I SA/Bk 789/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz,, asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. Sp. k. w B. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...].05.2019 r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz skarżącego G. Sp. z o.o. Sp. k. w B. kwotę 4 739 (cztery tysiące siedemset trzydzieści dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Ł. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], w której ustalono Gospodarstwu E. Sp. z o.o. sp. k. w B. (dalej również jako: "Spółka") kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego w łącznej wysokości 37.386,80 zł. Z akt sprawy wynika, że Spółka złożyła [...] maja 2012 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2012, w którym zadeklarowała pakiet 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 316,12 ha, wnioskując również o zwrot kosztów transakcyjnych. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], przyznał Spółce płatności rolnośrodowiskowe do pakietu 5, wariantu 5.1 do powierzchni 117,87 ha w kwocie 165.481,90 zł. Przyznana płatność została zwiększona o kwotę 4.000,00 zł przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych i przekazana na rachunek bankowy Spółki. W dniu [...] maja 2013 r. Spółka złożyła kontynuacyjny wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, w którym zadeklarowała pakiet 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 301,58 ha. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] przyznał Spółce płatności rolnośrodowiskowe w pomniejszonej wysokości na rok 2013 do pakietu 5, wariantu 5.1 o powierzchni 284,48 ha w kwocie 311.790,08 zł. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 193/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2072/15 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 2 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 664/17 oddalił skargę Spółki. Wyrokiem z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt II GSK 198/18, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zaś skargę kasacyjną Spółki od wyroku z dnia 2 listopada 2017 r. W międzyczasie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. zawiadomieniem z dnia [...] marca 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych przyznanych Spółce na mocy decyzji z [...] stycznia 2013 r. nr [...]. W związku z toczącym się postępowaniem sądowym, dotyczącym płatności za rok 2013, organ w dniu [...] lipca 2015 r. zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia kwot nienależnie pobranych środków. Po podjęciu postępowania, decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], organ ustalił Spółce kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego. W podstawie prawnej Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał m.in. art. 29 ust. 1, 2 i 8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 2137) w zw. z art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1936 ze zm.) oraz w zw. z § 4 ust. 2 pkt 1, § 38 ust. 6, § 39 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskie na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie rolnośrodowiskowe) i art. 5 ust. 1, 2 oraz 3 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzania procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L Nr 25 str. 8 z dnia 28 stycznia 2011 r. ze zm.). Rozpatrując odwołanie Spółki, Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2019 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że po analizie akt sprawy o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2012 i 2013 rok oraz weryfikacji podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego stwierdzono, że Spółka w drugim roku dokonała zmniejszenia obszaru podjętego w 2012 roku zobowiązania rolnośrodowiskowego o 3,82 ha (działka ewidencyjna nr [...] - 1,14 ha, działka ewidencyjna nr [...] - 0,19 ha, działka ewidencyjna nr [...] - 0,29 ha, działka ewidencyjna nr [...] - 0,47 ha, działka ewidencyjna nr [...] - 1,73 ha). Wskazując na przepisy § 39 ust. 2 pkt 2 i ust. 