k.p.a., art. 1 § 2 p.u.s.a., w ten sposób, iż Sąd I instancji nie dokonał prawidłowo kontroli skarżonej uchwały pod kątem zgodności z prawem i w konsekwencji uznania przez Sąd, iż Wojewoda Ś. działał w granicach prawa, a także naruszenia art. 91 u.s.g. polegające na uznaniu, że w sprawie miało miejsce istotne naruszenie prawa. Mając na względzie przedstawione zarzuty zauważyć wypada, że skarżące kasacyjnie Miasto wskazuje na naruszenie prawa, które można sprowadzić do wspólnego mianownika, a mianowicie, iż Gminie przysługuje prawo do uchylenia własnej uchwały dotyczącej zatwierdzenia taryf w ramach samokontroli własnych działań. W ocenie NSA, ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie Gminy zgodzić się nie można. Sprzeczność z prawem uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego zachodzi w sytuacji, gdy doszło do jej wydania z naruszeniem przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię, a także z naruszeniem przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny", Samorząd Terytorialny, 2001, z.1-2, str. 101-102). Zatem przyjąć należy, iż stwierdzenie nieważności uchwały, jako sprzecznej z prawem - o czym stanowi art. 91 ust. 1 u.s.g. - może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika to wprost z treści tego przepisu. W takim bowiem przypadku nie jest konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 18/09, LEX nr 509633; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 1 października 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 2083/10, LEX nr 756684; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 245/11, LEX nr 821568 oraz wyrok WSA w Opolu z dnia 12 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Op 405/15, LEX nr 1932779). Przede wszystkim wskazać należy, że kompetencję do określania taryf opłat za wodę i ścieki ustawodawca przyznał przedsiębiorstwom wodno-kanalizacyjnym (art. 20 u.z.z.w.). Zatwierdzenie taryf powierzył zaś radom gmin, które dokonują tego w drodze uchwały (art. 24 ust. 1 u.z.z.w.). Postępowanie taryfowe wszczyna wniosek przedsiębiorstwa o ich zatwierdzenie, składany wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia w życie taryf (art. 24 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej). Przepisy ustawy zobowiązują przedsiębiorstwo do dołączenia do ww. wniosku dokumentów, w postaci szczegółowej kalkulacji cen i stawek opłat oraz aktualnego planu (art. 24 ust. 3 u.z.z.w.). Natomiast na podstawie art. 24 ust. 4 omawianej ustawy, przed podjęciem przez radę gminy uchwały w przedmiocie zatwierdzenia określonych przez wnioskodawcę stawek opłat, organ wykonawczy gminy wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza, czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 tej ustawy, pod względem celowości ich ponoszenia. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 5 u.z.z.w., rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały sporządzone niezgodnie z przepisami. W tym miejscu dodać można, że w uchwale siedmiu sędziów z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. II OPS 1/05 (LEX nr 148425) NSA uznał, że sformułowania: "podlegają zatwierdzeniu" oraz "zatwierdza" stanowią część szczegółowej normy kompetencyjnej, która nakłada na radę gminy powinność rozpatrzenia wniosku przedsiębiorstwa o zatwierdzenie przygotowanej taryfy. Zatem przepis art. 24 ust. 1, ust. 4 i 5 u.z.z.w. stanowi normy kompetencyjne, nakładające na wymienione w nim organy obowiązek zajęcia się sprawą taryfy w granicach przypisanych im kompetencji władczych, z zachowaniem wskazanego terminu do podjęcia uchwały, tj. 45 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli rada gminy nie podejmie uchwały w terminie 45 dni, czyli w okresie dyscyplinującym radę z woli ustawodawcy, wówczas - na mocy art. 24 ust. 8 ustawy - taryfy wchodzą w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o ich zatwierdzenie. Niewątpliwie zatem, w ocenie NSA, omawiany art. 24 ust. 5 u.z.z.w. ma charakter przepisu kompetencyjnego, ograniczającego czasowo uprawniony organ gminy (jego radę), do podjęcia stosownej uchwały. To ograniczenie czasowe, to okres 45 dni, liczony od dnia złożenia wniosku przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Powtórzyć jeszcze raz należy, że jeżeli rada gminy nie podejmie stosownej uchwały w terminie 45 dni, to na mocy art. 24 ust. 8 u.z.z.w. taryfy wejdą w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia przez przedsiębiorstwo wniosku o ich zatwierdzenie. Podkreślić w tym miejscu należy, że przepis stanowiący podstawę prawną do wydania uchwały o zatwierdzeniu taryf jest przepisem kompetencyjnym. Przemawia to za tym, aby przepis ten był wykładany zgodnie z jego literalnym brzmieniem z zakazem dokonywania wykładni rozszerzającej. W myśl tego przepisu, powtórzyć jeszcze raz trzeba, Rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami. Zatem kompetencja rady gminy została ograniczona wyłącznie do podjęcia