II SAB/Rz 61/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Stanisław Śliwa /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. S.A. na bezczynność w podjęciu uchwały przez Radę Miejską w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym I. zobowiązuje Radę Miejską do rozpoznania wniosku A. S.A. o podjęcie uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym A. D. w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia Sądu wraz z aktami; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz strony skarżącej A. S.A. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE "A" S.A. (dalej także: "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Rady Miejskiej w [...] w sprawie niepodjęcia uchwały wyrażającej zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym tej Rady A.D., zatrudnionym w tej Spółce na stanowisku mistrza działu mechanicznego, bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracownika. W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła dotychczasowy stan sprawy, który jest następujący. We wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. Spółka zwróciła się do Rady o umieszczenie w porządku obrad najbliższej sesji uchwały w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracownika z radnym Rady Miejskiej w [...] A.D., będącym pracownikiem Spółki. Uzasadnienie tego wniosku wskazywało, że podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia niezwiązane z wykonywaniem mandatu radnego, a nieprzestrzeganie podstawowych zasad BHP. A.D. w czasie przewożenia wózkiem widłowym dwóch palet grzejnika z wydziału odlewni na wydział mechaniczny uderzył w stojące na poboczu drogi palety drewniane. Po tym zdarzeniu nie wyszedł jednak z wózka, aby zobaczyć, co się stało, tylko cofnął wózek i pojechał dalej. Uchwałą z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Rada Miejska w [...], działając na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506), zwanej dalej "u.s.g.", odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie przez "A" S.A. z siedzibą w [....] stosunku pracy z radnym tej Rady - A.D., zatrudnionym w Spółce. Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 1199/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Rzeszowie stwierdził nieważność powyższej uchwały. Sąd wyraził stanowisko, że jeśli organ stanowiący ustali, że pracodawca zamierza rozwiązać stosunek pracy radnego wskutek okoliczności, które nie są zdarzeniami związanymi z wykonywaniem przez radnego mandatu, to rada gminy nie ma prawa odmówić zgody na rozwiązanie tego stosunku pracy. Skoro bowiem art. 25 ust. 2 u.s.g. stanowi, że rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, to a contrario należy uznać, że rada gminy nie odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia niezwiązane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Rada gminy nie może zatem odmówić wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym wówczas, gdy podstawą rozwiązania tego stosunku są inne zdarzenia, które nie są związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Ochrona trwałości stosunku pracy radnego nie ma bowiem charakteru bezwzględnego. Zdaniem Sądu, ogólnikowe wskazanie w pełni pozytywnej oceny pracy radnego, zapewnienie stabilności stosunku pracy, nie można uznać za usprawiedliwiające odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Nie ma zatem żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego. Sąd zauważył, że Rada Miejska w [...] w uzasadnieniu podjętej uchwały skoncentrowała się na zaproponowanej przyczynie rozwiązania z A.D. stosunku pracy w Spółce, dokonując jej szerokiej analizy i konkludując, że nie spełnia ona warunków rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, wskazanych w art. 52 § 1 Kodeksu pracy. To jednak świadczy o niedopuszczalnym wkroczeniu przez nią w kompetencje sądu pracy. Z kolei wyrażone w końcowej części uzasadnienia stwierdzenie o istnieniu związku pomiędzy rozwiązaniem stosunku pracy a wykonywaniem mandatu radnego Sąd uznał za nieuzasadnione. Zauważona okoliczność w postaci obawy zmniejszenia aktywności skarżącego jako radnego w obliczu utraty zatrudnienia związana z poszukiwaniem nowej pracy jest nazbyt ogólnikowa i niewystarczająca do podjęcia zakwestionowanej uchwały. Zdaniem Sądu, przyczyna wystąpienia przez Spółkę z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie z A.D. stosunku pracy w postaci nieprzestrzegania przez niego zasad BHP przy wykonywaniu pracy nie ma nic wspólnego z wykonywaniem przez wymienionego obowiązków jako radnego Rady Miejskiej w [....]