II AKa 215/23

<div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Apelacyjny, jako sąd odwoławczy, odstąpił w tej sprawie od sporządzania uzasadnienia wyroku na formularzu UK 2, chociaż taki obowiązek wynika z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 99 a;art. 99 a § 1)">art. 99a § 1 k.p.k.</a>, albowiem zastosowanie tego formularza, którego treść została ustalona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyroków oraz sposobu ich wypełniania (Dz.U. z 2019 r., poz. 2349), jako dokumentu, w którym miałoby się wykazać zrealizowanie obowiązku wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 3)">art. 457 § 3 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 433;art. 433 § 1;art. 433 § 2)">art. 433 § 1 i 2 k.p.k.</a>, naruszałoby prawo stron do rzetelnego procesu w kontekście art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności (art. 91 ust. 2 <span class="anon-block">K.</span>).</p> <p>Należy bowiem podzielić stanowisko Sądu Najwyższego przedstawione w wyroku z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. (sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>), w którym, w ślad za <span class="anon-block">prof. P. H.</span> (por. "<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19930610284" title="Konwencja z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności - Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ()">Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności</a>, Komentarz, tom I red. L. Garlicki, Warszawa <span class="anon-block">(...)</span>, str. 305-306), uznał, że <em> <!-- --> "wprawdzie prawo do dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy karnej nie wynika wprost z art. 6 Konwencji, jest jednak oczywiste, że skoro w systemie prawa polskiego umieszczono prawo do zaskarżenia wyroku wydanego w pierwszej instancji, to takie państwo - strona Konwencji przewidując możliwość wniesienia apelacji od wyroku, musi zapewnić do niej skuteczny dostęp, a co za tym idzie musi gwarantować odpowiednimi instrumentami procesowymi rzetelność samego postępowania odwoławczego", a w konsekwencji, iż "aby nie doszło do naruszenia prawa strony do rzetelnego procesu sądowego (na etapie odwoławczym) opisanego w art. 6 ust. 1 EKPC, tak, jak jest on ujmowany i tłumaczony przez orzecznictwo (...), zwłaszcza że w systemie prawa polskiego istnieje nadzwyczajny środek zaskarżenia (kasacja), który może być oparty na naruszeniu prawa procesowego (w tym naruszeniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 433;art. 433 § 1;art. 433 § 2)">art. 433 § 1 i 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 3)">art. 457 § 3 k.p.k.</a>), konieczne jest by kontrola ta w aspekcie standardu konwencyjnego realizowana była przez sąd odwoławczy, jak też i Sąd Najwyższy w ramach postępowania kasacyjnego". </em> </p> <p>Nie ulega przy tym wątpliwości, iż kontrola taka może być dokonana jedynie poprzez zapoznanie się z argumentami sądu, przemawiającymi za przyjętym rozstrzygnięciem. Obligatoryjne nakazanie sporządzenia uzasadnień w formie formularzy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 99 a;art. 99 a § 1)">art. 99a § 1 k.p.k.</a>), w pewnych sytuacjach, nie stanowi jednak właściwego instrumentarium procesowego dla zrealizowania standardu prawa do rzetelnego procesu, gdyż niejednokrotnie, zwłaszcza w sprawach wieloosobowych i wielowątkowych, zarzuty ujęte w części wstępnej apelacji nie przystają do jej wniosków lub wykluczają się od strony formalnoprawnej, czy wręcz pozostają oderwane od wskazanej podstawy odwoławczej, bądź też formułowane są dopiero w uzasadnieniu, co skutkować winno odmową zastosowania powyższego unormowania.</p> <p>Stosowany zatem wprost przepis art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw i Podstawowych Wolności obliguje sąd drugiej instancji do odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do każdego istotnego - na tle konkretnej sprawy - argumentu. Tym samym brak odniesienia do takiej argumentacji stanowi o naruszeniu standardu rzetelnego procesu (<em> <!-- --> tak m.in. ETPC w wyroku z <span class="anon-block">(...)</span>r. Riuz Torija przeciwko <span class="anon-block">H.</span>, A. 303-A, w: M.A. Nowicki: "Europejski Trybunał Praw Człowieka, Orzecznictwo, tom 1, Zakamycze 2001, s. 515- 516 i SN w wyroku z 16 stycznia 2007 r., sygn. akt V KK 328/06, z 6 kwietnia <span class="anon-block">(...)</span> r., sygn. akt V KK 368/10 i inne). </em>Podobne stanowisko przedstawił Trybunał Konstytucyjny na tle art. 45 ust. 1 <span class="anon-block">K.</span>, wskazując że uzasadnienie orzeczeń jest decydującym komponentem prawa do rzetelnego procesu sądowego i podstawą kontroli zewnętrznej orzeczenia przez organ wyższej instancji, bowiem dokumentuje argumenty przemawiające za przyjętym rozstrzygnięciem (wyrok TK z 16 stycznia 2006 r., sygn. SK 30/05, OTK-A 2006, nr 1 poz. 2, teza 4.3 uzasadnienia).</p> <p>Rekapitulując, w układzie, w którym sąd ad quem uzna, że nie jest możliwe dotrzymanie konwencyjnego standardu rzetelnego procesu, to jest obowiązany do zastosowania art. 91 ust. 2 <span class="anon-block">K.</span> i odmowy sporządzenia uzasadnienia na formularzu, którego wymóg wynika z zapisu ustawy procesowej. Taki sposób postępowania wynika wprost z postanowienia <span class="anon-block">T.</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. w sprawie<span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>W realiach rozpatrywanego przypadku zakres podmiotowo-przedmiotowy sprawy, sposób sporządzenia apelacji, mnogość zarzutów podniesionych w apelacjach, w odniesieniu do przedmiotu samej sprawy oraz tych elementów, które wskazywane przez autorów wniesionych środków odwoławczych nie były, lecz musiały być brane pod uwagę z urzędu, prowadziło do wniosku, że sporządzenie uzasadnienia na formularzu UK 2 skutkowałoby niemożnością rzetelnego i konkretnego ustosunkowania się w toku postępowania do każdego istotnego argumentu zawartego w apelacjach stron, a przede wszystkim przedstawienia konkluzji, które dla stron byłyby czytelne i wskazywałyby w jaki sposób dany wniosek został wyprowadzony.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, uwzględniając także stanowisko <span class="anon-block">T.</span> wyrażone w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> oraz Sądu Najwyższego przedstawione w sprawie <span class="anon-block">(...)</span>, formułujące obowiązek sądu odwoławczego do każdorazowej oceny, w związku z kategorycznym brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 3)">art. 457 § 3 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 433;art. 433 § 1;art. 433 § 2)">art. 433 § 1 i 2 k.p.k.</a>, czy w danej sprawie może sporządzić uzasadnienie swojego wyroku na formularzu UK 2, nie naruszając podstawowych gwarancji stron do rzetelnego procesu odwoławczego, Sąd Apelacyjny w niniejszej sprawie odstąpił od sporządzenia uzasadnienia w formie przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 99 a;art. 99 a § 1)">art. 99a § 1 k.p.k.</a> </p> <p>Wyrokiem z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku w sprawie o sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span> Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">P.</span>:</p> <p>1.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w <strong> <!-- -->pkt I,</strong> z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> przyjął inną ustaloną osobę, tj. <strong> <!-- -->przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 4)">art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 12 (dwunastu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 34;art. 34 § 2;art. 34 § 2 pkt. 2)">art. 34 § 2 pkt 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 35;art. 35 § 1)">art. 35 § 1 k.k.</a> do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;</p> <p>2.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->II</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->IV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 416.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->VI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 337.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">K. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">P.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. W. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 354.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">M. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 530.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 330.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 396.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 570.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">S. K. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. F. (2)</span> i jej małoletniego syna <span class="anon-block">J.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.480.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXXI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 478.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXXII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">K. D. (1)</span> i <span class="anon-block">K. D. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 365.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXXIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. D. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 401.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXXIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. M. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 565.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXXIX</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">R. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XL</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. M.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 560.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XLII</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">A. S. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XLIV</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">T. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 215.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XLVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->XLIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 606.776,00 zł, a usiłował doprowadzić <span class="anon-block">R. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości co najmniej 163.460,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->L</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">S. E.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 270.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">M. J. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LII</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> oraz testamentowych spadkobierców po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>: <span class="anon-block">Z.</span> łakomego, <span class="anon-block">K. Ł.</span>, <span class="anon-block">R. Ł.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">D. K.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 307.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R. Z.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. D.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">T. J. (1)</span> i <span class="anon-block">D. J. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LIX</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">B. B. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">S. R. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny opisane wyżej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286 § 1 pkt. 2;art. 286 § 1 pkt. 4;art. 286 § 1 pkt. 6;art. 286 § 1 pkt. 14;art. 286 § 1 pkt. 16;art. 286 § 1 pkt. 17)">pkt II, IV, VI, XIV, XVI, XVII</a>, XVIII, XIX, XX, XXI, XXIII, XXV, XXVIII, XXX, XXXI, XXXII, XXXIII, XXXIV, XXXIX, XL, XLII, XLIV, XLVII, XLIX, XLIX, L, LI, LII, LIII, LV, LVI, LVIII, LIX, LXI, zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 3)">art. 60 § 3 i § 6 pkt 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57;art. 57 § 2)">art. 57 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 11 (jedenastu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;</p> <p>3.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->III</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">T. L.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 75.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->VIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. M. (3)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 147.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->IX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->X</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, <span class="anon-block">S. S. (2)</span>, <span class="anon-block">A. S. (3)</span>, <span class="anon-block">H. S. (1)</span>, <span class="anon-block">K. S.</span>, <span class="anon-block">S. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XII</strong>, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">B. W. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 33.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">P.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. F. (2)</span> i <span class="anon-block">K. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXVI</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">E. F. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 200.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">G. S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 186.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXXV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. S. (1)</span> i <span class="anon-block">F. S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 143.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXXVI</strong>, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;</p> <p>- <strong> <!-- -->XLI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">T. P. (2)</span> i <span class="anon-block">A. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 38.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XLV</strong>, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XLVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 76.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XLVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">D. J. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 162.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LIV</strong>, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">L. B.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 47.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXII</strong>, z tym ustaleniem, że: działał w wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 90.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny opisane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286 § 1 pkt. 3;art. 286 § 1 pkt. 8;art. 286 § 1 pkt. 9;art. 286 § 1 pkt. 10;art. 286 § 1 pkt. 12;art. 286 § 1 pkt. 13)">pkt III, VIII, IX, X, XII, XIII</a>, XV, XXIV, XXVI, XXIX, XXXV, XXXVI, XLI, XLV, XLVI, XLVIII, LIV, LVII, LXII, LXIII, zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> </strong>, za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 14;art. 14 § 1)">art. 14 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 4)">art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57;art. 57 § 2)">art. 57 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 12 (dwunastu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 34;art. 34 § 2;art. 34 § 2 pkt. 2)">art. 34 § 2 pkt 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 35;art. 35 § 1)">art. 35 § 1 k.k.</a> do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;</p> <p>4.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w punktach:</p> <p>- <strong> <!-- -->V</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. G. (2)</span> i <span class="anon-block">C. G.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 225.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">B. W. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 367.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXXVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. S. (4)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XLIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny opisane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286 § 1 pkt. 5;art. 286 § 1 pkt. 11;art. 286 § 1 pkt. 37;art. 286 § 1 pkt. 10;art. 286 § 1 pkt. 50;art. 60 § 6 pkt. 3)">pkt V, XI, XXXVII, XLIII</a>, zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>, za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 3)">art. 60 § 3 i § 6 pkt 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57;art. 57 § 2)">art. 57 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 11 (jedenastu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;</p> <p>5.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w punktach:</p> <p>- <strong> <!-- -->VII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i <span class="anon-block">H. G.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 150.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">W. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 178.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">S. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XXXVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">K. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 69.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">J. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">I. S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 73.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny opisane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286 § 1 pkt. 7;art. 286 § 1 pkt. 27;art. 286 § 1 pkt. 38;art. 286 § 1 pkt. 50;art. 286 § 1 pkt. 10)">pkt VII, XXVII, XXXVIII, LX</a>, zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>, za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 4)">art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57;art. 57 § 2)">art. 57 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 34;art. 34 § 2;art. 34 § 2 pkt. 2)">art. 34 § 2 pkt 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 35;art. 35 § 1)">art. 35 § 1 k.k.</a> do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;</p> <p>6.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->XXII</strong>, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 4)">art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 34;art. 34 § 2;art. 34 § 2 pkt. 2)">art. 34 § 2 pkt 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 35;art. 35 § 1)">art. 35 § 1 k.k.</a> do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;</p> <p>7.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->LXIV</strong>, tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 4)">art. 60 § 3 i § 6 pkt 4 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 34;art. 34 § 2;art. 34 § 2 pkt. 2)">art. 34 § 2 pkt 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 35;art. 35 § 1)">art. 35 § 1 k.k.</a> do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;</p> <p>8.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 87)">art. 87 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone oskarżonemu <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w pkt 1 – 7 jednostkowe kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności połączy i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności</strong>, a także połączył wymierzone oskarżonemu <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w pkt 2 i 4 kary jednostkowe grzywny i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;</strong> </p> <p>9.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3;art. 60 § 5)">art. 60 § 3 i § 5 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 73;art. 73 § 2)">art. 73 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> <strong> <!-- -->wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> łącznej kary 3 (trzech) lat pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 10 (dziesięć) lat</strong>, oddając oskarżonego w okresie próby pod <strong> <!-- -->dozór kuratora sądowego</strong>, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 1)">art. 72 § 1 pkt 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 5)">art. 60 § 5 k.k.</a> zobowiązując oskarżonego do informowania sądu i kuratora sądowego o przebiegu okresu próby pisemnie co 6 (sześć) miesięcy;</p> <p>10.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->LXV</strong>, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> przyjął inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;</p> <p>11.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->LXVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 416.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 337.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">K. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. W. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 354.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">M. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 530.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 330.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXXI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 396.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXXIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 570.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">S. K. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXXV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">P. M.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 635.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">S. K. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXXIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXXVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">R. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XCI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. M.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 560.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXXIX</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">A. P. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 359.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;</p> <p>- <strong> <!-- -->XCIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">S. E.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 270.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">M. J. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XCII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">D. K.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 307.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią ciąg przestępstw z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>12.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->LXX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, <span class="anon-block">S. S. (2)</span>, <span class="anon-block">A. S. (3)</span>, <span class="anon-block">H. S. (1)</span>, <span class="anon-block">K. S.</span>, <span class="anon-block">S. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXII</strong>, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">P.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">B. A.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 45.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXXVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. S. (1)</span> i <span class="anon-block">F. S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 143.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XCIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">L. B.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 47.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XCV</strong>, z tym ustaleniem, że: działał w wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> </strong>, za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych ;</p> <p>13.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">B. W. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 367.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->LXXXVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. S. (4)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XC</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">Ł. K.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>, za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>14.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> uzna9ł za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->LXIX</strong>, z tym ustaleniem, że doprowadził <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i <span class="anon-block">H. G.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 150.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, to jest uznaje go za winnego popełnienia przestępstwa<strong> <!-- --> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>15.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->LXXXII</strong>, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;</p> <p>16.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone <strong> <!-- -->oskarżonemu <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> w pkt 1- 15 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 13 (trzynastu) lat pozbawienia wolności </strong>oraz<strong> <!-- --> łączną karę grzywny w wymiarze 500 (pięćset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych</strong>;</p> <p>17.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->XCVI</strong>, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;</p> <p>18.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->XCIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 530.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.480.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 478.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">K. D. (1)</span> i <span class="anon-block">K. D. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 365.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. D. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 401.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->CV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. M. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 565.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->CVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">G. N.</span> (poprzednie nazwisko <span class="anon-block">K.</span>), <span class="anon-block">B. K.</span> i <span class="anon-block">R. K. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 430.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R. B. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 370.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;</p> <p>- <strong> <!-- -->CX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. N.</span> i <span class="anon-block">B. N.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 201.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;</p> <p>- <strong> <!-- -->CIX</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">T. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 215.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R. Z.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. D.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXI</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">T. J. (1)</span> i <span class="anon-block">D. J. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">P. M.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 635.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">S. K. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 (dwieście) złotych ;</p> <p>19.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">G. S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 186.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">T. P. (2)</span> i <span class="anon-block">A. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 38.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXI</strong>, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 76.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXIII</strong>, z tym ustaleniem, że: działał wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">L. B.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 47.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">T. B.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 11.300,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;</p> <p>przyjmując, że czyny opisane wymienione i wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a>, </strong>za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 (dwieście) złotych ;</p> <p>20.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->XCVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. G. (2)</span> i <span class="anon-block">C. G.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 225.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->XCVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">B. W. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 367.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 (dwieście) złotych;</p> <p>21.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->C</strong>, z tym ustaleniem, że doprowadził <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">W. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 178.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, to jest uznał go za winnego popełnienia przestępstwa<strong> <!-- --> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 (dwustu) złotych;</p> <p>22.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w pkt <strong> <!-- -->CXXIII i CXXIV</strong>, z tym ustaleniem, że oskarżony udzielił tych korzyści majątkowych w związku z pełnieniem przez <span class="anon-block">R. M. (1)</span> opisanej funkcji publicznej, a także ustalając, że zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 1)">art. 229 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 1)">art. 229 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;</p> <p>23.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone oskarżonemu <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w pkt od 17 do 22 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności </strong>oraz<strong> <!-- --> łączną karę grzywny w wymiarze 500 (pięćset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwustu) złotych</strong>;</p> <p>24.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">W. C. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CXXV</strong>, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;</p> <p>25.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">W. C. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 416.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXXI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 337.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXXVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">P.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXXIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXXVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. W. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 354.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">M. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXLII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 530.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXXIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 330.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXL</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 396.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXLI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 570.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">S. K. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXLV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXLVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.480.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXLVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 478.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CL</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">G. N.</span> (poprzednie nazwisko <span class="anon-block">K.</span>), <span class="anon-block">B. K.</span> i <span class="anon-block">R. K. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 430.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLII</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">R. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 606.776,00 zł, a usiłował doprowadzić <span class="anon-block">R. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości co najmniej 163.460,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">S. E.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 270.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. J. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLVII</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> oraz testamentowych spadkobierców po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>: <span class="anon-block">Z.</span> łakomego, <span class="anon-block">K. Ł.</span>, <span class="anon-block">R. Ł.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>ustalając ponadto, że oskarżony dopuścił się każdego z opisanych wyżej przestępstw działając na szkodę interesu prywatnego jako funkcjonariusz publiczny w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>, za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 500 (pięćset) złotych, a ponadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 kk</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza na okres 8 (ośmiu) lat;</p> <p>26.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">W. C. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. M. (3)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 147.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXXII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXXIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, <span class="anon-block">S. S. (2)</span>, <span class="anon-block">A. S. (3)</span>, <span class="anon-block">H. S. (1)</span>, <span class="anon-block">K. S.</span>, <span class="anon-block">S. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">B. W. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 33.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXXV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">P.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXLIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. F. (2)</span> i <span class="anon-block">K. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXLIV</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">E. F. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 200.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXLVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">G. S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 186.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXLIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">W. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 178.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">S. