II SAB/Kr 137/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędziowie WSA Jacek Bursa WSA Sebastian Pietrzyk WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym wniosku o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi G. K. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej uzupełnia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2022r. sygn. akt II SAB/Kr 137/22 poprzez dodanie po pkt III wyroku pkt IV o następującej treści: IV. oddala skargę w zakresie wniosku o przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej. UZASADNIENIE wyroku uzupełniającego G. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie w związku z odmową udzielenia dostępu do informacji publicznej w postaci uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie w sprawie sygn. akt III K 40/99 oraz uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie sygn. akt II AKa 65/00. W przedmiotowej sprawie w dniu 11 października 2022r. zapadł przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie wyrok, przy czym w orzeczeniu tym nie odniesiono się do wniosku skarżącego zawartego w skardze o przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej. Wobec złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku w powyższym zakresie stosownie do treści art. 157 par. 1 i 3 zachodziła konieczność wydania wyroku uzupełniającego, co też nastąpiło w wyroku z 13 grudnia 2022r. Jakkolwiek w przedmiotowej sprawie uwzględniono co do zasady złożoną skargę i ustalono , że organ dopuścił się bezczynności ( która miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa) brak jest podstaw do przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 par. 2 p.p.s.a. Po pierwsze , jak już wskazano w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 października 2022r. "oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd doszedł do wniosku, że nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1415/19 "za rażące naruszenie prawa należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Za wyczerpujące powyższe pojęcie przyjdzie uznać stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia." Postępowaniu Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie w niniejszej sprawie nie może zarzucić rażącego naruszenia prawa. Organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi, w zakreślonym ustawą terminie udostępnił odpisy żądanych wyroków i udzielił odpowiedzi, choć niewłaściwie zakwalifikował żądaną przez skarżącego informację w zakresie uzasadnienia wyroku. W zaistniałej sytuacji nie można uznać, że wniosek został zignorowany, a zaniechanie ze strony organu było wyrazem złej woli i lekceważenia skarżącego(...)." Po drugie wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.: "Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6". W świetle tego ostatniego przepisu przyznana na rzecz skarżącego suma pieniężna może maksymalnie wynieść pięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Podkreślić jednak trzeba, że ocena czy zachodzi konieczność przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej lub zastosowania grzywny pozostawiona jest uznaniu Sądu, który ma w tym zakresie do wyboru dwa środki o charakterze finansowym, mające na celu dyscyplinowanie organu. Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter kompensacyjny, ale nie podważa stanowiska, że może być ona przyznana tylko w sytuacji, gdy to przyznanie jest potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność czy przewlekłość, zwalczenia bezczynności organu oraz zdyscyplinowania organu (por. wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1506/165). Ponadto wskazać należy, że suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., ma charakter fakultatywny. Skoro zatem w sprawie organ podjął działania nie ignorując wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej, to z punku widzenia wyżej wskazanych argumentów nie jest już celowym przyznawania sumy pieniężnej, jako środka mającego doprowadzić do definitywnego załatwienia w/w wniosku. Ponadto w orzecznictwie sądowoadmnistracyjnym wskazuje się, że wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej powinna wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez skarżącą argumentacją. Oceny tej nie zmienia przewidziana w art. 149 § 2 p.p.s.a. możliwość przyznania przez Sąd sumy pieniężnej także z urzędu. Skarżący nie uzasadnił w złożonej przez siebie skardze wniosku o przyznanie sumy pieniężnej właściwie w żaden sposób, a tym bardziej z punktu widzenia wyżej wymienionych kryteriów. Podkreślić należy też ( w odniesieniu do argumentów wysuwanych w piśmie z 3.11.2022r. przez pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla skarżącego), że w niniejszej sprawie brak jest konieczności dyscyplinowania organu poprzez zasądzenie omawianej sumy, gdyż organ nie zignorował wniosku o udzielenie informacji publicznej i nie unika wypełnienia swojego obowiązku w powyższym zakresie, a jedynie w określonej części wniosku zaprezentował swój pogląd i rozumienie przepisów odmawiając udostępnienia części żądanych dokumentów. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie zachodzi konieczność przyznana na rzecz skarżącego ww. sumy pieniężnej, dlatego w tym zakresie skargę należało oddalić – co znalazło odzwierciedlenie w treści wyroku uzupełniającego z dnia 13.grudnia 2022r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.