. Odpis powyższego wyroku wraz z aktami sprawy doręczony został Radzie Miejskiej w [...] dnia 2 marca 2020 r. Wcześniej, bo 28 lutego 2020 r. do Rady wpłynęło pismo, w którym Spółka zwróciła się o ponowne rozpatrzenie jej wniosku z dnia 25 lipca 2019 r. na najbliższej sesji. W odpowiedzi - pismo z 18 marca 2020 r. - Rada wskazała, że w marcu 2020r. nie jest planowana żadna sesja Rady. Z kolei, w piśmie z dnia 20 kwietnia 2020 r. Rada poinformowała Spółkę, że również w kwietniu 2020 r. nie jest planowana jej sesja. W dniu 11 maja 2020 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynęło ponaglenie w związku z bezczynnością Rady Miejskiej w [...] Następnie, przy piśmie z dnia 21 maja 2020 r., Rada przekazała Spółce porządek obrad sesji planowanej na dzień 27 maja 2020 r., w którym jednym z punktów jest podjęcie uchwały w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. W dalszej kolejności - w piśmie z 28 maja 2020 r. - Rada udzieliła Spółce informacji, że projekt przedmiotowej uchwały w głosowaniu jawnym imiennym na ogólną liczbę 21 radnych uzyskał 18 głosów "przeciw", w związku z czym uchwała nie została podjęta. W dniu 2 czerwca 2020 r. Spółka wystąpiła do Wojewody z ponagleniem w związku z bezczynnością Rady. Wojewoda - w piśmie z 10 czerwca 2020 r. - wyjaśnił, że ponaglenie jest niedopuszczalne z powodu nieprzekazania przez ustawodawcę tego rodzaju kategorii spraw (bezczynności uchwałodawczej) do zakresu nadzoru prowadzonego przez organ nadzoru, w którym to nie mieszczą się regulacje z art. 37 K.p.a. W skardze do tut. Sądu Spółka zarzuciła rażące naruszenie: - art. 25 ust. 2 u.s.g. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że udzielenie jej informacji o niepodjęciu uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym stanowi wypełnienie obowiązku z art. 25 ust. 2 u.s.g., - art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.) przez brak bezstronności i równego traktowania, co przejawiło się w niepoinformowaniu jej o sesjach Rady, które odbyły się po wezwaniu do rozpatrzenia wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a.," przez niepodjęcie uchwały wyrażającej zgodę na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, w sytuacji gdy WSA w Rzeszowie w wyroku z 18 grudnia 2019 r. stwierdził nieważność uchwały, w której Rada odmówiła wyrażenia takiej zgody. W oparciu o powyższe Spółka wniosła o zobowiązanie Rady do podjęcia - na najbliższej sesji Rady, zorganizowanej w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku - uchwały wyrażającej zgodę na rozwiązanie stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracownika z radnym Rady A.D., zatrudnionym w Spółce. Spółka wniosła także o stwierdzenie, że Rada dopuściła się bezczynności i że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o wymierzenie grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, umorzenie postępowania i o zasądzenie kosztów postępowania. Działający imieniem Rady Miejskiej w [...] Burmistrz wskazał, że od momentu doręczenia wniosku Spółki Rada procedowała trzykrotnie tj. w dniach: 7 kwietnia 2020 r., 29 kwietnia 2020 r. oraz 27 maja 2020 r. Sesje w kwietniu miały charakter nadzwyczajny, bowiem związany z wprowadzeniem stanu epidemii wywołanej wirusem CCA/ID-19 i dotyczyły kwestii związanych z gospodarką finansową Gminy. Pierwotnie nie były one planowane, a potrzeba ich zwołania pojawiła się nagle. Kwestia wnioskowana