I SA/Wa 411/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Gabriela Nowak WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku E. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2019 r. [...] odmawiającej przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów powstałych w wyniku pracy geodezyjnej, utrzymał w mocy własną decyzję. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że E. P. wstąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako: WINGiK) z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r. orzekającą o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów powstałych w wyniku pracy geodezyjnej. Po rozpatrzeniu złożonego wniosku Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2019 r. Organ po analizie zgromadzonego materiału dowodowego nie stwierdził istnienia żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, która skutkowałaby stwierdzeniem nieważności kwestionowanego rozstrzygnięcia WINGiK. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, E. P. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończone decyzją z dnia 8 listopada 2019 r. Po jego rozpatrzeniu Główny Geodeta Kraju stwierdził, że wniosek ten nie może zostać uwzględniony. W uzasadnieniu zajętego stanowiska wyjaśnił, że przedmiotowa sprawa toczyła się w trybie art. 12b ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 725 ze zm.). Zgodnie z tą regulacją, w przypadku negatywnego wyniku weryfikacji przez starostę przekazanych mu zbiorów danych lub innych materiałów stanowiących wyniki prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, organ zwraca je wykonawcy wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości. Wówczas wykonawca prac geodezyjnych lub prac kartograficznych ma prawo ustosunkować się na piśmie do wyników weryfikacji, w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu. Jeżeli starosta nie uwzględni stanowiska wykonawcy tych prac, wydaje decyzję administracyjną o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych lub innych materiałów będących efektem wykonanych prac geodezyjnych. Z akt sprawy wynika, że skarżąca zawiadomiła Starostę o zakończeniu prac geodezyjnych wykonywanych w odniesieniu do działki nr [...] położonej w gminie [...], których celem było wykonanie geodezyjnej inwentaryzacji obiektów budowlanych. Po przekazaniu Staroście materiałów stanowiących wyniki tych prac geodezyjnych, organ ten dwukrotnie dokonywał weryfikacji ww. zbiorów danych i materiałów pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w geodezji i kartografii, sporządzając protokoły z dnia [...] grudnia 2018 r. i [...] stycznia 2019 r., odnotowując w każdym z nich negatywny wynik weryfikacji oraz opisując w nich przypadki nieprawidłowości wynikające z naruszenia przepisów prawa, wraz z powołaniem przy każdym z nich konkretnego naruszonego przepisu prawa. Pismami z dnia [...] grudnia 2018 r. i [...] stycznia 2019 r. skarżąca zajęła stanowisko co do negatywnych wyników weryfikacji, ustosunkowując się do zarzutów organu wymienionych w poszczególnych protokołach i ponownie przekazała do organu operat techniczny sporządzony w związku z przeprowadzonymi pracami geodezyjnymi. Starosta pismem z dnia [...] lutego 2019 r. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów, powstałych w wyniku pracy geodezyjnej, a następnie - po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego - wydał w tym zakresie decyzję z dnia [...] marca 2019 r. Decyzja ta została w całości utrzymana w mocy przez WINGiK ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Wydając tę decyzję, podobnie jak organ pierwszej instancji WINGiK przyjął pogląd (posiłkując się przy tym orzecznictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie), że organ prowadząc postępowanie skutkujące wydaniem decyzji w trybie art. 12b ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie jest związany protokołami weryfikacji i dokonuje nowej, całościowej oceny prawidłowości przedłożonej przez wykonawcę dokumentacji geodezyjnej. Jak wynika z uzasadnienia przedmiotowej decyzji, WINGiK prowadząc postępowanie odwoławcze i oceniając prawidłowość zbiorów danych lub innych materiałów stanowiących wyniki prac geodezyjnych przekazanych przez wykonawcę, uznał za zasadne część zarzutów, jakie zostały wyszczególnione przez Starostę w decyzji z dnia [...] marca 2019 r., dotyczących m.in.: nieprawidłowego pomiaru sytuacyjnego terenowych szczegółów I grupy (...), nieprzekazania przez wykonawcę prac geodezyjnych pełnej dokumentacji, w tym wykazów zmian danych ewidencyjnych. W świetle tych ustaleń WINGiK stwierdził, że opracowanie powstałe w wyniku pracy geodezyjnej, z uwagi na wykazane w niej nieprawidłowości wynikające z naruszenia przepisów prawa, nie nadaje się do przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Mając na uwadze ustalony przez organy stan faktyczny, nie można decyzji WINGiK z dnia [...] czerwca 2019 r. ostatecznie orzekającej o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zarejestrowanej w Starostwie Powiatowym zarzucić, aby została wydana bez podstawy prawnej lub aby rażąco naruszała przepisy prawa, w tym ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W kontekście zarzutów podniesionych przez zainteresowaną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Geodety