II SA/Wa 724/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Bronisław Szydło (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Monika Michnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi S.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] marca 2007r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta P. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] , którą to decyzją odmówiono S. P. przyznania dodatku mieszkaniowego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 3 ust. 1 i 3, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 29 stycznia 2007 r. S. P. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z deklaracją o wysokości dochodów członków jego gospodarstwa domowego za okres październik, listopad, grudzień 2006 r. Zarówno we wniosku jak i w deklaracji podano, że w gospodarstwie domowym wnioskodawcy pozostają 3 osoby. W związku ze złożonym oświadczeniem z dnia 29 stycznia 2007 r. o wyjeździe syna do B. w celu uzyskania tam prawa stałego pobytu – organ I instancji zweryfikował wniosek w tej części i do wyliczenia dodatku mieszkaniowego uwzględnił dochód gospodarstwa dwuosobowego. Wyliczony dodatek mieszkaniowy, będący różnicą pomiędzy wydatkami na mieszkanie, a 15% łącznego dochodu 2- osobowej rodziny, wyniósł kwotę 28,34 zł. Wskazano, iż dochód rodziny wnioskodawcy w przeliczeniu na jedną osobę jest wyższy od maksymalnego dopuszczalnego dochodu i przekroczenie wynosi 53,96 zł. Ponieważ kwota nadwyżki dochodu przekroczyła wartość dodatku mieszkaniowego, dodatek ten nie został przyznany. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. P. wniósł o jej uchylenie. Wskazał, iż syn obecnie poddawany jest zabiegom rehabilitacyjnym w B. , co uniemożliwia mu powrót do domu. Podał, iż syn zamierza pozostać w B. , jednak po zakończeniu rehabilitacji wróci do domu, gdzie oczekiwał będzie na pozwolenie na pracę w tym kraju. W jego ocenie niezasadnie zatem organ nie zaliczył syna, do prowadzonego przez niego gospodarstwa domowego, co spowodowało odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zasady i tryb przyznawania dodatków mieszkaniowych regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71 poz. 734 z późn. zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom zamieszkującym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza wartości 175% lub 125% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jedno lub wieloosobowym. Wysokość dodatku mieszkaniowego – zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy - stanowi różnicę między wydatkami, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu, a wydatkami poniesionymi przez osobę otrzymującą dodatek, w wysokości od 10% do 15% lub 12% do 20% dochodów gospodarstwa w zależności od liczby jego członków. W rozpoznawanej sprawie S. P. złożył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego podając, że w gospodarstwie domowym pozostają 3 osoby, tj. skarżący, jego była żona oraz syn P.. W tym samym dniu złożył oświadczenie, informujące o wyjeździe syna do B. w celu uzyskania tam prawa stałego pobytu. Jak wskazano powyżej podstawowym kryterium, od którego uzależnione jest przyznanie dodatku, jest poziom dochodu przypadającego na jedną osobę w gospodarstwie domowym, liczonego według zasad przyjętych w art. 3 ust. 1 i 3. Drugą przesłankę stanowi kryterium powierzchni użytkowej lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego (art. 5 ust. 1-5). Dla rozpoznania zatem wniosku o przyznanie dodatku liczba osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawcą stanowi kluczowe zagadnienie. Przez gospodarstwo domowe – w myśl art. 4 ustawy - rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. Nie ulega zatem wątpliwości, że o pozostawaniu danej osoby w konkretnym gospodarstwie domowym, decyduje faktyczne jej tam przebywanie oraz zamiar stałego pobytu. Jak podaje skarżący, syn wraz z żoną, ubiegają się o prawo stałego pobytu i pozwolenie na pracę w B. Obecnie zaś, po złożeniu wymaganych dokumentów, oczekują na wydanie stosownych pozwoleń umożliwiających im podjęcie zatrudnienia w tym kraju. Okoliczności te jednoznacznie wskazują, że to w B. umiejscowione jest centrum życiowej działalności P.P. To tam koncentrują się jego bieżące sprawy, tam też zaspokaja swoje potrzeby mieszkaniowe. Wskazać także należy, iż jak wynika z oświadczenia skarżącego, P.P. wraz z żoną, pozostają na utrzymaniu brata K.. Oznacza to, iż z budżetu domowego brata ponoszone są wydatki na zaspokojenie potrzeb P.P. Mając na uwadze, iż na dochód gospodarstwa domowego skarżącego składa się jedynie jego emerytura oraz renta byłej żony, zaliczenie syna do wspólnego gospodarstwa domowego, doprowadziłoby do nieuzasadnionego zaniżenia w tym gospodarstwie dochodu liczonego na jednego członka rodziny. Z tych względów przyjąć należy, iż wnioskodawca faktycznie prowadzi wspólne gospodarstwo domowe jedynie z byłą żoną i do wyliczenia dodatku mieszkaniowego należy uwzględnić dochód gospodarstwa dwuosobowego. Tym samym wyliczając wysokość dodatku mieszkaniowego, według zasad określonych w art. 3 ust. 1 i 3 oraz 6 ust. 2 cyt. ustawy, prawidłowo organ ustalił, iż kwota nadwyżki dochodu w wysokości 53,96 zł przekroczyła wartość dodatku mieszkaniowego, który wyliczono na kwotę 28,34 zł, co powoduje, iż dodatek nie może być przyznany. W ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonych decyzji nie doszło do naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, i z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji.