VI SA/Wa 1378/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi "(...)" sp. z o. o. w restrukturyzacji na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" marca 2020 r. nr "(...)" w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z "(...)" marca 2020r. nr "(...)" (dalej ,,zaskarżona decyzja") Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej ,,Organ", ,,GITD") utrzymał w mocy decyzję "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej ,,Organ I instancji", ,,MWITD") z "(...)" listopada 2019 r. nr "(...)"mocą której na "(...)"sp. z o.o. (dalej ,,Strona", ,,Skarżąca", ,,Przedsiębiorca") została nałożona kara pieniężna w wysokości 11 000 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 8 października 2019r. w R. na dworcu autobusowym PKS, została przeprowadzona kontrola drogowa autobusu marki [...] o nr rej. "(...)". Kontrolowanym pojazdem kierował H. R.. Kierowca w dniu kontroli realizował krajowy przewóz drogowy osób na linii zastępczej komunikacji autobusowej na trasie "(...)" w imieniu Przedsiębiorcy. W trakcie kontroli kierowca okazał m.in. wypis z licencji "(...)"dotyczącej międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób udzielonej ww. Przedsiębiorcy, prawo jazdy, dowód rejestracyjny oraz wykresówkę. W toku kontroli stwierdzono naruszenia w postaci: braku ważnego sprawdzenia tachografu, braku zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na trasie "(...)"oraz usterkę niezabezpieczoną w stanie technicznym pojazdu marki [...] o nr rej. "(...)". Wykonywanie przewozu drogowego następowało pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi. W pojeździe zamontowano bowiem tachograf [...] "(...)". Ostatnio wykonywane przez firmę Tachografy H. J. "(...)""(...)" ul. "(...)"sprawdzenie okresowe tachografu straciło zaś ważność w dniu 25 sierpnia 2019r. W pojeździe nie było zaś innej naklejki potwierdzającej wykonanie badania tachografu. Podczas kontroli drogowej ponadto stwierdzono uszkodzenie opony osi napędowej z prawej strony. Opona była rozcięta w ten sposób, że widoczny był kord stalowy brzegu opony co stanowiło poważne osłabienie jej wytrzymałości. Uszkodzenie takie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. Nr 132, poz. 841 ze zm., dalej ,,Rozporządzenie") stanowi usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczna. Dodatkowo stwierdzono wycieki płynów eksploatacyjnych powodujące znacznej wielkości plamy oleju silnikowego na powierzchni parkingu dworca, które skutkują zanieczyszczeniem środowiska. Stwierdzono także słyszalny upływ powietrza z układu hamulcowego pojazdu. W związku z usterkami wydano pokwitowanie "(...)"na zatrzymany elektronicznie dowód rejestracyjny i zakazano dalszej jazdy. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr "(...)"z dnia "(...)" października 2019 r. W związku ze stwierdzonymi naruszeniami, pismem z dnia 9 października 2019r. zostało skierowane do Przedsiębiorcy zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie. W toku wszczętego postępowania dokonano sprawdzenia zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do przedstawionej licencji w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego Biuro Obsługi ds. Transportu Międzynarodowego. Kontrolowany pojazd został zgłoszony do tej licencji w dniu 25 lutego 2019r. Ponadto w ramach ustalania, czy Strona posiada zezwolenie na wykonywanie linii regularnej lub regularnej specjalnej stwierdzono, w oparciu informację uzyskaną z Urzędu Marszałkowskiego Województwa "(...)" (pismo z 17 października 2019r.), że Przedsiębiorca nie posiada żadnego zezwolenia na wykonywanie regularnych lub regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Strona, pismem z 17 października 2019r., wypowiedziała się odnośnie stwierdzonych naruszeń i wskazała osobę zarządzającą transportem. W piśmie Skarżąca przedstawiła, że pojazdem nr "(...)"w dniu 8 października 2019r wykonywał przewóz na podstawie umowy powierzenia wykonania przewozu zawartej w dniu 1 października 2019r. Wykonanie tych przewozów powierzyła Stronie spółka "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" (dalej także ,,Wykonawca"). Celem umowy jest czasowa realizacja zastępczej komunikacji autobusowej za przewozy kolejowe. Umowa została zawarta na okres od 1 października 2019r do 31 października 2019r. Strona nadesłała również umowę nr "(...)"z 9 lipca 2019r zawartą pomiędzy "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" (dalej także ,, "(...)"", ,,Zamawiający") a Wykonawcą, której celem było świadczenie usługi autobusowego przewozu osób w ramach zastępczej komunikacji autobusowej na trasie "(...)". Okres obowiązywania umowy został wskazany na od 11 lipca 2019r. do 11 stycznia 2020r. Do umowy dołączono rozkład jazdy według którego mają być realizowane przewozy. Organ I instancji przeanalizował całość materiału dowodowego zgromadzonego podczas kontroli drogowej oraz postępowania administracyjnego. [...]WITD stwierdził, że w dniu kontroli Strona wykonywała przewozy osób w ramach usługi przewozu osób na linii zastępczej "(...)"na trasie "(...)". Powyższy przewóz realizowany był w charakterze przewozu długoterminowego