przez Spółkę była procedowana na sesji w dniu 27 maja 2020 r., podczas której radni uznali, że nie zachodzą przesłanki do rozwiązania stosunku pracy z radnym. Powyższe nie oznacza jednak bezczynności Rady, bowiem art. 25 ust. 2 u.s.g. nie wymaga podjęcia uchwały o odmowie wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy. Burmistrz nie zgodził się także z zarzutem skargi niezastosowania się do wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 18 grudnia 2019 r. Organ zwrócił bowiem uwagę, że Sąd w powołanym wyroku nie zobowiązał Rady do podjęcia uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, pozostawiając tę kwestię uznaniu Rady. Burmistrz zwrócił też uwagę, że informował Spółkę o czynnościach podejmowanych w związku z jej wnioskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres przedmiotowy takiej kontroli wynika z art. 3 § 2 i § 2a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto, art. 3 § 3 P.p.s.a. odsyła do przepisów ustaw szczególnych, które także przewidują sądową kontrolę. W art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 P.p.s.a. ustawodawca dopuścił możliwość orzekania przez sąd w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Należy też wskazać na brzmienie art. 101 a u.s.g., wedle którego przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W świetle powyższych unormowań, jako dopuszczalną należy przyjąć skargę na bezczynność rady gminy w odniesieniu do czynności mieszczących się w pojęciu "z zakresu administracji publicznej", nakazanych przez przepisy prawa. Natomiast jako uprawnionego do wniesienia takiej skargi uznać należy podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały w ten sposób naruszone (tj. przez brak stosownej czynności). Bez wątpienia, podmiotem takim w warunkach niniejszej sprawy jest skarżąca Spółka, która wystąpiła do Rady Miejskiej w [...] z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z jej pracownikiem, będącym równocześnie radnym tej Rady. W świetle bowiem zaś art. 25 ust. 2 u.s.g., rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Spółka nie może zatem dokonać rozwiązania stosunku pracy inaczej niż po wcześniejszym uzyskaniu zgody Rady na powyższe. Nie może być też wątpliwości co do tego, że sprawa wymagająca załatwienia w oparciu o art. 25 ust. 2 u.s.g., jako mieszcząca się w zakresie działania organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Rozstrzygnięcia wymaga więc kwestia, czy Rada Miejska w [...] dopuściła się zarzucanej jej bezczynności. Z cytowanego art. 25 ust. 2 u.s.g. nie wynika termin, w którym rada gminy winna zająć stanowisko odnośnie do złożonego do niej przez pracodawcę wniosku. W nauce prawa wskazuje się jednak, że termin ten nie musi być podany wyraźnie. Dopuszczalne jest także wskazanie okoliczności, z którą wiąże się obowiązek wykonania nakazanej prawem czynności [tak: B. Dolnicki (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. II, opubl.: WKP 2018]. Taką czynnością, w ocenie Sądu, może być złożenie przez pracodawcę wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy. Wskazany wyżej komentator przyjął też, że wobec braku możliwości zastosowania innego rozwiązania, konieczne jest opowiedzenie się za możliwością powoływania się na terminy wynikające z art. 89 ust. 1 i 1a u.s.g. jako te, w których organy stanowiące mają odnieść się do omawianego wniosku pracodawcy o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego. Rada musiałaby się więc zastosować do wniosku, który do niej wpłynął w terminie 30 dni. W powołanym wyżej art. 25 ust. 2 u.s.g., jak też innym przepisie tej ustawy prawodawca nie określił również procedury rozstrzygania w przedmiocie wniosku pracodawcy. W świetle jednak stanowiska tak przedstawicieli nauki prawa, jakorzecznictwa sądowego, nie budzi wątpliwości, że zagadnienie to winno stanowić przedmiot uchwały, bowiem taki właśnie akt jest podstawową formą wypowiedzi organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego jako organu kolegialnego [tak np. B. Dolnicki (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. II, opubl.: WKP 2018, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 25.01.2012r., II OSK 2535/11 i z 8.11.2017 r., II OSK 202/17], Załatwiając zatem sprawę zainicjowaną wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, bez względu na sposób jej załatwienia, a zatem niezależnie od wyrażenia zgody czy braku wyrażenia zgody, rada winna podjąć stosowną uchwałę. Tym samym, jako nie do przyjęcia należy uznać działanie rady gminy ograniczające się tylko do udzielenia wnioskodawcy pisemnej informacji o niepodjęciu uchwały o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Nie jest to bowiem równoznaczne z podjęciem uchwały o odmowie wyrażenia zgody. Wprawdzie, przeciwne do tego stanowisko przedstawione zostało w jednym z orzeczeń NSA (z 20.01.2011 r., sygn. akt II OSK 1019/10), jednak nie zostało ono podzielone w późniejszym orzecznictwie sądowym. Obowiązkiem rady jest więc zawsze wyrażenie wprost swojego stanowiska, a sposobem takiego wyrażenia jest podjęcie uchwały. Konsekwencją tego poglądu jest konieczność uznania, że rada gminy, która dokonała tylko tego rodzaju czynności informacyjnej dopuściła się bezczynności, obligującej do wydania wyroku w oparciu o art. 149 P.p.s.a. W niniejszej sprawie znaczenie ma również fakt, na który zresztą zwróciła uwagę strona skarżąca, że wyrokiem z dnia 18 grudnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Rz 1199/19) tut. Sąd stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. Nr [...], w której organ ten odmówił wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym tej Rady A.D., pracownikiem Spółki. Sąd zauważył, że jeśli organ stanowiący ustali, że pracodawca zamierza rozwiązać stosunek pracy radnego wskutek okoliczności, które nie są zdarzeniami związanymi z wykonywaniem przez radnego mandatu, to rada gminy nie ma prawa odmówić zgody na rozwiązanie tego stosunku pracy. Skoro bowiem art. 25 ust. 2 u.s.g. stanowi, że rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, to a contrario należy uznać, że rada gminy nie odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia niezwiązane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Sąd wskazał też, że Rada Miejska w [...] w uzasadnieniu podjętej uchwały skoncentrowała się na zaproponowanej przyczynie rozwiązania z A.D. stosunku pracy w Spółce, dokonując jej szerokiej analizy i konkludując, że nie spełnia ona warunków rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, wskazanych w art. 52 § 1 Kodeksu pracy. To jednak świadczy o niedopuszczalnym wkroczeniu przez nią w kompetencje sądu pracy. Z kolei wyrażone w końcowej części uzasadnienia stwierdzenie o istnieniu związku pomiędzy rozwiązaniem stosunku pracy a wykonywaniem mandatu radnego Sąd uznał za nieuzasadnione. Zauważona okoliczność w postaci obawy zmniejszenia aktywności skarżącego jako radnego w obliczu utraty zatrudnienia związana z poszukiwaniem nowej pracy jest nazbyt ogólnikowa i niewystarczająca do podjęcia zakwestionowanej uchwały. Zdaniem Sądu, przyczyna wystąpienia przez Spółkę z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie z A.D. stosunku pracy w postaci nieprzestrzegania przez niego zasad BHP przy wykonywaniu pracy nie ma nic wspólnego z wykonywaniem przez wymienionego obowiązków jako radnego Rady Miejskiej w [...]. W świetle powyższego wyroku, Rada Miejska w [...] była bezsprzecznie zobowiązana do ponownego zajęcia się wnioskiem Spółki, przy czym czyniąc to winna była uwzględnić uwagi zawarte w uzasadnieniu tego orzeczenia, którymi jest związana z mocy art. 153 Pp.s.a. Jak wynika z akt sprawy, jeszcze przed wpłynięciem tego prawomocnego orzeczenia do organu (co miało miejsce 2 marca 2020 r.), skarżąca Spółka zwróciła się do Rady Miejskiej w [...] o ponowne rozpatrzenie jej wniosku z dnia 25 lipca 2019 r. Następnie, Rada dwukrotnie tj. w piśmie z 18 marca i 20 kwietnia 2020 r. poinformowała Spółkę o tym, że w marcu i kwietniu 2020 r. nie jest