I OZ 1142/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1752/17 odrzucające zażalenie A. P. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1752/17 w sprawie ze skargi A. P. o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 34/17 wydanym w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa1752/17 odrzucił skargę A. P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 34/17 wydanym w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. Na powyższe postanowienie skarżąca A. P. reprezentowana przez matkę H. C. wniosła pismem z dnia 12 lutego 2018 r. (data wniesienia do Sądu) skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o ustanowienie adwokata bądź radcy prawnego. Zarządzeniem z dnia 14 lutego 2018 r. poinformowano skarżącą o tezie uchwały NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., II GPS 2/10, oraz o tym, że w niniejszym postępowaniu (ze skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z 31 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 34/17) reprezentowana jest przez r.pr. G. K. Pismem z dnia 22 marca 2018 r. skarżąca wystąpiła o doręczenie jej w/w zarządzenia z dnia 14 lutego 2018 r., którego kserokopia została jej doręczona w dniu 24 kwietnia 2018 r. Pismem z dnia 26 kwietnia 2018 r. skarżąca wniosła zażalenie na w/w zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 1752/17 odrzucił zażalenie wskazując, że nie przysługuje na nie zażalenie, gdyż nie znajduje się w katalogu przypadków, w których wniesienie zażalenia jest dopuszczalne, określonym w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej "p.p.s.a."), który to katalog jest katalogiem zamkniętym. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, nie zgadzając się z zapadłym rozstrzygnięciem, wnosząc jednocześnie o zwolnienie z kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie do Naczelnego Sadu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Wobec takiego wyczerpującego unormowania dopuszczalności zażalenia, nie ma podstaw do dowolnego rozszerzania możliwości zaskarżenia tym środkiem odwoławczym. Natomiast stosownie do treści art. 198 p.p.s.a. zażalenie przysługuje również na zarządzenia przewodniczącego jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Tymczasem zarządzenie z dnia 14 lutego 2018 r. wydane w przedmiocie poinformowania skarżącej o tezie uchwały NSA z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10 oraz o tym, że jest w sprawie reprezentowana przez konkretnego pełnomocnika, jak również o tym, że jest w sprawie zwolniona z kosztów sądowych, nie może być zaskarżone w drodze zażalenia, bowiem nie znajduje się ono w katalogu zawartym we wskazanym powyżej art. 194 § 1 p.p.s.a., a ponadto możliwości takiej nie przewiduje żaden inny przepis tejże ustawy. Oznacza to, że takie zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Wobec tego uznać należy, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie z dnia 14 lutego 2018 r. jest zgodne z przepisami obowiązującego prawa. Końcowo, w odniesieniu do zawartego w niniejszym zażaleniu wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że skarżąca z mocy ustawy jest zwolniona z obowiązku uiszczania takich kosztów – zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1a) p.p.s.a., który stanowi, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowanie w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W niniejszej sprawie jej przedmiotem jest odmowa przyznania zasiłku celowego, zatem skarżąca na mocy w/w przepisu zwolniona jest z ponoszenia kosztów. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.