w związku z remontem linii kolejowej na tej trasie. Przewoźnik wykonywał przewóz zgodnie z rozkładem jazdy, który otrzymał od "(...)"i był świadomy, że przewozy te realizowane będą w okresie kilkunastu miesięcy. Przewozu tego nie można było zatem zdaniem Organu I instancji potraktować, że wykonywany był w zastępstwie na wypadek awarii taboru kolejowego lub jego infrastruktury. Modernizacja trasy linii kolejowej "(...)"jest działaniem celowym i zaplanowanym na długi okres czasu. Przewozy wykonywane przez Stronę mają zaś charakter regularności i są zaplanowane zgodnie z ustalonym rozkładem "(...)". W związku z tym, że przewozy te były w pełni zaplanowane i regularne, Strona powinna była wystąpić do Marszałka Województwa o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego, czego nie uczyniła a zatem doszło do naruszenia określonego w Lp. 2.1.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019r., poz. 2140 , dalej ,,utd"). Organ I instancji zważył także, w odwołaniu do ustaleń przeprowadzonej kontroli, że tachograf zainstalowany w kontrolowanym pojeździe Strony nie miał aktualnego przeglądu oraz, że zaistniała niebezpieczna usterka, co obligowało go do nałożenia kary pieniężnej także w tytułu tych naruszeń, odpowiednio na podstawie "(...)"oraz "(...)" załącznika nr 3 do utd w związku z art. 92a ust. 1 i ust 7 pkt 1 utd. Decyzją I instancji [...]WITD nałożył zatem na Stronę karę pieniężną w wysokości 11.000 zł. z tytułu ww. naruszeń. Pismem z 12 grudnia 2019 r. Strona złożyła odwołanie od decyzji Organu I instancji. Organ wydając zaskarżoną decyzję, odnośnie naruszenia Lp. 2.1.1 załącznika nr 3 do utd zauważył, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 1 lit. f utd wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym wydanego - w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa. Jak zauważył GITD, według art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a utd, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto: 1) wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji; 2) wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz zobowiązującym rozkładem jazdy. Organ podkreślił, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść "(...)"załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia, karą pieniężną w wysokości 8 000 zł. Organ zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli drogowej, kserokopii wypisu z licencji, kserokopii rozkładów jazdy zastępczej, pisma od organu wydającego zezwolenia na przewozy regularne, że Strona w dniu 8 października 2019 r. wykonywała przewóz regularny bez wymaganego zezwolenia. Naruszenie zostało stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w dniu 8 października 2019 r. podczas kontroli autobusu marki "(...)" o nr rej. "(...)". Przedmiotowa kontrola została przeprowadzona w miejscowości R. na dworcu PKS a kierowca wykonywał przewóz regularny osób w komunikacji zastępczej na trasie "(...)"w imieniu Strony i obowiązany był mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu zezwolenie lub wypis z zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. W ocenie GITD, Organ I instancji prawidłowo uznał, że brak powyższego dokumentu oznacza, że doszło do naruszenia określonego w "(...)"załącznika nr 3 do utd. Jednocześnie Organ podkreślił, że okoliczność braku stosownego zezwolenia wynika z pisma Marszałka Województwa "(...)"z dnia 17 października 2019r. Z powyższych względów Organ uznał za zasadne nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł. za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia. Odnosząc się do twierdzeń Strony ujętych we wniesionym odwołaniu a opierających się na twierdzeniu, że zostały spełnione przesłanki o których mowa w art. 18 ust. 1a i 1b utd i Strona wykonywała komunikację zastępczą nie wymagającą zezwolenia GITD podniósł, że zgodnie z art. 18 ust. 1b utd, w przypadku zakłóceń, o których mowa w ust. 1a tego artykułu, przewoźnik drogowy i podmiot, w zastępstwie którego przewozy są wykonywane, obowiązani są zawrzeć pisemne porozumienie określające warunki i termin wykonywania tych przewozów oraz zgłosić ten fakt właściwemu organowi. Z przepisu powyższego wynika, że w przypadku występowania zakłóceń w komunikacji przewoźnik zawiera porozumienie z podmiotem w którego imieniu będzie wykonywał przewóz w zastępstwie i po dokonaniu zgłoszenia właściwemu organowi, w tym przypadku Marszałkowi Województwa "(...)", można wykonywać przewóz osób bez wymaganego zezwolenia. W przedmiotowej sprawie przewoźnikiem był Przedsiębiorca, natomiast podmiotem w imieniu którego był wykonywany przewóz w zastępstwie były "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)". Podczas kontroli, jak również w trakcie prowadzonego postępowania, Strona nie przedstawiła, żadnego dowodu, że zawarła umowę z "(...)"na wykonywanie komunikacji zastępczej. Strona również nie wykazała, by fakt wykonywania komunikacji zastępczej zgłosiła do Marszałka Województwa. Okazany w trakcie kontroli dokument w postaci powierzenia wykonywania przewozu dotyczy przewozów wykonywanych w okresie od dnia 1 października 2019 r. do 31 października 2019 r. na trasie "(...)"ale odnosi się on do wykonywania przewozów w zastępstwie Wykonawcy a nie "(...)". Jeżeli Strona wykonywała przewozy w imieniu przedsiębiorcy "(...)"powinna posiadać stosowną umowę, oraz fakt wykonywania przewozów w imieniu ww. podmiotu winien być zgłoszony do Marszałka Województwa "(...)". Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie Strona nie wykazała, że w dniu kontroli miała zawartą umowę na wykonywanie komunikacji zastępczej z podmiotem w imieniu którego wykonywała przewozy tj. Kolejami "(...)"oraz nie wykazała, że wykonywała komunikację zastępczą po wcześniejszym zgłoszeniu tego faktu do Marszałka Województwa "(...)". Odnośnie naruszenia L.p. 6.1.5 załącznika nr 3 do utd Organ zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (m.in. protokołu kontroli drogowej, dokumentacji fotograficznej), że Strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie. GITD podkreślił, że w pojeździe "(...)" o nr rej. "(...)"zamontowany był tachograf analogowy, który ostatnie badanie kontrolne przeszedł w dniu 25 sierpnia 2017 r. (tak wynikało z nalepki z badania okresowego umieszczonej w kabinie pojazdu). W trakcie oględzin przeprowadzonych w obecności kierowcy kontrolujący nie znaleźli innej naklejki potwierdzającej przeprowadzenie przeglądu tachografu po dacie 25 sierpnia 2017 r. Od dnia w którym został przeprowadzony przegląd tachografu po raz ostatni do dnia kontroli minął okres ponad dwóch lat a zatem zamontowany tachograf nie miał aktualnego przeglądu. Organ I instancji zasadnie zatem, w ocenie GITD, przyjął w decyzji I instancji istnienie podstaw do nałożenia na Stronę kary pieniężnej w wysokości 1 000 zł. z tytułu zaistniałego naruszenia (Lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do utd). W odniesieniu do stwierdzonego przez [...]WITD naruszenia L.p. 9.2 załącznika nr 3 do utd Organ zważył, że według art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020r., poz. 110 ze zm., dalej ,,Prd") pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Odwołując się do postanowienia § 6 Rozporządzenia oraz załącznika 1a do tego Rozporządzenia Organ stwierdził, że spostrzeżona usterka przecięcia opony i widocznego kordu stalowego brzegu opony jest usterką niebezpieczną. Konsekwencją powyższego zaś jest stwierdzenie zaistnienia naruszenia opisanego w Lp. 9.2 załącznika nr 3 do utd i nałożenie na Stronę, tak jak to uczynił Organ I instancji, kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł. Uznając prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w decyzji I instancji, Organ wydając zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy decyzję [...]WITD na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Od powyższej decyzji została wywiedziona przez Stronę skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której Skarżący zarzucił Organowi, że przy jej wydaniu naruszył: art. 92a ust. 1 utd i Lp. 2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy w związku z art. 18b ust. 1 utd poprzez ich bezpodstawne zastosowanie; art. 18 ust. 1a i ust. 1b utd poprzez ich bezpodstawne zastosowanie oraz błędną interpretację przepisów prawa materialnego w zakresie wykonywania tymczasowej komunikacji zastępczej za przewozy kolejowe; art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017r. poz. 1983 ze zm., dalej ,,Prawo przewozowe") poprzez błędną interpretację przepisów w zakresie uznania Przedsiębiorcy za organizatora przewozu kontrolowanego w dniu 8 października 2019r. w "(...)"; art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256 ze zm., dalej ,,Kpa") poprzez niepodjęcie działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego mogącego dać podstawy do uznania braku odpowiedzialności kontrolowanego podmiotu za nieprawidłowości stwierdzone w protokole kontroli, a także oparcie wydanego rozstrzygnięcia w głównej mierze na wadliwej interpretacji przepisów a nie na udowodnionych okolicznościach; art. 7, art. 77 § 1 i art 80 Kpa poprzez błędne uznanie, że przewozy zastępcze za komunikację kolejową powierzone Skarżącej przez spółkę "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"stały się automatycznie przewozami drogowymi wymagającymi stosowania właściwego zezwolenia na regularny przewóz osób, a co za tym idzie, wydanie decyzji podczas gdy stan faktyczny sprawy budził wątpliwości i nie został ustalony przez Organ należycie; art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, poprzez brak staranności Organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez złamanie generalnych zasad Kpa. Wydając decyzję, w ocenie Skarżącej, [...]WITD niesłusznie uznał Stronę za wykonawcę przewozu regularnego zobligowanego do uzyskania zezwolenia na przewozy regularne osób. Zdaniem Strony na uwagę zasługuje fakt, iż na podstawie art. 5 Prawo przewozowe przewoźnik może powierzać wykonanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne. Działając na podstawie powołanego przepisu, Wykonawca, po spełnieniu wszystkich wymogów formalnych wynikających z art. 18 ust. 1a i ust. 1b utd, powierzył Skarżącej wykonanie zastępczej komunikacji autobusowej za przewozy kolejowe na trasie "(...)"na