II OSK 2764/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku S. B. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 37/20 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] września 2019 r., znak: [...]. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 37/20, oddalił skargę S. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Powyższym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] września 2019 r., znak: [...], orzekającą o wymeldowaniu S. B. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w S. [...] nr [...], gm. K. S. B. złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, z uwagi na potrzebę uniknięcia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu trudnych do odwrócenia skutków w postaci zapadnięcia wyroku eksmisyjnego wydanego w oparciu o ww. wadliwe decyzje i zaskarżony wyrok oraz potrzebę uniknięcia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w postaci pozbawienia prawa do określonych świadczeń lub uzyskania określonego statusu przed właściwymi urzędami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskiem takim można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i indywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nie zawiera argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy decyzji o wymeldowaniu. Należy mieć na uwadze, że decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Skutki decyzji o wymeldowaniu nie mają charakteru nieodwracalnego, decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw. Decyzja ta nie rozstrzyga o uprawnieniach danej osoby do lokalu, a ewentualne spory w tym zakresie rozstrzygane są przez sądy powszechne w postępowaniach cywilnych. Decyzja o wymeldowaniu, z uwagi na swój charakter, nie powinna zatem wpływać, co próbuje wykazać strona skarżąca, na postępowanie przed sądem powszechnym w sprawie o eksmisję. Ponadto, decyzja o wymeldowaniu nie niesie ze sobą jednocześnie skutku braku możliwości zameldowania się w innym miejscu. Skarżący nie uprawdopodobnił, że nie ma możliwości zameldowania się w innym miejscu, czasowo lub na stałe. Na marginesie, z załączonego do skargi kasacyjnej wezwania do opróżnienia lokalu z dnia 10 sierpnia 2020 r. wynika, że zostało ono skierowane do matki skarżącego E. B. na adres ul. O. [...], [...] Z. Nie wyjaśnił również relacji, z uwzględnieniem konkretnych przepisów prawa, pomiędzy miejscem zameldowania stałego, a posiadaniem statusu bezrobotnego, z którym związane jest prawo do ubezpieczenia zdrowotnego, a także, w jaki sposób brak stałego meldunku utrudni, bądź uniemożliwi, załatwienie konkretnych spraw w urzędzie, tym bardziej, że w wielu wypadkach wystarczające jest posiadanie miejsca pobytu czasowego lub miejsca zamieszkania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.