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">T. P. (2)</span> i <span class="anon-block">A. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 38.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXXVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">B. A.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 45.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>;</p> <p>ustalając ponadto, że oskarżony dopuścił się każdego z opisanych wyżej przestępstw działając na szkodę interesu prywatnego jako funkcjonariusz publiczny w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 500 (pięćset) złotych, a ponadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 kk</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza na okres 6 (sześciu) lat;</p> <p>27.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">W. C. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. G. (2)</span> i <span class="anon-block">C. G.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 225.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXXVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">B. W. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 367.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>ustalając ponadto, że oskarżony dopuścił się każdego z opisanych wyżej przestępstw działając na szkodę interesu prywatnego jako funkcjonariusz publiczny w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 500 (pięćset) złotych, a ponadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 kk</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza na okres 2 (dwóch) lat;</p> <p>28.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone <strong> <!-- -->oskarżonemu <span class="anon-block">W. C. (1)</span> </strong> w pkt 24 – 27 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności oraz łączną karę grzywny w wymiarze 540 (pięćset czterdzieści) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 500 (pięćset) złotych</strong>;</p> <p>29.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 90;art. 90 § 2)">art. 90 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 kk</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzeczone wobec oskarżonego <span class="anon-block">W. C. (1)</span> jednostkowe środki karne w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza połączył i wymierzył oskarżonemu <strong> <!-- -->łączny środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza na okres 10 (dziesięciu) lat</strong>;</p> <p>30.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">D. G. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CLVIII</strong>, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;</p> <p>31.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">D. G. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 337.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">K. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">P.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. W. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 354.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 530.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXV i CXCV</strong>, uznając, że opisane w punktach CLXXV i CXCV aktu oskarżenia zachowania stanowią to samo jedno przestępstwo i ustalając, że oskarżony doprowadził <span class="anon-block">M. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 396.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. F. (2)</span> i jej małoletniego syna <span class="anon-block">J.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.480.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 478.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">K. D. (1)</span> i <span class="anon-block">K. D. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 365.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXXI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. D. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 401.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXXII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. M. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 565.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXXV</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">A. S. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXCI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXCII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXCIII</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> oraz testamentowych spadkobierców po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>: <span class="anon-block">Z.</span> łakomego, <span class="anon-block">K. Ł.</span>, <span class="anon-block">R. Ł.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXCIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">D. K.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 307.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXXIX</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">E. S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXXVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;</p> <p>32.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">D. G. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CLIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">T. L.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 75.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. M. (3)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 147.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXV</strong>, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">B. W. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 33.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">P.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. F. (2)</span> i <span class="anon-block">K. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">G. S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 186.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXXIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">T. P. (2)</span> i <span class="anon-block">A. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 38.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CXC</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 76.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXXVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;</p> <p>33.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">D. G. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CLX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. G. (2)</span> i <span class="anon-block">C. G.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 225.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">B. W. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 367.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXXIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;</p> <p>34.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">D. G. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i <span class="anon-block">H. G.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 150.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CLXXXVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">I. S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 73.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych, wymierzył oskarżonemu karę;</p> <p>35.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">D. G. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CXCVI</strong>, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>36.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 87)">art. 87 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone oskarżonemu <span class="anon-block">D. G. (1)</span> w pkt 30 - 35 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 12 (dwunastu) lat pozbawienia wolności</strong> oraz łączną karę grzywny w wymiarze 500 (pięćset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;</p> <p>37.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. R. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CXCVII</strong>, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> przyjął inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;</p> <p>38.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. R. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CXCVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.480.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 478.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">K. D. (1)</span> i <span class="anon-block">K. D. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 365.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. D.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych ;</p> <p>39.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. R. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CXCIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">T. L.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 75.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CC</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, <span class="anon-block">S. S. (2)</span>, <span class="anon-block">A. S. (3)</span>, <span class="anon-block">H. S. (1)</span>, <span class="anon-block">K. S.</span>, <span class="anon-block">S. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. S. (1)</span> i <span class="anon-block">F. S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 143.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>40.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. R. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CCVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. S. (4)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w wysokości co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>41.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone <strong> <!-- -->oskarżonemu <span class="anon-block">P. R. (1)</span> </strong> w pkt 37 - 40 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności</strong> oraz <strong> <!-- -->łączną karę grzywny w wymiarze 400 (czterysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;</strong> </p> <p>42.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCXXI</strong>, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;</p> <p>43.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 416.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 337.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">K. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. W. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 354.500,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 330.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 570.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">S. K. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXXI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>44.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. B. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 98.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXVI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, <span class="anon-block">S. S. (2)</span>, <span class="anon-block">A. S. (3)</span>, <span class="anon-block">H. S. (1)</span>, <span class="anon-block">K. S.</span>, <span class="anon-block">S. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 153.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>45.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 87)">art. 87 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone oskarżonemu <span class="anon-block">M. B. (1)</span> w pkt 42 - 44 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności</strong> oraz <strong> <!-- -->łączną karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych</strong>;</p> <p>46.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCXXXII</strong>, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;</p> <p>47.  <strong> <!-- -->oskarżonego </strong> <span class="anon-block">J. W. (1)</span> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXXIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 265.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXXIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. F. (2)</span> i jej małoletniego syna <span class="anon-block">J.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 335.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXXVIII</strong> (tj. 238 zarzut aktu oskarżenia, w którym omyłkowo zapisano nr tego zarzutu jako CCXXVIII), z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">A. S. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXXVI</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">E. S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXXXIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 606.776,00 zł, a usiłował doprowadzić <span class="anon-block">R. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości co najmniej 163.460,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXLI</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXLII</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> oraz testamentowych spadkobierców po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>: <span class="anon-block">Z.</span> łakomego, <span class="anon-block">K. Ł.</span>, <span class="anon-block">R. Ł.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXL</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>48.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> </strong> uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCXXXVII</strong>, z tym ustaleniem, że doprowadził <span class="anon-block">D. J. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 162.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, tj. <strong> <!-- -->przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> karę grzywny w wymierzył 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>49.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCXXXV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">K. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 69.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, tj. <strong> <!-- -->przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>50.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCXLIII</strong>, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>51.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone <strong> <!-- -->oskarżonemu <span class="anon-block">J. W. (1)</span> </strong> w pkt 46 – 50 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności</strong> oraz łączną karę grzywny w wymiarze 400 (czterysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>52.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">D. W. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCXLIV</strong>, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;</p> <p>53.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">D. W. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXLVI</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">A. S. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 387.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXLVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">E. S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXLIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCL</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> oraz testamentowych spadkobierców po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>: <span class="anon-block">Z.</span> łakomego, <span class="anon-block">K. Ł.</span>, <span class="anon-block">R. Ł.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXLVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>z tym ustaleniem, że dopuścił się czynów opisanych wyżej będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">P.</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> za czyn m. in. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> na karę 10 lat pozbawienia wolności, objętym wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">P.</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> w sprawie <span class="anon-block">(...)</span>, na mocy którego wymierzono karę 11 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od <span class="anon-block">(...)</span> kiedy został warunkowo przedterminowo zwolniony, działając w ciągu 5 lat po odbyciu w/w kary, a także przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- --> ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>54.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">D. W. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CCXLV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">D. J. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 162.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCLI</strong>, z tym ustaleniem, że: działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCLII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 90.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>z tym ustaleniem, że dopuścił się czynów opisanych wyżej będąc uprzednio skazanym wyrokiem Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">P.</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> za czyn m. in. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> na karę 10 lat pozbawienia wolności, objętym wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">P.</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> w sprawie <span class="anon-block">(...)</span>, na mocy którego wymierzono karę 11 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od <span class="anon-block">(...)</span>kiedy został warunkowo przedterminowo zwolniony, działając w ciągu 5 lat po odbyciu w/w kary, a także przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- --> ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> </strong>, za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>55.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone <strong> <!-- -->oskarżonemu <span class="anon-block">D. W. (1)</span> </strong> w pkt 52 – 54 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności</strong> oraz <strong> <!-- -->łączną karę grzywny w wymiarze 400 (czterysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych</strong>;</p> <p>56.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">S. K. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCLIII</strong>, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;</p> <p>57.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">S. K. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CCLIV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">J. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 570.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCLV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">P. M.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 635.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>58.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">S. K. (1)</span> </strong> uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCLVI</strong>, z tym ustaleniem, że doprowadził <span class="anon-block">R. D. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 135.300,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>59.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone <strong> <!-- -->oskarżonemu <span class="anon-block">S. K. (1)</span> </strong> w pkt 56 - 58 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności</strong> oraz <strong> <!-- -->łączną karę grzywny w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych</strong>;</p> <p>60.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">S. R. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCLVII</strong>, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> przyjmuje inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;</p> <p>61.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">S. R. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CCLIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">R. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 606.776,00 zł, a usiłował doprowadzić <span class="anon-block">R. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości co najmniej 163.460,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCLX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCLXI</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> oraz testamentowych spadkobierców po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>: <span class="anon-block">Z.</span> łakomego, <span class="anon-block">K. Ł.</span>, <span class="anon-block">R. Ł.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCLXII</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">B. B. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i inną ustaloną osobą;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> oraz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>62.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">S. R. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCLVIII</strong>, z tym ustaleniem, że doprowadził <span class="anon-block">R. D. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 135.300,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">S. K. (1)</span>, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych ;</p> <p>63.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">S. R. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCLXIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">W. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 178.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>64.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone <strong> <!-- -->oskarżonemu <span class="anon-block">S. R. (1)</span> </strong> w pkt 60 – 63 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności</strong> oraz <strong> <!-- -->łączną karę grzywny w wymiarze 400 (czterysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych; </strong> </p> <p>65.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCLXIV</strong>, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> przyjął inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a ponadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 kk</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 4 (czterech) lat;</p> <p>66.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w <strong> <!-- -->punktach</strong>:</p> <p>- <strong> <!-- -->CCLXV</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 337.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCLXVIII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">E. F. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 530.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCLXVII</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">A. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 330.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCLXIX</strong>, z tym ustaleniem, że: doprowadził <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 492.800,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>- <strong> <!-- -->CCLXX</strong>, z tym ustaleniem, że: usiłował doprowadzić <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> oraz testamentowych spadkobierców po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>: <span class="anon-block">Z.</span> łakomego, <span class="anon-block">K. Ł.</span>, <span class="anon-block">R. Ł.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 1.084.180,00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję ujawnionych spadkobierców testamentowych po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span>, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>przyjmując, że czyny wymienione i opisane wyżej zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych; a ponadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 kk</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 4 (czterech) lat;</p> <p>67.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCLXVI</strong>, z tym ustaleniem, że doprowadził <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i <span class="anon-block">H. G.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie co najmniej 150.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych; a ponadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 kk</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 2 (dwóch) lat;</p> <p>68.  oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCLXXI</strong>, z tym ustaleniem, że powoływał się na wpływy w organach ścigania - w policji, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230;art. 230 § 1)">art. 230 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230;art. 230 § 1)">art. 230 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego środek karny przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w wysokości 30.000,00 (trzydziestu tysięcy) zł; a ponadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 kk</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 2 (dwóch) lat;</p> <p>69.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCLXXII</strong>, z tym ustaleniem, że oskarżony chcąc, aby <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> zeznali nieprawdę, nakłaniał ich do tego, a zeznania te służyły za dowód we wskazanym postępowaniu sądowym, tj. uznał go za winnego popełnienia przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 19;art. 19 § 1)">art. 19 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 kk</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 2 (dwóch) lat;</p> <p>70.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCLXXIII</strong>, z tym ustaleniem, że oskarżony posłużył się jako autentycznymi opisanymi podrobionymi dokumentami, przedkładając je we wskazanym postępowaniu sądowym, utrudniając tym samym wskazane postępowanie, aby pomóc sprawcom przestępstwa uniknąć odpowiedzialności karnej, tj. uznał go za winnego popełnienia przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239;art. 239 § 1)">art. 239 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239;art. 239 § 1)">art. 239 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 kk</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 3 (trzech) lat;</p> <p>71.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone <strong> <!-- -->oskarżonemu <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong> w pkt 65 - 70 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności</strong> oraz <strong> <!-- -->łączną karę grzywny w wymiarze 300 (trzysta) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych</strong>;</p> <p>72.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 90;art. 90 § 2)">art. 90 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 kk</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzeczone wobec <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong> jednostkowe środki karne w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata połączył i wymierzył oskarżonemu <strong> <!-- -->łączny środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 10 (dziesięciu) lat</strong>;</p> <p>73.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCLXXIV</strong>, z tym ustaleniem, że w miejsce wskazanego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> przyjął inną ustaloną osobę, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;</p> <p>74.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCLXXV</strong>, tj. przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230;art. 230 § 1)">art. 230 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230;art. 230 § 1)">art. 230 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;</p> <p>75.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w punktach <strong> <!-- -->CCLXXVI, CCLXXVII, CCLXXVIII, CCLXXIX, CCLXXX, CCLXXXI,</strong> z tym ustaleniem, że czyny te zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 228;art. 228 § 4)">art. 228 § 4 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 228;art. 228 § 3)">art. 228 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 228;art. 228 § 4)">art. 228 § 4 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 2)">art. 64 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; a ponadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonego środek karny przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstw ujętych w opisany ciąg przestępstw w łącznej wysokości 37.000,00 (trzydziestu siedmiu tysięcy) zł;</p> <p>76.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone <strong> <!-- -->oskarżonemu <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span> </strong> w pkt 73 – 75 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności</strong> oraz <strong> <!-- -->łączną karę grzywny w wymiarze 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych; </strong> </p> <p>77.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCLXXXII</strong>, z tym ustaleniem, że doprowadził <span class="anon-block">S. E.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 270.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, to jest uznaje go za winnego popełnienia przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;</p> <p>78.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </strong>uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w punktach <strong> <!-- -->CCLXXXIII i CCLXXXV</strong>, z tym ustaleniem, że dopuścił się tych przestępstw w stosunku do mienia znacznej wartości, w <span class="anon-block">P.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, a także ustalając, że czyny te zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;</p> <p>79.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, opisanych w punktach <strong> <!-- -->CCLXXXIV</strong> i <strong> <!-- -->CCLXXXVI</strong>, z tym ustaleniem, że przestępstwo opisane w pkt CCLXXXIV popełnił w <span class="anon-block">P.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, a także ustalając, że czyny te zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;</p> <p>80.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone <strong> <!-- -->oskarżonemu <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </strong> w pkt 77 – 79 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny połączył i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 2 (dwóch) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności</strong> oraz <strong> <!-- -->łączną karę grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych</strong>;</p> <p>81.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. N. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCXCI</strong>, z tym ustaleniem, że dopuścił się tego przestępstwa w stosunku do mienia o wartości nie większej, niż 178.000,00 zł, to jest uznał go za winnego popełnienia przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong>i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (sto) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>82.  <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. N. (1)</span> </strong> uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, opisanego w pkt <strong> <!-- -->CCXCII</strong>, z tym ustaleniem, że dopuścił się tego przestępstwa w stosunku do mienia znacznej wartości, tj. o wartości co najmniej 493.333,00 zł, to jest uznał go za winnego popełnienia przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </strong> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych;</p> <p>83.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzone <strong> <!-- -->oskarżonemu <span class="anon-block">P. N. (1)</span> </strong> w pkt 81 i 82 jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny łączny i wymierzył oskarżonemu w ich miejsce <strong> <!-- -->łączną karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności</strong> oraz <strong> <!-- -->łączną karę grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (sto) złotych</strong>;</p> <p>84.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i § 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a> wykonanie orzeczonej wobec <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. N. (1)</span> </strong> łącznej kary pozbawienia wolności <strong> <!-- -->warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata</strong>, oddając oskarżonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 73;art. 73 § 1)">art. 73 § 1 k.k.</a> w okresie próby pod <strong> <!-- -->dozór kuratora sądowego</strong>, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 1)">art. 72 § 1 pkt 1 k.k.</a> zobowiązał oskarżonego w okresie próby do informowania sądu i kuratora sądowego o przebiegu okresu próby pisemnie co 6 (sześć) miesięcy;</p> <p>85.  <strong> <!-- -->oskarżoną <span class="anon-block">I. A.</span> </strong> uznał za winną popełnienia czynów zarzucanych jej w akcie oskarżenia, opisanych w punktach: <strong> <!-- -->CCXCIII, CCXCIV, CCXCV,</strong> ustalając, że pomogła wymienionym sprawcom doprowadzić <span class="anon-block">P. M.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości tj. o wartości 635.000,00 zł, pomogła wymienionym sprawcom doprowadzić <span class="anon-block">J. C. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości, pomogła wymienionym sprawcom doprowadzić <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">D. K.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości tj. o wartości 307.000,00 zł, ustalając ponadto, że oskarżona dopuściła się każdego z opisanych wyżej przestępstw działając na szkodę interesu prywatnego jako funkcjonariusz publiczny w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i przyjmując, że czyny opisane w pkt CCXCIII, CCXCIV, CCXCV zostały popełnione w podobny sposób w krótkich odstępach czasu i stanowią <strong> <!-- -->ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>,</strong> za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 19;art. 19 § 1)">art. 19 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> wymierzył oskarżonej <strong> <!-- -->karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności</strong>, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonej <strong> <!-- -->karę grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 (dwieście) złotych</strong>, a ponadto na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 41;art. 41 § 1)">art. 41 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 kk</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł wobec oskarżonej <strong> <!-- -->środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu notariusza na okres 3 (trzech) lat</strong>;</p> <p>86.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i § 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a> wykonanie orzeczonej wobec <strong> <!-- -->oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> </strong> kary pozbawienia wolności <strong> <!-- -->warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat</strong>, a na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 1)">art. 72 § 1 pkt 1 k.k.</a> zobowiązał oskarżoną w okresie próby do informowania sądu o przebiegu okresu próby pisemnie co 6 (sześć) miesięcy;</p> <p>87.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> </strong> kwotę 335.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>88.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> </strong> kwotę 416.