V GC 1099/24

Common courts2025-03-18

Case number

V GC 1099/24

Judgment date

2025-03-18

Type

SENTENCE

Judges

Alina Kordus-Krajewska (PRESIDING_JUDGE)

Legal basis

509§1 k.c

Summary

Pozorność umowy cesji podlega ocenie w oparciu o zebrany materiał dowodowy

Judgment text

Sygn. akt V GC 1099/24 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 18 marca 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu V Wydział Gospodarczy w składzie: <table> <colgroup> <col width="186"/> <col width="525"/> </colgroup> <tr> <td> Przewodniczący: </td> <td> sędzia Alina Kordus-Krajewska </td> </tr> <tr> <td> Protokolant: </td> <td> sekr.sąd. Agnieszka Charubin </td> </tr> </table> po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2025 r. w Toruniu na rozprawie sprawy z powództwa (...) przeciwko(...)w W. o zapłatę I oddala powództwo; II zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. sędzia Alina Kordus-Krajewska Sygn. V GC 1099/24 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Pozwem z dnia 10 stycznia 2024r. (data stempla pocztowego) wniesionym do Sądu Rejonowego w Ostrołęce, powód T. D. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. (...) z siedzibą w R. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwoty 34.000,00 zł, w tym: - 17.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od 16 sierpnia 2023r. do dnia zapłaty; - 17.200,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od 19 września 2023r. do dnia zapłaty. Ponadto, powód wniósł o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w zakresie kosztów do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód wskazywał, że strony procesu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nawiązały współpracę, polegającą na tym, iż pozwany „(...) W. wynajął na okres 1 miesiąca w sierpniu 2023r. ciągnik siodłowy S. nr rej. (...), ciągnik siodłowy S. nr rej. (...), a także ciągnik siodłowy (...) nr rej. (...) oraz naczepę o nr rej. (...). Powód wyjaśniał, że pozwany ponadto wynajął we wrześniu 2023r. na okres 1 miesiąca ciągnik siodłowy S. nr rej. (...), ciągnik siodłowy S. nr rej. (...), a także ciągnik siodłowy S. nr rej. (...) oraz naczepę o nr rej. (...). Powód podnosił, że strony ustaliły wynagrodzenie za najem poszczególnych ciągników siodłowych oraz naczepy i stosownie do powyższych ustaleń T. D. wystawił 2 faktury, zaś stawki odpowiadały stawkom rynkowym, zostały one zaakceptowane przez pozwaną Spółkę, która wcześniej wynajmowała te same pojazdy za takie wynagrodzenie, które uprzednio były wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez małżonkę powoda – K. D. pod nazwą Al. (...). Ostatecznie powód wskazał, że pozwany nie dokonał płatności na rzecz powoda za wykonaną usługę i nie opłacił należności wynikających z wystawionych faktur (k. 3 – 7). Postanowieniem z dnia 15 lutego 2024r. Sąd Rejonowy w Ostrołęce V Wydział Gospodarczy stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania według właściwości Sądowi Rejonowemu w Toruniu V Wydziałowi Gospodarczemu (k. 29). Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 12 kwietnia 2024r. orzeczono zgodnie z żądaniem powoda (k. 38). Od powyższego nakazu pozwany wniósł sprzeciw, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w zakresie kosztów do dnia zapłaty. Pozwany zakwestionował twierdzenia powoda dotyczące zawierania umów najmu ciągników siodłowych oraz naczep. Wskazywał, że załączone przez powoda faktury VAT nie zostały podpisane ani w jakikolwiek inny sposób zaakceptowane przez pozwaną spółkę. Podniósł także zarzut braku legitymacji procesowej powoda, wyjaśniając, że przedłożone przez powoda umowy zawarte zostały przez inny podmiot, tj. zawarte zostały pomiędzy pozwanym a K. D. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Al. (...). Pozwany nigdy nie został poinformowany o przelewie wierzytelności K. D. na rzecz powoda (k. 50 - 53). W odpowiedzi na sprzeciw pozwanego, powód pismem procesowym z 9 września 2024r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Podnosił, że wbrew twierdzeniom strony pozwanej, rzeczywistą stroną umowy najmu ciągników siodłowych wskazanych w pozwie był powód T. D. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. (...). Wskazywał, że przedmiotowe ciągniki siodłowe wraz z naczepami były wynajęte i wydane pozwanemu przez K. D., na podstawie odrębnych umów. Następnie, na podstawie umowy cesji zawartej pomiędzy T. D. a K. D. w dniu 1 sierpnia 2023r. powód nabył wszelkie prawa i obowiązki z tytułu świadczonych usług najmu przedmiotowych pojazdów – o czym została powiadomiona strona pozwana. Powód wyjaśniał, że żądane pozwem kwoty pieniężne dotyczą jedynie okresu w którym pozwana spółka użytkowała pojazdy, po zawartej umowie cesji i nabycia praw przez powoda T. D.. Powód ostatecznie wskazywał, że przedmiotowe pojazdy zostały zwrócone przez pozwanego w taki sposób, że nie było możliwym sporządzenie protokołów odbioru pojazdów. Ponadto, pojazdy oddane zostały w stanie uszkodzonym (k. 86 – 88). W piśmie procesowym z dnia 13 grudnia 2024r. (data prezentaty) pozwany podtrzymał swoje dotychczasowe wnioski i twierdzenia. Jednocześnie w odniesieniu do pisma powoda z 9 września 2024r. pozwany wskazywał, że powód dokonał zmiany przedmiotowej powództwa. Niezależnie od powyższego, podnosił nadto, że załączona do pisma z 9 września 2024r. umowa cesji powstała dopiero w toku niniejszego procesu, wyłącznie na doraźną potrzebę powoda, albowiem w pozwie nie sposób było znaleźć jakiegokolwiek odniesienia się do faktu przelewu praw i obowiązków na powoda. Gdyby natomiast powód występowałby jako cesjonariusz, nie zaś jako wynajmujący, nie mógłby wystawić załączonych do pozwu faktur. W odniesieniu do dokumentu mającego wykazywać przejście uprawnień na stronę powodową, pozwany podniósł także zarzut braku causy, albowiem brak jest dowodu na wykonanie umowy tudzież na zapłatę ceny za zbywaną wierzytelność. Ostatecznie wskazywał, że przedłożone przez powoda wydruki – raporty blokad – dotyczą dwóch pojazdów i nie odnoszą się do okresu, w którym miał trwać rzekomy najem (k. 108 – 109). W dalszym toku procesu strony podtrzymywały swoje dotychczasowe stanowiska. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Strony procesu są przedsiębiorcami. Przeważająca działalność gospodarcza powoda dotyczy konserwacji i napraw pojazdów samochodowych z wyłączeniem motocykli ((...) oraz działalności usługowej związanej z zagospodarowaniem terenów zieleni (...) (bezsporne, a nadto dowód: wydruk z (...) k. 11) Pozwany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (występując jako najemca) zawarł w dniu 12 marca 2022r. z przedsiębiorstwem Al. (...) (wynajmujący) umowę najmu samochodu, przedmiotem której był samochód osobowy S. model R410, nr rej. (...). Umowa zawarta została na czas określony, tj. od 27 marca 2022r. do 31 grudnia 2023r. Ustalono kwotę za wynajem samochodu w wysokości 4.500,00 zł netto. (dowód: umowa najmu samochodu z 12 marca 2022r. – k. 19 – 23 oraz k. 184-191) Pozwany w dniu 12 marca 2022r. zawarł także z