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, organ przedstawił wyliczenia wskazujące na przypadającą do zwrotu kwotę 5.363,03 zł. Organ odwoławczy podniósł, że kolejnym powodem wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu rolnośrodowiskowego za rok 2012 było stwierdzenie w roku 2013 uchybienia, polegającego na niezachowaniu występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych oraz elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo, tworzących ostoje dzikiej przyrody, wynikającego z niespełnienia obowiązku określonego § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, bowiem Spółka w drugim roku dokonała zmniejszenia powierzchni podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego o 3,82 ha. W ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, ujawnione w toku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego uchybienia w przestrzeganiu przez Spółkę obowiązku zachowania występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych oraz elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo tworzących ostoje dzikiej przyrody, powodowały konieczność zwrotu nienależnie wypłaconych płatności stosownie do art. 18 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011. Waga stwierdzonej niezgodności, ustalona na podstawie kryteriów wskazanych w art. 18 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 została określona na 20% zmniejszenia płatności. Dyrektor zauważył, że ponieważ zobowiązanie rolnośrodowiskowe jest zobowiązaniem wieloletnim, organ pierwszej instancji zobligowany był na podstawie art. 18 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 w zw. z § 39 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego do zastosowania zmniejszenia pomocy dokonanego w roku 2013 również do kwot pomocy wypłaconych już z tytułu tego zobowiązania w latach wcześniejszych, tj. płatności za rok 2012. Organ przedstawił wyliczenie kwoty płatności do zwrotu wynikającej z niezachowania w gospodarstwie rolnym trwałych użytków zielonych - w wysokości 32.023,77 zł. Reasumując, organ odwoławczy uznał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR prawidłowo ustalił Spółce kwotę nienależnie pobranych płatności wynikającą z niedotrzymania obszaru zobowiązania. W ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR, organ pierwszej instancji prawidłowo rozważył przy tym przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności, które nie znajdują zastosowania w sprawie. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółka. Działający w jej imieniu pełnomocnik wywiódł skargę do WSA w Białymstoku. Zaskarżając decyzję organu odwoławczego z dnia [...] lipca 2019 r. w całości, Spółka zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, dalej jako: "k.p.a.") - zasady obiektywizmu, poprzez niezałatwienie sprawy po myśli strony, na skutek zinterpretowania wszelkich niejasności i wątpliwości na niekorzyść Spółki, skutkujące bezpodstawnym, naruszającym słuszny interes Spółki, żądaniem zwrotu pomocy wraz z częścią kosztów transakcyjnych w kwocie łącznej 37.386,80 zł rzekomo nienależnie pobranych w 2012 r. płatności, w sytuacji kiedy organ swe rozstrzygniecie oparł na błędnych ustaleniach stanu faktycznego, błędnych wyliczeniach kwoty zwrotu i błędnej wykładni i zastosowaniu przepisów; b. art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a., poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak również niewyjaśnieniu przesłanek, którymi kierował się organ, wydając rozstrzygnięcie, w konsekwencji bezpodstawnie żądając zwrotu kwoty pomocy rzekomo nienależnie przyznanej w 2012 r., w oparciu o błędną wykładnię przepisów prawa i wbrew obowiązującemu i znanemu przez organ orzecznictwu, z którego wynika, że zastosowana 20% sankcja z tytułu nie zachowania trwałych użytków zielonych (TUZ) nie ma zastosowania do przedmiotowej sprawy; c. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, to jest wybiórczej oceny dowodów, polegającej na nieuwzględnieniu w ocenie stanu faktycznego, że w roku 2012 w gospodarstwie Spółki nie doszło do niezachowania TUZ, skutkującego nałożeniem 20% sankcji, ani innych uchybień mogących skutkować koniecznością zwrotu przyznanej kwoty pomocy; d. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, powołanie przez organ podstaw prawnych niemających w sprawie zastosowania, niewyjaśnieniu zasadności przesłanek którymi kierował się organ, stosując przepisy prawa nakładające 20% sankcje z tytułu niezachowania TUZ w sytuacji, kiedy w roku 2012 w gospodarstwie Spółki do żadnego niezachowania TUZ nie doszło; e. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezpodstawnym utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa; - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a. art. 28 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, poprzez bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, kiedy brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych, aby uznać, że przyznane w roku 2012 płatności są płatnościami nienależnie przyznanymi; b. art. 5 ust 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 poprzez jego zastosowanie i żądanie zwrotu kwoty pomocy w wysokości 37.386,80 zł (wraz częścią kosztów transakcyjnych), w sytuacji kiedy organ nie poczynił właściwych ustaleń aby stwierdzić/udowodnić, że kwota przyznana w 2012 r. jest kwotą nienależnie przyznaną; c. § 38 ust. 