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>89.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. C. (1)</span> </strong> kwotę 265.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>90.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. F. (1)</span> </strong> kwotę 265.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>91.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">M. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. W. (2)</span> </strong> kwotę 354.500,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>92.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. F. (1)</span> </strong> kwotę 530.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>93.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. S. (1)</span> </strong> kwotę 330.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>94.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. S. (1)</span> </strong> kwotę 396.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>95.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">S. K. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. P. (1)</span> </strong> kwotę 570.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>96.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. F. (2)</span> i <span class="anon-block">J. F. (1)</span> </strong> kwotę 335.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>97.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. M. (1)</span> </strong> kwotę 387.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>98.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> </strong> kwotę 1.480.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>99.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> </strong> kwotę 478.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>100.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. D. (1)</span> i <span class="anon-block">K. D. (2)</span> </strong> kwotę 365.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>101.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. D. (1)</span> </strong> kwotę 401.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>102.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. M. (2)</span> </strong> kwotę 565.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>103.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. M.</span> </strong>kwotę 560.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>104.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> na rzecz <strong> <!-- -->spadkobierców pokrzywdzonego <span class="anon-block">E. M. (1)</span> </strong> kwotę 1.750.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>105.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">S. R. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. C. (1)</span> </strong> kwotę 606.776,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>106.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">M. J. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. E.</span> </strong> kwotę 270.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>107.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> </strong> kwotę 492.800,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>108.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">I. A.</span> na rzecz <strong> <!-- -->spadkobierców pokrzywdzonych <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">D. K.</span> </strong> kwotę 307.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>109.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">H. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. Z.</span> </strong> kwotę 265.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>110.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. D.</span> </strong> kwotę 250.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>111.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span> i <span class="anon-block">I. A.</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. C. (1)</span> </strong> kwotę 220.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>112.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. L.</span> </strong> kwotę 75.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>113.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. M. (3)</span> </strong> kwotę 147.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>114.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">M. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. P. (1)</span> </strong> kwotę 98.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>115.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span> i <span class="anon-block">M. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, <span class="anon-block">S. S. (2)</span>, <span class="anon-block">A. S. (3)</span>, <span class="anon-block">H. S. (1)</span>, <span class="anon-block">K. S.</span>, <span class="anon-block">S. P. (1)</span> </strong> kwotę 153.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>116.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. W. (1)</span> </strong> kwotę 23.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>117.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. W. (1)</span> </strong> kwotę 33.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>118.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. F. (2)</span> i <span class="anon-block">K. F. (1)</span> </strong> kwotę 153.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>119.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. S.</span> </strong> kwotę 186.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>120.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. S. (1)</span> i <span class="anon-block">F. S.</span> </strong> kwotę 143.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>121.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł od oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. O. (1)</span> i <span class="anon-block">D. O. (1)</span> </strong> kwotę 120.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>122.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. P. (2)</span> i <span class="anon-block">A. P. (1)</span> </strong> kwotę 38.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>123.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. G. (2)</span> </strong> kwotę 65.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>124.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz <strong> <!-- -->spadkobierców pokrzywdzonego <span class="anon-block">E. M. (1)</span> </strong> kwotę 76.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>125.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. J. (2)</span> </strong> kwotę 162.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>126.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. Ś. (1)</span> </strong> kwotę 64.405,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>127.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">H. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">L. B.</span> </strong> kwotę 47.500,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>128.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. T.</span> </strong> kwotę 35.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>129.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> </strong> kwotę 90.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>130.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G. (2)</span> i <span class="anon-block">C. G.</span> </strong> kwotę 225.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>131.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. W. (1)</span> </strong> kwotę 367.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>132.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. S. (4)</span> </strong> kwotę 210.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>133.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">P. R. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> </strong> kwotę 265.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>134.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i <span class="anon-block">H. G.</span> </strong> kwotę 150.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>135.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">W. S. (1)</span> </strong> kwotę 178.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>136.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. M. (1)</span> </strong> kwotę 69.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>137.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">I. S.</span> </strong> kwotę 73.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>138.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">S. K. (1)</span> i <span class="anon-block">I. A.</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. M.</span> </strong> kwotę 635.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>139.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. A.</span> </strong> kwotę 45.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>140.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł od oskarżonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Ł. K.</span> </strong> kwotę 205.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>141.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. N.</span> (poprzednie nazwisko <span class="anon-block">K.</span>), <span class="anon-block">B. K.</span> i <span class="anon-block">R. K. (2)</span> </strong> kwotę 430.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>142.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł od oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. B. (1)</span> </strong> kwotę 370.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>143.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł od oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. N.</span> i <span class="anon-block">B. N.</span> </strong> kwotę 201.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>144.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł od oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> na rzecz <strong> <!-- -->spadkobierców pokrzywdzonego <span class="anon-block">E. M. (1)</span> </strong> kwotę 60.000,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>145.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł od oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. B.</span> </strong> kwotę 11.300,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>146.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> orzekł solidarnie od oskarżonych <span class="anon-block">S. K. (1)</span> i <span class="anon-block">S. R. (1)</span> na rzecz pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. D. (1)</span> </strong> kwotę 135.300,00 zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem;</p> <p>147.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> zaliczył oskarżonym okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w ten sposób, że: <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> zaliczył na poczet łącznej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od <span class="anon-block">(...)</span>(tj. 53 dni), uznając, że jest równoważne 106 stawkom dziennym łącznej kary grzywny i w tym zakresie uznał karę łączną grzywny za wykonaną; <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od <span class="anon-block">(...)</span> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od <span class="anon-block">(...)</span> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. C. (1)</span> </strong> zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od <span class="anon-block">(...)</span> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. G. (1)</span> </strong> zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od <span class="anon-block">(...)</span> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. W. (1)</span> </strong> zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od <span class="anon-block">(...)</span> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. W. (1)</span> </strong> zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. K. (1)</span> </strong> zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od <span class="anon-block">(...)</span> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong> zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span> </strong> zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w od <span class="anon-block">(...)</span> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </strong> zaliczył na poczet łącznej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. N. (1)</span> </strong> zaliczył na poczet łącznej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>148.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 2)">art. 63 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> zaliczył oskarżonemu <span class="anon-block">K. R. (1)</span> na poczet orzeczonego łącznego środka karnego zakazu wykonywania zawodu adwokata okres rzeczywistego stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu adwokata od dnia <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>149.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 2;§ 3;§ 14;§ 14 ust. 2;§ 14 ust. 2 pkt. 5;§ 14 ust. 7;§ 16;§ 17;§ 19;§ 19 ust. 1;§ 20)">§ 2, § 3, § 14 ust. 2 pkt 5 i ust. 7, § 16, § 17, § 19 ust. 1 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokacki oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia<span class="anon-block">(...)</span> w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (dz. U. z 2019r., poz. 18) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz:</p> <p>- adw. <span class="anon-block">C. W.</span> kwotę 6.642,00 zł w tym vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym oskarżonemu <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, a które to koszty zostały wypłacone w całości adw. <span class="anon-block">C. W.</span> tytułem zaliczki;</p> <p>- adw. <span class="anon-block">J. J. (2)</span> kwotę 8.856,00 zł w tym vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym oskarżycielce posiłkowej <span class="anon-block">E. F. (2)</span>, a które to koszty zostały wypłacone w części, tj. w kwocie 8.708,40 zł brutto adw. <span class="anon-block">J. J. (2)</span> tytułem zaliczki;</p> <p>- adw. <span class="anon-block">K. P.</span> kwotę 2.066,40 zł w tym vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym oskarżycielom posiłkowym <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">R. K. (1)</span>;</p> <p>- adw. <span class="anon-block">Ł. M.</span> kwotę 25.903,80 zł w tym vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym oskarżonemu <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, a które to koszty zostały wypłacone w części, tj. w kwocie 22.140,00 zł brutto adw. <span class="anon-block">Ł. M.</span> tytułem zaliczki, a zatem do wypłaty pozostaje kwota 3.763,80 zł w tym vat;</p> <p>- adw. <span class="anon-block">M. K. (2)</span> kwotę 15.719,40 zł w tym vat tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym oskarżonemu <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a które to koszty zostały wypłacone w części, tj. w kwocie 11.955,60 zł brutto adw. <span class="anon-block">M. K. (2)</span> tytułem zaliczki, a zatem do wypłaty pozostaje kwota 3.763,80 zł w tym vat;</p> <p>150.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 1;art. 2;art. 3)">art. 1, 2, 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> zasądził:</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części, za wyjątkiem kosztów obrony z urzędu, którymi obciąża Skarb Państwa oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 3.400,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 10.600,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">W. C. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 54.600,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 20.600,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">D. G. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części, za wyjątkiem kosztów obrony z urzędu, którymi obciąża Skarb Państwa oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 5.600,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">P. R. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części, w tym kosztów obrony z urzędu oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 8.600,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">M. B. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 6.600,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 8.600,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">D. W. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 8.600,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">S. K. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 5.400,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">S. R. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 8.400,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 6.600,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 2.900,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 3.400,00 zł;</p> <p>- od oskarżonego <span class="anon-block">P. N. (1)</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 4.300,00 zł;</p> <p>- od oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu kosztów postępowania: kwotę 4.338,21 zł jako 1/18 część kosztów postępowania przygotowawczego, zwrot kosztów postępowania sądowego w 1/16 części oraz wymierzył jej opłatę w kwocie 8.300,00 zł.</p> <p>***</p> <p> <strong> <!-- --> Wyrok Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">P.</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku w sprawie o sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span> </strong>został zaskarżony <strong> <!-- --> apelacjami </strong>przez obrońców wszystkich oskarżonych, a dodatkowo przez oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, który jako osoba wykonująca zawód adwokata wniósł apelację we własnym imieniu oraz <strong> <!-- --> zażaleniem w zakresie orzeczenia o kosztach</strong> nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych – <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">R. K. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">K. P.</span>.</p> <p>I tak,<strong> <!-- --> obrońca oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">A. F. (2)</span>, </strong>zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1</a>, la, 2, 3 i 4 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kpk</a>, zarzucił :</p> <p>I.  w zakresie całości wyroku:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia obrazę przepisów postępowania tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 kpk</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 195)">art. 195 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 200)">art. 200 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971150741" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 (art. 240 § 1;art. 240 § 1 ust. 1)">§ 1 ust. 1</a> w zw. z </strong> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20050150133" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych - Dz. U. z 2005 r. Nr 15, poz. 133 (§ 12)"> <strong> <!-- -->§ 12 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych </strong>sądowych</a> (Dz. U. Nr 15, poz. 133) (dalej jako: Rozporządzenie") w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20050150133" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych - Dz. U. z 2005 r. Nr 15, poz. 133 (art. 149)">art. 149</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20050150133" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych - Dz. U. z 2005 r. Nr 15, poz. 133 (art. 174)">art. 174</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971150741" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 (art. 156;art. 156 § 1;art. 240;art. 240 § 1)">art. 156 § 1 oraz art. 240 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami</a> (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899) (dalej jako; <span class="anon-block"> (...)</span>) poprzez błędną wykładnię przedmiotowych przepisów i w konsekwencji uznanie, że Analiza oszacowania prawdopodobnej wartości rynkowej nieruchomości (dalej jako: <span class="anon-block"> (...)</span>) sporządzona na zlecenie Komendy Wojewódzkiej Policji w <span class="anon-block">P.</span>, Wydział Dochodzeniowo - Śledczy, przez mgr <span class="anon-block">M. L.</span> <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>, posiadającego <span class="anon-block">licencję o numerze (...)</span>, spełniała wymagania opinii biegłego rzeczoznawcy w przedmiocie wyceny i szacowania nieruchomości stanowiących przedmiot toczącego się postępowania, w sytuacji gdy Analizie nie sposób przypisać takiego przymiotu, albowiem jak wskazał sam opiniujący w jej treści, nie stanowi ona operatu szacunkowego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971150741" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 ()">ustawy o gospodarce nieruchomościami</a>, sam autor opinii nie posiadał uprawnień biegłego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeksu postępowania karnego</a>, a Sąd odstępując od powołania biegłego rzeczoznawcy majątkowego nie wskazał na okoliczności potwierdzające kompetencje sporządzającego analizę uzasadniające rzeczone odstąpienie, zaś z treści Analizy nie wynika, na podstawie jakich danych autor Analizy dokonał rzeczonej wyceny, nie posiadając przy tym bezpośredniego dostępu do analizowanych nieruchomości, a ponadto w Analizie widnieją bliżej nieokreślonego pochodzenia odręczne adnotacje (chociażby w zakresie błędnego zwiększenia obszaru nieruchomości pokrzywdzonych <span class="anon-block">S.</span> - własność jednej z działek do nich należących została im zwrócona przez oskarżonego, a istnieje szansa, że odręczne adnotacje stanowiły jednak podstawę wyliczenia wartości nieruchomości, a następnie podstawę niewłaściwie ustalonej wysokości poniesionej szkody), co przyjęte zostało na etapie wyrokowania za podstawę orzeczenia, a co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego ustalenia przez Sąd I instancji wartości przedmiotowych nieruchomości, co w konsekwencji skutkuje brakiem ustalenia wysokości szkody, co ostatecznie doprowadziło do <strong> <!-- -->obrazy przez Sąd I instancji prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> </strong>poprzez wydanie błędnego rozstrzygnięcia o nałożeniu na oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych w sytuacji braku ustalenia rzeczywiście poniesionej przez nich szkody;</p> <p>b. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 6)">art. 170 § 1 pkt 6 kpk</a> </strong> poprzez błędne i całkowicie niezasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny wyceny i szacowania nieruchomości, co miało oczywisty wpływ na treść orzeczenia;</p> <p>c. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 409)">art. 409 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 3)">art. 170 § 3 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 368)">art. 368 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 kpk</a> </strong> poprzez brak wznowienia postępowania sądowego w przypadku zajścia okoliczności uzasadniającej podjęcie takiej decyzji procesowej, a dotyczącej konieczności przeprowadzenia uzupełnienia postępowania dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do pozostawienia bez rozpoznania wniosku dowodowego obrońcy o przesłuchanie w charakterze świadka <span class="anon-block">M. W. (1)</span> - autora Analizy - którego potrzeba przesłuchania wynikła dopiero po oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, co nastąpiło bezpośrednio przed zamknięciem przewodu sądowego, a które to rozpoznanie, nawet po zamknięciu przewodu sądowego - zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego - winno nastąpić, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało brakiem ustalenia rzetelności i wiarygodności Analizy oraz zweryfikowania jej podstaw;</p> <p>d. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 2;art. 170 § 1 pkt. 5)">art. 170 § 1 pkt 2 i 5 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 §2 kpk</a>,</strong> poprzez oddalenie na rozprawie z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. wniosku dowodowego obrońcy z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r. o uzupełniające przesłuchanie w charakterze świadków: <span class="anon-block">B. W. (1)</span>, <span class="anon-block">G. S.</span>, <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, <span class="anon-block">K. D. (2)</span>, <span class="anon-block">B. K.</span>, <span class="anon-block">A. P. (1)</span>, <span class="anon-block">Z. G. (2)</span>, <span class="anon-block">R. B. (1)</span>, <span class="anon-block">R. Z.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> oraz <span class="anon-block">M. D.</span> wnioskowanych na okoliczność weryfikacji składanych przez nich zeznań, w szczególności dotyczących otrzymywanych przez nich sum pieniężnych od oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w związku z zawieranymi umowami, posiadających znaczenie w kontekście przedstawionych przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> pokwitowań odbioru konkretnych środków finansowych od ww. pokrzywdzonych, co miało wpływ na wynik postępowania, albowiem skutkowało brakiem usunięcia wątpliwości co do wiarygodności tych świadków oraz wątpliwości w zakresie faktycznego popełnienia przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> zarzucanych mu przestępstw na szkodę ww. pokrzywdzonych;</p> <p>e. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na uznaniu, że:</p> <p> <strong> <!-- -->i. wyjaśnienia oskarżonego </strong> <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w przeważającej części są wiarygodne i mogą stanowić podstawę przypisania sprawstwa oskarżonemu <span class="anon-block">H. B. (1)</span> zarzuconych mu przestępstw, w sytuacji gdy:</p> <p>a. wyjaśnienia te są wewnętrznie sprzeczne, niespójne oraz nie znajdują podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym, ponadto stanowią w rzeczywistości przykład dowodu z pomówienia cechującego się chęcią ekskulpowania swojej osoby przy jednoczesnym bezpodstawnym obciążaniu winą pozostałych współoskarżonych, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> za zarzucane mu czyny, albowiem w rzeczywistości wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> stanowiły najważniejszy dowód w niniejszym postępowaniu, na którym w przeważającej większości swoją skargę oparł oskarżyciel publiczny;</p> <p>b. wiarygodność osoby <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, kilkukrotnie karanego za składanie fałszywych zeznań w odrębnych postępowaniach karnych i składającego wyjaśnienia w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60)">art. 60 kk</a> powinna znaleźć odzwierciedlenie w zakresie oceny wyjaśnień oskarżonego i wywołać poważne wątpliwości, co do wiarygodności oskarżonego podczas gdy Sąd I instancji całkowicie pominął ww. fakty uznając, iż ich wyeksponowanie przez współoskarżonych stanowi wyłącznie nieudolną próbę zdyskredytowania jego osoby;</p> <p>ii. wyjaśnienia <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> są niewiarygodne w zakresie w jakim oskarżony wyjaśnił swoją rolę w przestępczym procederze stworzonym przez oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a w konsekwencji błędne uznanie, iż to oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> odpowiada za cały przestępczy proceder, co stanowiło podstawę do przypisania odpowiedzialności ww. popełnienia zarzucanych mu czynów;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. wyjaśnienia <strong> <!-- --> <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w odniesieniu do stawianych mu zarzutów są pozbawione waloru wiarygodności, w sytuacji gdy są one spójne, logiczne, a przy tym znajdują potwierdzenie w znacznej części zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w szczególności w wyjaśnieniach innych współoskarżonych, którzy konsekwentnie i racjonalnie kwestionowali linię oskarżenia opartą w większości na wyjaśnieniach <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a także dokumentach w postaci m.in. pokwitowań odbioru pieniędzy przez pokrzywdzonych;</p> <p>iv. wyjaśnienia <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. K. (1)</span> </strong> są niewiarygodne, podczas gdy są one spójne, logiczne i zgodne ze zgromadzonym materiałem dowodowym z wyjątkiem wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a które jednoznacznie przedstawiają rolę oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w przestępczym procederze;</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong> przez przyjęcie sprawstwa <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w zakresie zarzucanych mu czynów, podczas gdy dokonanie przez Sąd swobodnej i prawidłowej oceny dowodów doprowadziłoby do wniosków zgoła odmiennych, wskazujących na to, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie działał z zamiarem kierunkowym oszukania pokrzywdzonych, nie wyszukiwał atrakcyjnych nieruchomości, nie odmawiał przyjmowania rat, a jedynie był osobą finansującą udzielane pożyczki i występował w charakterze strony przy zawieraniu umów cywilnoprawnych (co wynika wprost z aktów notarialnych), przekazywał zgodnie z zawartymi umowami pieniądze stanowiące przedmiot umowy pożyczki, co potwierdzają pokwitowania odbioru pieniędzy znajdujące się w materiale dowodowym, nie miał wiedzy na temat sposobów działania <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, w tym przyjmowania przez niego wpłat pieniężnych od pokrzywdzonych, których oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie przekazywał pożyczkodawcy - <span class="anon-block">H. B. (1)</span>,</p> <p>f. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>,</strong> poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, oceny dowodów z opinii biegłych lekarzy psychiatrów dr n. med. <span class="anon-block">W. S. (2)</span> oraz lek. <span class="anon-block">W. M.</span>, i przyjęcie, że stan oskarżonego pozwala mu na udział w czynnościach postępowania mimo oczywistej sprzeczności ich opinii z dokumentacją medyczną i zaleceniami lekarzy pod opieką, których oskarżony przebywał podczas hospitalizacji w trakcie procesu oraz opinii wydanej w toku postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy <span class="anon-block">P.</span>w <span class="anon-block">P.</span> w sprawie o sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span> przez biegłego lekarza psychiatrę <span class="anon-block">M. S. (2)</span>, a także brak zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a> przy zaistnieniu ustawowych przesłanek poprzez nieuwzględnienie wniosku obrońcy oskarżonego z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. o powołanie nowego zespołu biegłych w celu ponownego zbadania oskarżonego i wydania rzetelnej opinii sądowo-psychiatrycznej (postanowienie Sądu wydane na rozprawie dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.; postanowienie Sądu wydane na rozprawie dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.), co skutkowało prowadzeniem postępowania karnego i przeprowadzaniem czynności dowodowych dot. zarzutów postawionych <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, w sytuacji gdy jego stan zdrowia nie pozwalał mu na branie udziału w postępowaniu i podejmowanie aktywnej obrony, co oskarżony czynił uczestnicząc w terminach rozpraw, gdy jego stan zdrowia był dobry i pozwał na stawiennictwo w sądzie,</p> <p>g. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 2)">art. 193 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 79;art. 79 § 1;art. 79 § 1 pkt. 4)">art. 79 § 1 pkt 4 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>,</strong> poprzez błędną i wewnętrznie sprzeczną ocenę stanu zdrowia oskarżonego i zgromadzonych w sprawie opinii biegłych i w konsekwencji, nieuwzględnienie wniosków oskarżonego o odroczenie terminów czynności procesowych, przy równoczesnym przyjęciu, że wobec oskarżonego zachodziły przesłanki uzasadniające obronę obligatoryjną, co oznaczało, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w ocenie Sąd Okręgowego w <span class="anon-block">P.</span> nie był w stanie prowadzić swojej obrony w sposób samodzielny i rozsądny,</p> <p>h. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 117;art. 117 § 2)">art. 117 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 kpk</a> </strong>, poprzez pozbawienie oskarżonego prawa do obrony, a to przez nieuwzględnienie wniosku oskarżonego o odroczenie terminów przeprowadzanych czynności (tj. rozpraw z dnia: <span class="anon-block">(...)</span> r.) z niewyrażeniem zgody na prowadzenie rozprawy pod swoją nieobecność, opierając się na bezzasadnym twierdzeniu, że działanie oskarżonego było „utrudnianiem w inny sposób postępowania karnego" oraz przesłuchiwanie świadków w trakcie tej nieobecności oskarżonego, podczas której treść składanych zeznań bezpośrednio dotyczyła osoby <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, a jego absencja powodowała brak możliwości podjęcia skutecznej obrony swoich interesów, a także bezzasadne przyjęcie przez Sąd meriti niejako „za oskarżonego" że brak przyzwolenia na dowóz <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych <span class="anon-block"> (...)</span> im. <span class="anon-block">A. P. (3)</span> w <span class="anon-block">G.</span>, jest jednocześnie brakiem wyrażenia jego woli na uczestnictwo w czynnościach, co było całkowicie sprzeczne z wnioskiem oskarżonego oraz celem hospitalizacji w placówce medycznej i jednocześnie oczywistym oraz rażącym pozbawieniem oskarżonego prawa do realizowania własnej obrony, mającego bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia,</p> <p>i. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 kpk</a> </strong>, poprzez zaniechanie zamieszczenia w sporządzonym uzasadnieniu toku rozumowania sądu dotyczącego oceny dowodów w zakresie czynu zarzuconego <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, tj. czynu z pkt 20 wyroku dot. <span class="anon-block">B. W. (1)</span> (zarzut<span class="anon-block">(...)</span>), a także sporządzenie uzasadnienia w sposób ogólnikowy, wadliwy, z uwagi na brak dokładnego omówienia treści wyjaśnień i zeznań świadków a jedynie wybiórcze, nieobiektywne omówienie fragmentów tych dowodów z eksponowaniem okoliczności niekorzystnych dla oskarżonego i pominięciem szeregu niezwykle istotnych dla ustalenia stanu faktycznego twierdzeń i zgromadzonych w sprawie dokumentów, a następnie uzasadnianie przyjętych ustaleń tylko na podstawie owych wyselekcjonowanych dowodów w oparciu o niewiadome kryteria, co narusza zasadę obiektywizmu i rzutuje na ocenę prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny zgromadzonego materiału dowodowego;</p> <p>2. <strong> <!