II SAB/Gl 40/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie niewydania aktu prawnego w sprawie wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) stanowi, że skargę można wnieść do Sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu tego rodzaju środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dale K.p.a.). W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne, w którym I. K. zarzuca organowi bezczynność zostało zainicjowane jej pismem z dnia 12 sierpnia 2011 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., dotyczącym otworów wentylacyjnych umieszczonych w ścianie budynku, w którym zamieszkuje skarżąca oraz parkingu usytuowanego przy tym budynku. Strona, udzielając odpowiedzi na wezwanie organu, w piśmie z dnia 1 września br. sprecyzowała, że chodzi jej o wszczęcie postępowania/lub postępowań w opisanym wyżej zakresie oraz poinformowanie jej o ich wynikach, względnie o odmowie wszczęcia postępowania. Wobec powyższego, aby skutecznie zaskarżyć bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. we wskazanym wyżej postępowaniu należało przed wniesieniem skargi skierować zażalenie o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. do właściwego organu wyższej instancji - w tym przypadku do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skoro więc skarżąca nie wykazała, że wystąpiła z takim zażaleniem (o co była wezwana w wyznaczonym, siedmiodniowym terminie pod rygorem odrzucenia skargi), to należy przyjąć, że jej skarga jest niedopuszczalna. Mając powyższe na względzie skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.