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji bezpodstawne zastosowanie; wskazana w tym przepisie 20% sankcja nie jest pojęciem tożsamym z pojęciem kwoty płatności wypłaconej, którą należy zwrócić, a jedynie i wyłącznie jednorazową sankcją, którą można zastosować tylko w roku wystąpienia nieprawidłowości; d. § 39 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że przepis ten umożliwia potraktowanie/utożsamienie nakładanej na podstawie odrębnego przepisu jednorazowej sankcji (20%) jako przyznanej kwoty płatności objętej zobowiązaniem rolno środowiskowym, która to kwota powinna być następnie zwrócona; przepis ten jest podstawą żądania zwrotu nienależnie otrzymanych wcześniej płatności w związku z realizacją zobowiązania RŚ, ale nie podstawą żądania zwrotu kwoty płatności przyznanej za 2012 r. w wysokości odpowiadającej równowartości nałożonej za rok 2013 na Spółkę jednorazowej 20% sankcji wynikającej z § 38 ust. 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego - za niezachowanie TUZ, które nie miało w 2012 roku miejsca; ponadto zarzucany przepis nie może stanowić samoistnej podstawy do określania wysokości/wielkości ewentualnej kwoty zwrotu płatności; e. § 39 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 18 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie - przepis ten precyzyjnie wskazuje, że zwrot płatności w przypadku wystąpienia nieprawidłowości odnosi się do kwoty przyznanej do powierzchni objętej zmniejszeniem, a więc organ może żądać zwrotu nienależnych płatności w wysokości określonej jako iloczyn powierzchni gruntu i stawki za hektar dla danego pakietu/wariantu określonej w rozporządzeniu, a nie jako iloczyn powierzchni i wygenerowanej przez organ "stawki uśrednionej", nieprzewidzianej w przepisach rozporządzenia rolnośrodowiskowego; f. § 39 ust. 5 w zw. z załącznikiem nr 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji bezpodstawne zastosowanie i żądanie zwrotu części kosztów transakcyjnych - przedmiotowy stan faktyczny nie wskazuje na to aby przyznana kwota 4.000 zł jako refundacja kosztów transakcyjnych mogła być uwzględniona w wygenerowanej przez organ wartości/wielkości "uśrednionej stawki" i podlegała jakiemukolwiek zwrotowi; rzekome zmniejszenie powierzchni zobowiązania rolnośrodowiskowego w roku 2013 o łączną powierzchnię 3,82 ha nie wpłynie/spowoduje, że powierzchnia gruntów deklarowanych w 2012 zmniejszy się na tyle, że znajdzie się w przedziale powierzchniowym dla którego koszty transakcyjne będą miały wartość mniejszą niż 4.000 zł; g. art. 18 ust. 1 akapit 2 w zw. z ust. 2 akapit pierwszy, rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, a w szczególności niezasadne przyjęcie, że przepis ten może stanowić samoistną podstawę do żądania i określania wysokości zwrotu nałożonych/potrąconych kwot sankcji, które to nie mogą być utożsamiane jako nienależnie wypłacone kwoty pomocy; ponadto przepis ten jest regulacją o charakterze kompetencyjnym, zobowiązująca ustawodawcę krajowego do tego, aby tworząc przepisy krajowe zawarł w nich konkretne i precyzyjne regulacje dotyczące zmniejszenia pomocy, wykluczenia i odzyskiwania kwot wcześniej wypłaconych w związku z realizacją zobowiązań wieloletnich. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i orzeczenie o kosztach postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Bk 526/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę Spółki. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 822/20, uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Sąd kasacyjny uwzględnił zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uznając, że nie została dokonana wnikliwa analiza merytoryczna wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a nadto w sposób niewystarczający wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia. W ocenie NSA, uchybienia te są na tyle istotne, że uniemożliwiają dokonanie kontroli instancyjnej objętego skargą kasacyjną rozstrzygnięcia. Przede wszystkim NSA zgodził się z autorem skargi kasacyjnej, że zasadniczo uzasadnienie zaskarżonego stanowi powtórzenie argumentacji zawartej w decyzji Dyrektora ARiMR. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że choć WSA prawidłowo zidentyfikował spór w sprawie, którego istota dotyczy prawidłowości ustalenia wysokości kwoty nienależnie pobranych przez Spółkę płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego za 2012 r. (wg organu i WSA kwota ta wynosi 37.386,80 zł, a wg spółki winna wynosić 5.233,40 zł), to jednak nie dość wnikliwie przeprowadził kontrole sądową zaskarżonej decyzji. WSA nie dokonał bowiem pogłębionej analiz przepisów materialnych, których błędną wykładnię spółka zarzucała w skardze, tj. § 38 ust. 6, § 39 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 5 w zw. z załącznikiem nr 6 rozporządzenia RŚ oraz art. 18 ust. 1 akapit 2 w zw. z ust. 2 rozporządzenia 65/2011. Przez co za trafną należy uznać argumentację skarżącej kasacyjnie, że w uzasadnieniu zaskarżonego nie można znaleźć dostatecznych i logicznych odpowiedzi na zarzuty skargi, które dotyczyły następujących kwestii: (-) jaki przepis był podstawą naliczenia kwoty zwrotu pomocy z zastosowaniem sankcji w wysokości 20%; (-) jakie są podstawy zastosowania przy wyliczeniu kwoty zwrotu zastosowania "stawki uśrednionej"; (-) w jaki sposób/w jakim procencie kryteria takie jak: rozmiar niezgodności, zasięg niezgodności i jej trwałość miały wpływ na zastosowanie 20% sankcji; (-) z jakiego powodu do żądania zwrotu przyznanych płatności za lata wcześniejsze zobowiązania rolnośrodowiskowego stosuje się jakąkolwiek sankcję. Przy czym, jak podkreślił NSA, nie było przedmiotem sporu to, iż sam obowiązek ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego za 2012 r. (co do 3,82 ha) zaistniał. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że WSA wprawdzie wskazał – tak jak Dyrektor ARiMR – że wyliczona 20% sankcja została zastosowana na mocy § 39 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia RŚ i art. 18 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia 65/2011 w zw. z § 39 ust. 1 rozporządzenia RŚ, to jednak nie potrafił szerzej wyjaśnić sposobu jej ustalenia. Bowiem jednocześnie wykluczył, podobnie jak Dyrektor ARiMR, że została ona nałożona na podstawie § 38 ust. 6 rozporządzenia RŚ. Tymczasem z podstawy prawnej zawartej w decyzji Kierownika ARiMR z 28 maja 2019 r. wprost wynika, że to ten właśnie przepis stanowił podstawę do zastosowania 20% sankcji. Sąd kasacyjny dodał także, że WSA przywołując w uzasadnieniu szeroko orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zobowiązań rolnośrodowiskowych, nie dostrzegł równocześnie orzecznictwa dotyczącego stosowania 20% sankcji (por. np. wyroki NSA: z 9 maja 2017 r. II GSK 2379/15, z 8 grudnia 2016 r. II GSK 1092/15, z 15 stycznia 2019 r. I GSK 1133/18). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest także rozważań w zakresie wyliczenia "stawki uśrednionej" i związanego z nim zarzutu skargi dotyczącego naruszenia § 39 ust. 5 w zw. z załącznikiem nr 6 rozporządzenia RŚ. NSA wskazał zatem, że WSA w Białymstoku ponownie rozpoznając sprawę dokona merytorycznej i wszechstronnej oceny zaskarżonej decyzji, odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi i uwzględniając aktualny dorobek orzecznictwa sądowego w spornej kwestii. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy prawidłowości ustalenia Spółce kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego, która według organów wynosi 37.386,80 zł, zaś strona skarżąca twierdzi, że powinna wynosić 5.233,40 zł. W ocenie autora skargi wyliczona i żądana przez organ kwota zwrotu płatności za 2012 r. z wykorzystaniem "uśrednionej stawki" płatności i zastosowanie 20% sankcji za niezachowanie TUZ, które nie miało miejsca w 2012 r., nie ma oparcia w przepisach. Spółka kwestionuje przyjętą przez organy podstawę prawną żądania zwrotu wypłaconych uprzednio należności, tj. art. 18 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2001 w zw. z § 39 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Sprawa niniejsza była już przedmiotem sądowej kontroli. Wyrok tut. sądu z dnia 16 stycznia 2020 r., po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki, został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W konsekwencji, ponownie orzekający w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, związany oceną prawną i oceną ustaleń faktycznych wyrażoną w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. I GSK 822/20, nie mógł kontrolować zaskarżonej decyzji w oderwaniu od stanowiska sądu kasacyjnego wyrażonego w uzasadnieniu tego orzeczenia. Postępowanie w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego, przeprowadzone zostało w trybie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Postępowanie prowadzone w tym w zakresie jest samodzielnym trybem, w którym następuje określenie zmniejszeń lub nienależnie pobranych środków finansowych pochodzących ze środków unijnych, także krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie zadań realizowanych z funduszy unijnych. Nienależne pobranie środków ma miejsce wówczas, gdy pomoc zostaje wypłacona, a wnioskodawca (beneficjent) nie realizuje podjętego zobowiązania w całym okresie objętym danym programem (zob. np. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. II GSK 1449/15, LEX nr 2303956). Podstawę prawną instytucji zwrotu i zmniejszenia płatności stanowi § 39 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. W analizowanym przypadku zastosowanie znajdują przepisy tego aktu w brzmieniu obowiązującym nowelizacją dokonaną od 15 marca 2014 r., a to z uwagi na postanowienia § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego PROW na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2014 r. poz. 234 ze zm.), gdzie wskazano, że do pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" przyznawanej za realizację zobowiązania, o którym mowa w ust. 1, albo nowego zobowiązania, określonego w ust. 2, w kolejnych latach jego realizacji stosuje się przepisy dotychczasowe. W sprawie niniejszej istotne jest to, że Spółka podjęła zobowiązanie rolnośrodowiskowe w 2012 r., zobowiązując się m.in. do zachowania występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych, w zgodzie z § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego (obowiązek zachowania przez rolnika występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych). W 2013 r. Spółka zmniejszyła powierzchnię podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego o 3,82 ha łącznie, za które otrzymała płatność rolnośrodowiskową w 2012 r. Nie zachowując w gospodarstwie TUZ, Spółka nie realizowała wobec tego całego zobowiązania rolnośrodowiskowego. W rezultacie, po rozpatrzeniu wniosku kontynuacyjnego złożonego w 2013 r. organ przyznał Spółce płatności rolnośrodowiskowe w pomniejszonej wysokości na rok 2013 do pakietu 5, wariantu 5.1., stosując przy tym w oparciu o art. 38 ust. 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego 20% sankcję. Te ustalenia nie budzą wątpliwości. Zgodnie z § 39 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi, jeżeli rolnik nie realizuje całego zobowiązania rolnośrodowiskowego, w szczególności w związku z niesporządzeniem planu działalności rolnośrodowiskowej albo sporządzeniem go niezgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu, lub nie spełnia innych warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej określonych w rozporządzeniu. W myśl § 39 ust. 2 pkt 2 tego aktu, płatność rolnośrodowiskowa podlega zwrotowi również w przypadku, gdy rolnik zmniejszył obszar, na którym powinien realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe, przy czym zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do działki rolnej objętej zmniejszeniem. W rozpatrywanym przypadku, w związku ze zmniejszeniem obszaru podjętego w 2012 roku zobowiązania rolnośrodowiskowego o 3,82 ha, organ ustalił kwotę płatności przypadającą do zwrotu (5.363,03 zł), wskazując jako podstawę § 39 ust. 2 pkt 2 i ust. 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Dodatkowo, z powodu stwierdzonego w 2013 r. uchybienia w postaci niezachowania występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej TUZ oraz elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo tworzących ostoje dzikiej przyrody, organ określił kwotę płatności do zwrotu w wysokości 32.023,77 zł. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał przy tym, że podstawę prawną wyliczenia płatności do zwrotu z tego powodu stanowi art. 18 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 w zw. z art. 39 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Organ odwoławczy stwierdził także, że waga stwierdzonej niezgodności, ustalona została na podstawie kryteriów wskazanych w art. 18 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 i określona na 20% zmniejszenia płatności. Zdaniem sądu rację należy przyznać skarżącej Spółce, że wyliczenie płatności do zwrotu w kwocie 5.363,03 zł w związku ze zmniejszeniem obszaru podjętego przez Spółkę w 2012 roku zobowiązania rolnośrodowiskowego o 3,82 ha, obarczone jest błędem, gdyż oparte zostało na bezpodstawnie zastosowanej "uśrednionej stawce", uwzględniającej część przyznanej Spółce dodatkowo w 2012 r. kwoty refundacji