-- -->rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary</strong>, poprzez wymierzenie oskarżonemu <span class="anon-block">H. B. (1)</span> rażąco wysokiej kary 15 lat pozbawienia wolności, w maksymalnym jej wymiarze, niewspółmiernie surowej w relacji do celów, jakie kara ta winna spełniać w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, nieodpowiedniej do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, nie uwzględniającej wszystkich zasad i dyrektyw wymiaru kary, a przez to, w odczuciu społecznym, niesprawiedliwej ponadto sprzecznej z wnioskami oskarżyciela publicznego, bowiem ten w trackie rozprawy z dnia<span class="anon-block">(...)</span> wniósł o wymierzenie oskarżonemu <span class="anon-block">H. B. (1)</span> niższej kary pozbawienia wolności,</p> <p>II. <strong> <!-- -->w zakresie czynu z pkt 17 wyroku dot. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia):</strong> </p> <p>1<strong> <!-- -->. obrazę prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu (na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 kpk</a>), tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 kk</a>,</strong> poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia zorganizowanej grupy przestępczej i w konsekwencji uznanie, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oraz pozostali oskarżeni funkcjonowali w ramach takiej struktury, w sytuacji gdy do istnienia takiego związku, a co za tym idzie do popełnienia przestępstwa uczestnictwa w nim, konieczne jest istnienie kierownictwa grupy oraz powiązań o charakterze organizacyjno - hierarchicznym pomiędzy jej członkami, czego nie sposób odnaleźć w analizowanym przypadku, co oznacza, że nie sposób przypisać oskarżonemu <span class="anon-block">H. B. (1)</span> sprawstwa przedmiotowego przestępstwa;</p> <p>2. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania (na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a> </strong>), tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na:</p> <p>i. uznaniu Analizy połączeń telefonicznych z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. sporządzonej przez Komendę Wojewódzką Policji w <span class="anon-block">P.</span> Wydział Wywiadu Kryminalnego (dalej jako: <span class="anon-block"> (...)</span> <strong> <!-- -->)</strong> jako wiarygodnej i wewnętrznie spójnej, w sytuacji gdy wydana w toku postępowania przygotowawczego Analiza KWP zawiera szereg sprzeczności oraz budzi wątpliwości co do jej materiałów źródłowych, co potwierdzają nie tylko wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, ale również przeprowadzona na prywatne zlecenie Analiza połączeń przychodzących i wychodzących pomiędzy numerami telefonów należącymi do <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a nadto wyjaśnienia pozostałych współoskarżonych, z których nie wynika, ażeby relacje łączące poszczególne osoby nosiły znamiona zorganizowanej grupy o charakterze przestępczym w rozumieniu prawnokarnym;</p> <p>ii. uznaniu za niewiarygodną Analizy połączeń przychodzących i wychodzących między numerem <span class="anon-block"> (...)</span> numerami <span class="anon-block"> (...)</span> oraz <span class="anon-block"> (...)</span> sporządzonej przez PC <span class="anon-block">L.</span> <span class="anon-block">T. G.</span>, w sytuacji gdy jej wnioski stoją w oczywistej sprzeczności z wnioskami Analizy KWP, chociażby co do ilości wykonywanych połączeń i ich częstotliwości, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia, że oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> miał funkcjonować w ramach zorganizowanej grupy przestępczej;</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong> co do istnienia, a co najmniej udziału oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających bezprawnym przejmowaniu nieruchomości, charakteru relacji łączących <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z innymi oskarżonymi;</p> <p>b. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 2;art. 170 § 1 pkt. 3;art. 170 § 1 pkt. 5)">art. 170 § 1 pkt 2,3 i 5 kpk</a> </strong>, poprzez:</p> <p>i. oddalenie wniosku dowodowego obrońcy z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r. w zakresie przesłuchania w charakterze świadka <span class="anon-block">T. G.</span> - autora Analizy połączeń przychodzących i wychodzących pomiędzy numerami telefonów należącymi do <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, z tego względu, że dowód ten miał być nieprzydatny do stwierdzenia danych okoliczności, nie miał mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy oraz prowadzić miał do przedłużenia postępowania, w sytuacji gdy świadek ten posiadał istotną wiedzę na temat rzetelności materiałów operacyjnych i źródłowych stanowiących podstawę dla opracowania Analizy KWP, a co za tym idzie jego przesłuchanie pozwoliłoby na wyjaśnienie zachodzących wątpliwości co do wiarygodności tego dowodu, co w konsekwencji mogło mieć wpływ na wynik sprawy, albowiem okoliczności przedstawione przez świadka mogły w istotny sposób wpłynąć na decyzję o przypisaniu <span class="anon-block">H. B. (1)</span> czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 kk</a>;</p> <p>ii. oddalenie wniosku dowodowego obrońcy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. w zakresie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego informatyka z dziedziny analizy kryminalnej z uwagi na fakt, iż okoliczności, na które miał zostać powołany ten dowód, zostały już stwierdzone w szczególności na podstawie Analizy KWP, w sytuacji gdy ilość, częstotliwość oraz rodzaj połączeń stwierdzonych w Analizie KWP budzi poważne wątpliwości, których wyjaśnieniu służyć miał wnioskowany dowód, którego oddalenie w konsekwencji mogło mieć wpływ na wynik sprawy;</p> <p> <strong> <!-- -->III. w zakresie czynu z pkt 20 wyroku dot. <span class="anon-block">A. G. (2)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia obrazę przepisów postępowania tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na:</p> <p>i. uznaniu za niewiarygodne <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- braku wiedzy oskarżonego co do spłat umowy pożyczki (akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>) i przekazywanych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, i w konsekwencji błędnego przeświadczenia oskarżonego co do możliwości zaspokojenia swojego roszczenia poprzez przeniesienie własności nieruchomości, podczas gdy sam pokrzywdzony wskazuje na fakt uiszczania do rąk <span class="anon-block">P. B. (1)</span> rat tytułem wskazanej umowy (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.), a <span class="anon-block">H. B. (1)</span> podnosi, iż pieniądze te mogły zostać przejęte przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, co w rzeczywistym stanie rzeczy wskazuje na brak świadomości <span class="anon-block">H. B. (1)</span> o wpłatach rat dokonywanych bez jego wiedzy na rzecz <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a tym samym wadliwego wykonywania przez pokrzywdzonego zobowiązania wynikającego z ww. umowy, tym bardziej, że w akcie notarialnym umowy pożyczki znajdował się numer rachunku bankowego <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, na który należało uiszczać kwoty wynikające ze spłaty umowy;</p> <p>- braku udziału oraz wiedzy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w zakresie wstępnych ustaleń pokrzywdzonego z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przed zawarciem umowy (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.), co potwierdzają zeznania pokrzywdzonego wskazującego, że wszelkie raty wynikające z umowy pożyczki przekazywał <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), co dowodzi braku świadomości oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w przedmiocie wykonywania przez pokrzywdzonego umowy pożyczki do rąk innej osoby, na co sam oskarżony nie wyraził woli ani zgody, a ponadto nie znał pokrzywdzonego przez wizytą u notariusza;- rzeczywistej wartości przedmiotowej nieruchomości wynoszącej 54,400,00 zł (wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> złożone na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r.) oraz uznaniu za niewiarygodny <strong> <!-- --> operat szacunkowy dotyczący nieruchomości stanowiącej przedmiot zarzutu i wyceniający ją na kwotę 54.400,00 zł,</strong> przedstawiony przez oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (operat szacunkowy z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.- w aktach sprawy), w sytuacji gdy operat ten został opracowany przez rzeczoznawcę majątkowego specjalizującego się w wycenach nieruchomości, co świadczy o tym, że nie było podstaw do odmówienia przyznania temu dowodowi waloru wiarygodności, tym bardziej, że Sąd zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w kontekście wyceny nieruchomości stanowiących przedmiot niniejszego postępowania, a oparł się jedynie na Analizie prawdopodobnej wartości nieruchomości sporządzonej przez osobę nieposiadającą w tym zakresie żadnych kwalifikacji;</p> <p>- w tym zakresie, jaki wyklucza możliwość przypisania <span class="anon-block">H. B. (1)</span> zarzutu wykorzystania przymusowego położenia innej osoby oraz zawarcia z nią umowy, nakładając na nią obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 kk</a>), gdyż pokrzywdzony z własnej woli zgłosił się do <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z uwagi na problemy finansowe, co w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, sytuacji bytowej pokrzywdzonego i dysponowania majątkiem w formie prowadzonego gospodarstwa, świadomości swojego postępowania i zamiaru uzyskania gotówki kosztem tymczasowego przeniesienia prawa własności nieruchomości (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.), a ponadto z uwagi na fakt, iż pokrzywdzony, jak wynika z jego zeznań, dysponował innymi składnikami majątku, które mógł spieniężyć w związku z trudną sytuacją finansową celem spłaty zobowiązań, tym samym nie można stwierdzić o przymusowym położeniu pokrzywdzonego, a ponadto wskazać warto, iż sytuacja finansowa pokrzywdzonego nie różniła się szczególnie od sytuacji finansowej innych pokrzywdzonych w sprawie (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>ii. uznaniu za wiarygodne zeznań <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. G.</span> </strong> (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.), <span class="anon-block">R. G. (2)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), oraz <span class="anon-block">W. G.</span> (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>.), w sytuacji gdy ww. świadkowie nie brali udziału w zawarciu umowy pożyczki oraz przewłaszczenia na zabezpieczenie, a zatem nie mogli posiadać wiedzy co do przebiegu transakcji i okoliczności jej towarzyszących, a w szczególności co do ustaleń stron umowy co do jej treści i formy;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. uznaniu za wiarygodne zeznań <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G. (2)</span> </strong> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.) i <span class="anon-block">C. G.</span> (protokoły z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) w zakresie:</p> <p>- rzekomej spłaty urnowy pożyczki w kwocie 35.000,00 zł pod zastaw nieruchomości przez pokrzywdzonych (akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.) oraz faktu utraty prawa własności przedmiotowej nieruchomości mimo, iż wszelkie wpłaty tytułem rat umowy pożyczki pokrzywdzony <span class="anon-block">A. G. (2)</span> uiszczał na rzecz <span class="anon-block">P. B. (1)</span> aniżeli na konto bankowe <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wskazane umowie pożyczki, co potwierdza brak wiedzy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w przedmiocie uiszczanych przez pokrzywdzonych rat do rąk innej osoby oraz przejęcia przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> pieniędzy należnych <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> - protokół z rozprawy z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>- wartości przedmiotowej nieruchomości, w sytuacji gdy ich zeznania winny być oceniane z dużą dozą ostrożności ze względu chociażby na fakt, że są to osoby bezpośrednio zainteresowane uzyskaniem jak najwyższej korzyści majątkowej w związku z naprawieniem rzekomo powstałej szkody, czego naturalną konsekwencją jest zawyżanie wartości nieruchomości oraz uznaniu za niewiarygodny operat szacunkowy dotyczący nieruchomości stanowiącej przedmiot zarzutu i wyceniający ją na kwotę 54.400,00 zł, przedstawiony przez oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (dowód w aktach sprawy), w sytuacji gdy operat ten został opracowany przez profesjonalnego rzeczoznawcę majątkowego specjalizującego się w wycenach nieruchomości, co świadczy o tym, że nie było podstaw do odmówienia przyznania temu dowodowi waloru wiarygodności, tym bardziej, że Sąd zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w kontekście wyceny nieruchomości stanowiących przedmiot niniejszego postępowania, a oparł się jedynie na Analizie prawdopodobnej wartości nieruchomości sporządzonej przez osobę nieposiadającą w tym zakresie żadnych kwalifikacji;</p> <p>iv. uznaniu za wiarygodne <strong> <!-- -->wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> (protokół z dnia 29 kwietnia 2014 r.) w zakresie świadomości <span class="anon-block">H. B. (1)</span> co do wstępnych ustaleń <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z pokrzywdzonymi, jego wiedzy w zakresie dokonywanych do rąk <span class="anon-block">P. B. (1)</span> spłat tytułem umowy pożyczki, a ponadto uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w zakresie faktu wyłożenia przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> gotówki będącej przedmiotem umowy pożyczki, co wskazuje na domniemanie, iż raty winny spłacane być przez pokrzywdzonych do rąk <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (tym bardziej, że w akcie notarialnym umowy pożyczki podany był numer rachunku bankowego oskarżonego, na który należy dokonywać wpłat tytułem rat wynikających z umowy pożyczki), czego jednak nie uczynili w wyniku dokonania przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> odmiennych ustaleń z pokrzywdzonymi w zakresie spłat bez wiedzy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.),</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,</strong> polegających na błędnym ustaleniu stanu świadomości <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w zakresie wykonywania umowy pożyczki do rąk <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, wiedzy oskarżonego co do ustaleń pokrzywdzonych i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, spełnienia przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 kk</a>, a w szczególności w zakresie ustalenia wartości przedmiotowej nieruchomości, polegającego na przyjęciu, że wartość nieruchomości należącej do <span class="anon-block">A. G. (2)</span> wynosiła 240.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, a co więcej została podważona przez operat szacunkowy przedstawiony przez oskarżonego, co uniemożliwiało przyjęcie wskazanej kwoty jako wartości przedmiotowej nieruchomości, a w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>, a ponadto sprawstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 kk</a>, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu.</p> <p> <strong> <!-- -->IV. w zakresie czynu z pkt 20 wyroku dot. <span class="anon-block">B. W. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong> tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na:</p> <p>i. uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w zakresie:</p> <p>- okoliczności uzyskania prawa własności nieruchomości pokrzywdzonego w wyniku zawarcia w formie aktu notarialnego umowy pożyczki oraz przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie wierzytelności (akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>) w kwocie 36.800,00 zł, której pokrzywdzony nie spłacił w wyznaczonym terminie, tj. do dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. czego konsekwencją była prawna możliwość zatrzymania przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> prawa własności nieruchomości w celu zaspokojenia wierzyciela tytułem niespłaconej umowy pożyczki, co potwierdzają wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> złożone na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r., jak i również charakter i zapisy samego aktu notarialnego zawartego w dniu<span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>- okoliczności powrotnego przeniesienia prawa własności jednej z nieruchomości oraz przekazania pokrzywdzonemu przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> kwoty 23.000,00 zł w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. i własnoręcznego pokwitowania tej czynności (wniosek dowodowy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. - w aktach sprawy) spłaty przez oskarżonego obciążeń hipotecznych ustanowionych na nieruchomości w wysokości ok. 50.000,00 zł, w sytuacji gdy pokwitowanie potwierdza wersję wydarzeń przedstawianą przez oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w zakresie przekazania pokrzywdzonemu dodatkowej kwoty ok. 20.000,00 zł celem wyrównania z nim należności po uzyskaniu prawa własności nieruchomości, a nadto potwierdzają to zeznania <span class="anon-block">B. W. (1)</span> </p> <p>- <strong> <!-- -->wartości przedmiotowej nieruchomości, która określona została w operacie szacunkowym sporządzonym przez <span class="anon-block">E. L. (1)</span>,</strong> określającym wartość nieruchomości na kwotę 149.000,00 zł, w sytuacji gdy operat został opracowany przez rzeczoznawcę majątkowego specjalizującego się w wycenach nieruchomości, a Sąd zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w zakresie wyceny nieruchomości, opierając się jedynie na Analizie prawdopodobnej wartości nieruchomości, która nie może stanowić rzetelnego źródła przyjęcia wartości nieruchomości, oraz pominięcie tychże kwestii w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych, albowiem Sąd nie konfrontuje dokonanej oceny dowodów do zarzutu stawianego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w stosunku do pokrzywdzonego <span class="anon-block">B. W. (1)</span>, przy równoczesnym przypisaniu odpowiedzialności karnej za czyn z pkt 20 wyroku dot. <span class="anon-block">B. W. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia);</p> <p>ii. uznaniu <strong> <!-- -->zeznań <span class="anon-block">B. W. (1)</span> i <span class="anon-block">M. W. (2)</span>:</strong> </p> <p>- za wiarygodne w zakresie wartości nieruchomości, mających stanowić przedmiot przestępstwa przypisanego oskarżonemu, która zgodnie z twierdzeniami pokrzywdzonego i ustaleniami Sądu I instancji miała wynosić co najmniej 367.000,00 zł, podczas gdy zeznania te nie zostały potwierdzone żadnym wiarygodnym dowodem, w szczególności dowodem z opinii biegłego z dziedziny wyceny i szacowania nieruchomości, a zeznania pokrzywdzonego należy oceniać z wielką dozą ostrożności, w szczególności w kwestii wartości przedmiotowej nieruchomości, gdyż jest to osoba bezpośrednio zainteresowane uzyskaniem jak największej sumy tytułem naprawienia szkody, a oceny wartości przedmiotowej nieruchomości winien dokonać wykwalifikowany rzeczoznawca majątkowy będący tym samym biegłym z zakresy wyceny nieruchomości;</p> <p>- za niewiarygodne w zakresie, iż od dnia podpisania umowy pożyczki świadek nie nawiązywał kontaktu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i nigdy później go nie spotkał, a podczas przesłuchania w dniu 1 grudnia 2012 r. wskazał zaś, że o jego trudnej sytuacji życiowej i problemach finansowych widzieli jedynie <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">G.</span> i <span class="anon-block">K.</span>, co wskazuje na to, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie miał wiedzy o rzekomym przymusowym położeniu pokrzywdzonego, które ponadto miałby wykorzystać,</p> <p> <strong> <!-- -->oraz pominięcie tychże kwestii w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych, albowiem Sąd nie konfrontuje dokonanej oceny dowodów do zarzutu stawianego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w stosunku do pokrzywdzonego <span class="anon-block">B. W. (1)</span>, przy równoczesnym przypisaniu odpowiedzialności karnej za czyn z pkt 20 wyroku dot. <span class="anon-block">B. W. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia);</strong> </p> <p>ii. uznaniu <strong> <!-- -->zeznań <span class="anon-block">B. W. (1)</span> i <span class="anon-block">M. W. (2)</span>:</strong> </p> <p>- za wiarygodne w zakresie wartości nieruchomości, mających stanowić przedmiot przestępstwa przypisanego oskarżonemu, która zgodnie z twierdzeniami pokrzywdzonego i ustaleniami Sądu I instancji miała wynosić co najmniej 367.000,00 zł, podczas gdy zeznania te nie zostały potwierdzone żadnym wiarygodnym dowodem, w szczególności dowodem z opinii biegłego z dziedziny wyceny i szacowania nieruchomości, a zeznania pokrzywdzonego należy oceniać z wielką dozą ostrożności, w szczególności w kwestii wartości przedmiotowej nieruchomości, gdyż jest to osoba bezpośrednio zainteresowane uzyskaniem jak największej sumy tytułem naprawienia szkody, a oceny wartości przedmiotowej nieruchomości winien dokonać wykwalifikowany rzeczoznawca majątkowy będący tym samym biegłym z zakresy wyceny nieruchomości;</p> <p>- za niewiarygodne w zakresie, iż od dnia podpisania umowy pożyczki świadek nie nawiązywał kontaktu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i nigdy później go nie spotkał, a podczas przesłuchania w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. wskazał zaś, że o jego trudnej sytuacji życiowej i problemach finansowych widzieli jedynie <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">G.</span> i <span class="anon-block">K.</span>, co wskazuje na to, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie miał wiedzy o rzekomym przymusowym położeniu pokrzywdzonego, które ponadto miałby wykorzystać,</p> <p> <strong> <!-- -->oraz pominięcie tychże kwestii w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych, albowiem Sąd nie konfrontuje dokonanej oceny dowodów do zarzutu stawianego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w stosunku do pokrzywdzonego <span class="anon-block">B. W. (1)</span>, przy równoczesnym przypisaniu odpowiedzialności karnej za czyn z pkt 20 wyroku dot. <span class="anon-block">B. W. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia);</strong> </p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. uznaniu za wiarygodne <strong> <!-- -->wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- działania <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w zakresie zamiaru przejęcia prawa własności nieruchomości <span class="anon-block">B. W. (1)</span> pomimo faktu, iż wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> wskazują, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie uczestniczył we wstępnych ustaleniach z pokrzywdzonym dotyczących umowy pożyczki (protokół z przesłuchania <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.), co potwierdzają ponadto zeznania samego pokrzywdzonego w zakresie takim, w jakim wskazują na obecność <span class="anon-block">H. B. (1)</span> jedynie przy zwieraniu umowy pożyczki, a co ponadto koreluje z wersją wydarzeń przedstawioną przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w ww. wyjaśnieniach,</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych</strong> przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na przyjęciu, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> działał z zamiarem oszustwa i przymusowego wyzysku <span class="anon-block">B. W. (1)</span> i z tego względu zawarł z nim umowę, nakładającą na niego obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym mimo, iż w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest podstaw do takiego przyjęcia, w tym żaden z oskarżonych w swoich wyjaśnieniach nie wskazuje, ażeby <span class="anon-block">H. B. (1)</span> posiadał jakąkolwiek wiedzę o tym, że <span class="anon-block">B. W. (1)</span> znajdował się w przymusowym położeniu, a także oskarżony nie uczestniczył w ustaleniach dokonywanych z pokrzywdzonym, błędnego ustalenia wartości rzekomo poniesionej szkody poprzez nieprawidłowe określenie wartość nieruchomości należącej do <span class="anon-block">B. W. (1)</span> na kwotę co najmniej 367.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, nieuwzględnieniu spłaty obciążeń hipotecznych i pieniędzy przekazanych pokrzywdzonemu przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> co uniemożliwiało przyjęcie wskazanej kwoty jako wartości niekorzystnego rozporządzenia mieniem a w konsekwencji <strong> <!-- -->doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> oraz spełnienia się również przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 kk</a>,</strong> albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu, a ponadto przyjąć odpowiedzialność za przestępstwo wyzysku, gdyż kwalifikuje się ono do katalogu przestępstw kierunkowych, związanych z wystąpieniem u sprawcy określonego zamiaru, jednak zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie stwierdza w żadnym zakresie aby <span class="anon-block">H. B. (1)</span> działał w określonym przez tę regulację zamiarze.</p> <p> <strong> <!-- -->V. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">E. F. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong> tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na:</p> <p>i. uznaniu za niewiarygodne <strong> <!-- -->wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- braku jego udziału w ustaleniach wstępnych dotyczących umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości (akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span>) zawartej pomiędzy <span class="anon-block">E. F. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, jak i braku wiedzy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w zakresie wszelkich okoliczności towarzyszących zawarciu tejże umowy, faktu, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie znał pokrzywdzonej <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, a przedmiotową nieruchomość od <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (po uzyskaniu przez niego prawa własności nieruchomości) zakupił <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z upoważnienia <span class="anon-block">N. B.</span> za kwotę 300.000,00 zł (rozprawa z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.), w sytuacji gdy były one zbieżne z zeznaniami świadka <span class="anon-block">N. B.</span> w tym przedmiocie oraz logiczne i spójne z ustalonym przez Sąd I instancji przebiegiem zdarzeń, ponadto wyjaśnienia oskarżonego znajdowały odzwierciedlenie w zeznaniach pokrzywdzonej, która na żadnym z przesłuchań nie wskazała <span class="anon-block">H. B. (1)</span> jako osoby zaangażowanej we wcześniejsze działania <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, co potwierdza brak świadomości i wiedzy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w zakresie w jakim <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nabył prawo własności nieruchomości oraz w jaki sposób tego dokonał i kogo oraz na jakich warunkach nastąpiło przeniesienie prawa własności;</p> <p>- wartości przedmiotowej nieruchomości, która została ustalona przez Sąd I instancji na kwotę <strong> <!-- -->530.000,00 zł</strong> zgodnie z Analizą prawdopodobnej wartości nieruchomości sporządzonej przez osobę nieposiadającą w tym zakresie żadnych kwalifikacji, a która zgodnie z wyjaśnieniami <span class="anon-block">H. B. (1)</span> jest znacznie niższa niż ta przedstawiona w zarzucie oraz ustalona została w sposób rzetelny przez mgr inż. <span class="anon-block">E. B. (1)</span> na podstawie <strong> <!-- -->operatu szacunkowego z dnia <span class="anon-block">(...)</span>na kwotę 375.100,00 zł,</strong> a operat ten został opracowany przez rzeczoznawcę majątkowego specjalizującego się w wycenach nieruchomości w przeciwieństwie do Analizy prawdopodobnej wartości nieruchomości na której oparł się Sąd, a ponadto zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w kontekście wyceny nieruchomości stanowiących przedmiot niniejszego postępowania;</p> <p> <em> <!-- -->w zakresie wykazania prawidłowej wartości przedmiotowej nieruchomości <span class="anon-block">E. F. (1)</span> do wniosków dowodowych niniejszej apelacji został dołączony operat szacunkowy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. (sporządzony przez mgr inż. <span class="anon-block">E. B. (1)</span>) wskazujący, iż wartość tej nieruchomości oscyluje w granicach 375.100,00 zł, co przy uwzględnieniu zapłaconej przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> kwoty 300.000,00 zł dowodzi bezpodstawności uznania, iż doszło do wypełnienia znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>, a ponadto przyjęcia kwalifikacji prawnej czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> dot. mienia znacznej wartości oraz podważa zasadność powyższego zarzutu. Zgodnie bowiem z zasadą swobody umów, określoną w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353 ^{<!-- -->1} kc</a> strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania. Określenie za porozumieniem stron w umowie sprzedaży kwoty nieznacznie niższej niż faktyczna wartość przedmiotu sprzedaży, mieści się przecież w granicach swobody kształtowania stosunku prawnego tak, jak strony to wspólnie i w porozumieniu określą. W takim przypadku bezwzględnie stwierdzić należy o bezpodstawności zarzutu zawartego w pkt 18 wyroku.</em> </p> <p>ii. uznaniu za wiarygodne zeznań <strong> <!-- --> świadka <span class="anon-block">E. F. (1)</span> </strong> w zakresie wartości przedmiotowej nieruchomości (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.), w sytuacji gdy zeznania te należy oceniać z wysoką dozą ostrożności ze względu na okoliczność, iż pokrzywdzona jest bezpośrednio zainteresowana odzyskaniem jej zdaniem bezprawnie utraconej nieruchomości, czego naturalną konsekwencją jest zawyżanie wartości nieruchomości, co w oczywisty sposób nie znajduje potwierdzenia w pozostałym, wiarygodnym materiale dowodowym w postaci wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i wyżej wskazanym, operacie szacunkowym z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. uznaniu za niewiarygodne zeznań <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. F. (1)</span> </strong> w zakresie w jakim pokrzywdzona nie wskazuje na <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, jako osobę, która miałaby uczestniczyć w powyższych wydarzeniach, oraz faktu, iż nigdy nie kontaktowała się z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oraz nigdy nie wspomina o oskarżonym jako o osobie, która brała udział w działaniach <span class="anon-block">P. B. (1)</span> dotyczących uzyskania prawa własności nieruchomości pokrzywdzonej (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.), co tym bardziej wskazuje na konieczność przyznania wiarygodności wyżej wskazanym wyjaśnieniom <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w tym zakresie;</p> <p>iv. uznaniu za niewiarygodne <strong> <!-- -->wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, </strong>w sytuacji gdy rzetelnie wyjaśniały one okoliczności nabycia własności nieruchomości od pokrzywdzonej przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, nie wskazując jednocześnie w żadnym wypadku na osobę <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (wyjaśnienia <span class="anon-block">W. C. (1)</span> złożone na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span>r.), co potwierdza wyłącznie, że oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> zakupił przedmiotową nieruchomość bez świadomości jej ewentualnego wcześniejszego nabycia przez oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>v. pominięciu <strong> <!-- -->wyjaśnień <span class="anon-block">D. G. (1)</span> </strong> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.), który wyraźnie wskazał na osobę <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który zajmował się sprawą nieruchomości <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, spotykał się z pokrzywdzoną, uzyskał od niej pełnomocnictwo do sprzedaży nieruchomości i skontaktował się w późniejszym czasie z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w celu zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości, co potwierdza, że oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie miał świadomości co do rzeczywistego pochodzenia nieruchomości, którą na podstawie pełnomocnictwa dysponował oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a sam <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, nie był świadomy genezy uzyskania przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> prawa własności nieruchomości, którym <span class="anon-block">P. B. (1)</span> miał zamiar rozporządzać na mocy umowy sprzedaży z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>vi. uznaniu za wiarygodne <strong> <!-- --> wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>.) w zakresie uczestnictwa <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w zdarzeniach towarzyszących uzyskaniu przez niego na mocy aktu notarialnego umowy sprzedaży pod warunkiem z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r. (rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>) prawa własności nieruchomości pokrzywdzonej <span class="anon-block">E. F. (1)</span> w sytuacji, gdy zebrany w przedmiocie niniejszego zarzutu materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, zeznania <span class="anon-block">N. B.</span> oraz pokrzywdzonej <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, wyraźnie wyklucza udział <span class="anon-block">H. B. (1)</span> jako współuczestniczącego we wskazanych okolicznościach oraz posiadającego jakąkolwiek wiedzę w zakresie działań <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przed sprzedażą przez niego przedmiotowej nieruchomości na rzecz <span class="anon-block">N. B.</span>;.</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonej i jego wiedzy co do wszelkich okoliczności, w jakich <span class="anon-block">P. B. (1)</span> uzyskał prawo własności nieruchomości pokrzywdzonej <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, przyjęciu świadomości oskarżonego co do działań współoskarżonych, udziału <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w sprawie przeniesienia własności przedmiotowej nieruchomości, wyrządzenia szkody przez oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w wysokości co najmniej 530.000,00 zł oraz w szczególności braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego z zakresu wyceny nieruchomości, a w konsekwencji <strong> <!-- -->przyjęcia sprawstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1</a>, jak i przyjęcia kwalifikacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>,</strong> albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu.</p> <p> <strong> <!-- -->VI. w zakresie czynu z pkt 21 wyroku dot. <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">W. S. (3)</span> (zarzut C /nr 100 aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania tj.:</strong> </p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>,</strong> poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na:</p> <p>i. uznaniu za niewiarygodne <strong> <!-- -->wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie iż:</p> <p>- w wyniku zawartej umowy pożyczki (akt notarialny nr A rep. <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.) z pokrzywdzonymi oraz brakiem terminowych spłat, oskarżony uzyskał prawo do zaspokojenia się jako wierzyciel z nieruchomości pokrzywdzonych tj. mógł legalnie dokonać przeniesienia własności nieruchomości (miejscowość <span class="anon-block">S.</span>), - (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>- pokrzywdzeni spłacili pożyczkę z 40-dniowym opóźnieniem, podczas którego oskarżony, zgodnie z zapisami umowy, zaspokoił już swoje roszczenie o zwrot pożyczki z nieruchomości pokrzywdzonych, a w momencie gdy dowiedział się o spłacie przedmiotowej pożyczki i nawiązaniu przez państwa <span class="anon-block">S.</span> z nim kontaktu, z własnej woli zaproponował pokrzywdzonym zwrot wpłaconej przez nich nieterminowo kwoty 20.000,00 zł, na co pokrzywdzeni wyrazili zgodę, a oskarżony zatrzymał prawo do nieruchomości jednej z działek pokrzywdzonych, natomiast drugą zaś zwrócił pokrzywdzonym na mocy aktu notarialnego nr A rep <span class="anon-block"> (...)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>- pokrzywdzeni z własnej woli zgłosili się do oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w celu udzielenia im pożyczki z uwagi na problemy finansowe, co w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, sytuacji bytowej pokrzywdzonych i dysponowania majątkiem, który mogli oni spieniężyć w celu spłaty zobowiązań, świadomości swojego postępowania i zamiaru uzyskania gotówki kosztem tymczasowego przeniesienia prawa własności nieruchomości, jak i okoliczność, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> widział oskarżonych pierwszy raz w dniu wizyty u notariusza (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.), wyklucza możliwość przypisania zarzutu wykorzystania przymusowego położenia innej osoby oraz zawarcia z nią umowy, nakładającej na nią obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 kk</a>), albowiem oskarżony nie mógł wiedzieć o rzekomym przymusowym położeniu pokrzywdzonych, które miałby wykorzystać i nie działał z zamiarem kierunkowym będącym warunkiem przypisania odpowiedzialności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 kk</a>, jak i sytuacja finansowa i życiowa pokrzywdzonych <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">W. S. (3)</span> nie różniła się od innych pokrzywdzonych w sprawie w zakresie których oskarżony nie został skazany z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 kk</a>;</p> <p>ii. uznaniu za wiarygodne w całości <strong> <!-- -->zeznania <span class="anon-block">M. S. (3)</span> i <span class="anon-block">W. S. (3)</span>,</strong> </p> <p>- w sytuacji, gdy analiza protokołów ich przesłuchań (z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.) przeczy takowemu ustaleniu, albowiem zeznania ww. są sprzeczne chociażby w zakresie twierdzeń co do obecności <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w spotkaniu w lokalu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> bezpośrednio przed wizytą u notariusza, jak i obecności oskarżonego <span class="anon-block">W. C. (1)</span> w trakcie wykonywanych czynności oraz sposobu odczytywania informacji przez sporządzającego akt notarialny, co wyklucza przyznanie im przymiotu wiarygodności i uniemożliwia czynienie na ich podstawie ustaleń faktycznych;</p> <p>- w zakresie wartości nieruchomości mających stanowić przedmiot przestępstwa przypisanego oskarżonemu, która zgodnie z twierdzeniami pokrzywdzonych miała wynosić co najmniej 178.000,00 zł, w sytuacji gdy zeznania te nie zostały potwierdzone żadnym wiarygodnym dowodem, w szczególności dowodem z opinii biegłego z dziedziny wyceny i szacowania nieruchomości, a ponadto zeznania pokrzywdzonych należy oceniać z wielką dozą ostrożności, w szczególności w kwestii wartości przedmiotowej nieruchomości, gdyż są to osoby bezpośrednio zainteresowane uzyskaniem jak największej sumy tytułem naprawienia szkody, a oceny wartości przedmiotowej nieruchomości winien dokonać wykwalifikowany rzeczoznawca majątkowy będący tym samym biegłym z zakresy wyceny nieruchomości;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. uznaniu za wiarygodne <strong> <!-- --> wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.), w szczególności w zakresie bezpośredniego udziału <span class="anon-block">H. B. (1)</span> we wszelkich działaniach <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w zakresie czynności innych niż akt notarialny, w sytuacji, gdy sami pokrzywdzeni wskazują na okoliczność ich wyłącznego kontaktu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w momencie ustaleń wstępnych dotyczących umowy pożyczki, a wszelkie złożone przez nich zeznania nie wskazują w żadnym elemencie na <span class="anon-block">H. B. (1)</span> jako osobę mogącą wiedzieć o bezprawnych działaniach <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz w zakresie zamiaru oszukania pokrzywdzonych przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> mimo, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w momencie uzyskania informacji o spłacie pożyczki przez pokrzywdzonych ustalił z nimi, iż zwróci im prawo własności jednej z działek oraz kwotę 20.000,00 zł (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.).</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia </strong>polegających na błędnym przyjęciu, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> działał z zamiarem oszukania pokrzywdzonych, braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego z zakresu wyceny nieruchomości, nieuwzględnieniu w wysokości szkody aktu notarialnego nr A rep. <span class="anon-block"> (...)</span>, na mocy którego doszło do powrotnego przeniesienia prawa własności nieruchomości (<span class="anon-block">działki nr (...)</span>), pominięciu okoliczności zwrotu pokrzywdzonym nieterminowo wpłaconej kwoty 20.000,00 zł tytułem zwrotu pożyczki, poniesienia przez pokrzywdzonych szkody w wysokości 178.000,00 zł, stanowiącej wartość <span class="anon-block">działek nr (...)</span> i w konsekwencji zasądzenia obowiązku naprawienia szkody oraz przypisania oskarżonemu odpowiedzialności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 kk</a>, podczas gdy w zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa przestępstwa wykorzystania przymusowego położenia pokrzywdzonych, co do którego to położenia oskarżony w ogóle nie posiadał wiedzy ani świadomości, a także zawarcia z nimi umowy, nakładającej na pokrzywdzonych obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym co zaś w konsekwencji <strong> <!-- -->doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia odpowiedzialności z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 kk</a>,</strong> albowiem nie sposób w tym przypadku uznać, że doszło do wypełnienia znamion z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 kk</a>.</p> <p> <strong> <!-- -->VII. w zakresie czynu z pkt 19 wyroku dot. <span class="anon-block">G. S.</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong> tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na;</p> <p>i. uznaniu zeznań <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. S.</span> i <span class="anon-block">D. S.</span> </strong> jako wiarygodnych ze stanem faktycznym, w szczególności w zakresie wartości przedmiotowej nieruchomości, w sytuacji gdy ich zeznania powinny być oceniane z dużą dozą ostrożności ze względu chociażby na fakt, że są to osoby bezpośrednio zainteresowane uzyskaniem jak najwyższej korzyści majątkowej w związku z naprawieniem rzekomo powstałej szkody, czego naturalną konsekwencją jest zawyżanie wartości nieruchomości;</p> <p>ii. uznaniu za niewiarygodne <strong> <!-- --> wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> wskazujących, iż kupił on przedmiotową nieruchomość od pokrzywdzonego <span class="anon-block">G. S.</span> za kwotę 120.000,00 zł (co potwierdza pokwitowanie otrzymania przez <span class="anon-block">G. S.</span> kwoty 120.000,00 zł za przedmiotową nieruchomość, złożone przez oskarżonego we wniosku dowodowym z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. - w aktach sprawy), a następnie sprzedał on ją za kwotę 150.000,00 zł (protokół z rozprawy z dnia<span class="anon-block">(...)</span>.), co nie wskazuje, aby wystąpiły jakiekolwiek bezprawne działania oskarżonego w tym zakresie i nie wskazuje aby cena zapłacona pokrzywdzonemu była niewspółmiernie niska w odniesieniu do kwoty uzyskanej ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, a w konsekwencji przyjęcie, że działania oskarżonego cechowały się bezprawnością;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. uznaniu za wiarygodne <strong> <!-- --> wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> (protokół z rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.) mimo, iż wraz z wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (protokół z rozprawy dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.) oraz zeznaniami świadka <span class="anon-block">G. S.</span> (protokół z rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) nie pokrywają się wzajemnie, przez co nieuzasadnionym jest uznanie za wiarygodne twierdzeń tylko jednej z tych trzech osób oraz niezweryfikowanie wiarygodności twierdzeń dwóch pozostałych;</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na przyjęciu, że wartość nieruchomości należącej do <span class="anon-block">G. S.</span> wynosiła 190.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, co uniemożliwiało przyjęcie wskazanej kwoty jako wartości przedmiotowej nieruchomości, a ponadto uznania za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, co do elementu wskazania przez niego innej formy zawartej ze świadkiem <span class="anon-block">G. S.</span> umowy</p> <p>- zapłaty świadkowi <span class="anon-block">G. S.</span> kwoty 120.000,00 zł za przedmiotową nieruchomość tytułem umowy sprzedaży oraz nie oparciu rozstrzygnięcia na dokumencie pokwitowania z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. złożonego wraz z wnioskiem dowodowym w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. i niezweryfikowania tego dokumentu oraz wyjaśnień oskarżonego co do ich wiarygodności i spójności, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, iż zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona czynu zabronionego określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> </p> <p> <strong> <!-- -->VIII. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- --> wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> wskazujące, że cenę przedmiotowej nieruchomości ustalono wraz ze świadkiem <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> na kwotę 170.000,00 zł, a kwota ta została wypłacona mu gotówką w dniu podpisania aktu notarialnego (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. oraz pokwitowanie z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r. dołączone do wniosku dowodowego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) mimo, iż wszelkie kontakty oraz oferty kwotowe za przedmiotową nieruchomość składał pokrzywdzonemu oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> - polegając na informacjach przekazywanych mu przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> - jedynie uczestniczył w podpisaniu aktu notarialnego, pozostawał w przekonaniu, iż cenę nieruchomości ustalono na kwotę 170.000,00 zł - jak wskazano w akcie notarialnym z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. (nr rep. <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span>) oraz nie pozostawał w wiedzy co do faktu, że rzekomo miała być zapłacona <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> jakakolwiek dodatkowa kwota, gdyż wszelkie oferty świadkowi składał oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, ponadto pokrzywdzony <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> podpisał pokwitowanie według którego otrzymał od <span class="anon-block">H. B. (1)</span> kwotę 170.000,00 zł tytułem wykonania ww. umowy sprzedaży;</p> <p>ii. na pominięcie zasługują <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">D. G. (1)</span> </strong> - protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., w których wskazuje, że to <span class="anon-block">P. B. (1)</span> ustalał wszelkie szczegóły z pokrzywdzonymi i tłumaczył to kolegom, m.in. oskarżonemu <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, że aby uniknąć kosztów kupcem nieruchomości musi być inna osoba, a oni byli pewni, że <span class="anon-block">B.</span> mówi prawdę i nie pozostawali w wiedzy w jaki sposób <span class="anon-block">P. B. (1)</span> uzyskał nieruchomość, co natomiast wskazuje na fakt, iż ww. wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> stają się wiarygodne pod kątem faktu, że pozostawał on w przekonaniu, że <span class="underline"> <!-- -->nieruchomość <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> ma być sprzedana mu za kwotę 170.000.00 zł </span>i nie był świadomy odmiennych ustaleń <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z pokrzywdzonym;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. <strong> <!-- -->zeznania <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> </strong> są wiarygodne w zakresie braku rozeznania co do rzeczywistego znaczenia zawieranej umowy sprzedaży nieruchomości, w sytuacji gdy został on poinformowany przed zawarciem umowy o rodzaju umowy, jaką zawierać będzie z oskarżonym <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oraz kwoty na jaką umowa sprzedaży ma być podpisana z oskarżonym <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, co pokrzywdzony wskazał w pierwszym przesłuchaniu w postępowaniu przygotowawczym, jak i również w uznaniu sądu I instancji potwierdził podczas przesłuchania na rozprawie (protokół przesłuchania świadka z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.).</p> <p>b. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 2;art. 170 § 1 pkt. 5)">art. 170 § 1 pkt 2 i 5 kpk</a> </strong>, poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. o przesłuchanie w charakterze świadka <span class="anon-block">T. W.</span> i <span class="anon-block">M. W. (3)</span> z uwagi na brak znaczenia zeznań ww. dla przedmiotowej sprawy, w sytuacji gdy przesłuchanie wskazanych świadków na okoliczności wskazane we wniosku dowodowym z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. pozwoliłby na ustalenie, czy zapłacona przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> kwota 170.000,00 zł za nieruchomość należącą do <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> faktycznie odbierała od ówczesnych cen rynkowych, albowiem <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">M. W. (3)</span> w podobnym czasie zakupili od pokrzywdzonego inną nieruchomość, wyodrębnioną z tej samej nieruchomości, co działka zakupiona przez oskarżonego;</p> <p> <strong> <!-- --> co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na przyjęciu, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> pozostawał w świadomości, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> umówił się ze świadkiem <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> na inną kwotę, niż wskazana została w akcie notarialnym z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. (rep. <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span>) w sytuacji gdy to <span class="anon-block">P. B. (1)</span> dokonywał wszelkich ustaleń z pokrzywdzonym, a oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> był przekonany, że ma kupić nieruchomość <span class="anon-block">G.</span> za kwotę 170.000,00 zł (protokół z rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), a ponadto przyjęciu, że wartość nieruchomości należącej do <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> wynosiła 1.500.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, a nadto w aktach sprawy znajduje się materiał dowodowy dotyczący zakupu nieruchomości przez <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">M. W. (3)</span> wskazujący realną wartość nieruchomości należących do <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>, co uniemożliwiało przyjęcie wskazanej kwoty jako wartości przedmiotowej nieruchomości, a w konsekwencji doprowadziło do <strong> <!-- --> bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>, </strong>albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu wielkiej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;</p> <p> <em> <!-- --> W zakresie wykazania prawidłowej wartości przedmiotowej nieruchomości <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> do wniosków dowodowych niniejszej apelacji zostały dołączone operaty szacunkowe z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r. (sporządzony przez <span class="anon-block">P. R. (2)</span>) oraz operat z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r. (sporządzony przez mgr. inż. <span class="anon-block">E. B. (1)</span>) wskazujące, iż wartość tej nieruchomości oscyluje w granicach 350.000,00 zł, co przy uwzględnieniu zapłaconej przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> kwoty 170.000 zł dowodzi bezpodstawności przyjęcia kwalifikacji prawnej czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>. dot. mienia znacznej wartości.</em> </p> <p> <strong> <!-- -->IX. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- ceny sprzedaży nieruchomości <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> położonej w <span class="anon-block">M.</span>, przekazania w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. kwoty 250.000,00 zł pokrzywdzonemu <span class="anon-block">R. K. (1)</span> tytułem wykonania notarialnej umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości (co znajduje potwierdzenie w pokwitowaniu podpisanym przez pokrzywdzonego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. dołączonym do wniosku dowodowego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>- faktu ustalenia przez strony umowy ceny nieruchomości na kwotę 250.000,00 zł w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z zeznań pokrzywdzonego wynika, że <span class="anon-block">R. K. (1)</span> w momencie podpisania aktu notarialnego w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. (rep.<span class="anon-block">(...)</span>) był świadom rodzaju i znaczenia podejmowanej czynności prawnej, tj. zawarcia z oskarżonym umowy sprzedaży nieruchomości, co potwierdza także pokwitowanie odbioru zeny sprzedaży w wys. 250.000,00 zł;</p> <p>- spłaty przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> zadłużeń hipotecznych na przedmiotowych nieruchomościach ujawnionych w akcie notarialnym sprzedaży rep. nr<span class="anon-block">(...)</span> (protokół z rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.) mimo, iż Sąd nie zobowiązał go do przedłożenia pokwitowań z banku dot. spłaty hipoteki <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, co znacznie wpływałoby na wysokość poniesionej szkody, a nie wykluczało w tym zakresie podjęcia przez sąd inicjatywy w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a>;</p> <p>- faktu, iż część sprzedanych mu przez <span class="anon-block">R. K. (1)</span> nieruchomości de facto należało do Skarbu Państwa, co prowadziłoby do ustalenia, iż pokrzywdzony <span class="anon-block">R. K. (1)</span> rozporządził umową sprzedaży nie swoim mieniem i na podstawie tego uzyskał bezprawnie korzyść majątkową kosztem oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, który uiścił mu kwotę 250.000,00 zł tytułem umowy sprzedaży (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>ii. wiarygodne są <strong> <!-- --> zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i świadek <span class="anon-block">I. K. (1)</span> </strong>w zakresie twierdzeń, że <span class="anon-block">R. K. (1)</span> otrzymał od <span class="anon-block">H. B. (1)</span> pożyczkę w wysokości 40.000,00 zł (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) mimo, że był świadom rodzaju i znaczenia podejmowanej z oskarżonym <span class="anon-block">H. B. (1)</span> czynności prawnej - umowy sprzedaży, w wykonaniu której otrzymał kwotę 250.000,00 zł, co pokwitował własnoręcznym podpisem (pokwitowanie z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), a ponadto faktu, że wszelkie sprzedane oskarżonemu <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nieruchomości były jego własnością, mimo iż wyszło na jaw, że część z nich stanowiła własność Skarbu Państwa, przez co bezprawnie uzyskał z tej umowy korzyść majątkową, a w szczególności w zakresie wartości przedmiotowej nieruchomości, w sytuacji gdy jego zeznania powinny być oceniane z dużą dozą ostrożności ze względu chociażby na fakt, że jest to osoba bezpośrednio zainteresowana uzyskaniem jak najwyższej korzyści majątkowej w związku z naprawieniem rzekomo powstałej szkody, czego naturalną konsekwencją jest zawyżanie wartości nieruchomości; wiarygodne są wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w zakresie twierdzeń, iż została udzielona pokrzywdzonemu pożyczka w wysokości 40.000 zł mimo, iż nie daje temu wiary żaden podpisany przez pokrzywdzonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> dokument ani akt notarialny, a ponadto <span class="anon-block">R. K. (1)</span> przyznał, że zdawał sobie sprawę z rodzaju i znaczenia podejmowanej czynności prawnej sprzedaży swoich nieruchomości za kwotę 250.000,00 zł (co potwierdził w zeznaniach z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) i podpisał na ten fakt stosowne pokwitowanie (ww.).</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznychprzyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na przyjęciu, że wartość nieruchomości należącej do <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">R. K. (1)</span> wynosiła 478.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, a ponadto polegającego na nieuwzględnieniu przez Sąd wiarygodnych dokumentów (w postaci pokwitowania z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) oraz ww. wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i ww. zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, a <strong> <!-- -->w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>,</strong> albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu.</p> <p> <strong> <!-- -->X. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">K. D. (1)</span> i <span class="anon-block">K. D. (2)</span> (zarzut CIV / nr 104 aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie, iż:</p> <p>- kupił on nieruchomość pokrzywdzonych <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">K. D. (2)</span> za kwotę 200.000,00 zł (protokół z rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.), na co posiada stosowne pokwitowanie podpisane przez <span class="anon-block">K. D. (2)</span> potwierdzające, iż otrzymał on kwotę 200.000,00 zł od <span class="anon-block">H. B. (1)</span> tytułem zapłaty za przedmiotową nieruchomość (pokwitowanie załączone zostało do wniosku dowodowego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), a w akcie notarialnym umowy sprzedaży widnieje kwota 50.000,00 zł, gdyż spowodowane było to chęcią minimalizacji kosztów podatkowych i notarialnych (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>- oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> pozostawał w niewiedzy co do faktu, na jaką formę zawarcia umowy umówił się z pokrzywdzonymi <span class="anon-block">P. B. (1)</span>: <em> <!-- -->„W lombardzie obecni byli <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, którzy zgodzili się na udzielenie pożyczki pod zastaw nieruchomości."</em> (vide: s. 404 uzasadnienia zaskarżanego wyroku, źródło: zeznania pokrzywdzonych), gdyż nie brał udziału w przedstawianiu im oferty, a ponadto w wyjaśnieniach dotyczących tej kwestii wyraźnie wskazał, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> poinformował go o możliwości kupna przedmiotowej nieruchomości, co znajduje potwierdzenie w formie zawarcia umowy, jaką <span class="anon-block">H. B. (1)</span> podpisał z pokrzywdzonymi w postaci aktu notarialnego (rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>);</p> <p>ii. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznań pokrzywdzonych <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">K. D. (2)</span> oraz świadka <span class="anon-block">D. D. (1)</span> </strong> w zakresie, iż:</p> <p>- pokrzywdzeni pozostawali w niewiedzy co do faktu jaką umowę zawarli z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (protokół <span class="anon-block">(...)</span>r.), podczas gdy w złożonych zeznaniach <span class="anon-block">K. D. (2)</span> wyraźnie wskazał, że wiedzieli wraz z żoną, iż jest to umowa sprzedaży, i mimo to ją podpisali (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>- <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oszukał <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">K. D. (2)</span> w związku z podpisaniem umowy sprzedaży nieruchomości, gdyż miała to być rzekomo jedynie umowa pożyczki, jednak zarówno pokrzywdzeni, jak i <span class="anon-block">H. B. (1)</span> spójnie podnosili, że na podpisaniu umowy sprzedaży spotkali się po raz pierwszy (protokół z rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. oraz protokół zeznań pokrzywdzonego z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.), co wyraźnie wskazuje na fakt, że rzekomo udzielona pokrzywdzonym umowa pożyczki dotyczyła tylko i wyłącznie osoby <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a <span class="anon-block">H. B. (1)</span> pozostawał w niewiedzy co do ustaleń pomiędzy pokrzywdzonymi a <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w zakresie formy zawieranej z nimi umowy przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i jej warunków;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. wiarygodne są wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (protokół z rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.) oraz wyjaśnienia <span class="anon-block">P. R. (1)</span> w zakresie twierdzeń, iż została udzielona pokrzywdzonym pożyczka w wysokości 10.000 zł z inicjatywy <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, mimo, iż podpisali oni umowę pożyczki jedynie z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a nie z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, a nadto pokrzywdzony przyznał, że zdawał sobie sprawę z rodzaju i znaczenia podejmowanej czynności prawnej sprzedaży swoich nieruchomości za kwotę 50.000,00 zł (co potwierdził w zeznaniach z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), następnie spójnie z wyjaśnieniami <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) podpisał ww. pokwitowanie na otrzymanie kwoty 200.000,00 zł tytułem wykonania umowy sprzedaży od <span class="anon-block">H. B. (1)</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na przyjęciu stanu świadomości pokrzywdzonych co do składanego oświadczenia woli, braku ich wiedzy i rozeznania do treści zawieranej umowy i wynikających z niej skutków prawnych, a w konsekwencji przypisania <span class="anon-block">H. B. (1)</span> sprawstwa w zakresie zarzuconego czynu i błędnego ustalenia wysokości poniesionej przez pokrzywdzonych szkody, co doprowadziło do <strong> <!-- -->bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a>, </strong>polegającego na wskazaniu, że wartość nieruchomości należącej do <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">K. D. (2)</span> wynosiła 365.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;</p> <p> <strong> <!-- -->XI. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">M. M. (2)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p> <strong> <!-- -->1. mającą wpływ na treść wyroku obrazę</strong> przepisów postępowania, tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- w jakim wskazał, że nie zna pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. M. (2)</span> oraz nie miał nic wspólnego z nabyciem nieruchomości należącej do ww. przez <span class="anon-block">K. K. (1)</span> działającego wspólnie z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, co znajduje potwierdzenie w zeznaniach złożonych przez pokrzywdzoną, jak i również w zeznaniach świadka <span class="anon-block">E. M. (1)</span>;</p> <p>ii. niewiarygodne są zeznania pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. M. (2)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- w jakim wskazała, że została oszukana przez <span class="anon-block">K. K. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span> na kwotę 150 tys. zł. poprzez dobrowolne zawarcie umowy w formie aktu notarialnego i ustalenie wartości sprzedawanej nieruchomości na kwotę 200 tys. zł.;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. wiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> w zakresie twierdzeń, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> swoim działaniem za pośrednictwem jego osoby i <span class="anon-block">K. K. (1)</span> oszukał <span class="anon-block">M. M. (2)</span> nie płacąc za nieruchomość w <span class="anon-block">K.</span>, podczas gdy z okoliczności niniejszej sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie miał nic wspólnego z przestępczym procederem <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. K. (1)</span>, co wynika ponadto z zeznań samej pokrzywdzonej, jak i jej męża -świadka <span class="anon-block">E. M. (1)</span>;</p> <p>iv. niewiarygodne są wyjaśnienia oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. K. (1)</span> </strong> w zakresie w którym wskazał, że nie wie nic na temat uczestnictwa <span class="anon-block">H. B. (1)</span> przy transakcji związanej z nabyciem przez niego nieruchomości od pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. M. (2)</span>, co koresponduje z wyjaśnieniami <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w tym zakresie, a ponadto znajduje potwierdzenie w zeznaniach samej pokrzywdzonej,</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na przyjęciu, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> doprowadził <span class="anon-block">M. M. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 570.000,00 zł w sytuacji, gdy ww. nie miał nic wspólnego z transakcją zawartą przez pokrzywdzoną z <span class="anon-block">K. K. (1)</span> działającym wspólnie z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, ponadto strony umowy wspólnie ustaliły wartość nieruchomości na kwotę 200 tys. zł., a <span class="anon-block">M. M. (2)</span> otrzymała kwotę 50 tys. zł, ponadto wartość nieruchomości przyjęta przez Sąd I instancji nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, co w konsekwencji doprowadziło do <strong> <!-- -->bezzasadnego przyjęcia sprawstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> oraz kwalifikacji prawnej czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>,</strong> albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o popełnieniu przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, a ponadto o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;</p> <p> <strong> <!-- -->XII. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">G. N.</span> (poprzednie nazwisko <span class="anon-block">K.</span>), <span class="anon-block">B. K.</span> i <span class="anon-block">R. K. (2)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span>aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- faktu, iż zawarł on z pokrzywdzonymi umowę przedwstępną sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, której cenę ustalono na kwotę 100.000,00 zł, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wpłacił pokrzywdzonym tytułem zadatku kwotę 20.000,00 zł, a następnie (zgodnie z oświadczeniem z dnia 3 stycznia 2007 r. dołączonym do wniosku dowodowego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) wypłacił resztę kwoty, tj. 80.000,00 zł pokrzywdzonemu <span class="anon-block">R. K. (2)</span> (co oskarżony wyjaśnił na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r.), a co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem pokrzywdzonych - zarówno na akcie notarialnym z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. (rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>), jak i również na ww. oświadczeniu o odbiorze kwoty 80.000,00 zł z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.;</p> <p>- faktu, że pokrzywdzeni <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">B. K.</span> działali z zamiarem sprzedaży przedmiotowej nieruchomości z uwagi na ciężką sytuację finansową i zdrowotną, a ponadto pozostawali w świadomości co do faktu, że zawierają z oskarżonym umowę sprzedaży nieruchomości oraz działali w celu wprowadzenia w błąd oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> co do stanu KW przedmiotowej nieruchomości, gdyż w księdze wieczystej widniał jeszcze jeden właściciel nieruchomości, o czym pokrzywdzeni nie poinformowali <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, gdyż wiedzieli, że prawdopodobnie utrudni to sprzedaż nieruchomości z uwagi na jej skomplikowany stan prawny;</p> <p>- bezpośredniego zamiaru <span class="anon-block">H. B. (1)</span> zawarcia z pokrzywdzonymi umowy sprzedaży ich nieruchomości, co znajduje potwierdzenie w zeznaniach pokrzywdzonych wskazujących na fakt, iż pozostawali oni przed podpisaniem aktu notarialnego w świadomości formy oraz wagi wyrażonego w nim oświadczenia woli, na co wskazują zeznania świadka <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, tym samym wyrazili zgodę na uzgodnione z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> warunki zawarte w akcie notarialnym, godząc się na nie, a ponadto w dokumentach w postaci wpłat gotówkowych (potwierdzenie wpłaty gotówkowej z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. tytułem zakupu nieruchomości w <span class="anon-block">P.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> na kwotę 3.500,00 zł - w aktach sprawy);</p> <p>ii. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">G. N.</span> </strong> dotyczące ustaleń między <span class="anon-block">H. B. (1)</span> a jej synami oraz formy zawartej przez nich umowy mimo, iż nie uczestniczyła bezpośrednio w negocjacjach, rozmowach jak i podpisaniu umowy przed notariuszem z uwagi na fakt, iż udzieliła jednemu z synów pełnomocnictwa, przez to jej zeznania opierają się jedynie na przypuszczeniach oraz wersji zdarzeń przedstawionej jej przez synów (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), których twierdzeń również nie należy uznawać za wiarygodne z uwagi na fakt, iż są oni zainteresowani uzyskaniem jak najwyższej kwoty ewentualnego odszkodowania z uwagi na konsekwencje ich nierozważnych działań;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. uznania za wiarygodne <strong> <!