Kraju z dnia [...] listopada 2019 r., dotyczących sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego przez Starostę czy też przez WINGiK, Główny Geodeta Kraju podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych wadliwości dotyczące ustalenia stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego mogą być usuwane jedynie w postępowaniu zwykłym, a nie w trybie nadzwyczajnym, jakim jest tryb stwierdzenia nieważności decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II OSK 223/16). Główny Geodeta Kraju nie zgodził się również z podniesionym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutem braku uzasadnienia faktycznego decyzji Głównego Geodety Kraju, WINGiK i Starosty. Decyzje te zawierają bowiem wskazanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne zawierające wskazanie faktów, które Organy uznały za udowodnione, i dowodów, na których się oparły. Odnosząc się do zgłoszonego przez skarżącą na podstawie art. 136 kpa żądania przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu wykazania zarzucanego błędnego przekazania wyników pomiaru, Główny Geodeta Kraju zauważył, że nie mogło ono być skuteczne w tym trybie, gdyż żądanie to dotyczy uzupełnienia dowodów zebranych w pierwszej instancji postępowania zwykłego, podczas gdy Główny Geodeta Kraju wydając decyzję, działa w ramach odrębnego postępowania nadzwyczajnego, mającego na celu ocenę ostatecznej decyzji WINGiK. Reasumując powyższe, Główny Geodeta Kraju po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie stwierdził, aby decyzja WINGiK z dnia [...] czerwca 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] marca 2019 r. orzekającą o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów powstałych w wyniku pracy geodezyjnej zarejestrowanej w Starostwie była obarczona którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 kpa, świadczących o jej nieważności. Na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] grudnia 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. P.. W uzasadnieniu skargi zarzuciła zaskarżonej decyzji Głównego Geodety Kraju niezgodność z prawem, rażące naruszenie prawa, a szczególnie "przyzwolenie na naruszanie - art. 6, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7, art. 87 Konstytucji." W uzasadnieniu skarżąca stanęła na stanowisku, że zaskarżona decyzja Głównego Geodety Kraju wydana została bez należytego dojścia do prawdy obiektywnej, czym organ ten nie budzi jej zaufania jako centralny organ administracji rządowej. W pismach, szczególnie z dnia [...] lipca 2019 r. (żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu II instancji) oraz z dnia [...] listopada 2019 r. (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), skarżąca wskazała główne dowody bezprawnego postępowania obu organów, na które w jej ocenie Główny Geodeta Kraju nie odpowiada lub wybiórczo lakoniczne je traktuje. Główny Geodeta Kraju ponownie nie podaje podstaw prawnych swoich wywodów w uzasadnieniu decyzji, pomimo wyraźnie postawionego zarzutu tych braków w wymienionym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - twierdzenie, że Główny Geodeta Kraju "podał podstawę prawną rozstrzygnięcia", nie jest spełnieniem wymogu uzasadnienia faktycznego i prawnego, czego wymaga art. 107 § 1 kpa - wywody nie są poparte przepisami prawa. Dodatkowo skarżąca wskazała że już przedstawiała "główne dowody bezprawnego postępowania obu organów oraz rażące naruszenia prawa przez Głównego Geodetę Kraju", w tym m.in. § 40 pkt 6 regulaminu Organizacyjnego Starostwa Powiatowego poprzez podpisanie wydanej decyzji przez nieuprawnioną osobę zamiast przez Starostę, co powoduje, że decyzja Starosty zawiera wadę powodującą jej nieważność - art. 156 § 1 pkt 7 kpa. Podniosła, że postępowanie Starosty uniemożliwiło jej zapoznanie się z dowodami oraz wypowiedzenie się co do tychże. Zdaniem skarżącej "była to parodia postępowania administracyjnego." W ocenie skarżącej Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jako organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji rażąco narusza art. 138 i art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego - zmieniając interpretacje prawa i wskazując odmienne przepisy niż wskazał organ I instancji oraz dodatkowo wskazując na inne sprawy nie będące przedmiotem decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła szereg argumentów na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wcześniejszej decyzji tego organu, uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz w konsekwencji uchylenie pierwotnej decyzji Starosty, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Przede wszystkim wyjaśnić należy, czego zdaje się nie zauważać skarżąca, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od generalnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne, wzruszenie tych decyzji może zaś nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna, poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w tym przepisie. Oznacza to, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 kpa. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest natomiast władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może czynić w postępowaniu zwykłym (w tym odwoławczym), czego jak wynika z analizy wniosku o stwierdzenie nieważności, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargi do Sądu, oczekuje skarżąca. Skoro zaś stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych zawartej w art. 16 § 1 kpa, dlatego też może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Taka zaś sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności organ nie prowadzi takiego postępowania dowodowego, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym, nie ustala po raz kolejny stanu faktycznego sprawy, ponieważ nie dokonuje po raz kolejny merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ nadzoru bada jedynie, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności. Nadzwyczajny tryb kontroli decyzji administracyjnych prowadzi do sytuacji, w której żądanie ponownego pełnego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy co do istoty nie jest zasadne i nie może zostać zrealizowane. Postępowanie w sprawie nieważności decyzji jest, jak już wyżej wskazano, postępowaniem odrębnym od postępowania odwoławczego i kontroli instancyjnej zapadłej decyzji. Sądowa kontrola decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności jest w takiej sytuacji ograniczona do badania zachowania trybu tego nadzwyczajnego postępowania i istnienia (lub nieistnienia) przesłanek nieważności decyzji. Tylko bowiem w ramach postępowania odwoławczego organ II instancji może dokonywać wszechstronnej merytorycznej kontroli decyzji organu I instancji. Dodatkowo przy tym wyjaśnić należy, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki gospodarcze, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. O tym, czy naruszenie prawa jest rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, można więc mówić, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią danego przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją wydaną na jego podstawie, tj. gdy zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. Rażące naruszenie prawa jest to zatem naruszenie oczywiste, łatwo dostrzegalne, wyraźne, niewątpliwe, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 kpa. Z analizy akt sprawy wynika, że taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Główny Geodeta Kraju prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez skarżącą decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymującej w mocy decyzję Starosty z dnia [...] marca 2019 r., ponieważ decyzje te nie naruszają rażąco prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wydane one zostały przez właściwe organy, nie dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie zostały skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie. Decyzje te nie były niewykonalne w dniu ich wydania. Ich wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą. Nie zawierają one także wady powodującej ich nieważność z mocy prawa. Nie zostały one również wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Podstawę prawną wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. z 2020 r. Dz. U. poz. 276 ze zm.). Zgodnie z art. 12b ust. 1, 3, 4, 6-8 tej ustawy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej, do którego przekazane zostały wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych, weryfikuje je pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa z zakresu geodezji i kartografii. Wyniki weryfikacji utrwala się w protokole. Wynik weryfikacji może być pozytywny albo negatywny. O wyniku weryfikacji organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej informuje wykonawcę prac geodezyjnych za pomocą środków komunikacji elektronicznej nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu sporządzenia protokołu. Podstawę przyjęcia wyników zgłoszonych prac geodezyjnych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowi pozytywny wynik weryfikacji albo dokument potwierdzający odbiór zbiorów danych lub innych materiałów jako przedmiotu zamówienia publicznego realizowanego w związku z wykonywaniem zadań Głównego Geodety Kraju lub organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej zwraca wykonawcy prac geodezyjnych przekazane przez niego wyniki zgłoszonych prac wraz z protokołem zawierającym opis stwierdzonych uchybień i nieprawidłowości. W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji wykonawca prac geodezyjnych ma prawo, w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu, ustosunkować się na piśmie do wyników weryfikacji. W przypadku uznania przez wykonawcę prac geodezyjnych uchybień i nieprawidłowości stwierdzonych w protokole wykonawca w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania przez niego protokołu przekazuje do organu Służby Geodezyjnej i Kartograficznej poprawione wyniki zgłoszonych prac geodezyjnych wraz z zawiadomieniem o przekazaniu wyników zgłoszonych prac. Jeżeli w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania przez wykonawcę prac geodezyjnych protokołu, o którym mowa w ust. 6, organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej nie otrzyma poprawionych wyników zgłoszonych prac geodezyjnych, uznaje się, że prace te zostały zaniechane. Ponowne podjęcie zaniechanych prac geodezyjnych wymaga dokonania nowego zgłoszenia prac. Jeżeli organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej nie uwzględni stanowiska wykonawcy prac geodezyjnych, wydaje decyzję administracyjną o odmowie przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wyników zgłoszonych prac geodezyjnych. Jak wynika z akt sprawy, przywołana w art. 12b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne procedura została w rozpatrywanej sprawie zachowana. Po jej przeprowadzeniu Starosta odmówił przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zbiorów danych i innych materiałów powstałych w wyniku wykonanej przez skarżącą pracy geodezyjnej. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skarżąca nie złożyła skargi od decyzji organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w tej kwestii w kwestionowanej decyzji. W tej sytuacji decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stała się ostateczna. Analiza zebranego w sprawie materiału uzasadnia stanowisko organu nadzoru, że w rozpatrywanej sprawie kwestionowane przez skarżącą decyzje wydane zostały bez rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, że ani w złożonym wniosku o wszczęcie postępowania nadzorczego, ani we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ani w złożonej skardze nie zostały podniesione jakiekolwiek zarzuty mające świadczyć o rażącym naruszeniu prawa przez wydane decyzje. W skardze podniesione zostały jedynie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 6, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 77, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 kpa) oraz art. 7 i 87 Konstytucji, przy czym skarżąca nie wyjaśniła, jaki wpływ to ewentualne naruszenie powołanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego miałoby mieć na wynik sprawy. Pamiętać należy, że ewentualne stwierdzone naruszenie prawa powinno mieć znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Natomiast stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa w stosunku do przepisów prawa procesowego jest czymś wyjątkowym (wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 23 marca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1806/06, dostępne pod adresem internetowym: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie podkreśla się, że możliwe jest oparcie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa na rażącym naruszeniu zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego, aczkolwiek przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W wyroku z dnia 6 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1018/2017 Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że "zasadniczo w odniesieniu do postępowania administracyjnego "rażące naruszenie prawa" ma miejsce wtedy, gdy organy w ogóle pominęły prowadzenie postępowania wyjaśniającego albo też prowadziły je w sposób nie pozwalający na ustalenie podstawowych kwestii stanu faktycznego w danej sprawie." W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Dlatego też w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zaszła podstawa do stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji. W sprawie tej nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, jak również przepisy prawa procesowego (w tym przywołane w złożonej skardze), w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji za niezasadne uznać należy również zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 Konstytucji stanowiącego, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, i art. 87 Konstytucji określającego źródła powszechnie obowiązującego w Polsce prawa. Uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji zawiera wymagane prawem elementy (art. 107 § 1 kpa). Organ nadzoru w sposób jasny wyjaśnił przyczyny, z powodu których nie uwzględnił żądania wnioskodawczyni (art. 107 § 3 kpa). Odniósł się do zarzutów strony zawartych w złożonym wniosku oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odmienna ocena strony od oceny organu nadzoru w zakresie zaistnienia przesłanek nieważnościowych nie stanowi zaś o nienależytym rozpatrzeniu sprawy przez Głównego Geodetę Kraju. Organ dokonywał w niniejszym postępowaniu oceny, czy zaszła przesłanka nieważności, i prawidłowo stwierdził, że w sprawie tej nie wystąpiły podnoszone przez stronę kwalifikowane wady uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc kwestionowanych decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz Starosty, jak też nie zaszła w tym zakresie żadna z pozostałych przesłanek nieważności. Podsumowując, Sąd stanął na stanowisku, że z analizy sprawy wynika, że obecnie kontrolowane postępowanie zakończone decyzją Głównego Geodety Kraju z dnia 20 grudnia 2019 r. zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem przepisów prawa materialnego oraz reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego (w tym i powołanych w skardze przepisów). Materiał dowodowy w zakresie odpowiednim do postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności został dostatecznie zebrany i rozpatrzony. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa Główny Geodeta Kraju przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Dodatkowo wyjaśnić należy, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2020 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, o czym zawiadomiono strony, umożliwiając im przedstawienie dodatkowych argumentów. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.