okres od 1 października do 31 października 2019 r. Jak podniosła Strona, w przypadku takiego powierzenia, żadne przepisy prawa nie wymagają uzyskania jakiegokolwiek zezwolenia dla wykonawcy autobusowej komunikacji zastępczej ani zgłoszenia do właściwego Marszałka Województwa. Obowiązki takie dotyczą tylko i wyłącznie organizatorów komunikacji zastępczej, w tym przypadku Wykonawcy a nie jej podwykonawców (Skarżącej). Skarżąca podniosła także, że powierzenie przez Wykonawcę Skarżącej wykonania przewozu realizującego opisaną komunikację zastępczą w żaden sposób nie naruszało warunków umowy Nr "(...)"albowiem powierzenie to miało skutek wyłącznie między jego stronami. Świadczy o tym między innymi, zawarte w nim zobowiązanie Strony do przestrzegania wszystkich warunków umowy oraz posiadania taboru i dokumentacji transportowej potrzebnej do realizacji powierzonego zlecenia. Zdaniem Skarżącej, wbrew twierdzeniom [...]WITD oraz GITD, nie wykonywała ona przewozów regularnych na trasie "(...)"i w związku z tym nie była zobowiązana do uzyskania zezwolenia na takie przewozy. Strona, jako podwykonawca, wykonywała przewozy w ramach zastępczej komunikacji autobusowej, których wykonywanie nie wymagało żadnych zezwoleń ani zgłoszenia do jakichkolwiek organów. W odpowiedzi na stwierdzenie naruszenia w postaci usterki w stanie technicznym, Skarżąca podniosła, że w dniu 7 września 2019 r. autokar o nr rej. "(...)" przeszedł pomyślnie badanie techniczne, które nie wykazało żadnych usterek. Wskazując na powyższe Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego. Organ, w odpowiedzi na skargę, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ,,Ppsa"). Dokonując kontroli działalności administracji publicznej w związku z wniesioną skargą należy uznać, w świetle powołanych wyżej kryteriów, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego była decyzja administracyjna Organu mocą której została utrzymana w mocy decyzja nakładająca na Stronę karę pieniężną w wysokości 11 000 zł. z tytułu czynu polegającego na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę zakwalifikowaną jako niebezpieczna. Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 zł. za każde naruszenie. Wykaz zaś naruszeń lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia popełnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy została określona w Lp. 1-9 załącznika nr 3 do utd (art. 92a ust. 7 pkt 1 utd). W myśl zaś art. 92a ust. 3 utd suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł. Stosownie do postanowienia art. 18 ust. 1 pkt 1 lit f utd wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym - wydanego przez marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa. Zgodnie natomiast z art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit a utd podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto, wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji, zaś wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. W postanowieniu Lp. 2.1.1. załącznika nr 3 do utd za wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 8 000 zł. Należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 18 ust. 1a utd nie wymaga uzyskania zezwolenia tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy. W przypadku zaś zakłóceń, o których mowa w art. 18 ust. 1a utd, przewoźnik drogowy i podmiot, w zastępstwie którego przewozy są wykonywane, obowiązani są zawrzeć pisemne porozumienie określające warunki i termin wykonywania tych przewozów oraz zgłosić ten fakt właściwemu organowi, o którym mowa w 18 ust. 1 pkt 1 utd (art. 18 ust. 1b utd). Zgodnie z powyżej przywołanymi przepisami prawa uzyskanie wymaganego zezwolenia nie jest wymagane w ściśle wskazanych przypadkach, których sposób określenia przez ustawodawcę świadczy o ich nadzwyczajnym charakterze. Może to bowiem nastąpić w przypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy. Organ przyjął, w świetle zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych, że Skarżąca nie wykonywała przewozu na warunkach określonych we wspomnianych powyżej przepisach prawa tj. art. 18 ust. 1a i ust 1b utd. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie trzeba sobie odpowiedzieć na pytanie, czy Skarżąca wykonywała przewóz regularny tak jak to przyjął Organ. Ponadto, czy przewóz był dokonywany w warunkach w jakich zwolniona była od uzyskania wymaganego prawem zezwolenia tj. czy zaistniały przesłanki z art. 18 ust. 1a i ust. 1b utd lub też wykonywanie przewozu w ramach powierzenia przez Wykonawcę zwalniało ją z obowiązku uzyskania takiego zezwolenia. Nie ulega wątpliwości, że w toku dokonywanej w dniu 8 października 2019r. kontroli kierowca nie okazał zezwolenia ani wypisu z zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego na trasie "(...)". Okolicznością bezsporną jest także i to, że Strona nie posiadała stosownego zezwolenia albowiem według jej przekonania w odniesieniu do dokonywanego przewozu nie było ono wymagane. Powyższe znajduje także potwierdzenie w piśmie Urzędu Marszałkowskiego Województwa "(...)"w "(...)"z dnia 17 października 2019r. (k.16 akt administracyjnych) z którego wynika, że Strona nie posiadała zezwolenia na wykonywanie regularnych lub regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Przechodząc do dalszej analizy okoliczność faktycznych zaistniałych w sprawie trzeba zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się umowa nr "(...)" z dnia 9 lipca 2019r. zawarta pomiędzy spółką "(...)"sp. z o.o a Wykonawcą oraz K.P. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą K. [...], działającymi w formie konsorcjum reprezentowanego przez Wykonawcę. Przedmiotem umowy było świadczenie usługi autobusowego przewozu osób w ramach zastępczej komunikacji autobusowej realizowanej na odcinku "(...)"w związku z ograniczeniem przepustowości linii kolejowej nr "(...)" na odcinku "(...)", zgodnie z treścią oferty złożonej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego znak "(...)" ( § 1 ust. 1 umowy). W myśl zaś postanowienia § 2 ust. 1 umowy miała ona być realizowana w okresie od 11 lipca 2019r. do dnia 11 stycznia 2020r. według obowiązujących rozkładów jazdy, które Zamawiający będzie przekazywał na bieżąco Wykonawcy. Podkreślić także należy, że stosownie do postanowienia § 2 ust. 2 umowy "(...)"zastrzegły sobie możliwość rozwiązania umowy w przypadku wcześniejszego przywrócenia przez zarządcę infrastruktury kolejowej przepustowości linii kolejowej nr "(...)"na ww. odcinku. W poczet materiału dowodowego zostały także włączone rozkłady jazdy obowiązujące na tym odcinku (k. 35-36, k.43-44 akt administracyjnych), jakie powinny być wdrożone przez Wykonawcę i jakie były stosowane przez Stronę (rozkłady jazdy przedłożone przez kierowcę w toku kontroli – k.43-44 akt administracyjnych). W aktach sprawy znajduje się ponadto oświadczenie z dnia 1 października 2019r. podpisane przez Wykonawcę, opatrzne tytułem ,,Powierzenie wykonania przewozu" z którego wynika, że realizacja zastępczej komunikacji autobusowej za przewozy kolejowe powierzona jest przez Wykonawcę Stronie i będzie realizowana przez Skarżącą w okresie od 1 października 2019r. do 31 października 2019r. Z powyższych dokumentów tj. zarówno umowy jak i wspomnianego oświadczenia nie wynika aby powierzenie Wykonawcy (na podstawie ww. umowy) a następnie przez ten podmiot powierzenie Skarżącej wykonywania przewozu na wspomnianej trasie (w drodze ww. oświadczenia) było uwarunkowane zaistnieniem klęski żywiołowej lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy. Przewóz bowiem, jaki miał wykonywać Wykonawca a następnie Strona i jaki realnie świadczyła Skarżąca (już od 11 lipca 2019r. – zob. dokument powierzenia wykonania przewozu z 10 lipca 2019r.- k.40 akt administracyjnych) następował w określonych odstępach czasu (zgodnie z rozkładem jazdy) i na określonej trasie ("(...)") a zatem był przewozem regularnym w rozumieniu art. 4 pkt 7 udt (vide: postanowienia ww. umowy; oświadczenie Strony ujęte w piśmie z 1 października 2019r. zawierającym oświadczenie Wykonawcy o powierzeniu wykonania przewozu; rozliczenie dobowe brygad autobusowych – rejestr kursów zrealizowanych z 8 października 2019 r. (k.31 akt administracyjnych)). Okoliczność, czy i w jakim zakresie Strona dochowała zasad wykonywania tego przewozu określonych w art. 18b ust. 1 utd nie niweluje zasadności powyższego wniosku albowiem nie są to przesłanki, których spełnienie warunkuje uznanie przewozu za przewóz regularny ale wymogi, jakie powinny być zachowane przy jego wykonywaniu. Stąd niezasadny jest zarzut skargi naruszenia tego przepisu prawa. Dodatkowo, jak wynika ze wspomnianych powyżej dowodów powierzenie tego przewozu nazwanego zastępczą komunikacją autobusową nastąpiło w ramach procedury przetargowej organizowanej przez "(...)", na przewidywalny okres czasu tj. do czasu przywrócenia przez zarządcę infrastruktury kolejowej przepustowości linii kolejowej nr 8 na przedmiotowym odcinku. Trzeba zatem zwrócić uwagę, że powierzenie przewozu Wykonawcy a następnie przez ten podmiot Stronie zostało poprzedzone określoną formalną procedurą wyboru takiego przewoźnika. Zaistnienie takiej potrzeby było zaś związane z przeprowadzanymi pracami na odcinku ww. linii, które uniemożliwiały jej wykorzystywanie na potrzeby przewozów kolejowych. Nie było to zatem spowodowane klęską żywiołową czy też innymi zakłóceniami ale było wynikiem planowanych prac remontowych na tym odcinku linii kolejowej i wynikającej z tego potrzeby jego wyłączenia w użytkowania. Podsumowując, wyłączenie z użytkowania odcinka linii kolejowej nastąpiło w związku z przewidywanymi pracami uniemożliwiającymi korzystanie z niego na potrzeby przewozów kolejowych. Nie było to spowodowane zdarzeniami nagłymi czy niespodziewanymi. Wybór odpowiedniego podmiotu, który zapewni pasażerom możliwość przemieszczenia się autobusami, w okresie trwającego wyłączenia linii kolejowej, został zaś dokonany w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. W wyroku z dnia 9 marca 2010 r. (sygn. akt II GSK 465/09) Naczelny Sąd Administracyjny zaś stwierdził, że ,,przeprowadzenie planowanego remontu nie ma charakteru zdarzenia niespodziewanego, nadzwyczajnego, czy nagłego. Już z tego powodu zwolnienie z obowiązku uzyskania zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 