-- --> zeznań <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">R. K. (2)</span> </strong>w zakresie braku wiedzy co do rzeczywistego znaczenia zawieranej umowy sprzedaży nieruchomości, w sytuacji gdy zostali oni poinformowani przed jej zawarciem o rodzaju tej umowy, jaką zawierać będzie z oskarżonym <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oraz kwoty na jaką umowa sprzedaży ma być podpisana z oskarżonym <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, co pokrzywdzeni wskazali w zeznaniach z postępowania przygotowawczego (protokoły z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) oraz w zakresie podważenia dokumentów podpisanych przez nich własnoręcznym podpisem - zarówno aktu notarialnego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. oraz pokwitowania z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.,</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości pokrzywdzonych co do składanego oświadczenia woli, braku ich wiedzy i rozeznania do treści zawieranej umowy i wynikających z niej skutków prawnych, a w konsekwencji przypisania <span class="anon-block">H. B. (1)</span> sprawstwa w zakresie zarzuconego czynu i błędnego ustalenia wysokości poniesionej przez pokrzywdzonych szkody, a ponadto na błędnej analizie przez Sąd wiarygodnych dokumentów (w postaci pokwitowania zapłaty kwoty 80.000,00 zł z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) oraz ww. wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i ww. oświadczeń woli wyrażonych na piśmie przez pokrzywdzonych, a <strong> <!-- -->w konsekwencji doprowadziło to do bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> </strong>, polegającej na przyjęciu, że wartość nieruchomości należącej do <span class="anon-block">G. N.</span> oraz <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">B. K.</span> wynosiła 430.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;</p> <p> <strong> <!-- -->XIII. w zakresie czynu z pkt 19 wyroku dot. <span class="anon-block">T. P. (2)</span> i <span class="anon-block">A. P. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił;</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- ceny przedmiotowej nieruchomości, którą ustalono wraz z <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">A. P. (1)</span> na kwotę 30.000,00 zł, a kwota ta została wypłacona im gotówką w dniu podpisania aktu notarialnego, tj. <span class="anon-block">(...)</span> r. (akt notarialny rep. nr <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span>) (protokół z wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), dlatego też pokrzywdzeni podpisali pokwitowanie odbioru kwoty 30.000 zł w dniu<span class="anon-block">(...)</span> r. (dołączone do wniosku dowodowego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>- faktu, że wszelkie kontakty oraz oferty kwotowe za przedmiotową nieruchomość składał świadkowi oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a <span class="anon-block">H. B. (1)</span> jedynie uczestniczył w podpisaniu aktu notarialnego, pozostawał w przekonaniu, iż cenę nieruchomości ustalono na kwotę 30.000,00 zł - jak wskazano w akcie notarialnym z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. oraz nie pozostawał w wiedzy co do faktu, że rzekomo miała być udzielona pokrzywdzonym jakakolwiek pożyczka, gdyż wszelkie oferty składał im ww. <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a ponadto pokrzywdzony <span class="anon-block">A. P. (1)</span> własnoręcznie podpisał pokwitowanie wedle którego otrzymał od <span class="anon-block">H. B. (1)</span> kwotę 30.000,00 zł tytułem wykonania ww. umowy sprzedaży niezwłocznie po podpisaniu aktu notarialnego;</p> <p>- faktu spłaty przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> hipoteki ustanowionej na przedmiotowej nieruchomości (co znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r.), co nawet przy kontrfaktycznym założeniu, poniesienia przez pokrzywdzonych szkody z winy oskarżonego, winno rzutować na jej wysokość ustaloną w zaskarżonym wyroku (tj. pomniejszenie wysokości szkody o wartość obciążenia hipotecznego);</p> <p>ii. wiarygodne są zeznania pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">T. P. (2)</span> </strong> oraz wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w zakresie:</p> <p>- braku wiedzy pokrzywdzonych co do rzeczywistego znaczenia zawieranej z oskarżonym <span class="anon-block">H. B. (1)</span> umowy sprzedaży nieruchomości, w sytuacji gdy zostali oni poinformowani przed zawarciem umowy o rodzaju umowy, jaką zawierać będą z oskarżonym <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oraz kwoty na jaką umowa sprzedaży ma być podpisana z oskarżonym <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, co potwierdza fakt, iż pozostawali oni w świadomości formy oraz wagi wyrażonego w nim oświadczenia woli, co pokrzywdzeni wskazali w zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym (protokoły z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>- rzeczywistej kwoty przekazanej pokrzywdzonym przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> tytułem umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości mimo, iż oskarżony przedłożył stosowne pokwitowanie na fakt wykazania zapłaty pokrzywdzonym kwoty 30.000,00 zł (oświadczenie z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.); co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości pokrzywdzonych co do składanego oświadczenia woli, braku ich wiedzy i rozeznania do treści zawieranej umowy i wynikających z niej skutków prawnych, nieuwzględnienia okoliczności spłaty hipoteki obciążającej nieruchomość na wysokość rzekomo poniesionej szkody a w konsekwencji bezzasadnego przypisania <span class="anon-block">H. B. (1)</span> sprawstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> w zakresie zarzuconego czynu, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona zarzucanego mu przestępstwa;</p> <p> <strong> <!-- -->XIV. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">R. B. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania, tj.:</strong> </p> <p>a. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- przekazania łącznie kwoty w wysokości 100.000,00 zł <span class="anon-block">R. B. (1)</span> tytułem zapłaty za zakup nieruchomości położonej w <span class="anon-block">M.</span> oraz spłaty zaległości podatkowych <span class="anon-block">R. B. (1)</span> w wysokości 29.069,00 zł (co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym);</p> <p>- strony umowy wspólnie ustaliły wartość udziału w wysokości 1/2 nieruchomości na kwotę 100.000,00 zł;</p> <p>ii. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">R. B. (2)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- w jakim wskazała, że została oszukana przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i nie otrzymała od niego kwoty 70.000,00 zł tytułem zapłaty za nieruchomość w <span class="anon-block">M.</span> pomimo, iż spór pomiędzy stronami o zapłatę ww. kwoty został prawomocnie rozstrzygnięty w postępowaniu przed Sądem Rejonowym Poznań Grunwald i <span class="anon-block">J.</span> w <span class="anon-block">P.</span> (sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>), który ustalił, że oskarżony zapłacił całość kwoty wynikającej z zawartego aktu notarialnego, a ponadto <span class="anon-block">R. B. (1)</span> otrzymała ww. kwotę od oskarżonego co pokwitowała własnoręcznym podpisem na pokwitowaniu odbioru gotówki, a czemu konsekwentnie zaprzeczała podczas składanych zeznań w postępowaniu prowadzonym przed Sądem I instancji.</p> <p> <em> <!-- --> W zakresie potwierdzenia powyższych okoliczności, do wniosków dowodowych niniejszej apelacji dołączony został wyrok Sądu Rejonowego <span class="anon-block">G.</span> i <span class="anon-block">J.</span> z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r. (sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span> wraz z uzasadnieniem oraz opinia biegłego z dziedziny grafologu wydana w tejże sprawie. Opinia biegłego grafologa, oparta na szczegółowym materiale porównawczym potwierdza natomiast, że to <span class="anon-block">R. B. (1)</span> podpisała się własnoręcznie na oświadczeniu z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. o przyjęciu kwoty 100.000,00 zł tytułem ceny z umowy sprzedaży. Pokrzywdzona potwierdziła natomiast, iż otrzymała ww. kwotę, kwestionowała jedynie wiarygodność swego podpisu, który jednak uznany został przez biegłego grafologa jako własnoręczny podpis pokrzywdzonej. Takie okoliczności ujawnione we wcześniejszym postępowaniu winny być z urzędu znane Sądowi I instancji, których ten jednak nie zbadał, a tym bardziej nie uwzględnił w momencie orzekania. Bezsprzecznie wskazane okoliczności dowodzą również bezpodstawności uznania, iż wypełniły się znamiona czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> z uwagi na potwierdzenie wiarygodności pokwitowania <span class="anon-block">R. B. (1)</span> odbioru kwoty będącej ceną sprzedaży nieruchomości oraz ze względu na fakt, iż strony umówiły się na sprzedaż za wskazaną kwotę.</em> </p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. wiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> w zakresie twierdzeń, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oszukał <span class="anon-block">R. B. (1)</span> nie płacąc za nieruchomość w <span class="anon-block">M.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na przyjęciu, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> doprowadził <span class="anon-block">R. B. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 370.000,00 zł w sytuacji, gdy strony umowy wspólnie ustaliły wartość nieruchomości na kwotę 100 000 zł., a <span class="anon-block">R. B. (1)</span> kwotę wynikającą z umowy zawartej w formie aktu notarialnego otrzymała w całości. W treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji uznał zeznania pokrzywdzonej za wiarygodne, przy jednoczesnym uwzględnieniu ich wyłącznie w zakresie obciążającym oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> przy pominięciu okoliczności korzystnych. Sąd I instancji wskazał, że <em> <!-- -->„Wspólnie z właścicielką drugiego udziału postanowiła dokonać sprzedaży nieruchomości <span class="anon-block">H. B. (1)</span>. Każdy z udziałów sprzedawany był oddzielnie. Cena sprzedaży udziału <span class="anon-block">R. B. (1)</span> ustalona została na kwotę 100.000 zł."</em> (str. 427). Powyższy fragment uzasadnienia jednoznacznie potwierdza, iż pokrzywdzona w ramach swobody umów samodzielnie bez jakiegokolwiek nacisku innych osób ustaliła wartość swojego udziału w wysokości 100 tys. zł. Kwestią sporną pomiędzy pokrzywdzoną, a oskarżonym <span class="anon-block">H. B. (1)</span> stanowiła okoliczność zapłaty 70.000,00 zł. W związku z powyższym całkowicie niezrozumiałe i oderwane od realiów oraz okoliczności zgromadzonych w toku niniejszego postępowania stanowi uznanie przez Sąd I instancji, iż oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> doprowadził pokrzywdzoną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wysokości co najmniej 370.000,00 zł. Wartość nieruchomości przyjęta przez Sąd I instancji nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, oszacowana została bez uwzględnienia prowadzonego postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej na tejże nieruchomości, a w szczególności nie została potwierdzona przez dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a>, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu.</p> <p> <strong> <!-- -->XV. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">T. P. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucam:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. <strong> <!-- -->7 kpk</strong> </a> <strong> <!-- -->,</strong> poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- faktu, iż oskarżony nie posiadał wiedzy co do faktu, iż pokrzywdzona <span class="anon-block">T. P. (1)</span> miała zamiar zawrzeć umowę pożyczki, gdyż wszelkie ustalenia dotyczące zakresu oraz rodzaju przedmiotowej umowy odbywały się pomiędzy pokrzywdzoną a oskarżonym <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> przekonany był co do tego, iż pokrzywdzona stawiła się u notariusza z zamiarem zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości (wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r., akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>), a rzekoma umowa pożyczki zawarta została bez wiedzy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, na konto którego pokrzywdzona spłacała raty wynikające z umowy pożyczki, a <span class="anon-block">H. B. (1)</span> pokrzywdzona spotkała dopiero przy zawarciu umowy przedwstępnej w dniu<span class="anon-block">(...)</span> r. (protokół z przesłuchania <span class="anon-block">T. P. (1)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>- faktu, iż po powzięciu wiadomości o zamiarze <span class="anon-block">T. P. (1)</span> co do zawarcia umowy pożyczki zamiast umowy sprzedaży <span class="anon-block">H. B. (1)</span> odstąpił od zawarcia umowy ostatecznej z <span class="anon-block">T. P. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) - to <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przestawił mu ofertę sprzedaży nieruchomości pokrzywdzonej, jednak po uzyskaniu informacji o innym zamiarze pokrzywdzonej dobrowolnie odstąpił od jej wykonania;</p> <p>ii. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">T. P. (1)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- otrzymania od oskarżonych pożyczki w wysokości 6.000,00 zł pod zastaw nieruchomości w <span class="anon-block">G.</span> mimo, iż wszelkie ustalenia dotyczące tej pożyczki pokrzywdzona prowadziła z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który też przedłożył jej do podpisu umowę pożyczki z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r., oraz na jego konto spłacała raty a <span class="anon-block">H. B. (1)</span> był przekonany o jej zamiarze zawarcia umowy sprzedaży (protokół z rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>- stwierdzenia, iż została ona namówiona przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> do zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. mimo, iż wcześniej zeznała, że to z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> ustalała wszelkie szczegóły transakcji, a <span class="anon-block">H. B. (1)</span> stawił się jedynie w miejscu podpisania aktu notarialnego (protokół z przesłuchania świadka dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., protokół z rozprawy - wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. wiarygodne są <strong> <!-- --> wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) w zakresie zastawienia nieruchomości przez pokrzywdzoną na kwotę 6.000,00 zł w przypadku, gdy oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wskazuje, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przedstawił mu ofertę sprzedaży nieruchomości pokrzywdzonej, to on ustalał z nią szczegóły, a ponadto wprowadził w błąd co do treści i formy zawieranej umowy, zawarł z pokrzywdzoną umowę pożyczki a następnie otrzymywał regularne przelewy na konto tytułem jej spłaty, a <span class="anon-block">H. B. (1)</span> jedynie stawił się na miejsce jej podpisania nie mając wiedzy o wcześniejszych ustaleniach pomiędzy pokrzywdzoną a <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.),</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonej i jego wiedzy co formy umowy jaką chciała ona zawrzeć, przyjęciu świadomości oskarżonego i rozeznania co do wstępnych ustaleń pomiędzy pokrzywdzoną a <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, kwestii odstąpienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> od zawarcia umowy ostatecznej z pokrzywdzoną, braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem, a co w konsekwencji doprowadziło <strong> <!-- -->do bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>, </strong>albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;</p> <p> <strong> <!-- -->XVI. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">A. N.</span> i <span class="anon-block">B. N.</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- iż kupił on przedmiotową nieruchomość przy udziale pośrednika nieruchomości, gdyż nieruchomość była przedmiotem sprzedaży biura nieruchomości, nie pozostając przy tym w wiedzy co do faktu rzeczywistych ustaleń pośrednika co do umówionej z pokrzywdzonymi treści i rodzaju umowy, którą mieliby zawrzeć,</p> <p>- twierdzeń co do okoliczności, iż działał w zamiarze zawarcia umowy sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, na co wskazuje akt notarialny przedwstępnej umowy sprzedaży z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r, (rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>) zawarty z pokrzywdzonymi oraz udzielone przez nich pełnomocnictwo w zakresie umocowania <span class="anon-block">H. B. (1)</span> do zawarcia umowy ostatecznej,</p> <p>- faktu, iż <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie uczestniczył zarówno w ustaleniach przed zawarciem umowy, jak i w samym zawarciu umowy, przez co nie ma wiedzy co do rzeczywistych faktów w tej sprawie, a jego wyjaśnienia w tym zakresie są jedynie przedmiotem pomówień skierowanych na osobę <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>ii. wiarygodne są <strong> <!-- --> zeznania pokrzywdzonych <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">B. N.</span> </strong>w zakresie, iż pozostawali oni w zamiarze zawarcia umowy pożyczki pod zastaw nieruchomości (protokoły z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), a w rzeczywistości podpisali własnoręcznym podpisem akt notarialny przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości, a ponadto udzielili umocowania oskarżonemu <span class="anon-block">H. B. (1)</span> do zawarcia umowy ostatecznej oraz wskazali, że w zawarciu tejże umowy uczestniczył pośrednik - <span class="anon-block">W. C. (2)</span>, co znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., a ponadto <span class="anon-block">A. N.</span> oświadczył przed organem kontroli skarbowej, że sprzedał działki będące przedmiotem zarzutu oraz potwierdził otrzymanie kwot wskazanych w aktach notarialnych, czego jednak Sąd nie wziął pod uwagę w momencie ustalania stanu faktycznego, a co wskazuje, iż wiarygodne są ww. wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, zaś są zeznania pokrzywdzonych, uznane przez Sąd I instancji w całości za wiarygodne, a które potwierdzają spłatę przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> długów obciążających przedmiotową nieruchomość (protokół z przesłuchania <span class="anon-block">A. N.</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), o czym posiadał wiedzę <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który potwierdza fakt spłaty przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> hipoteki ustanowionej na przedmiotowej nieruchomości (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p> <em> <!-- -->W zakresie potwierdzenia faktu, iż pokrzywdzeni faktycznie pozostawali w zamiarze sprzedaży nieruchomości będących przedmiotem zarzutu oraz mieli pełną świadomość co do formy i znaczenia zawieranej przez nich umowy, a ponadto na potwierdzenie okoliczności otrzymania przez nich kwot wskazanych w aktach notarialnych, otrzymanych tytułem zawartych przez nich umów sprzedaży nieruchomości, do niniejszej apelacji załącza się protokół z przesłuchania świadka <span class="anon-block">A. N.</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w <span class="anon-block">P.</span>;</em> </p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. wiarygodne są <strong> <!-- --> wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> w zakresie okoliczności dotyczących pokrzywdzonych <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">B. N.</span> (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.) mimo, iż zarówno pokrzywdzeni w swoich zeznaniach w żadnym miejscu nie wskazują na osobę <span class="anon-block">P. B. (1)</span> co świadczy o tym, iż nie uczestniczył on w czynnościach objętych zarzutem, przy równoczesnym nieuwzględnieniu korzystnych dla oskarżonego okoliczności dot. spłaty zadłużenia hipotecznego ciążącego na nieruchomości przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (protokoły z przesłuchań pokrzywdzonych z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), w zakresie, w którym pokrywają się one z zeznaniami pokrzywdzonych, co wskazuje na oczywistą dowolność i wybiórczość dokonanej przez Sąd oceny dowodów;</p> <p>b. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a> </strong> poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu z przesłuchania świadka <span class="anon-block">W. C. (2)</span> na okoliczności jego pośrednictwa w zawarciu umowy pomiędzy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> a <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">B. N.</span>, ustaleń co do treści i formy zawieranej umowy, zamiaru kupna przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> przedmiotowej nieruchomości, jak i również okoliczności mających wpływ na ustalenie wysokości poniesionej przez pokrzywdzonych szkody, tj. spłaty zadłużeń hipotecznych przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> mimo, iż pokrzywdzeni zgodnie wskazują na jego pośrednictwo przy zawieraniu umowy (protokoły z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) w sytuacji gdy Sąd I instancji miał wiedzę o tym świadku i dla dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych winien go przesłuchać,</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości pokrzywdzonych co do składanego oświadczenia woli, braku ich wiedzy i rozeznania do treści zawieranej umowy i wynikających z niej skutków prawnych, nieuwzględnieniu okoliczności spłaty obciążeń hipotecznych, a w konsekwencji przypisania <span class="anon-block">H. B. (1)</span> sprawstwa w zakresie zarzuconego czynu i błędnego ustalenia wysokości poniesionej przez pokrzywdzonych szkody oraz ww. wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i ww. oświadczeń woli wyrażonych na piśmie przez pokrzywdzonych, a co w konsekwencji doprowadziło to do <strong> <!-- -->bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>,</strong> polegającej na przyjęciu, że wartość nieruchomości należącej do <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">B. N.</span> wynosiła 201.000,00 zł w sytuacji, gdy wartość ta nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;</p> <p> <strong> <!-- -->XVII. w zakresie czynu z pkt 19 wyroku dot. <span class="anon-block">Z. G. (2)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)"> <strong> <!-- -->art. 7 k.p.k</strong>.</a>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie twierdzeń iż:</p> <p>- pozostawał on w zamiarze kupna nieruchomości pokrzywdzonego <span class="anon-block">Z. G. (2)</span>, co potwierdza akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. (rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>) podpisany własnoręcznym podpisem przez pokrzywdzonego, a ponadto przedłożone przez oskarżonego we wniosku dowodowym z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. oświadczenie <span class="anon-block">Z. G. (2)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. o otrzymaniu od <span class="anon-block">H. B. (1)</span> kwoty 40.000,00 zł tytułem sprzedaży nieruchomości położonej w <span class="anon-block">P.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, a gotówkę przekazano pokrzywdzonemu u notariusza po podpisaniu aktu notarialnego (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>- nie posiadał on wiedzy w zakresie uprzednich ustaleń <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z pokrzywdzonym co do formy oraz treści umowy, którą miał zawrzeć pokrzywdzony z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, gdyż wszelkie czynności w tym zakresie odbywały się z pokrzywdzonym za pośrednictwem <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie posiadał wiedzy co do faktycznych ustaleń w tym zakresie i działał z zamiarem zawarcia z pokrzywdzonym umowy sprzedaży nieruchomości za pośrednictwem <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>- <span class="anon-block">Z. G. (2)</span> działał na szkodę kupującego - <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z uwagi na fakt, iż po sprzedaniu przedmiotowej nieruchomości <span class="anon-block">H. B. (1)</span> podpisał umowę pożyczki pod zastaw nieruchomości (akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. „umowa pożyczki, akt ustanowienia hipoteki i pełnomocnictwo" rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span> - w aktach sprawy), która de facto nie była już przedmiotem jego własności, a tym samym działał w zamiarze ustanowienia obciążenia na nieruchomości należącej do <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, co potwierdza charakter zawieranej w formie aktu notarialnego umowy oraz wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>ii. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">Z. G. (2)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- iż pożyczył od oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> kwotę 9-10 tys. zł pod zastaw działki i zwrócił tę kwotę, jednak nie odzyskał działki mimo, iż materiał dowodowy w postaci zeznań <span class="anon-block">Z. G. (2)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span>. stanowi, iż wszelkie ustalenia co do formy, treści oświadczeń woli czynił on z oskarżonym <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, któremu też rzekomo spłacał w późniejszym czasie raty tytułem umowy pożyczki pod zastaw nieruchomości oraz kontaktował się w sprawie ich spłat, co wskazuje jednoznacznie na fakt, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie posiadał wiedzy w zakresie rzeczywistego zamiaru <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, gdyż wszelkie czynności dotyczące umowy sprzedaży <span class="anon-block">H. B. (1)</span> podejmował za jego pośrednictwem;</p> <p>- stanu świadomości pokrzywdzonego <span class="anon-block">Z. G. (2)</span> w zakresie treści, formy i znaczenia wyrażanego w formie umowy sprzedaży oświadczenia woli mimo, iż w zeznaniach z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. wskazuje, iż przed podpisaniem aktu notarialnego został mu on wyraźnie przeczytany oraz rozumiał on stwierdzenie, iż sprzedaje nieruchomość <span class="anon-block">H. B. (1)</span> za kwotę 40.000,00 zł, co oświadczył również własnoręcznym podpisem (akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) oraz pokwitował odbiór gotówki tytułem umowy sprzedaży (oświadczenie z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. dołączone do wniosku dowodowego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.),</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonego i jego wiedzy co formy umowy jaką chciał on zawrzeć, przyjęciu świadomości oskarżonego i rozeznania co do wstępnych ustaleń pomiędzy pokrzywdzonym a <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, pominięcia faktu pokwitowania odbioru gotówki przez pokrzywdzonego, braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez dowód z opinii biegłego sądowego specjalisty z zakresu wyceny nieruchomości, a co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia w sprawstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o możliwości przypisania sprawstwa oskarżonemu za ten czyn;</p> <p> <strong> <!-- -->XVIII. w zakresie czynu z pkt 19 wyroku dot. <span class="anon-block">E. M. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- okoliczności nabycia nieruchomości w <span class="anon-block">M.</span>, w tym ustalenia wspólnie z pokrzywdzonym wartości sprzedawanej nieruchomości oraz uregulowania w całości uzgodnionej kwoty przez oskarżonego tj. 70.000. zł.;</p> <p>- oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> zaproponował oskarżonemu przejęcie długu względem pokrzywdzonego <span class="anon-block">E. M. (1)</span> przez oskarżonego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> za opłatą w wysokości 20.000,00 zł, który to dług ostatecznie i tak oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> spłacił na rzecz pokrzywdzonego na podstawie zawartej ugody sądowej;</p> <p>- w jakim wskazał, że nieruchomość w <span class="anon-block">K.</span> nabył od pokrzywdzonego <span class="anon-block">E. M. (1)</span> oskarżony <span class="anon-block">K. K. (1)</span>, który następnie sprzedał wskazaną nieruchomość Panu <span class="anon-block">G. F.</span>, a środki pieniężne otrzymane tytułem sprzedaży przez oskarżonego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> zabrał oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w związku z czym brak jest podstaw do uznania, iż oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> doprowadził pokrzywdzonego <span class="anon-block">E. M. (1)</span> oraz, że otrzymał środki pieniężne od oskarżonego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> tytułem sprzedaży przedmiotowej nieruchomości;</p> <p>- wartości udziału należącego do <span class="anon-block">E. M. (1)</span> w prawie własności nieruchomości położonej w <span class="anon-block">W.</span>, która została ustalona przez Sąd I instancji na kwotę 370.000,00 zł zgodnie z Analizą prawdopodobnej wartości nieruchomości sporządzonej przez osobę nieposiadającą w tym zakresie żadnych kwalifikacji, a która zgodnie z wyjaśnieniami <span class="anon-block">H. B. (1)</span> jest znacznie niższa niż ta przedstawiona w zarzucie oraz ustalona została w sposób rzetelny przez mgr inż. <span class="anon-block">E. B. (1)</span> na podstawie <strong> <!-- -->operatu szacunkowego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. na kwotę 335.500,00 zł, a w przypadku samowoli budowlanej na kwotę 85.500,00 zł.</strong> Operat ten został opracowany przez rzeczoznawcę majątkowego specjalizującego się w wycenach nieruchomości w przeciwieństwie do Analizy prawdopodobnej wartości nieruchomości na której oparł się Sąd I instancji, a ponadto zaniechał przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w kontekście wyceny nieruchomości stanowiących przedmiot niniejszego postępowania;</p> <p> <em> <!-- -->W zakresie wykazania prawidłowej wartości przedmiotowej nieruchomości w <span class="anon-block">W.</span>, należącej niegdyś do <span class="anon-block">E. M. (1)</span> do wniosków dowodowych niniejszej apelacji został dołączony operat szacunkowy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. (sporządzony przez mgr inż. <span class="anon-block">E. B. (1)</span>) wskazujący, iż wartość tej nieruchomości oscyluje w granicach 335.500,00 zł, co bezsprzecznie dowodzi bezpodstawności przyjęcia kwalifikacji prawnej czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> dot. mienia znacznej wartości oraz podważa zasadność powyższego zarzutu.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Okoliczność, iż na nieruchomości mogło nastąpić nielegalnie posadowienie zabudowań tym bardziej może mieć wpływ na wartość przedmiotowej nieruchomości i znacznie obniżyć ją do kwoty 85.500,00 zł. Podkreślenia wymaga również okoliczność, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę faktu, że w postępowaniu prowadzonym w sprawie uznania samowoli budowlanej na przedmiotowej nieruchomości nie wydano jeszcze żadnej prawomocnej decyzji. Na wykazanie tego faktu, do niniejszej apelacji załączono ponadto pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu <span class="anon-block"> (...)</span> (<span class="anon-block"> (...)</span>) z dnia <span class="anon-block">(...)</span>wskazujące na to, iż w przedmiocie samowoli budowlanej na nieruchomości nadal toczy się postępowanie przed tym organem.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Okoliczność uznania samowoli budowanej na tejże nieruchomości dowodzi natomiast braku podstaw do stwierdzenia, iż doszło do wypełnienia się znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>.</em> </p> <p>ii. wiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> w zakresie twierdzeń, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oszukał <span class="anon-block">E. M. (1)</span> poprzez wykorzystanie jego stanu zdrowia oraz wprowadzenie w błąd w sprawie wszczęcia fikcyjnego postępowania egzekucyjnego, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy w tym wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i zeznania <span class="anon-block">E. M. (1)</span> nie potwierdzają wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> </strong>, który w swoich wyjaśnieniach szczegółowo opisał relacje łączące jego osobę z pokrzywdzonym <span class="anon-block">E. M. (1)</span> i oskarżonym <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, w szczególności okoliczności dotyczące zarówno sprzedaży nieruchomości położonej w <span class="anon-block">K.</span> oraz <span class="anon-block">W.</span> jak i przejęcia przez jego osobę długu oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>iv. niewiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania <span class="anon-block">R. B. (1)</span> </strong> w zakresie w jakim wskazała, że pokrzywdzony <span class="anon-block">E. M. (1)</span> sprzedał nieruchomość znajdującą się w <span class="anon-block">K.</span> oskarżonemu <span class="anon-block">K. K. (1)</span>, a w konsekwencji przypisanie odpowiedzialności za zaniżenie wartości nieruchomości wartej 1 min. 500 tys. zł do kwoty 150 tys. zł oskarżonemu <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>v. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania <span class="anon-block">R. B. (1)</span> </strong> w zakresie w jakim wskazała, że nieruchomość w <span class="anon-block">K.</span> po zawarciu aktu notarialnego pomiędzy pokrzywdzonym <span class="anon-block">E. M. (1)</span>, a oskarżonym <span class="anon-block">K. K. (1)</span> została zakupiona przez oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>vi. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">E. M. (1)</span> </strong> w zakresie w jakim wskazał, że:</p> <p>- oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie uregulował należności wynikającej ze sprzedaży nieruchomości w miejscowości <span class="anon-block">M.</span> w wysokości 60 tys. zł;</p> <p>- oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> przedstawił pokrzywdzonemu <span class="anon-block">K. K. (1)</span>, który miał nabyć nieruchomość w <span class="anon-block">W.</span> w imieniu oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span>;</p> <p>- oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wykorzystał zły stan zdrowia pokrzywdzonego w celu przejęcia jego nieruchomości po zaniżonej cenie,</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,</strong> polegających na błędnym przyjęciu, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> doprowadził <span class="anon-block">E. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 76.000,00 zł oraz mieniem znacznej wartości w sytuacji, gdy oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> uregulował całość kwoty wynikającej z faktu nabycia nieruchomości w <span class="anon-block">M.