II SO/Wr 19/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy z wniosku V. K. o wymierzenie grzywny Wojewodzie Dolnośląskiemu za nieprzekazanie skargi postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 1100 zł (tysiąc sto złotych); II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE V. K. (dalej jako: wnioskodawca) złożył do Wojewody Dolnośląskiego w dniu 23 listopada 2020 r. skargę kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarżący w dniu 6 sierpnia 2021 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosek o wymierzenie Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej p.p.s.a., w związku z nieprzekazaniem przez Wojewodę Dolnośląskiego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W dniu 17 września 2021 r. Wojewodzie doręczony został odpis wniosku o wymierzenie grzywny z jednoczesnym wezwaniem do udzielenia odpowiedzi na wniosek i przesłania kompletnych i uporządkowanych akt administracyjnych w terminie 7 dni. Wojewoda nie udzielił do dnia wydania niniejszego postanowienia odpowiedzi na powyższe wezwanie. W dniu 14 października 2021 r. Wojewoda przekazał do Sądu akta administracyjne sprawy oraz kserokopię skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania (zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 629/21), jednocześnie oświadczając, że nie dysponuje oryginałem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ww. ustawy. Jakkolwiek powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny - kwestia ta jak i wysokość grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego (z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości – art. 154 § 6 p.p.s.a), to przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Sąd nie może przy tym zadziałać w tej kwestii z urzędu, bez stosownego wniosku skarżącego. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy zauważyć należy, że skarga na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego wpłynęła do organu 23 listopada 2020 r., co potwierdza kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru przesłana przez pełnomocnika strony skarżącej. Numer przesyłki umieszczony na ww. kserokopii pozwolił na ustalenie daty doręczenia przesyłki poprzez sprawdzenie danych przesyłki znajdujących się na stronie internetowej Poczty Polskiej (wydruk w aktach sprawy). Od tej daty rozpoczął się zatem bieg 30 dniowego terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, który upłynął z dniem 23 grudnia 2020 r. (środa). Akta sprawy przekazane zostały do Sądu w dniu 14 października 2021 r., jednak oryginał skargi nie został nadesłany do dnia wydania niniejszego postanowienia. Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1100 zł. Określając wysokość grzywny, Sąd miał na uwadze charakter sprawy będący przedmiotem skargi (przewlekłość), okres uchybienia terminowi przekazania skargi oraz okoliczności faktyczne które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni bowiem także funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu w przyszłości naruszeniu prawa zarówno przez organ ukarany, jak i inne organy (por. uchwała NSA z dnia 3 listopada 2009r. II GPS ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 2). W rozpoznawanej sprawie okolicznością znajdującą odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej grzywny jest to, iż w przepisanym ustawą terminie nie przesłano skargi do tut. Sądu wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami administracyjnymi. Termin ten został przekroczony o ponad dwadzieścia jeden miesięcy, przy czym, co istotne, sama skarga (jej oryginał) nie została przekazana do Sądu do dnia dzisiejszego. Takie zachowanie nie może być akceptowane, gdyż powoduje naruszenie uprawnień między innymi do rozpoznania sprawy przez Sąd bez nieuzasadnionej zwłoki (por. art. 10 ust. 2 Konstytucji RP). Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a. wymierzył grzywnę orzekając o tym w punkcie I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia, na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.