uchwały o zatwierdzeniu taryf, albo o odmowie zatwierdzenia tych taryf i to tylko w zakreślonym terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne o zatwierdzenie taryf. Powszechnie przyjmuje się, że wykładni rozszerzającej nie podlegają przepisy kompetencyjne (por. D. Dudra, Glosa do postanowienia NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., I FSK 395/16, ZNSA 2017/4/149-158). Jako przykład tego poglądu można podać wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2000 r., K 25/99 5, wskazywany przez L. Morawskiego podczas analizy orzecznictwa dotyczącego rozszerzającej wykładni prawa (por. L. Morawski, Wykładnia w orzecznictwie sądów, Toruń 2002, s. 251.). Trybunał Konstytucyjny w uchwale z 7 marca 1995 r., W 9/94 7 stwierdził, że w piśmiennictwie prawniczym i orzecznictwie sądowym przyjmuje się zgodnie, iż przepisy właściwych ustaw określające podstawy wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania należy interpretować ściśle i niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca. Także NSA w orzecznictwie podkreśla, że z konstytucyjnej zasady praworządności, jak również z zasady państwa prawa wynika jednoznaczny wniosek, iż w przypadku gdy normy prawne nie przewidują wyraźnie kompetencji organu państwowego, kompetencji tej nie wolno domniemywać i w oparciu o inną rodzajowo kompetencję przypisywać ustawodawcy zamiaru, którego nie wyraził (por. uchwałę składu 7 sędziów NSA z 5 grudnia 2016 r., II GPS 2/16, a także uchwałę TK z 10 maja 1994 r., W 7/94, OTK ZU 1994, poz. 23.). Żaden przepis ustawy nie daje radzie uprawnienia do uchylenia przyjętych w drodze uchwały taryf. Kompetencja rady dotyczy zatem wyłącznie zatwierdzenia lub odmowy ich zatwierdzenia. Rada wypowiada się w tym zakresie jednokrotnie. Natomiast w przypadku gdyby rada nie podjęła w zakreślonym terminie uchwały w przedmiocie taryf, to w myśl przywołanego wyżej art. 24 ust. 8 u.z.z.w. taryfy weszłyby w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku. W przedmiotowej sprawie taryfy zostały jednak przez Radę Miasta zatwierdzone i fakt podjęcia w dniu 29 grudnia 2016 r. kolejnej uchwały o uchyleniu uchwały zatwierdzającej taryfy nie skutkuje tym samym co niepodjęcie uchwały o zatwierdzeniu taryf. Nie można zatem uznać, że skutek równoznaczny z niepodjęciem uchwały wywołuje uchylenie uchwały o zatwierdzeniu taryf. Tym bardziej, że uchwała o uchyleniu uchwały zatwierdzającej taryfy została podjęta już po upływie 45 dni. Należy podzielić zapatrywania Wojewody wyrażone w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 2 lutego 2017 r., iż omawiany termin 45 dni jest terminem zawitym, materialnym i jego upływ skutkuje wygaśnięciem uprawnienia do wypowiedzenia się przez radę w przedmiocie taryf. Dodać do powyższego należy, że w myśl art. 24 ust. 5a u.z.z.w. w razie stwierdzenia przez organ nadzoru nieważności uchwały o zatwierdzeniu taryf albo niestwierdzenia nieważności uchwały o odmowie zatwierdzenia taryf, czas obowiązywania dotychczasowych taryf przedłuża się o 90 dni od dnia doręczenia przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu rozstrzygnięcia nadzorczego. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio. Stosowanie odpowiednie ust. 2 oznacza obowiązek przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego do ponownego złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 8 u.z.z.w. niepodjęcie uchwały w terminie 45 dni wywołuje inny skutek, gdyż w przypadku niepodjęcia uchwały w terminie 45 dni, taryfy zweryfikowane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) wchodzą w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf. Powyższe oznacza, że system ustawy zaopatrzeniowej ustanowiony przez prawodawcę ma zapobiegać sytuacji, gdy świadczenie usług dostarczania wody oraz odprowadzania ścieków mógłby zostać zakłócony. Ciągłość tych usług wina być zachowana. Uznanie za skuteczną możliwość wyeliminowania uchwały zatwierdzającej taryfy poprzez uchylenie tej uchwały przez radę ograniczałoby też kompetencje organu nadzoru do stwierdzenia nieważności uchwały o zatwierdzeniu taryf oraz eliminowało skutki rozstrzygnięcia nadzorczego w postaci obowiązku ponownego złożenia przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne wniosku o zatwierdzenie taryf. Reasumując, rada gminy na podstawie art. 24 ust. 5 u.z.z.w. posiada kompetencję do zatwierdzenia lub do odmowy zatwierdzenia taryf w drodze uchwały, w zakreślonym przez ustawodawcę terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne o zatwierdzenie taryf. Nie jest zatem uprawniona w ramach samokontroli do uchylenia własnej uchwały o zatwierdzeniu taryf, tym bardziej po upływie ww. terminu. Z przedstawionych powodów wszystkie postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa należało uznać za nieusprawiedliwione. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za niezasadne i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.