kosztów transakcyjnych. W 2012 r. Spółka otrzymała płatność rolnośrodowiskową do pakietu 5, wariantu 5.1 do powierzchni 117,87 ha. Płatność ta została zwiększona o kwotę 4.000 zł przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych. W ocenie sądu, jeżeli Spółka za 2012 r. ma zwrócić kwotę przyznaną do powierzchni 3,82 ha (o tyle stwierdzono w 2013 r. zmniejszenie obszaru podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego), to jej wyliczenie powinno uwzględniać stwierdzony obszar zmniejszenia obszaru podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego pomnożony przez stawkę płatności. W takim przypadku bowiem, stosownie do § 39 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zwrotowi podlega ta część płatności, która została przyznana do działki rolnej objętej zmniejszeniem. Kwota płatności rolnośrodowiskowej przeznaczona na refundację kosztów transakcyjnych podlega zaś zwrotowi – stosownie do § 39 ust. 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego – w części przekraczającej wysokość kwoty, jaka powinna być przeznaczona na ich refundację, jeżeli stwierdzona powierzchnia siedliska, dla którego sporządzono dokumentację przyrodniczą, jest mniejsza niż określona we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. Zauważenia wymaga, że dla siedliska o powierzchni powyżej 50 ha, wysokość kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych dla sporządzenia dokumentacji przyrodniczej wynosiła 4.000 zł i taką kwotę przyznano Spółce w 2012 r. Należy się zgodzić z pełnomocnikiem skarżącej, że niezadeklarowanie w 2013 r. powierzchni 3,82 ha w kontekście realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego nie spowoduje tego, że deklarowana początkowo powierzchnia 117,87 ha zmniejszy się do powierzchni 50 ha lub mniejszej i faktyczna kwota refundacji kosztów transakcyjnych będzie wynosiła mniej niż 4.000 zł. Zmniejszenie obszaru podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego o powierzchnię 3,82 ha nie spowodowało, że powierzchnia, do której przyznano refundację kosztów transakcyjnych zmniejszyła się poniżej 50 ha. Pomimo zmniejszenia obszaru podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego koszty transakcyjne należne Spółce zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia, nadal wynoszą 4.000 zł. Tylko w sytuacji, gdy zmniejszenie obszaru podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego doprowadziłoby do sytuacji, że powierzchnia zobowiązania zmniejszyłaby się poniżej 50 ha, zwrotowi podlegałaby część przyznanej kwoty przekraczająca wysokość kwoty, jaka powinna być przeznaczona na refundację kosztów transakcyjnych. Dlatego też w realiach rozpatrywanego przypadku trafny okazał się zarzut naruszenia § 39 ust. 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Organ naruszył powyższy przepis, bowiem dokonał wyliczenia kwoty zwrotu, wykorzystując ustaloną przez siebie – jak ujął to autor skargi – "stawkę uśrednioną", w której zawarta jest część kosztów transakcyjnych. Pełnomocnik skarżącej słusznie zauważył, że zmniejszenie powierzchni zobowiązania rolnośrodowiskowego w roku 2013 o łączną powierzchnię 3,82 ha nie spowodowało, że powierzchnia gruntów deklarowanych w 2012 zmniejszyła się na tyle, że znajduje się w przedziale powierzchniowym, dla którego koszty transakcyjne będą miały wartość mniejszą niż 4.000 zł przyznane Spółce w 2012 r. Błędne okazało się zatem wyliczenie w skarżonych decyzjach płatności do zwrotu w kwocie 5.363,03 zł w związku ze zmniejszeniem obszaru podjętego przez Spółkę w 2012 roku zobowiązania rolnośrodowiskowego o 3,82 ha. Przechodząc do drugiej ze spornych kwestii, tj. w zakresie ustalenia kwoty 32.023,77 zł do zwrotu, w ocenie sądu budzi wątpliwości prawidłowość wskazanej przez organy podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Rozpatrując to zagadnienie należy przede wszystkim zwrócić uwagę, co zresztą podkreślił NSA w wydanym w tej sprawie wyroku, na orzecznictwo dotyczące stosowania 20% sankcji, w którym jednoznacznie przyjmuje się, że sankcja, o jakiej mowa w § 38 ust. 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego może być stosowana jedynie w roku, w którym stwierdzono przewidziane w tym przepisie nieprawidłowości (vide: np. wyroki NSA z dnia 8 grudnia 2016 r. sygn. II GSK 1092/15 i z dnia 15 stycznia 2019 r. sygn. I GSK 1133/18). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2017 r. sygn. II GSK 2457/15 podkreślił, że nie ma podstaw prawnych do tego, aby skutki naruszenia obowiązku w danym roku odnosić również do płatności za lata poprzednie, powołując się na art. 18 ust. 1 (drugi akapit) rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011. Jeżeli się uwzględni, że te sankcje stosuje się za konkretne naruszenia, to wspomniany przepis należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku zobowiązań wieloletnich zmniejszenia pomocy mają zastosowanie również do kwot wypłaconych już z tytułu tego zobowiązania w latach poprzednich, pod warunkiem, że w latach poprzednich takie naruszenia również miały miejsce, chyba, że są podstawy do przyjęcia, że naruszenie stwierdzone w danym roku przesądza o niewykonalności całego zobowiązania wieloletniego. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że wyliczona 20% sankcja została zastosowana na mocy art. 18 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (UE) 65/2011 w zw. z § 39 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Tymczasem z podstawy prawnej zawartej w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, na co zwrócił uwagę NSA w wyroku kasacyjnym z dnia 21 lipca 2020 r., wprost wynika, że podstawę prawną rozstrzygnięcia o ustaleniu w tym zakresie kwoty nienależnie pobranych płatności był § 38 ust. 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Lektura decyzji organu pierwszej instancji wskazuje przy tym, że również w uzasadnieniu decyzji organ ten wprost przywołuje treść tego przepisu. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej do sądu decyzji wykluczył zaś, że rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o § 38 ust. 6 rozporządzenia. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie potrafił jednak szerzej wyjaśnić sposobu ustalenia kwoty 32.023,77 zł do zwrotu przez Spółkę. Przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 18 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 w zw. z § 39 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego organ odwoławczy nie wyjaśnił wystarczająco wnikliwie i przekonująco, dlaczego waga stwierdzonej niezgodności wynosi 20% zmniejszenia płatności. Przepis art. 18 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 przewiduje w akapicie drugim, że w przypadku zobowiązań wieloletnich, zmniejszenia pomocy, wykluczenia i odzyskiwanie mają zastosowanie również do kwot wypłaconych już z tytułu tego zobowiązania w latach wcześniejszych. Regulację tą należy interpretować w powiązaniu z art. 18 ust. 2 tego aktu, gdzie prawodawca unijny wskazał, że "Państwo członkowskie odzyskuje wsparcie lub nie przyznaje go lub określa kwotę zmniejszenia pomocy, w szczególności na podstawie rozmiaru, zasięgu i trwałości stwierdzonej niezgodności. Rozmiar niezgodności zależy w szczególności od ciężaru skutków niezgodności, przy uwzględnieniu celów, którym miały służyć niespełnione kryteria. Zasięg niezgodności zależy w szczególności od skutków, jakie niezgodność wywiera na całość operacji. To, czy niezgodność jest trwała, zależy w szczególności od długości okresu, w którym występują jej skutki, lub od możliwości wyeliminowania tych skutków za pomocą racjonalnych środków". W myśl art. 18 ust. 3 ww. rozporządzenia unijnego, jeżeli niezgodność wynika z nieprawidłowości popełnionych umyślnie, beneficjenta wyklucza się z danego środka zarówno na dany rok kalendarzowy, w którym stwierdzono niezgodność, jak i na następny rok kalendarzowy. Odczytując łącznie, zwłaszcza oba pierwsze ustępy art. 18 rozporządzenia nr 65/2011 należy dojść do wniosku, że państwa członkowskie mają możliwość odzyskania udzielonego rolnikowi wsparcia pobranych i uprawnione są niewątpliwie do stanowienia przepisów krajowych regulujących szczegółowo tę kwestię. Wyrazem implementacji m.in. tego przepisu aktu unijnego stały się właśnie przepisy rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w których - co należy podkreślić - odrębnie uregulowano konsekwencje zmniejszenia przez rolnika powierzchni obszaru, na którym powinien realizować zobowiązanie rolnośrodowiskowe (§ 39 ust. 2 pkt 2), a odrębnie sankcję za niezachowanie trwałych użytków zielonych w danym roku, w którym stwierdzono takie uchybienie (§ 38 ust. 6). Niewątpliwie zatem rolnik, który zmniejszył obszar, na jakim powinien realizować przez określony czas zobowiązanie rolnośrodowiskowe, co do zasady ma obowiązek zwrócić przyznaną mu z tego tytułu płatność rolnośrodowiskową także za lata wcześniejsze. Stwierdzone w danym roku niezachowanie TUZ nie może prowadzić natomiast do nałożenia sankcji z tego tytułu za lata wcześniejsze (zob. np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 października 2017 r. sygn. I SA/Bk 733/17). Podkreślenia także wymaga, że obowiązek zwrotu przyznanych płatności nie jest możliwy jedynie w oparciu o art. 