II SAB/Wr 525/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu W. ustalił na rzecz skarżącej odszkodowanie w wysokości 25 000 złotych, z tytułu pozbawienia prawa własności nieruchomości, która przeszła na własność Gminy S. w związku z ostateczną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Pismem z dnia [...] skarżąca wniosła odwołanie od opisanej decyzji Starosty z dnia [...]. Pismami z dnia [...] i z dnia [...], Wojewoda Dolnośląski skierował do skarżącej informację, że akt sprawy wynika, że doręczenia w postępowaniu przed organem pierwszej instancji kierowane były na adres inny niż wskazany przez stronę jako adres do doręczeń. W związku z powyższym Wojewoda wezwał skarżącą do wyjaśnienia czy kwestionuje te doręczenia i do sprecyzowania pisma nazwanego odwołaniem od decyzji, czy istotnie jest to odwołanie od decyzji czy tez wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...]. Pismem z dnia [...] skarżąca poinformowała Wojewodę Dolnośląskiego, że jej pismo z dnia [...], nazwane odwołaniem od decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...], stanowi wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji. Wobec powyższego, Wojewoda Dolnośląski pismem z dnia [...] (doręczonym również skarżącej) zwrócił pismo Staroście Powiatu W. do rozpoznania zgodnie z właściwością. Postanowieniem z dnia [...] Starosta wznowił postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zostały zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.). Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329., dalej w skrócie: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość podmiotową (tożsamość stron) oraz przedmiotową (tożsamość sprawy) wydany został już prawomocny wyrok lub toczy się postępowanie (A. Kabat, Skarga (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2009 r.). Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wskazano powyżej, skarga w niniejszej sprawie wniesiona została na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji ustalającej odszkodowanie. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika zarówno z akt administracyjnych Wojewoda Dolnośląski, po przeprowadzeniu postępowania odnośnie do pisma skarżącej, które wpłynęło do organu odwoławczego jako odwołanie od decyzji, ustalił, że pismo to było w istocie wnioskiem o wznowienie postępowania. Zgodnie z właściwością przekazał je do rozpoznania organowi właściwemu, tj. Staroście Powiatu W. w dniu [...]. Pismo to doręczono zostało również skarżącej w dniu [...]. Pomimo tego, pismem które wpłynęło do Wojewody Dolnośląskiego w dniu [...] skarżąca wywiodła skargę na bezczynność i przewlekłość organu w rozpoznaniu odwołania. Tymczasem, skoro Wojewoda zakończył postępowanie (przekazaniem sprawy do rozpoznania według właściwości), to w chwili wnoszenia skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, stan zarówno bezczynności jak i przewlekłości bowiem ustał z chwilą zakończenia sprawy przed tym organem. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Podobne rozważania w zakresie przewlekłości postępowania Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w uzasadnieniu podjętej w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwały w składzie 7 sędziów, sygn. akt OPS 5/19 oraz uchwały w składzie 7 sędziów z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21. Sąd rozpoznający niniejsza sprawę w całości popiera stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny i odnosi je do zakończenia postępowania administracyjnego równie z w inny sposób, tj. przekazania sprawy do rozpoznania według właściwości. W tym stanie rzeczy, skoro skarga na bezczynność i przewlekłość wpłynęła po zakończeniu postępowania przez organ, należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu postanowiono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.