1a u.t.d. nie jest możliwe". Sąd ten zważył także, że ,,w art. 18 ust. 1b u.t.d. przewidziano dwa warunki zgodnego z prawem wykonywania tymczasowych przewozów osób bez zezwolenia. Pierwszym z nich jest zawarcie pisemnego porozumienia w tej sprawie, zaś drugim dokonanie zgłoszenia faktu wykonywania przewozów tymczasowych właściwemu organowi. Obowiązek zgłoszenia nie odnosi się do zawarcia porozumienia, lecz podjęcia tymczasowego wykonywania przewozu osób." Trzeba tutaj też dodać, że niezależnie od dokonanego przez Wykonawcę zgłoszenia do Marszałka Województwa "(...)"zawarcia ww. umowy okoliczność ta sama w sobie nie przesądza o charakterze przewozu z jakim mamy w tym przypadku do czynienia tj. nie determinuje przyjęcia, że zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 1a utd. Aby można było bowiem mówić, że doszło do zawarcia pisemnego porozumienia określającego warunki i termin wykonywania przewozów, o jakim mowa w art. 18 ust. 1b utd, konieczne jest uprzednie stwierdzenie, że do jego zawarcia doszło w wyniku potrzeby zapewnienia takiego przewozu na zasadach określonych w art. 18 ust. 1a utd a z taką sytuacją nie mamy w tej sprawie do czynienia. Wniosek zatem, że Wykonawca nie wykonywał przewozu na zasadach określonych w ww. przepisach prawa warunkuje także następcze stwierdzenie, że i nie mógł takiego przewozu powierzyć Stronie. Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skargi opierające się na twierdzeniu, że Wykonawca zrealizował wszystkie wymogi wynikające z przepisu art. 18 ust. 1a i ust. 1b utd i następnie powierzył wykonanie zastępczej komunikacji autobusowej za przewozy kolejowe Stronie a to zwalnia ją z obowiązku legitymowania się zezwoleniem. W pierwszej kolejności należy podnieść, że nie doszło do zrealizowania przesłanek z art. 18 ust. 1a utd. Ponadto, okoliczność powierzenia innemu przewoźnikowi drogowemu przewozu na całej przestrzeni przewozu lub na jego części na podstawie art. 5 Prawa przewozowego, na którą powołuje się Strona, nie zwalnia tego przewoźnika z obowiązków jakie dla prowadzonej przez niego działalności w zakresie dokonywanego transportu drogowego wynikają z utd. Należy bowiem mieć na uwadze, że obowiązki lub warunki przewozu drogowego obejmują zarówno obowiązki lub warunki wynikające z utd jak i Prawa przewozowego (art. 4 pkt 22 lit. j utd). W konsekwencji powierzenie Stronie, jako podwykonawcy, wykonania przewozu nie zwalniało Skarżącej z dochowania wymogu posiadania zezwolenia w krajowym transporcie drogowym. Zarzut naruszenia przez Organ art. 5 Prawa przewozowego nie jest zatem zasadny. Słuszny też jest wniosek sformułowany przez Organ w zaskarżonej decyzji, że skoro Wykonawca, który powierzył Stronie wykonywanie zastępczej komunikacji autobusowej nie jest podmiotem wykonującym przewóz w ramach innej gałęzi niż transport drogowy u którego nastąpiły zakłócenia w przewozach to w sprawie nie będzie miał zastosowania art. 18 ust. 1a i ust.1b utd. Stąd też Strona nie mogła skorzystać ze zwolnienia z uzyskania zezwolenia, jakie stwarzają przepisy art. 18 ust. 1a i ust. 1b utd albowiem nie doszło do powierzenia jej przewozu na zasadach określonych w tych przepisach prawa. Nie budzi wątpliwości, że przewóz zastępczy wykonywany przez Stronę nie był spowodowany zaistnieniem klęski żywiołowej. Ponadto nie był jej też powierzony przez Wykonawcę na skutek zaistnienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy. Po pierwsze dlatego, że do zakłóceń o jakich mowa w tym przepisie prawa nie doszło a nadto Wykonawca nie jest podmiotem wykonującym przewozy w innych gałęziach niż transport drogowy, którego mogłyby dotyczyć zakłócenia, o jakich mowa w ww. przepisach prawa. Niezasadne zatem jest w konsekwencji twierdzenie skargi o naruszeniu przepisu art. 18 ust. 1a i ust 1b utd. Organ zasadnie uznał, że nie mają one zastosowania w sprawie. GITD w zaskarżonej decyzji dokonał analizy tych przepisów prawa w świetle zarzutów podnoszonych w odwołaniu wniesionym przez Stronę od decyzji I instancji i prawidłowo uznał, że nie mogą one przy stwierdzonych okoliczności sprawy uzasadniać przyjęcia, że Skarżąca zwolniona była z obowiązku uzyskania zezwolenia skoro faktycznie wykonywała przewóz regularny. Reasumując, okoliczności których zaistnienie Organ stwierdził w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdzają, że charakter przewozu jaki wykonywała Skarżąca był przewozem regularnym, o jakim mowa w art. 4 pkt 7 utd. Strona wykonywała bowiem przewóz na warunkach właściwych dla przewozu regularnego, w określonych odstępach czasu i na określonej trasie (w oparciu o ustalony rozkład jazdy i na określonej trasie "(...)") i powinna legitymować się zezwoleniem. Zasadnie zatem Organy obu instancji uznały, że na Stronę powinna zostać nałożona kara pieniężna w wysokości 8 000 zł. skoro takiego zezwolenia nie posiadała. Przechodząc do kolejnego ze stwierdzonych w zaskarżonej decyzji naruszeń związanego z wykonywaniem przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie, należy w pierwszej kolejności mieć na uwadze, że zgodnie z postanowieniem art. 4 pkt 22 lit h utd obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz - rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1) (dalej ,,Rozporządzenie 165/2014"), lub aktów wykonawczych do Rozporządzenia 165/2014; -rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, z późn. zm.); -rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017 r. ustanawiającego standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1). Zgodnie z postanowieniem art. 23 ust. 1 Rozporządzenia 165/2014 tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Ponadto warsztaty przeprowadzające przeglądy sporządzają protokół przeglądu, w przypadkach gdy konieczne było usunięcie nieprawidłowego działania tachografu, bez względu na to czy nastąpiło to w efekcie przeglądu okresowego, czy przeglądu przeprowadzonego na konkretne żądanie właściwego organu krajowego. Prowadzą one też wykaz wszystkich sporządzonych protokołów przeglądu (art. 23 ust. 3 Rozporządzenia 165/2014). W przypadku gdy dochodzi do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez uprawniony warsztat posiadający zezwolenie, na podmiot wykonujący przewóz drogowy nakładana jest kara pieniężna w wysokości 1000 zł. (Lp. 6.1.5 Załącznika nr 3 do utd w związku z art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1 utd). W trakcie kontroli zostało ustalone, że w kontrolowanym pojeździe Skarżącej zamontowany był tachograf analogowy marki "(...)", który ostatniemu przeglądowi został poddany przez firmę Tachografy H. J. ("(...)") w dniu 25 sierpnia 2017r. a zatem sprawdzenie okresowe tachografu utraciło ważność w dniu 25 sierpnia 2019r. Zarówno w toku kontroli, jak i w toku postępowania, Strona nie przedstawiła dowodów pozwalających uznać, że w dacie dokonywanej kontroli tachograf był poddany przeglądowi. Zasadnie zatem Organ przyjął, że w takim przypadku doszło do naruszenia wskazanego w Lp. 6.1.5 załącznika nr 3 do utd i na Stronę powinna zostać nałożona kara pieniężna w wysokości 1000 zł. W odniesieniu do kolejnego ze stwierdzonych przez Organ naruszeń związanego z zaistnieniem usterki kwalifikowanej jako niebezpieczna należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit l utd obowiązkami lub warunkami przewozu drogowego w rozumieniu utd są także te obowiązki i warunki, jakie wynikają z Prd. W myśl zaś art. 66 ust. 1 pkt 1 Prd pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Stosownie do postanowienia §6 ust. 1 i 2 Rozporządzenia pojazd wytypowany przez kontrolującego do drogowej kontroli stanu technicznego podlega wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej, która obejmuje identyfikację pojazdu oraz badanie techniczne co najmniej jednej pozycji z następujących obszarów: układ hamulcowy, układ kierowniczy, widoczność, urządzenia oświetlenia i wyposażenie elektryczne, osie, koła, opony i zawieszenie, podwozie i elementy przymocowane do podwozia, inne wyposażenie, w tym tachograf i ogranicznik prędkości, uciążliwość, w tym emisję spalin oraz wycieki paliwa lub oleju, badania dodatkowe dla pojazdów kategorii M2 i M3. Zgodnie z postanowieniem § 6 ust. 6 Rozporządzenia usterki stwierdzone podczas badania stanu technicznego pojazdu dzieli się na trzy kategorie: usterki drobne (usterki bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub wymagania ochrony środowiska, które nie powodują ograniczenia w dalszym używaniu pojazdu - § 6 ust. 6 pkt 1); usterki poważne (usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania § 6 ust. 6 pkt 2); usterki niebezpieczne (usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu - § 6 ust. 6 pkt 3). W przypadku stwierdzenia podczas drogowej kontroli technicznej usterek zaliczanych do więcej niż jednej kategorii wynik badania pojazdu klasyfikuje się na podstawie najpoważniejszej kategorii usterki (§ 6 ust. 7 Rozporządzenia). Wśród zaś usterek, jako usterka o charakterze niebezpiecznym została wymieniona usterka: znaczące uszkodzenie lub przecięcie opony, widoczny lub uszkodzony kord opony (Lp. 5.2.3. ,,Opony" załącznika nr 1a do Rozporządzenia). Tego rodzaju usterka została zaś ustalona w trakcie kontroli drogowej w dniu 8 października 2019r. W toku kontroli stwierdzono nadto słyszalny wypływ powietrza z układu hamulcowego oraz wyciek płynów eksploatacyjnych. Wynika to z protokołu kontroli; pokwitowania seria "(...)" numer "(...)" z dnia 8 października 2019r. i znajduje potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołu. Stwierdzone usterki były tego rodzaju, że zakazano dalszej jazdy kontrolowanym pojazdem. W skardze Strona powołuje się na okoliczność dokonania przeglądu technicznego pojazdu w dniu 7 września 2019r., którego przeprowadzenie miałoby zwalniać Stronę z odpowiedzialności za powstanie ww. usterki. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przegląd został przeprowadzony prawie miesiąc przed stwierdzeniem w toku kontroli usterki. Nadto trzeba mieć na uwadze, że nie jest to usterka, której zaistnienie mogłoby zostać stwierdzone dopiero w ramach profesjonalnie przeprowadzonego przeglądu. Jak bowiem wynika z Rozporządzenia (Lp. 5.2.3. załącznika nr 1a), jak i faktu jej spostrzeżenia w toku kontroli jest to usterka zauważalna w ramach kontroli organoleptycznej. Zatem nawet bieżąca kontrola pojazdu służącego do przewozu osób powinna wychwycić jej zaistnienie, które mogło być spowodowane chociażby mechanicznym uszkodzeniem opony po dacie dokonanego przeglądu technicznego. Stąd też domniemanie całkowitej sprawności technicznej pojazdu, jakie w ocenie Strony mogłoby zostać wyprowadzone z dokonanego przeglądu technicznego, nie niweluje faktu zaistnienia usterki i możliwości jej łatwego odkrycia przy dochowaniu należytej staranności. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w wyniku dokonania klasyfikacji stwierdzonych usterek Organ zasadnie przyjął, że usterka dotycząca uszkodzonej opony i widocznego kordu opony jest usterką o charakterze niebezpiecznym a jej zaistnienie powinno pociągać za sobą nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 2000 zł. (Lp. 9.2. Załącznika nr 3 do utd w związku z art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1 utd). W tym miejscu zasadnym staje się nadmienienie, że zgodnie z art. 92c ust. 1 utd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 utd na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Sąd zauważa, że zasługuje na aprobatę stanowisko Organu, który uznał, że przepis art. 92c ust. 1 utd nie może mieć w sprawie zastosowania. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 utd. Nie można też przyjąć, że została spełniona przesłanka z art. 92c ust. 1 pkt 1 utd. Stwierdzony brak zezwolenia, brak aktualnego przeglądu tachografu czy też zaistnienie usterki kwalifikowanej jako niebezpieczna są wyrazem określonych zaniechań po stronie Skarżącej, które w warunkach profesjonalnego prowadzenia przez nią działalności transportowej nie powinny się zdarzyć. Strona powinna dochować bowiem wymagań wynikających z obowiązujących przepisów prawa (posiadać zezwolenie i dokonać w terminie przeglądu tachografu) a ww. usterka w pojeździe, zauważalna już przy kontroli organoleptycznej, powinna wyeliminować pojazd z użytkowania do czasu jej usunięcia. Nie mamy zatem tutaj do czynienia z naruszeniami na których powstanie Strona nie miała wpływu, czy też naruszeniami zaistniałymi wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W myśl natomiast art. 189a § 2 Kpa w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów działu IV Kpa w tym zakresie nie stosuje się. Wyjaśnić trzeba, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust. 1 utd. Treść art. 92a ust. 1,ust. 3 i ust. 7 pkt 1 w związku z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia wskazane w tym załączniku. W tym zakresie Organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych, a regulacja wynikająca z art. 189d Kpa na mocy art. 189a § 2 pkt 1 Kpa nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zasadnie zatem Organ uznał, że zastosowania w sprawie nie znajdą również przepisy art. 189e oraz art. 189f Kpa, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 utd. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 Kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale lVa Kpa. Sąd stwierdza, że Organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego i zasadnie przyjęły na gruncie stanu faktycznego sprawy, że to Strona dopuściła się wskazanych naruszeń. W niniejszej sprawie nie doszło także do uchybienia przepisom postępowania administracyjnego w tym w szczególności normom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa. Sąd ocenia, że wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy zostały należycie wyjaśnione i opisane w zaskarżonej decyzji, spełniając wymogi w zakresie jej uzasadnienia. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy w oparciu o który Organy wydały swoje rozstrzygnięcia został zebrany w sposób wyczerpujący, pozwalający na ustalenie okoliczności istotnych w niniejszej sprawie. Ustalenia te zaś pozwalały na przyjęcie przez Organy, że Strona dopuściła się stwierdzonych naruszeń. Następnie Organy dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie a za stwierdzone naruszenia została wskazana kara pieniężna w prawidłowej wysokości. W tym stanie rzeczy GITD zasadnie utrzymał w mocy decyzję I instancji przyjmując prawidłowość zawartego w niej rozstrzygnięcia i w konsekwencji nie można Organowi zarzucić naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Niezasadność zarzutów skargi i potwierdzona zgodność z prawem decyzji obu instancji, prowadzi do wniosku, że Organy w niniejszej sprawie nie naruszyły art. 8 Kpa gdyż nie prowadziły postępowania w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Organ w zaskarżonej decyzji dał wyrazem należytej ocenie dowodowej, w pełni oddającej rzeczywisty stan rzeczy i zawarł przekonywującą argumentację. GITD wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej, zasadnie nie znajdując podstaw do przyjęcia, że do wskazanych naruszeń nie doszło. W tym stanie rzeczy także zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. W konsekwencji powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do wniosku każdej ze Stron (art. 119 pkt 2 Ppsa). Zgodnie z art. 120 Ppsa Sąd rozpoznał sprawę w tym trybie, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.