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011, który ma charakter ogólny i blankietowy. Konieczne jest wskazanie obok tego przepisu konkretnego przepisu prawa krajowego, który pozwoliłby na żądanie zwrotu nienależnie pobranych płatności. W wyroku z dnia 9 sierpnia 2017 r. sygn. II GSK 667/17, LEX nr 2357173, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przepis art. 18 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 65/2011 nie może być samoistną podstawą prawną nałożenia w formie decyzji obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności. W ocenie NSA, przepis ten należy odczytywać jako normę o charakterze kompetencyjnym, upoważniającą państwo członkowskie do szczegółowej regulacji przesłanek, czy też przypadków zwrotu płatności rolnośrodowiskowej, która powinna uwzględniać rozmiar, zasięg i trwałość stwierdzonej niezgodności, czyli kryteria zdefiniowane w tym przepisie. W kontekście powyższego, dodatkowe przywołanie przez organ drugiej instancji § 39 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego nie może być uznane jako wystarczające, a to z tego powodu, że prawidłowe zastosowanie przepisów prawa krajowego, wymaga uwzględnienia kryteriów wymienionych w przytoczonym akcie unijnym, takich jak rozmiar, zasięg i trwałość stwierdzonej niezgodności. Przypomnieć zaś trzeba, że rozmiar niezgodności zależy w szczególności od ciężaru skutków niezgodności, przy uwzględnieniu celów, którymi miały służyć niespełnione kryteria. Z kolei zasięg niezgodności zależy w szczególności od skutków, jakie niezgodność wywiera na całość operacji. Natomiast, to czy niezgodność jest trwała, zależy w szczególności od długości okresu, w którym występują jej skutki, lub od możliwości wyeliminowania tych skutków za pomocą racjonalnych środków (art. 18 ust. 2 rozporządzenia nr 65/2011). W motywach zaskarżonej decyzji próżno jest natomiast szukać jakiegokolwiek uzasadnienia dla powyższych przesłanek, warunkujących możliwość domagania się zwrotu udzielonego wsparcia. Lektura uzasadnień organów obu instancji nie pozwala określić jakimi kryteriami czy przesłankami kierował się organ wymierzając tego rodzaju sankcję (pomijając już jej zakres czasowy - tj. brak możliwości jej wymierzenia za lata wcześniejsze). Organ nie dokonał bowiem, a przynajmniej nie wyjaśnił w należyty sposób, jakiejkolwiek subsumpcji, tj. zastosowania treści określonej normy do ustalonego stanu faktycznego. W takich warunkach zgodzić się można z przypuszczeniami autora skargi, że organ w istocie po raz kolejny stosuje "jednorazową" sankcję z § 38 ust. 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, która nie może mieć zastosowania w niniejszym przypadku. Wobec powyższego, zaskarżona decyzja narusza również zdaniem sądu art. 18 ust. 1 akapit 2 i ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 oraz § 39 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ pozostaje w oderwaniu od zasad zwrotu płatności przewidzianych w tych aktach prawnych. Istotne braki w uzasadnieniu prawnym decyzji, kiedy to organy nie wyjaśniły w wystarczający wnikliwy sposób podstawy prawnej decyzji, czynią także zasadnym zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Kontrolując zatem legalność wydanych w tej sprawie decyzji i konfrontując je z podniesionymi w skardze zarzutami oraz uwzględniając zalecenia zawarte w wyroku NSA z dnia 21 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 822/20, skład ponownie rozpoznający sprawę uznał, że skarga jest uzasadniona. Zdaniem sądu, wyżej stwierdzone i opisane naruszenia są wystarczające do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych rozstrzygnięć wydanych w obu instancjach. Ponownie rozpatrując sprawę organ zobligowany będzie uwzględnić ocenę prawną zawartą w wyroku, w kontekście zweryfikowania zasadności wysokości kwoty nienależnie pobranych płatności. W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzone koszty składają się: wpis sądowy od skargi (1.122 zł), opłata za czynności radcy prawnego (3.600 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a podstawę ku temu stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) w zw. z § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Przepis § 3 wymienionego zarządzenia nr 39 przewiduje, że postanowienia tego zarządzenia znajdują odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. poz. 1758, z późn.zm.).