przedsiębiorstwem Al. (...) (wynajmujący) umowę najmu samochodu, przedmiotem której był samochód osobowy (...) nr rej. (...). Umowa zawarta została na czas określony, tj. od 12 marca 2022r. do 31 grudnia 2023r. Ustalono kwotę za wynajem samochodu w wysokości 4.200,00 zł netto. (dowód: umowa najmu samochodu z 12 marca 2022r. – k. 165 – 173) Pozwany w dniu 1 kwietnia 2023r. zawarł z K. D. (wynajmujący) umowę najmu samochodu, przedmiotem której był samochód osobowy(...) nr rej. (...). Umowa zawarta została na czas określony, tj. od 1 kwietnia 2023r. do 1 kwietnia 2024r. Ustalono kwotę za wynajem samochodu w wysokości 5.500,00 zł netto. W umowie wskazano , że  wszelkie zmiany do umowy wymagają aneksu w formie pisemnej. W aneksie do umowy z dnia 10 czerwca 2023r. nr rej. (...) zastąpiono numerem (...) (dowód: umowa najmu samochodu z 1 kwietnia 2023r. – 177– 180) W dniu 24 listopada 2022r. pomiędzy przedsiębiorstwem Al. (...) (wynajmujący) a „(...) w W. zawarta została kolejna umowy najmu pojazdu naczepy, na podstawie której wynajmujący przekazał najemcy pojazd o nr rej. (...). Zgodnie z pkt. 4 umowy, umowa została zawarta na czas określony 12 miesięcy, tj. od 24 listopada 2022r. do 30 listopada 2023r. Ustalono kwotę za wynajem naczepy w wysokości 2.000,00 zł netto.  Wszelkie zmiany umowy z dnia 24 listopada 2022r. wymagały zawarcia aneksu w formie pisemnej. (dowód: umowa najmu pojazdu naczepy z 24 listopada 2022r. – k. 16 – 18 i k.192-197) Pozwany korzystał z wynajmowanych pojazdów. W dniu 26 czerwca 2022r. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. założyła blokadę na pojazd o nr rej. (...), zaś w dniu 19 marca 2022r. na pojazd o nr rej. (...). Ponadto, w latach 2021-2024 z pojazdów marki S. (...) oraz pojazdu o nr rej. (...) korzystał R. P. (1), który do końca 2024r. był zatrudniony w przedsiębiorstwie (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.. Najętymi samochodami wykonywano przejazdy do S.. Wszelkie drobne naprawy w najmowanych pojazdach wykonywane były przez T. D.. T. D. ponadto był osobą przekazującą wynajmowane pojazdy pozwanej spółce. (dowód: raport blokad przedsiębiorstw – 92 – 93, protokół rozprawy z 14 lutego 2025r., zeznania świadka D. L. – k. 156v. – 157, zeznania świadka R. P. (1) – k. 157v. – 158, zeznania powoda T. D. – k. 160) K. D. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej w 2015r. 1 sierpnia 2022r. jej mąż – T. D. rozpoczął prowadzenie własnej działalności gospodarczej. Małżeństwo miało plany aby T. D. czerpał także dochody z najmu pojazdów.  (dowód: protokół rozprawy z 14 lutego 2025r., zeznania świadka D. L. – k. 157, zeznania świadek K. D. – k. 158) W dniu 10 sierpnia 2023r. T. D. wystawił na rzecz nabywcy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 17.000,00 zł brutto, tytułem najmu ciągnika siodłowego S. nr rej. (...) za okres: sierpień 2023 – w kwocie 4.700,00 zł brutto, najmu ciągnika siodłowego S. nr rej. (...) za okres: sierpień 2023 – w kwocie 5.000,00 zł brutto, najmu ciągnika siodłowego (...) nr rej. (...) za okres: sierpień 2023 – w kwocie 5.300,00 zł brutto, najmu naczepy nr rej. (...) za okres: sierpień 2023 – w kwocie 2.000,00 zł brutto. 