</span>, natomiast nie był stroną umowy sprzedaży nieruchomości w <span class="anon-block">K.</span>, ponadto wartość nieruchomości przyjęta przez Sąd I instancji nie została potwierdzona przez żaden wiarygodny dowód, a w szczególności dowód z opinii biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego, co w konsekwencji <strong> <!-- -->doprowadziło do uznania, iż zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>, a ponadto bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> </strong>(w kwalifikacji prawnej czynu opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294 pkt. 100;art. 294 pkt. 10;art. 294 pkt. 4)">punkcie CXIV</a>), albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o popełnieniu przestępstwa oszustwa, a tym bardziej o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;</p> <p> <strong> <!-- -->XIX. w zakresie czynu z pkt 19 wyroku dot. <span class="anon-block">L. B.</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- faktu, że oskarżony nie posiadał wiedzy co do faktu, iż pokrzywdzona <span class="anon-block">L. B.</span> miała zamiar zawrzeć umowę pożyczki, gdyż wszelkie ustalenia dotyczące zakresu oraz rodzaju przedmiotowej umowy odbywały się pomiędzy pokrzywdzoną a oskarżonym <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> przekonany był co do tego, iż pokrzywdzona stawiła się u notariusza z zamiarem zawarcia umowy sprzedaży swojego udziału w przedmiotowej nieruchomości wynoszącego % (wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie w dniu<span class="anon-block">(...)</span>r., akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r., rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>), a rzekoma umowa pożyczki ustalona została bez wiedzy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, do rąk którego pokrzywdzona spłacała raty wynikające z umowy pożyczki;</p> <p>- faktu, iż pokrzywdzona <span class="anon-block">L. B.</span> samowolnie dokonywała wszelkich formalności, aby sprzedać pozostały udział w nieruchomości należący wówczas do jej dzieci aby, umową ostateczną sprzedać <span class="anon-block">H. B. (1)</span> pozostałą część nieruchomości i w momencie powzięcia wiadomości o niemożności sądowego uzyskania pozostałych udziałów w nieruchomości chciała odwołać umowę przedwstępną sprzedaży, którą zawarła z oskarżonym <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>- zamiaru pokrzywdzonej <span class="anon-block">L. B.</span> oszukania <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, złożenia fałszywych zeznań w urzędzie skarbowym, zamiaru pomówienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w zakresie, iż nie podpisywała żadnego aktu notarialnego ani nie zawierała z oskarżonym żadnej umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości, a sprawa została zgłoszona do właściwej prokuratury, przez co <span class="anon-block">H. B. (1)</span> był podejrzany o podrabianie podpisów, jednak wykluczono jego udział w tej sprawie, a po złożeniu pokrzywdzonej <span class="anon-block">L. B.</span> wizyty przyznała się ona, iż zeznała nieprawdę (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>ii. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">L. B.</span> i świadka <span class="anon-block">G. B.</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- otrzymania od pokrzywdzoną pożyczki w wysokości 10.000,00 zł pod zastaw części nieruchomości w <span class="anon-block">K.</span> mimo, iż wszelkie ustalenia dotyczące tej pożyczki pokrzywdzona prowadziła z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, do jego rąk spłacała raty rzekomej pożyczki, a oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> był przekonany o jej zamiarze zawarcia umowy sprzedaży, jak poinformował go <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (protokół z rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>- stwierdzenia, iż została ona oszukana przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w celu zawarcia przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. mimo, iż wcześniej zeznała, że to z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> ustalała wszelkie szczegóły transakcji (protokół z przesłuchania świadka dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. protokół z rozprawy - wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. wiarygodne są <strong> <!-- --> wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.) w zakresie zastawienia nieruchomości przez pokrzywdzoną na kwotę 6.000,00 zł w celu zawarcia umowy pożyczki, która została w całości spłacona, mimo, iż zarówno oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wskazuje, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przedstawił mu ofertę sprzedaży nieruchomości pokrzywdzonej, to on ustalał z nią szczegóły, a następnie otrzymywał on regularnie gotówkę tytułem jej spłaty (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.) oraz pomimo, iż sama pokrzywdzona zeznała (przyjmując, iż rzekoma umowa pożyczki mała miejsce), że zaciągnęła ona pożyczkę w wysokości 10.000,00 zł, jednak spłaciła ona jedynie 1.000,00 zł do rąk <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), co wskazuje na bezpodstawne przyznanie wiarygodności wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z uwagi na nieścisłości z wersją wydarzeń przedstawioną chociażby przez samą pokrzywdzoną,</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonej i jego wiedzy co formy umowy jaką chciała ona zawrzeć, przyjęciu świadomości oskarżonego i rozeznania co do wstępnych ustaleń pomiędzy pokrzywdzoną a <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, kwestii zamiaru pokrzywdzonej do wprowadzenia w błąd <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, a ponadto wybiórczym przyznaniu wiarygodności jedynie niektórym z faktów oraz w szczególności braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego, a co w konsekwencji doprowadziło <strong> <!-- -->do bezzasadnego przyjęcia w sprawstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>,</strong> albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o możliwości przypisania sprawstwa oskarżonemu za ten czyn;</p> <p> <strong> <!-- -->XX. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">R. Z.</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie twierdzeń iż:</p> <p>- kupił udział w prawie własności nieruchomości położonej w <span class="anon-block">P.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> wynoszący 1/2 za kwotę 150.000,00 zł, mimo iż powyższy fakt potwierdza zarówno akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. (rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>), jak i pokwitowanie z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. podpisane przez pokrzywdzoną <span class="anon-block">R. Z.</span> potwierdzające otrzymanie przez nią kwoty 150.000,00 zł za sprzedaż prawa udziału we własności przedmiotowej nieruchomości;</p> <p>- pokrzywdzona <span class="anon-block">R. Z.</span> sama zwróciła się do <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z propozycją sprzedaży jej udziału w przedmiotowej nieruchomości podczas wizyty u notariusza, a w tych sytuacjach nie brał udziału oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, któremu sąd przyznał wiarygodność w tym zakresie;</p> <p>- <span class="anon-block">R. Z.</span> otrzymała od <span class="anon-block">H. B. (1)</span> kwotę 150.000,00 zł tytułem wykonania umowy sprzedaży udziału w nieruchomości, a kwota 75.000,00 zł wpisana była w akcie notarialnym jedynie w celu uniknięcia wysokich opłat notarialnych, mimo iż pokrzywdzona pokwitowała własnoręcznym podpisem odbiór kwoty 150.000,00 zł tytułem wykonania ww. umowy (pokwitowanie z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r. dołączone do wniosku dowodowego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. - w aktach sprawy, protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>- <span class="anon-block">D. L.</span> - matka <span class="anon-block">K. Z.</span>, zgłosiła się do <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w celu sprzedaży mu pozostałej ½ części nieruchomości, gdyż miała już kupca na całą nieruchomość, a nabywcą miała być <span class="anon-block"> firma (...)</span>, która zapłaciła ostatecznie za przedmiotową nieruchomość kwotę 470.000,00 zł, którą <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wraz z matką pokrzywdzonej podzielili się po połowie, tj. 235.000,00 zł (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>- wartość przedmiotowej nieruchomości wynosi 376.800,00 zł i jest niższa od kwoty wskazanej w zarzucie, mimo, iż oskarżony zlecił rzeczoznawcy majątkowemu wykonanie wyceny nieruchomości, która została opracowana przez mgr <span class="anon-block">T. M. (1)</span>, co wskazuje na fakt, że wartość tej nieruchomości została potwierdzona przez wykwalifikowanego rzeczoznawcę majątkowego (<strong> <!-- --> operat szacunkowy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. </strong>- w aktach sprawy złożony we wniosku dowodowym z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r., wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r.), a ponadto wartość przedmiotowej nieruchomości wskazana w zaskarżonym wyroku jest wyraźnie zawyżona względem rzeczywistej wartości przedmiotowej nieruchomości oraz nie pozostała pomniejszona o kwotę 150.000,00 zł zapłaconą pokrzywdzonej;</p> <p>ii. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">R. Z.</span> oraz świadka <span class="anon-block">D. L.</span> </strong>w zakresie iż;</p> <p>- pokrzywdzona pożyczyła kwotę 5.000,00 zł (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) lub kwotę 27.000,00 zł (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.) pod zastaw ½ udziału w prawie własności nieruchomości położonej przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> mimo, iż występują duże rozbieżności co do kwot rzekomej pożyczki w zeznaniach pokrzywdzonej, którym Sąd I instancji przyznał jednak wiarygodność w całości, a ponadto bez względu na fakt, iż pokrzywdzona podpisała własnoręcznym podpisem ww. akt notarialny - umowę sprzedaży na kwotę 70.000,00 zł oraz pokwitowała odbiór gotówki w kwocie 150.000,00 zł, a powyższe potwierdziła również w zeznaniach z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. oraz na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. wskazując, iż odstąpiła od umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości zawartej z <span class="anon-block">S. U.</span> w celu sprzedaży nieruchomości <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, który to w dodatku bezpośrednio uczestniczył w przekazaniu ustalonej ceny nabycia ;</p> <p>- <span class="anon-block">H. B. (1)</span> miał zastraszać matkę pokrzywdzonej w celu oddania mu przez nich również drugiej części nieruchomości, w której zamieszkiwali mimo, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wyjaśnił, że całą nieruchomość kupiła <span class="anon-block"> firma (...)</span> za kwotę 470.000,00 zł, z czego połowę kwoty tytułem umowy sprzedaży otrzymała matka pokrzywdzonej, a z propozycją wspólnej sprzedaży swoich udziałów w przedmiotowej nieruchomości zwróciła się do <span class="anon-block">H. B. (1)</span> bezpośrednio matka pokrzywdzonej (protokół z wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), a sama pokrzywdzona zeznała, iż nie przebywała w tamtym czasie z rodzicami (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), a więc nie może posiadać wiedzy co do rzeczywistych faktów w tej kwestii;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. wiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> w zakresie, iż;</p> <p>- <span class="anon-block">H. B. (1)</span> pożyczył pokrzywdzonej kwotę 40.000,00 zł pod zastaw ½ części prawa własności nieruchomości (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), mimo iż wyjaśnienia te nie korelują z zeznaniami pokrzywdzonej w zakresie kwoty rzekomej pożyczki jej udzielonej, a ponadto nie wskazuje na to żaden dowód w postaci dokumentu, a wręcz przeciwnie - pokrzywdzona podpisała akt notarialny sprzedaży swojego udziału w nieruchomości (ww. akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) oraz otrzymała z tego tytułu gotówkę w kwocie 150.000,00 zł co pokwitowała na piśmie, a <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie brał udziału w spotkaniach oraz rozmowach z pokrzywdzoną (protokół z wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>- <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oszukał rodziców pokrzywdzonej, iż pożyczył pokrzywdzonej <span class="anon-block">R. Z.</span> kwotę 120.000,00 zł, którzy zmuszeni byli sprzedać swój udział w nieruchomości oraz przekazać <span class="anon-block">H. B. (1)</span> kwotę uzyskaną tytułem sprzedaży (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.), na co nie wskazuje żaden wiarygodny dowód, gdyż <span class="anon-block">R. Z.</span> zeznała, iż nie przebywała w danym czasie z rodzicami (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), a ponadto <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wskazał, iż <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie uczestniczył w rozmowach z pokrzywdzoną, przez co nie można potwierdzić wersji wydarzeń przedstawionych przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (protokół z wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonej i jej rodziców, jego wiedzy co do formy umowy jaką chciała ona zawrzeć z oskarżonym, zapłaconej pokrzywdzonej kwoty, kwestii sprzedania przez oskarżonego części udziału w nieruchomości, braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego specjalisty z zakresu wyceny nieruchomości, a co w konsekwencji doprowadziło do <strong> <!-- -->bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>,</strong> albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;</p> <p> <strong> <!-- -->XXI. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">M. D.</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie twierdzeń iż:</p> <p>- kupił przedmiotową nieruchomość za kwotę 100.000,00 zł (akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. (rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>), którą przekazał pokrzywdzonej w gotówce w dniu zawarcia umowy sprzedaży, tj. w dniu <span class="anon-block">(...)</span>r. mimo, iż oskarżony podkreślał, że pokrzywdzona zgłosiła się do niego aby sprzedać swoją nieruchomość z uwagi na problemy finansowe, a <span class="anon-block">H. B. (1)</span> dał pokrzywdzonej możliwość odkupienia nieruchomości z późniejszym czasie, kiedy jej sytuacja finansowa ulegnie polepszeniu, co znajduje potwierdzenie w akcie notarialnym sprzedaży nieruchomości na rzecz <span class="anon-block">M. D.</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>- <span class="anon-block">P. G.</span> i <span class="anon-block">M. D.</span> działali w zamiarze oszukania oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w chwili, gdy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> przystąpił do odsprzedaży pokrzywdzonej przedmiotowej nieruchomości, którzy przedstawili sfałszowaną promesę z banku o udzieleniu im kredytu, na której podstawie miał być zawarty akt notarialny powrotnie przenoszący własność nieruchomości na pokrzywdzoną oraz współdziałający z pokrzywdzoną <span class="anon-block">P. G.</span> sfałszował również oświadczenie o otrzymaniu przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> kwoty 150.000,00 zł tytułem ww. umowy w celu wyłudzenia kredytu bankowego mimo, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wskazywał, iż złożył zawiadomienie o przestępstwie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r., które znajduje się w aktach sprawy (protokół z wyjaśnień oskarżonego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>- nie miał on kontaktu telefonicznego ani osobistego z pokrzywdzoną poza sytuacjami, kiedy podpisywane były akty notarialne, nie ustalał z pokrzywdzoną i jej konkubentem żadnych szczegółów dotyczących rzekomej umowy pożyczki mimo, iż pokrzywdzona w swoich zeznaniach (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) wskazuje, iż z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> miała styczność jedynie w kwestii podpisania aktów notarialnych, córka pokrzywdzonej (<span class="anon-block">A.</span>) pozostawała w nieformalnym związku z <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, któremu udzielała informacji na temat przypływów gotówkowych <span class="anon-block">M. D.</span>, które to informacje stanowiły impuls do podejmowania przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> prób uzyskania od pokrzywdzonej pieniędzy (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.), co wskazuje na brak udziału <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w rzekomo udzielonej pokrzywdzonej pożyczce, gdyż nie posiadał on jakiejkolwiek wiedzy co do innego zamiaru pokrzywdzonej, a sam działał bezpośrednio w celu kupna przedmiotowej nieruchomości (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>ii. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. D.</span> </strong> w zakresie:</p> <p>- zamiaru <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oszukania pokrzywdzonej oraz upozorowania czynności prawnej celem zajęcia jej nieruchomości mimo, iż sama w swoich zeznaniach wskazała, iż posiadała wiedzę co do faktu, iż zawiera umowę sprzedaży z oskarżonym <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oraz przyjęła akt notarialny i go podpisała, a ponadto wszelkie płatności rzekomych rat pożyczki uiszczała do rąk <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, co wskazuje na fakt, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie posiadał wiedzy co do jej ustaleń z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), przy równoczesnym niedaniu wiary zeznaniom w zakresie w jakim pokrzywdzona wskazywała, że z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> miała styczność jedynie przy zawieraniu aktów notarialnych;</p> <p>- wartości przedmiotowej nieruchomości w kwocie 250.000,00 zł przyjętej przez Sąd jako wartość poniesionej przez pokrzywdzonej szkody mimo, iż wycena prawdopodobnej wyceny nieruchomości, której dał wiarę Sąd I instancji szacuje wartość tejże na kwotę 74.000,00-80.700,00 zł, a w szczególności mimo otrzymania przez pokrzywdzoną kwoty wskazanej w akcie notarialnym umowy sprzedaży,</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. uznaniu za częściowo niewiarygodne <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> w zakresie takim, w jakim wskazuje na okoliczność zwrotu pokrzywdzonej jej nieruchomości po spłacie przez nią wszystkich rat i odsetek z niej wynikających z umowy pożyczki, co znajduje potwierdzenie w wyjaśnieniach <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oraz świadczy o tym, iż pokrzywdzonej zwrócone zostało prawo własności nieruchomości po wykonaniu zobowiązania z umowy pożyczki, a ponadto wskazuje na brak podstaw do stwierdzenia niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzoną,</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonej, jego wiedzy co formy umowy jaką chciała ona zawrzeć, zapłaconej pokrzywdzonej kwoty, kwestii dzierżawy przez oskarżonego prawa do nieruchomości, mimo, iż nie mógł on posiadać wiedzy co do tej okoliczności, jak i faktu dokonywania spłat przez pokrzywdzoną do rąk <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, na co wskazują wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> złożone w dniu <span class="anon-block">(...)</span>r. oraz zeznania samej pokrzywdzonej wskazujące na to, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> spotkała ona jedynie podczas podpisywania aktów notarialnych, a wszelkie kontakty utrzymywała jedynie z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>; braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego specjalisty z zakresu wyceny nieruchomości, a ponadto okoliczności zawarcia odwróconego aktu notarialnego w celu odprzedaży przedmiotowej nieruchomości, a co w konsekwencji doprowadziło <strong> <!-- -->do uznania, iż zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>, a ponadto bezzasadnego przyjęcia w kwalifikacji prawnej czynu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>,</strong> albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o popełnieniu przestępstwa oszustwa, a tym bardziej o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu;</p> <p> <strong> <!-- -->XXII. w zakresie czynu z pkt 19 wyroku dot. <span class="anon-block">T. B.</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj.:</p> <p>a. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie twierdzeń iż:</p> <p>- od pokrzywdzonego <span class="anon-block">T. B.</span> zakupił dwie działki w miejscowości <span class="anon-block">W.</span>, gmina <span class="anon-block">W.</span> za około 20.000,00 zł, oskarżony dokonał również na rzecz pokrzywdzonego zapłaty tytułem umowy sprzedaży nieruchomości, a zakupu dokonano za pośrednictwem <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.) pomimo, że sam pokrzywdzony <span class="anon-block">T. B.</span> zeznał, iż wszelkie ustalenia dotyczące rzekomej umowy pożyczki i zapłaty rat z niej wynikających dokonywał on z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, co wskazuje na fakt braku świadomości oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> o ustaleniach dot. rzekomej umowy pożyczki (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>- pokrzywdzony <span class="anon-block">T. B.</span> wprowadził w błąd oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wskazując, iż działki, które mu sprzedał są bardzo atrakcyjne pod względem lokalizacji jak i turystyki, jednak działki te nie prezentowały wartości wskazywanej przez pokrzywdzonego (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>ii. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania <span class="anon-block">T. B.</span> </strong> w zakresie twierdzeń, iż:</p> <p>- pozostawał w zamiarze zawarcia umowy pożyczki w kwocie 10.000,00 zł pod zastaw nieruchomości w miejscowości <span class="anon-block">W.</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.) mimo, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wyjaśnił, że pokrzywdzony działał w zamiarze wprowadzenia go w błąd, przez co nie można jego zeznań traktować jako wiarygodne w zakresie niniejszych okoliczności zwłaszcza, że zeznania świadka <span class="anon-block">A. T. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) wskazują na fakt, iż pokrzywdzony ma tendencję do przedstawiania rzeczywistości w zupełnie innym świetle niż wskazują na to zarówno świadek, jak i oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, a więc to im należałoby przyznań wiarygodność;</p> <p>- został oszukany przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">A. T. (1)</span> w zakresie wprowadzenia w błąd, w wyniku czego pokrzywdzony utracił prawo własności przedmiotowej nieruchomości mimo, iż oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wyjaśnił, iż od początku zainteresowany był umową sprzedaży nieruchomości, a ponadto <span class="anon-block">A. T. (1)</span> zeznał, iż nie ma informacji o przedmiotowej sprawie, co wskazuje na istotne rozbieżności zeznań pokrzywdzonego z twierdzeniami innych osób;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. niewiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">A. T. (1)</span> </strong> w zakresie twierdzeń, iż:</p> <p>- nigdy nie prosił <span class="anon-block">T. B.</span> o zastawienie nieruchomości w celu uzyskania pożyczki, nigdy nie rozmawiał wraz z pokrzywdzonym i oskarżonymi, a ponadto nigdy nie był z pokrzywdzonym w żadnym lombardzie ani nie był świadkiem pobierania przez niego stamtąd żadnych pieniędzy (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) mimo, iż potwierdza to wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> złożone na rozprawie w dniu<span class="anon-block">(...)</span>r. w zakresie nieistnienia rzekomej umowy pożyczki oraz brak wiarygodności zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">T. B.</span>,</p> <p>iv. wiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> w zakresie, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> działał z zamiarem oszukania pokrzywdzonego <span class="anon-block">T. B.</span> oraz przejęcia prawa własności jego nieruchomości pomimo, iż wszelkich wstępne ustalenia z pokrzywdzonym <span class="anon-block">T. B.</span> dokonywał <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a ponadto sam pokrzywdzony <span class="anon-block">T. B.</span> zeznał, iż wszelkie ustalenia dotyczące rzekomej umowy pożyczki i zapłaty rat z niej wynikających dokonywał on z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, co wskazuje na fakt braku świadomości oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> o ustaleniach dot. rzekomej umowy pożyczki,</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonego i jego wiedzy co formy umowy jaką chciał on zawrzeć, przyjęciu świadomości oskarżonego i rozeznania co do wstępnych ustaleń pomiędzy pokrzywdzonym a <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, pominięcia faktu wprowadzenia w błąd <span class="anon-block">H. B. (1)</span> przez pokrzywdzonego oraz w szczególności braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem, a co w konsekwencji doprowadziło do <strong> <!-- -->bezzasadnego przyjęcia w sprawstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>, </strong>albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o możliwości przypisania sprawstwa oskarżonemu za ten czyn;</p> <p> <strong> <!-- -->XXIII. w zakresie czynu z pkt 20 wyroku dot. <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> (zarzut CXIX / nr 119 aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie twierdzeń iż:</p> <p>- pokrzywdzona <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> zgłosiła się do niego z polecenia <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, gdyż była w potrzebie finansowej wynikającej z jej wysokich zadłużeń, a pożyczka miała zostać udzielona pokrzywdzonej za zabezpieczeniem w postaci przeniesienia własności nieruchomości w wysokości 100.000,00 zł, którą w całości wypłacił <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w trzech transzach w pełnej wysokości, zgodnie kwotą wskazaną w akcie notarialnym z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. (rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>) mimo, iż oskarżony wyjaśnił, że wywiązał się ze zobowiązania wynikającego z ww. umowy pożyczki z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. (wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> złożone na rozprawie w dniu<span class="anon-block">(...)</span>r.), a ponadto pokrzywdzona <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> pokwitowała odbiór kwoty 100.000,00 zł w trzech transzach: 30.000,00 zł, 30.000,00 zł i 40.000,00 zł (pokwitowania z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. dołączone do wniosku dowodowego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. - w aktach sprawy);</p> <p>- pokrzywdzona z własnej woli zgłosiła się do oskarżonych z uwagi na problemy finansowe, co w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, sytuacji bytowej pokrzywdzonej i dysponowania majątkiem w formie prowadzonego przedsiębiorstwa, świadomości swojego postępowania i zamiaru uzyskania gotówki kosztem tymczasowego przeniesienia prawa własności nieruchomości (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), wyklucza możliwość przypisania zarzutu wykorzystania przymusowego położenia innej osoby oraz zawarcia z nią umowy, nakładając na nią obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 kk</a>), gdyż pokrzywdzona, jak wynika z jej zeznań, dysponowała innymi składnikami majątku, które mogła spieniężyć w związku z trudną sytuacją finansową celem spłaty zobowiązań (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>- <span class="anon-block">P. B. (1)</span> bez wiedzy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> dokonywał działań i ustaleń z pokrzywdzoną <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, które doprowadziły ją do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, o których oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie posiadał jakiejkolwiek wiedzy, co wskazuje na fakt, iż to nie działania <span class="anon-block">H. B. (1)</span> były przyczyną szkody pokrzywdzonej, a jedynie dodatkowe bezprawne działania <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, które polegały na uzyskiwaniu w tajemnicy przed <span class="anon-block">H. B. (1)</span> spłat tytułem umowy pożyczki od <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> (wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., zeznania pokrzywdzonej z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.) mimo, iż sama pokrzywdzona wskazuje, że wszelkie bezprawne działania będące pośrednim skutkiem zawarcia umowy pożyczki, tj. kradzież pokrzywdzonej mebli i firan oraz wyłudzanie pieniędzy tytułem spłat dodatkowych rat pożyczki nastąpiły wyłącznie z winy <span class="anon-block">P. B. (1)</span> bądź też z jego polecenia (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>- <span class="anon-block">H. B. (1)</span> po spłacie przez pokrzywdzoną pożyczki w wysokości 100.000,00 zł przeniósł powrotnie własność nieruchomości na pokrzywdzoną (akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>), co stanowiło działanie zgodne z zapisami wskazanymi w umowie pożyczki nie posiadając wiedzy co do wcześniejszych wpłat pokrzywdzonej na rzecz <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który podejmował się w stosunku do pokrzywdzonych działań bezprawnych (protokoły z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>ii. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> </strong> w zakresie, iż:</p> <p>- po zawarciu umowy pożyczki z dnia <span class="anon-block">(...)</span>, nie zostały jej wydane żadne pieniądze stanowiące przedmiot umowy pożyczki, które miały zostać wypłacone w trzech transzach mimo, iż na pokwitowaniach z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. widnieje podpis pokrzywdzonej kwitujący otrzymanie ww. kwot, a ponadto potwierdzają to wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i męża pokrzywdzonej - <span class="anon-block">M. Z.</span>, co wskazuje na rozbieżności w wersji wydarzeń przedstawianej przez pokrzywdzoną i jej męża, i może być podstawą do uznania zamiaru zatajenia przez pokrzywdzoną poszczególnych faktów dotyczących rzeczywistego stanu faktycznego;</p> <p>- pokrzywdzona została oszukana przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> uznając, iż brał on udział i miał wiedzę o wszelkich bezprawnych działaniach innych osób, m.in. <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, podczas gdy z zeznań pokrzywdzonej wynika, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie brał udziału w tych zdarzeniach, co wskazuje na stan świadomości oskarżonego co do tych okoliczności, a potwierdzają to chociażby zeznania pokrzywdzonej złożone w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. oraz wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. niewiarygodne są <strong> <!-- --> zeznania <span class="anon-block">M. Z.</span> </strong> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) w zakresie, iż pokrzywdzona <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> otrzymała od <span class="anon-block">H. B. (1)</span> co najmniej jedną transzę umówionej umowy pożyczki w wysokości 30.000,00 zł mimo, iż ta wersja wydarzeń pokrywa się z wyjaśnieniami <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w tym zakresie (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), a ponadto potwierdzają to pokwitowania, na których pokrzywdzona składała podpisy (m.in. w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r.) kwitując tym samym odbiór gotówki w kwocie 30.000,00 zł, a ponadto przyznaniu wiarygodności pozostałej części zeznań <span class="anon-block">M. Z.</span> w zakresie zamiaru <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oszukania pokrzywdzonej wraz z pozostałymi oskarżonymi tym samym nie wskazując, aby <span class="anon-block">H. B. (1)</span> uczestniczył w bezprawnych działaniach skierowanych na osobę pokrzywdzonej, a był jedynie udzielającym pożyczki (protokół z wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>iv. wiarygodne są wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w zakresie twierdzeń, iż pokrzywdzona <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> podpisała niekorzystną dla niej umowę pożyczki pod zastaw nieruchomości w wyniku problemów finansowych będących przyczyną wielu niespłaconych uprzednio zobowiązań oraz została nakłoniona do podpisania umowy pożyczki z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. w formie aktu notarialnego mimo, iż sam <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), jak i <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (wyjaśnienia z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) i sama pokrzywdzona (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.) podnoszą zgodnie, iż <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> sama zgłosiła się do oskarżonych w celu zaciągnięcia u nich pożyczki, a ponadto zaakceptowała warunki, które jej przedstawiono oraz podpisała akt notarialny w pełnej świadomości jego znaczenia i formy, jak i podpisała pokwitowania na odbiór gotówki od udzielających pożyczkę (pokwitowania z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.),</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonej, jego wiedzy co do samodzielnych działań <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w tym zakresie, zapłaconej pokrzywdzonej kwoty, zamiaru oszukania pokrzywdzonej, przyjęcia, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> miał wiedzę na temat wpłat dokonywanych do rąk <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, mimo, iż oskarżony nie miał wiedzy co do tej okoliczności, jak i innych bezprawnych działań <span class="anon-block">P. B. (1)</span> skierowanych na osobę <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego specjalisty z zakresu wyceny nieruchomości, a ponadto pominięcia okoliczności zawarcia umowy z dnia z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. aktu notarialnego, na mocy którego doszło do powrotnego przeniesienia prawa własności przedmiotowej nieruchomości na osobę pokrzywdzonej, złej ocenie powyższych kwestii i w konsekwencji niezasadnego przyjęcia, że pokrzywdzona poniosła szkodę w wysokości 265.000,00 zł, podczas gdy po stronie <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> na moment wyrokowania szkoda nie wystąpiła, co wyklucza możliwość zasądzenia na rzecz <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> obowiązku naprawienia szkody i popełnienia przez oskarżonego przestępstwa wykorzystania przymusowego położenia pokrzywdzonej, a także zawarcia z nią umowy, nakładającej na pokrzywdzoną obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym, a co w konsekwencji doprowadziło <strong> <!