planowana jej sesja. Wniosek strony skarżącej był procedowany na sesji w dniu 27 maja 2020 r., podczas której nie uzyskał aprobaty radnych, bowiem na ogólną liczbę 21 radnych, 18 było "przeciw" podjęciu wnioskowanej uchwały. Wobec wyżej przedstawionych okoliczności faktycznych sprawy, jak też obowiązujących regulacji prawnych i ich przyjętej przez Sąd wykładni należało przyjąć, że Rada Miejska w [...] dopuściła się bezczynności w ustosunkowaniu się do wniosku skarżącej Spółki z dnia 25 lipca 2019 r., co uzasadniało zobowiązanie jej do rozpoznania tego wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zamiast bowiem podjąć w jego przedmiocie uchwały, Rada udzieliła tylko stronie skarżącej informacji, że radni dyskutowali nad projektem uchwały w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jednak projekt ten uzyskał 18 głosów "przeciw", dlatego uchwały nie podjęto. Taki sposób działania, w świetle tego, co wyżej przedstawiono, był jednak nieprawidłowy. Zgodnie z brzmieniem art. 149 § 1a P.p.s.a., Sąd obowiązany był także ocenić, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu, brak było podstaw do orzeczenia, że bezczynność Rady Miejskiej w [...] miała taki właśnie kwalifikowany charakter. Zaliczenie naruszenia prawa jako rażącego uwarunkowane jest tym, by posiadało ono pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące naruszenie prawa oznacza więc wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (tak np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 20.05.2020 r. II SAB/Ke 29/20, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 10.06.2020 r. II SAB/Po 32/20). Na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. poz. 433), w okresie od dnia 14 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszony został stan zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Z kolei, z mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491), w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID, w licznych postępowaniach tj. wymienionych w pkt 1 do 9 art. 15zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) oraz w innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw (pkt 10 wymienionego artykułu) wprowadzono zasadę, że bieg terminów procesowych i sądowych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Regulacja ta została uchylona na podstawie art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875). Przy czym, w oparciu o art. 68 ust. 6 ustawy zmieniającej, terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Z kolei, terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 7). Bieg ten bądź dalszy bieg rozpoczął się więc z dniem 24 maja 2020 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że Rada Miejska w [...] dopuściła się na dzień orzekania przez tut. Sąd bezczynności, bowiem do tego dnia nie podjęła uchwały w przedmiocie wniosku Spółki o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Odmowa wydania stosownego aktu - w niniejszej sprawie podjęcia uchwały - pomimo istnienia w tym względzie obowiązku stanowi bezsprzecznie o bezczynności organu, choćby mylnie sądził on, że wydanie takiego aktu nie jest wymagane, a zatem konieczne (na co powołano się w odpowiedzi na skargę). Nie można jednak przyjąć, że bezczynność ta rażąco narusza prawo. Początkowo brak działania organu był usprawiedliwiony, jako związany z cytowanymi wyżej regulacjami dotyczącymi wprowadzenia na terenie Polski najpierw stanu zagrożenia epidemicznego, a potem stanu epidemii. W dalszej kolejności wynikał on zaś z nieprawidłowej wykładni przez Radę art. 25 ust. 2 u.s.g., który wprost ani nie określa terminu ani formy zajęcia stanowiska w przedmiocie wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §2 P.p.s.a. Składają się nie: wpis od skargi (100 zł), opłata skarbowa związana z udzieleniem pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie adwokata reprezentującego stronę skarżącą (480 zł - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz. U. poz. 1800 ze zm.).