10 września 2023r. (...) wystawił na rzecz nabywcy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. kolejną fakturę VAT, opiewającą na kwotę 17.200,00 zł brutto, tytułem najmu ciągnika siodłowego S. nr rej. (...) za okres: wrzesień 2023 – w kwocie 4.700,00 zł brutto, najmu ciągnika siodłowego S. nr rej. (...) za okres: wrzesień 2023 – w kwocie 5.000,00 zł brutto, najmu naczepy nr rej. (...) za okres: wrzesień 2023 – w kwocie 2.000,00 zł brutto, najmu ciągnika siodłowego S. nr rej. (...) za okres: wrzesień 2023 – w kwocie 5.500,00 zł brutto. (dowód: faktura nr (...) – k. 14, faktura nr (...) – k. 15) W dniu 10 sierpnia 2023r. K. D. wystawiła na rzecz nabywcy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. fakturę VAT nr (...) opiewającą na kwotę 35.424,00 zł brutto, tytułem najmu ciągnika siodłowego S. nr rej. (...) za okres: sierpień 2023 – w kwocie 5.781,00 zł brutto, najmu ciągnika siodłowego S. nr rej. (...) za okres: sierpień 2023 – w kwocie 6.150,00 zł, najmu naczepy (...) za okres: sierpień 2023 – w kwocie 3.075,00 zł, najmu ciągnika siodłowego (...) nr rej. (...) za okres: sierpień 2023 – w kwocie 6.519,00 zł, najmu naczepy o nr rej. (...) za okres: sierpień 2023 – w kwocie 1.968,00 zł, najmu naczepy o nr rej. (...) za okres: sierpień 2023 – w kwocie 2.460,00 zł, najmu ciągnika siodłowego S. o nr rej. (...) za okres: sierpień 2023 – w kwocie 6.765,00 zł, najmu naczepy o nr rej. (...) za okres: sierpień 2023 – w kwocie 2.706,00 zł. (dowód: faktura nr (...) – k. 54) W wiadomości e-mail z dnia 31 sierpnia 2023r. skierowanej do pozwanego, K. D. załączyła dwie faktury VAT, tj. fakturę nr (...), informując pozwanego o nowym użytkowniku/firmą części pojazdów, które pozwany wynajmował. Wskazano, że pozostałe pojazdy są użytkowane przez firmę: P.H.U. (...). (dowód: wiadomość e-mail z dnia 31 sierpnia 2023r. – k. 97, protokół rozprawy z dnia 14 lutego 2025r., zeznania świadek K. D. – k. 158, 159) W dniu 12 października 2023r. K. D. kontaktowała się za pośrednictwem wiadomości mailowych z M. S. – prezesem zarządu pozwanej spółki. Korespondencja dotyczyła konieczności dokonania napraw wynajmowanych pojazdów. (dowód: wiadomości e-mail – k. 95 - 96) Wszelkie noty obciążeniowe dotyczące wynajmowanych pojazdów wystawiane były przez K. D.. K. D. także wypowiadała umowy najmu pojazdów. (dowód: protokół rozprawy z 14 lutego 2025r., zeznania świadek K. D. – 158v., zeznania powoda T. D. – k. 160, wiadomości e-mail – k. 95 - 96) Faktura nr (...) z 10 sierpnia 2023r. oraz faktura nr (...) z 10 września 2023r. wystawiona przez T. D. nie została przekazana przez pozwanego do (...). (dowód: pismo (...) – k. 131) W toku postępowania powód przedłożył dokument zatytułowany „Umowa cesji”, który miał zostać sporządzony w dniu 1 sierpnia 2023r., a stronami której była K. D. (występująca jako cedent) oraz T. D. (występujący jako cesjonariusz). Zgodnie z § 1 ww. dokumentu, przedmiotem umowy była cesja wszelkich praw i obowiązków z tytułu świadczonych usług najmu pojazdów: marki S. nr rej. (...) z dnia 12 marca 2022r. oraz najmu pojazdu marki S.  nr rej. (...) z dnia 12 marca 2022r., a także naczepa ciężarowa nr rej. (...), jakie przysługiwały cedentowi w stosunku do najemcy (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.. W § 1 dokumentu wskazano nadto, iż cesja wszelkich praw i obowiązków z tytułu najmu wyżej wymienionych pojazdów obowiązywała od momentu jej zawarcia, natomiast cesja praw i obowiązków z tytułu najmu pojazdu o numerze rejestracyjnym: S. nr rej. (...) obowiązywała od 1 września 2023r. Zgodnie z § 3 ust. 3, strony oświadczyły że najemca został poinformowany o przejściu praw i obowiązków na rzecz cesjonariusza. (dowód: dokument pt. „umowa cesji” – k. 90 – 91) Sąd zważył, co następuje: Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów, w dużej mierze przedłożonych przez powoda, ale również oparł się o jeden z dokumentów przedłożonych przez pozwanego. Sąd co do zasady przyznał walor wiarygodności przedłożonym dokumentom, poza dokumentem „Umowa cesji”, który Sąd uznał za sporządzony na potrzeby niniejszego postępowania. Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił również w oparciu o dowody z zeznań świadków oraz częściowo również w oparciu o dowód z zeznań powoda. Sąd zasadniczo za wiarygodne uznał zeznania świadków D. L. i R. P. (2). Świadkowie jednak jak sami zeznali nie mieli jednak wiedzy w zakresie umów łączących strony ( k.157v) Za wiarygodne w części zostały uznane zeznania świadka K. D. – żony powoda. W części dotyczącej chociażby zmian dokonywanych w umowie (podwyższenie stawek najmu) - Sąd nie dał wiary zeznaniom świadek K. D., albowiem z zapisów umownych dwóch umów wynika, iż wszelkie zmiany umowy wymagały zawarcia aneksu w formie pisemnej. Mało prawdopodobne jawi się przy tym stwierdzenie świadka, że strony uzgodniły podwyższenie stawki za pośrednictwem rozmów telefonicznych czy wiadomości sms lub też e-mail. Gdyby taka była wola stron, strony niewątpliwie nie zastrzegałyby, że wszelkie zmiany i uzupełnienia porozumienia wymagają formy pisemnej. Dodatkowo żadne sms czy emaile na tą okoliczność nie zostały przedłożone. Sąd zwrócił uwagę także na rozbieżność cen za te same pojazdy na fakturach wystawionych przez powoda i jego żonę co także przeczy ustalonym stawkom najmu. Zeznania świadka K. D. – w ocenie Sądu – pozostają również niewiarygodne jeśli chodzi od kwestię zawarcia umowy cesji o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia. W podobnym zakresie sąd ocenił zeznania powoda. Sąd pominął dowód z przesłuchania pozwanego, albowiem pozwany nie stawił się na rozprawie i nie usprawiedliwił swojej nieobecności. Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2);art. 235(2) § 1;art. 235(2) § 1 pkt. 2)">art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c.</a> pominął również dowód z opinii biegłego, który wedle wniosku powoda miałby dotyczyć oszacowania wysokości kwot za wynajem ciągników siodłowych i naczepy będącej przedmiotem umów najmu. Skoro jak wynika z umów najmu zawierały one stawki za wynajem to nielogiczne aby w zakresie ich zmiany miał wypowiadać się biegły. Stawki stanowiły integralną i niezbędną część umów najmu co wynika także z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 659)">art. 659 k.c.</a>, ich ustalenie wymagało zatem uzgodnień stron , zatem taka wysokość nie mogła zostać ustalona na podstawie opinii biegłego. Wniosek o dowód z opinii biegłego świadczy w ocenie sądu na niekorzyść powoda i K. D. , gdyż oznacza , że podwyżki nie zostały ustalone między stronami. W sprawie został podniesiony zarzut braku legitymacji czynnej powoda. Pozwany zarzucił brak legitymacji czynnej powodowi, wskazując, że przedłożone przez powoda umowy najmu zawarte zostały przez inny podmiot, tj. zawarte zostały pomiędzy pozwanym a K. D. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Al. (...). Pozwany dodał, że nigdy nie został poinformowany o umowie cesji K. D. na rzecz powoda. Powód podnosił, że wbrew twierdzeniom strony pozwanej, rzeczywistą stroną umowy najmu ciągników siodłowych wskazanych w pozwie był powód T. D. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. (...). Wskazywał, że przedmiotowe ciągniki siodłowe wraz z naczepami były wynajęte i wydane pozwanemu przez K. D., na podstawie odrębnych umów. Następnie, na podstawie umowy cesji zawartej pomiędzy T. D. a K. D. w dniu 1 sierpnia 2023r. powód nabył wszelkie prawa i obowiązki z tytułu świadczonych usług najmu przedmiotowych pojazdów – o czym została powiadomiona strona pozwana. Sąd ocenił zarzut braku legitymacji czynnej powoda za zasadny. W ocenie Sądu powód nie wykazał istnienia po swojej stronie legitymacji do występowania w procesie w charakterze strony. Choć powód przedłożył dokument zatytułowany „Umowa cesji”, to moment złożenia tego dokumentu budzi wątpliwości, co do tego, czy faktycznie został wytworzony w dacie, która została podana jako data zawarcia tej umowy, zatem w dniu 1 sierpnia 2023 roku. Pozwany słusznie zauważył, że powód przemilczał w pozwie fakt zawarcia umowy cesji – a dopiero odniósł się do tego w swoim stanowisku, zawartym w odpowiedzi na sprzeciw. W samym dokumencie „Umowa cesji” – „strony” stwierdzają, że najemca pojazdów został poinformowany o przejściu uprawnień z K. D. na T. D.. Próżno jednak szukać potwierdzenia tego stanu rzeczy w dokumentach. Powód i jego żona złożyli w tym zakresie zgodne zeznania, lecz do ich zeznań należy podjeść z ostrożnością jako do osób najbardziej zainteresowanych korzystnym rozstrzygnięciem. Dodatkowo zwróciły uwagę sądu następujące okoliczności: K. D. zeznała, że pozwany o przelewie wierzytelności został poinformowany jeszcze w sierpniu 2023 roku. Nielogicznym zatem było, że świadek działając nadal w ramach własnego przedsiębiorstwa przesyłała pozwanemu fakturę VAT, a która to potem została w zasadzie powielona przez powoda i wskazana w pozwie, jako faktura, z której wywodzi swoje roszczenie. Chodzi o faktury (...) wystawioną w dniu 10 sierpnia 2023 roku przez K. D. oraz fakturę (...) wystawioną również w dniu 10 sierpnia 2023 roku przez powoda. Obie te faktury dotyczą najmu pojazdów w sierpniu: ciągnika siodłowego (...), ciągnika siodłowego (...), ciągnika siodłowego (...) oraz naczepy (...)W swoich zeznaniach świadek K. D. twierdziła, że wystawiła korektę swojej faktury, a korekta ta miała zostać przesłana pozwanemu mailem – jak wynika z zebranego materiału dowodowego – chodzi o mail z 31 sierpnia 2023 roku (k. 97). Wiadomość ta zawiera załącznik w postaci faktury VAT (...), jednak powód nie przedłożył tej – skorygowanej – faktury VAT, zatem nie wiadomo dokładnie czego owa korekta dotyczyła. Zwrócić uwagę należy również na przedłożoną przez powoda korespondencję mailową z pozwanym (k. 95-97), która jest w istocie korespondencją K. D., w której pomimo upływu czasu (31 sierpień 2023 – k. 97 i 12 października 2023 roku – k. 95-96) pozwany nadal nie został poinformowany o cesji. Owszem w wiadomości mailowej z 31 sierpnia 2023 roku (k. 97) K. D. stwierdza, że przesyła poprawioną fakturę na pojazdy, które są przedmiotem najmu, w związku z nowym użytkownikiem/firmą części pojazdów, jednak treść tej wiadomości, jest na tyle niejasna, że nie sposób stwierdzić, by K. D. chodziło o poinformowanie o cesji wierzytelności. A w ocenie Sądu z uwagi na doniosłość umowy cesji, powiadomienie dłużnika powinno być jasne i zrozumiałe dla niego, tak by w pełni pojął, że wierzytelność została zbyta na rzecz innego podmiotu, wobec którego dłużnik miałby być od tego momentu zobowiązany. Dodatkowo co istotne umowę cesji reguluje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1)">art. 509 § 1 k.c.</a> zgodnie z którym wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. W sprawie intencją stron nie było natomiast przeniesienie wierzytelności , lecz wstąpienie powoda w umowy najmu co wynika z treści umowy oraz z zeznań K. D. ( k.159) Dopuszczalne jest zawarcie umowy przekształcającej istniejący stosunek umowny w taki sposób, że w miejsce dotychczasowego podmiotu zajmującego pozycję strony wstępuje inny podmiot, przejmując uprawnienia i obowiązki związane z tą pozycją. Ponieważ „przeniesienie” pozycji strony stosunku umownego obejmuje także związane z tą pozycją zobowiązania, taka zmiana podmiotowa wymaga zgody drugiej strony przekształcanej umowy. ( por.komentarz pod red. (...) Powód nie wykazał zgody pozwanego na takie przekształcenie. Ponadto zdaniem sądu powód nie stał się stroną umów najmu. Z kolejnych wiadomości mailowych (k. 95-96), stwierdzić należy, że to K. D. koresponduje z pozwanym, co więcej – przesyła mu noty obciążeniowe. K. D. robiła to z adresu poczty elektronicznej własnego przedsiębiorstwa. Symptomatycznym pozostaje także zeznanie K. D., z którego wynika, że ostatecznie to ona dokonała wypowiedzenia umów najmu , których stroną według jej zeznań miał być już powód. Na marginesie należy dodać, że czynność prawna wypowiedzenia umowy co do naczepy ciężarowej (...) była nielogiczna, bowiem postanowienia tej umowy najmu zawierały postanowienie, z którego wynikało, że w przypadku braku zapłaty w terminie, umowa ulegała natychmiastowemu rozwiązaniu. ( k.17) Sąd rozważał, czy powód mógł wejść w miejsce swojej żony w umowy najmu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 678)">art. 678 k.c.</a>, ale wobec wskazania na wspólną własność pojazdów powód nie mógł stać się stroną umów na mocy tego przepisu wobec braku sprzedaży pojazdów między małżonkami. Powód nie domagał się także w procesie stawek najmu jako współwłaściciel. Sąd zwrócił także uwagę na to, że z(...) wynika, że przedmiotem działalności powoda ani w chwili wytoczenia powództwa, ani nawet obecnie nie był najem pojazdów. Konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych i działalność usługowa związana z zagospodarowaniem terenów zieleni – owszem, ale nie najem, a taka informacja powinna znaleźć się w (...), co najmniej wkrótce po tym jak powód nabyłby wierzytelność od swojej żony i zdecydował o zmianie profilu własnej działalności gospodarczej. O pozorności zawarcia umowy cesji świadczy dodatkowo rozbieżność między „umową cesji”, a przedmiotem poszczególnych umów najmu. Ciągnik siodłowy (...), za najem którego zapłaty dochodził powód, choć w fakturze VAT nr (...) pojazd ten został wskazany, jako przedmiot najmu, to w „umowie cesji” ten pojazd nie został wymieniony. Nie był także przedmiotem żadnej z przedłożonych do akt umów najmu. Dodatkowo zwracało uwagę, że umowy najmu na początkowym etapie postępowania zostały złożone przez powoda tylko co do dwóch pojazdów , przy czym jedna umowa nie była złożona w całości. Sąd ocenił, mając na uwadze omówione powyżej okoliczności, że powód nie wykazał legitymacji czynnej w sprawie. Należy wyjaśnić, że brak legitymacji czynnej po stronie powoda skutkuje zawsze oddaleniem powództwa  (zob. wyrok (...) (...), (...) Wobec powyższego Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 659;art. 659 § 1)">art. 659 § 1 k.c.</a> a contrario oddalił powództwo w punkcie I wyroku. W punkcie II wyroku Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> w myśl zasady odpowiedzialności za wynik procesu obciążył powoda w całości kosztami postępowania. Na kwotę 3 617,00 zł złożyły się kolejno: kwota 3 600,00 zł kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17,00 zł opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Sędzia Alina Kordus-Krajewska </div>