-- -->do bezzasadnego przyjęcia sprawstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 kk</a> jak i przyjęcia kwalifikacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> </strong>, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu, jak i uznaniu, że doszło do wypełnienia znamion z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 kk</a>.</p> <p> <strong> <!-- -->XXIV. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">J. D. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie twierdzeń iż:</p> <p>- kupił nieruchomość położoną w miejscowości <span class="anon-block">R.</span> od oskarżonego <span class="anon-block">K. K. (1)</span> za kwotę 210.000,00 zł (akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>), a <span class="anon-block">K. K. (1)</span> pokwitował odbiór powyższej kwoty przekazanej tytułem umowy sprzedaży od <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (pokwitowanie z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., dołączone do wniosku dowodowego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. - w aktach sprawy) mimo, iż oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie posiadał wiedzy co do okoliczności uzyskania przedmiotowej nieruchomości przez <span class="anon-block">K. K. (1)</span>, a ponadto zakupił ją z polecenia <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który działał w porozumieniu z <span class="anon-block">K. K. (1)</span> (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p>- zakupił jedynie jedną z kilku działek pierwotnie należących do <span class="anon-block">J. D. (1)</span>, tj. działkę o powierzchni 8 ha gruntu o wartości 210.000,00 zł (taką kwotę zapłacił on <span class="anon-block">K. K. (1)</span> na podstawie ww. aktu notarialnego oraz ww. pokwitowania), a ponadto spłacił hipotekę obciążającą tę nieruchomość, która wynosiła ok. 38.000,00 zł, co więcej nigdy nie był właścicielem pozostałych działek, co potwierdza akt notarialny z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. - umowa sprzedaży nieruchomości, a sam <span class="anon-block">H. B. (1)</span> powyższą okoliczność potwierdza w wyjaśnieniach złożonych w dniu <span class="anon-block">(...)</span>r.;</p> <p>- nigdy nie był właścicielem pozostałych działek należących do <span class="anon-block">J. D. (1)</span>, co pozostaje w sprzeczności z przypisanym oskarżonemu obowiązkiem naprawienia szkody w wysokości 430.000,00 zł, nigdy nie dokonywał z pokrzywdzonym żadnych ustaleń i w sposób legalny nabył nieruchomość od <span class="anon-block">K. K. (1)</span>, co znajduje potwierdzenie w akcie notarialnym z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. i zeznaniach <span class="anon-block">J. D. (1)</span> </p> <p>- nie uzyskał wygórowanej korzyści majątkowej w wyniku zakupu, jak i też dalszej sprzedaży części przedmiotowej nieruchomości, co wyklucza możliwość uznania aby doprowadził on pokrzywdzonego do</p> <p>niekorzystnego rozporządzania mieniem w wysokości 430.000,00 zł tym bardziej, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku (vide: s. 401) podnosi jednak - sprzecznie z sentencją wyroku, że pokrzywdzony poniósł szkodę w wysokości 401.000,00 zł, co wskazuje na brak spójności w ocenie dowodów zebranych w niniejszej sprawie,</p> <p>ii. częściowo <strong> <!-- --> niewiarygodne są wyjaśnienia <span class="anon-block">K. K. (1)</span> </strong> w zakresie, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie wiedział o okolicznościach przejęcia przedmiotowej nieruchomości przez niego i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a ponadto okoliczności wskazującej, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie pytał <span class="anon-block">K. K. (1)</span> podczas przystąpienia do umowy sprzedaży jednej z działek u notariusza o historię nabycia przedmiotowej nieruchomości (wyjaśnienia <span class="anon-block">K. K. (1)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) mimo, iż wyjaśnienia <span class="anon-block">K. K. (1)</span> potwierdzają zarówno wersję wydarzeń i stan świadomości <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wskazany na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r., a ponadto potwierdzają również zeznania samego pokrzywdzonego, z których wywnioskować można o braku udziału <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w działaniach <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. K. (1)</span>;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. niewiarygodne częściowo są <strong> <!-- --> zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. D. (1)</span> </strong>(protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r., protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.) w zakresie takim, z jakiego wynika, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie brał udziału w ustaleniach co do przeniesienia własności jego nieruchomości, ponadto nigdy nie spotkał <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, nie wskazuje go w żadnym ze swoich zeznań jako osobę współuczestniczącą z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. K. (1)</span>, mimo, iż powyższy fakt znajduje potwierdzenie zarówno w wyjaśnieniach <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), jak i wyjaśnieniach <span class="anon-block">K. K. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.), a pokrzywdzony nie miał żadnego interesu w tym, aby w tym zakresie poświadczać nieprawdę;</p> <p>iv. wiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong>w zakresie, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> uczestniczył bezpośrednio w przejęciu nieruchomości pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. D. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.) pomimo, iż wszelki zebrany i ww. materiał dowodowy dotyczący przedmiotowych okoliczności wyraźnie wskazuje na brak udziału <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w przejęciu nieruchomości <span class="anon-block">J. D. (1)</span>, a ponadto na brak świadomości <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w kwestii pierwotnego pozyskania odkupionej od <span class="anon-block">K. K. (1)</span> części nieruchomości przez współoskarżonych;</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,</strong> polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonego i jego wiedzy co do okoliczności, w jakich <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. K. (1)</span> pozyskali nieruchomość od pokrzywdzonego, przyjęciu świadomości oskarżonego i rozeznania co do wstępnych ustaleń pomiędzy pokrzywdzonym a <span class="anon-block">K. K. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, udziału <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w sprawie przejęcia nieruchomości <span class="anon-block">J. D. (1)</span>, wyrządzenia <span class="anon-block">J. D. (1)</span> szkody przez oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oraz w szczególności braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego z zakresu wyceny nieruchomości, a co w konsekwencji do <strong> <!-- -->bezzasadnego przyjęcia sprawstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1</a>, jak i przyjęcia kwalifikacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> </strong>, albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu, jak i uznaniu, że doszło do wypełnienia znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> będących postawą do przypisania sprawstwa oskarżonemu;</p> <p> <strong> <!-- -->XXV. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">T. J. (1)</span> i <span class="anon-block">D. J. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że;</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie twierdzeń iż;</p> <p>- zawarł z pokrzywdzonymi <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">T. J. (1)</span> umowę sprzedaży przedmiotowej nieruchomości położonej w <span class="anon-block">T.</span> w formie aktu notarialnego (akt notarialny warunkowej umowy sprzedaży z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>), jak i zawarł w formie aktu notarialnego, zgodnie z prośbą pokrzywdzonych, umowę w przedmiocie rozwiązania umowy sprzedaży pod warunkiem z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., rep. nr <span class="anon-block"> (...)</span>, która z powrotem przeniosła własność na pokrzywdzonych,</p> <p>- nie uczestniczył w rozmowach i spotkaniach z pokrzywdzonymi przed podpisaniem aktu notarialnego, pozostawał w zamiarze kupna przedmiotowej nieruchomości, zaś formę, treść oraz warunki ww. umowy omawiał z pokrzywdzonymi oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a (protokół z wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), co bezsprzecznie wskazuje zarówno na brak wiedzy oskarżonego co do wstępnych ustaleń pokrzywdzonych z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a ponadto na brak uczestnictwa oskarżonego w kwestii udzielania im rzekomej pożyczki pod zastaw nieruchomości, na co wskazują również zeznania samych pokrzywdzonych złożone w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r.;</p> <p>- nieruchomość obciążały liczne zadłużenia hipoteczne, których wysokość oscylowała w granicach 100.000,00 zł, co powinno mieć wpływ na ustalanie wartości przedmiotowej nieruchomości, przez co błędnie wskazano w zarzucie z aktu oskarżenia kwotę 260.000,00 zł jako wartość poniesionej przez pokrzywdzonych szkody (wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia 27 maja 2015 r.), podczas gdy obciążenia hipoteczne ustanowione na przedmiotowej nieruchomości, jak i również fakt przeniesienia prawa własności przedmiotowej nieruchomości na pokrzywdzonych winny stanowić bezwzględną przesłankę, którą należy uwzględnić wyliczając wartość nieruchomości, a tym samym wartość poniesionej przez pokrzywdzonych szkody oraz ustalenia czy doszło do wypełnienia przesłanek przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za ten czyn;</p> <p>ii. niewiarygodne są <strong> <!-- --> zeznania <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">T. J. (1)</span> </strong> w zakresie braku udziału <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w czynionych z nimi ustaleniach wstępnych, rozmowach dotyczących udzielenia im rzekomej umowy pożyczki, a ponadto faktu, iż po raz pierwszy pokrzywdzeni widzieli <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w momencie podpisania przez nich aktu notarialnego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. (protokoły z przesłuchań pokrzywdzonych z dnia<span class="anon-block">(...)</span>r.), co bezwzględnie wyklucza oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> jako osobę odpowiedzialną za ustalenia z pokrzywdzonymi co do formy, treści oraz warunków ww. umowy, które ustalał z nimi jedynie <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a ponadto tę samą wersję wydarzeń prezentuje <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wskazując, że przystępował do aktu notarialnego w celu zakupu przedmiotowej nieruchomości, nie posiadał wiedzy w zakresie wstępnych ustaleń <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z pokrzywdzonymi dot. wyżej wskazanej umowy (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. na pominięcie zasługują <strong> <!-- --> wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> w zakresie, iż nieruchomość została zwrócona pokrzywdzonym aktem notarialnym rozwiązania umowy sprzedaży pod warunkiem z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. a tę wersję wydarzeń potwierdzają zarówno zeznania pokrzywdzonych (protokoły z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.), a ponadto <span class="anon-block">H. B. (1)</span> podniósł w swych wyjaśnieniach, że nastąpiło przeniesienie prawa własności powrotnie na pokrzywdzonych z uwagi na liczne długi hipoteczne obciążające przedmiotową nieruchomość, a ponadto z uwagi na prośbę pokrzywdzonych motywowaną chęcią odzyskania prawa własności przedmiotowej nieruchomości (protokół z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r.),</p> <p>- wiarygodne są <strong> <!-- --> wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> w zakresie udziału <span class="anon-block">H. B. (1)</span> we wstępnych ustaleniach z pokrzywdzonymi dotyczących formy, treści oraz innych okoliczności towarzyszących zawarciu umowy z pokrzywdzonymi, co nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności w zeznaniach samych pokrzywdzonych, którzy podnoszą, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> widzieli po raz pierwszy podczas wizyty u notariusza (protokoły z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), co koreluje z wyjaśnieniami <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w tym zakresie (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), a wskazuje na fakt braku rzeczywistego powiązania <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z działaniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przed zawarciem umowy w formie aktu notarialnego i brak wiedzy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> co to wcześniejszych ustaleń <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z pokrzywdzonymi,</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong> polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości <span class="anon-block">H. B. (1)</span> co do zamiaru oszukania pokrzywdzonych, jego wiedzy co do samodzielnych działań <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w tym zakresie, mimo iż oskarżony nie miał wiedzy co do tych okoliczności, braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego specjalisty z zakresu wyceny nieruchomości, a ponadto pominięcia okoliczności zawarcia umowy z dnia z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. - aktu notarialnego na mocy którego doszło do powrotnego przeniesienia prawa własności przedmiotowej nieruchomości, złej ocenie powyższych kwestii i w konsekwencji niezasadnego przyjęcia, że pokrzywdzeni ponieśli szkodę w wysokości 335.000,00 zł, podczas gdy po stronie pokrzywdzonych na moment wyrokowania szkoda nie istniała ze względu na rozwiązanie umowy sprzedaży nieruchomości pod warunkiem, co wyklucza możliwość zasądzenia na rzecz <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">T. J. (1)</span> obowiązku naprawienia szkody i popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu przestępstwa, co zaś w konsekwencji doprowadziło do <strong> <!-- -->bezzasadnego przyjęcia sprawstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> jak i przyjęcia kwalifikacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a> </strong> , albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu, jak i uznaniu, że doszło do wypełnienia znamion z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>.</p> <p> <strong> <!-- -->XXVI. w zakresie czynu z pkt 18 wyroku dot. <span class="anon-block">P. M.</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>,</strong> poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie, iż:</p> <p>- nie uczestniczył on w udzielaniu pożyczki w formie aktu notarialnego pokrzywdzonemu <span class="anon-block">P. M.</span> oraz nie uczestniczył w okolicznościach związanych z przeniesieniem prawa własności nieruchomości porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> oraz <span class="anon-block">S. K. (1)</span>, przez co doprowadził <span class="anon-block">P. M.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w kwocie co najmniej 635.000,00 zł, a także działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wspólnie i w porozumieniu z ww. mimo, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w swoich wyjaśnieniach wskazuje, iż nie posiada wiedzy o okolicznościach będących przedmiotem zarzutu, nigdy nie spotkał pokrzywdzonego, nie uczestniczył w żadnej transakcji z pokrzywdzonym oraz nie wyłożył na nią gotówki, a ponadto nie posiadał kontaktu telefonicznego i osobistego z współoskarżonymi <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">S. K. (1)</span> (co znajduje potwierdzenie w Analizie KWP - w aktach sprawy), co wyklucza jego współudział w wydarzeniach objętych zarzutem (protokół z wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> <p>ii. pominięcie zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">P. M.</span> i świadka <span class="anon-block">T. M. (2)</span>, w zakresie w jakim nie wskazują oni na <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, jako osobę, która miałaby uczestniczyć w powyższych wydarzeniach, nigdy nie wspomina o oskarżonym, a ponadto stwierdza, iż został oszukany przez <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">S. K. (1)</span>, nie wymieniając w żadnym miejscu nazwiska <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (protokół z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. na pominięcie zasługują wyjaśnienia <span class="anon-block">S. K. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, w zakresie w jakim nie wskazują oni na jakikolwiek udział <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w zdarzeniach objętych zarzutem, a w konsekwencji przypisanie sprawstwa <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w sytuacji, gdy żaden z ww. oskarżonych nie wskazuje, ażeby <span class="anon-block">H. B. (1)</span> był stroną aktów z pokrzywdzonym, współdziałał z nimi w tym zakresie czy też wiedział o powyższych okolicznościach faktycznych;</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,</strong> polegających na błędnym przyjęciu stanu świadomości oskarżonego co do zamiaru oszukania pokrzywdzonego i jego wiedzy co do wszelkich okoliczności, w jakich <span class="anon-block">S. K. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> pozyskali nieruchomość od pokrzywdzonego, przyjęciu świadomości oskarżonego co do działań współoskarżonych, udziału <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w sprawie przeniesienia własności nieruchomości <span class="anon-block">P. M.</span>, wyrządzenia szkody przez oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oraz w szczególności braku ustalenia wartości nieruchomości objętej zarzutem przez biegłego sądowego z zakresu wyceny nieruchomości, a co w konsekwencji przyjęcia <strong> <!-- -->sprawstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1</a>, jak i przyjęcia kwalifikacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 kk</a>, </strong>albowiem nie sposób w tym przypadku stwierdzić o mieniu znacznej wartości, którego dotyczyć miał czyn zarzucany oskarżonemu, jak i uznaniu, że doszło do wypełnienia znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> będących postawą do przypisania sprawstwa oskarżonemu,</p> <p> <strong> <!-- -->XXVII. w zakresie czynu z pkt 22 wyroku dot. <span class="anon-block">R. M. (1)</span> (zarzut <span class="anon-block">(...)</span> aktu oskarżenia)</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 2 i 3 kpk</a> zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :</p> <p>1. mającą wpływ na treść wyroku <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj.:</p> <p>a. <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> </strong>, poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, przejawiającej się w przyjęciu, że:</p> <p>i. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> w zakresie dot. stosunków i znajomości łączących oskarżonego z <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span> oraz przedstawionego stanu faktycznego w przedmiocie zarzucanych oskarżonemu działań polegających na udzielaniu korzyści majątkowej <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span>;</p> <p>ii. nieistotne do poczynienia ustaleń faktycznych są <strong> <!-- -->zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> </strong> odnoszące się do wizyty w Agencji Nieruchomości Rolnych, w sytuacji gdy pokrzywdzony w swoich zeznaniach nie wskazywał, aby <span class="anon-block">H. B. (1)</span> udzielił korzyści majątkowej <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span>, co wskazuje, że taka sytuacja nie miała miejsca;</p> <p> <span class="anon-block"> (...)</span>. niewiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span> </strong>w zakresie twierdzeń, iż pozostawał z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w relacjach o charakterze wyłącznie służbowym w ramach pełnionej funkcji starszego specjalisty ds. rozdysponowania mienia i geodezji w Gospodarstwie Rolnym, Skarbu Państwa <span class="anon-block">S.</span>, w sekcji Gospodarowania Zasobem Oddziału Terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych w <span class="anon-block">P.</span>, zaś usługi wykonywane w ramach zawodu geodety miały charakter prywatny i pozostawały w oderwaniu od wykonywanej funkcji publicznej, oraz że nie otrzymywał od <span class="anon-block">H. B. (1)</span> korzyści majątkowej;</p> <p>iv. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">E. P.</span> </strong> - kierownik Agencji Nieruchomości Rolnych w <span class="anon-block">P.</span>, będącej przełożoną <span class="anon-block">R. M. (1)</span> - w zakresie twierdzeń mających uzasadnić rzekome udzielenie korzyści majątkowej <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span> - osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, tj. starszego specjalisty ds. rozdysponowania mienia i geodezji w Gospodarstwie Rolnym, Skarbu Państwa <span class="anon-block">S.</span>, w sekcji Gospodarowania Zasobem Oddziału Terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych w <span class="anon-block">P.</span> - przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, mimo braku podstaw do wyprowadzenia takiego wniosku z przytoczonych przez Sąd zeznań świadka;</p> <p>v. wiarygodne są <strong> <!-- -->zeznania świadków <span class="anon-block">T. A.</span> oraz <span class="anon-block">Ł. D. (1)</span>,</strong> mimo iż pozostają one w sprzeczności z wyjaśnieniami <span class="anon-block">R. M. (1)</span>, które w obliczu zgromadzonego materiału dowodowego zasługują na przymiot wiarygodności;</p> <p>vi. wiarygodne są <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> w zakresie twierdzeń, iż oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> udzielał korzyści majątkowej <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span> - osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, tj. starszego specjalisty ds. rozdysponowania mienia i geodezji w Gospodarstwie Rolnym, Skarbu Państwa <span class="anon-block">S.</span>, w sekcji Gospodarowania Zasobem Oddziału Terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych w <span class="anon-block">P.</span>, podczas gdy oskarżony nie ma bezpośredniej wiedzy na temat wydarzeń objętych zarzutem, nie uczestniczył w spotkaniach w Agencji Nieruchomości Rolnych, zaś jego wyjaśnienia składane były w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 kk</a> co powoduje, że powinny podlegać szczególnie wnikliwej ocenie i winny znajdować pozytywną weryfikację w pozostałym materiale dowodowym,</p> <p> <strong> <!-- -->co doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegających na przyjęciu, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w okresie od <span class="anon-block">(...)</span> r. w <span class="anon-block">P.</span> działając w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnienie przestępstw polegających na przejmowaniu nieruchomości, udzielał korzyści majątkowej <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span> - osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji, tj. starszego specjalisty ds. rozdysponowania mienia i geodezji w Gospodarstwie Rolnym, Skarbu Państwa <span class="anon-block">S.</span>, w sekcji Gospodarowania Zasobem Oddziału Terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych w <span class="anon-block">P.</span> - w wysokości 6000 zł oraz 4000 zł w zamian za wydanie przez Agencję Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w <span class="anon-block">P.</span> oświadczenia o nieskorzystaniu z prawa pierwokupu nieruchomości rolnych: [1] położonej w miejscowości <span class="anon-block">D.</span>, gm. <span class="anon-block">K.</span>, dla której Sąd Rejonowy w Kościanie prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą nr Kw (...)</span>.905, oraz [2] położonej w miejscowości <span class="anon-block">M.</span>, gm. <span class="anon-block">K.</span>, dla której Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">S.</span> Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w <span class="anon-block">M.</span> prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą nr Kw (...)</span>.516, a w konsekwencji <strong> <!-- -->doprowadziło do bezzasadnego przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">H. B. (1)</span> sprawstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 1)">art. 229 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65)">art. 65 kk</a>.</strong> </p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i § 2 kpk</a> w zw. z art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1)">art. 427 § 1 kpk</a>, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia wszystkich zarzuconych mu czynów, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">P.</span>.</p> <p>***</p> <p>Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył apelacją w całości<strong> <!-- --> obrońca oskarżonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> - adw. <span class="anon-block">T. J. (2)</span>.</strong> </p> <p>Zaskarżonemu wyrokowi zarzucając:</p> <p>1) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 punkt 2</a>) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kpk</a> </p> <p> <strong> <!-- -->- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku w postaci <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> </strong> poprzez dowolną ocenę dowodów z:</p> <p>A) wyjaśnień oskarżonego,</p> <p>B) wyjaśnień współoskarżonych, w tym w szczególności wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>,</p> <p>C) zeznań świadków, w tym w szczególności: <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span>, <span class="anon-block">Z. S. (1)</span>, <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, <span class="anon-block">K. C. (1)</span>. <span class="anon-block">J. W. (2)</span>, <span class="anon-block">G. T.</span>, <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, <span class="anon-block">M. S. (1)</span> oraz</p> <p>D) dowodów z dokumentów, w tym w szczególności analizy połączeń telefonicznych (k. 227-248, 3646- 3666), analizy kryminalnej (k. 250-283), aktów notarialnych (k. 1-233),</p> <p> <strong> <!-- -->skutkującą ustaleniem, że:</strong> </p> <p>a) oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony w istocie był członkiem tejże grupy przestępczej lub też by osoby wskazane jako członkowie grupy przestępczej tworzyli organizację mającą hierarchię, podział zadań, trwałe kierownictwo i dyscyplinę, oraz by oskarżony swym zamiarem obejmował udział w grupie mającej na celu stałe popełnianie przestępstw,</p> <p>b) oskarżony obejmował swym zamiarem zachowanie polegające na doprowadzeniu pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przyjęcia, że zamiarem oskarżonego było jedynie udzielanie pokrzywdzonym pożyczek,</p> <p>c) oskarżony grożąc pokrzywdzonemu <span class="anon-block">M. S. (1)</span> nożem zmusił go do podpisania kartki in blanco;</p> <p>2) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 punkt 4</a>) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kpk</a> </p> <p> <strong> <!-- -->- rażącą niewspółmierność kary</strong> poprzez orzeczenie wobec oskarżonego surowej kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 13 lat oraz surowej kary łącznej grzywny w wymiarze 500 stawek po 100 zł każda, choć oskarżony ma na utrzymaniu dwoje dzieci, nie ma wysokich kwalifikacji, a jego miesięczne dochody wynoszą ok. 3000 zł przez co kara ta jest nadmiernie surowa, a przez to nieadekwatna do celów kary i pozostałych zasad określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a> w szczególności takich jak: cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego oraz właściwości i warunki osobiste sprawcy.</p> <p>W związku z powołanymi zarzutami apelujący wniósł o:</p> <p>[1] - zmianę zaskarżonego wyroku we wskazanej części poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu pkt LX V - XCV wyroku czynów,</p> <p>[1a] - ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia wniosku apelacji wskazanego w punkcie [1] - o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji,</p> <p>[1b] ewentualnie, w dalszej kolejności, na wypadek nieuwzględnienia wniosków apelacji wskazanych w punktach [1] oraz [1a] o zmianę zaskarżonego wyroku w części, tj. w zakresie rozstrzygnięcia o karze poprzez orzeczenie względniejszej kary pozbawienia wolności oraz względniejszej kary grzywny w szczególności przy ustaleniu stawki dziennej na kwotę 50 zł.</p> <p>Nadto apelujący wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adwokata <span class="anon-block">T. J. (2)</span> zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w:</p> <p>1) postępowaniu po wydaniu wyroku przez Sąd pierwszej instancji, w tym za udział w posiedzeniu zażaleniowym 28.09.2022 sygn. akt II AKz 430/22 oraz</p> <p>2) postępowaniu odwoławczym według norm przepisanych, przy zastosowaniu 150 % stawki minimalnej (zmodyfikowanej do 400 % w toku postępowania odwoławczego) z uwagi na obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, które nic zostały opłacone nawet w części.</p> <p>***</p> <p>Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył apelacją <strong> <!-- -->obrońca oskarżonego <span class="anon-block">W. C. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">W. Z.</span>:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->I. </strong>W całości - co do zarzutów oskarżonego <span class="anon-block">W. C. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->II</strong>. Zarzucają mu:</p> <p> <strong> <!-- -->1.</strong> błędne ustalenia faktyczne:</p> <p> <strong> <!-- -->a</strong>. co do faktów, iżby oskarżony miał działać w zorganizowanej grupie przestępczej;</p> <p> <strong> <!-- -->b</strong>. co do faktów - odnośnie każdego z czynów, iżby oskarżony miał nie wykonać swoich obowiązków, w tym nie odczytać całości sporządzanych aktów notarialnych, czytać je fragmentarycznie, pomijać pewne fragmenty, nie udzielać oczekiwanych wyjaśnień, w końcu nie wydawać odpisów sporządzanych aktów notarialnych,</p> <p> <strong> <!-- -->c.</strong> co do ustalenia jakoby miał działać w wyniku z góry powziętego zamiaru;</p> <p> <strong> <!-- -->2.</strong> naruszenie prawa procesowego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny dowodów:</p> <p> <strong> <!-- -->a.</strong> oddalenie pytań obrony w stosunku do <span class="anon-block">P. B.</span> dotyczących przebiegu poszczególnych aktów notarialnych - na rozprawie w dniu 23.01.2014 - a przez to nie wyjaśnienie okoliczności przebiegu tych aktów;</p> <p> <strong> <!-- -->b.</strong> brak ustalenia czy pokrzywdzeni otrzymywali wypisy aktów notarialnych;</p> <p> <strong> <!-- -->c</strong>. w zakresie oceny zeznań pokrzywdzonych co do działań oskarżonego <span class="anon-block">W. C.</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->d.</strong> oceny wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">P. B.</span> co do działań oskarżonego <span class="anon-block">W. C.</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->e</strong>. w zakresie oceny wyjaśnień pozostałych oskarżonych - co do działań oskarżonego <span class="anon-block">W. C.</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->3.</strong> naruszenie prawa procesowego w postaci wewnętrznej sprzeczności w treści zarzutów, oraz w uzasadnieniu Sądu - poprzez przyjęcie, iż z jednej strony oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim - a z drugiej strony poprzez przypisanie oskarżonemu niewykonanie obowiązków, czy wręcz niezachowanie należytej staranności (zarzut CLVII);</p> <p> <strong> <!-- -->4. </strong>ewentualne naruszenie prawa materialnego w postaci:</p> <p> <strong> <!-- -->a.</strong> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 kk</a> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;</p> <p> <strong> <!-- -->b</strong>. zbiegu przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 §2 kk</a> </p> <p> <strong> <!-- -->5</strong>. ewentualnie w braku uwzględnienia wcześniejszych zarzutów rażącą surowość orzeczonej kary pozbawienia wolności;</p> <p> <strong> <!-- -->III. wnosząc o:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->1</strong>. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów z powodu nie wyczerpania ich znamion w działaniach oskarżonego;</p> <p> <strong> <!-- -->2.</strong> w braku uwzględnienia wniosku z pkt 1 - a przy uwzględnieniu zarzutów naruszenia prawa materialnego, zakwalifikowanie zarzuconych oskarżonemu czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 §2 kk</a> i wymierzenie mu kary na podstawie tego przepisu;</p> <p> <strong> <!-- -->3.</strong> ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karach i wymierzenie oskarżonemu sprawiedliwiej kary;</p> <p> <strong> <!-- -->4. </strong>ewentualnie ,jeżeli sąd uzna, iż materiał zebrany w sprawie nie jest wystarczający do wydania merytorycznego orzeczenia wnoszę o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p>***</p> <p>Apelację od powołanego na wstępie wyroku wywiódł<strong> <!-- --> obrońca oskarżonego <span class="anon-block">D. G. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">Ł. M.</span>, </strong>zaskarżając go w całości.</p> <p>Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania </strong>- <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>,</strong> poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji tego poczynienie niesłusznych <strong> <!-- -->ustaleń</strong>, zgodnie z którymi oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona zarzucanych mu przestępstw w sposób opisany szczegółowo w treści poszczególnych zarzutów, podczas gdy materiał dowodowy oceniony w sposób prawidłowy do wniosku takiego nie prowadzi.</p> <p>Wskazując na powyższe apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.</p> <p>Na wypadek, gdyby Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska obrony o niewinności oskarżonego, podniósł zarzut ewentualny rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary i domagając się jej znaczącego złagodzenia.</p> <p>Ponadto wniósł o zasądzenie na swoja rzecz kosztów obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu drugoinstancyjnym - przed Sądem Apelacyjnym w <span class="anon-block">P.</span>, które nie zostały zapłacone choćby w części.</p> <p>Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył w całości na korzyść <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. R. (1)</span> jego obrońca – adw. <span class="anon-block">C. W.</span>, </strong>który w wywiedzionej apelacji zarzucił mu:</p> <p> <strong> <!-- -->1</strong>. <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art 92 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, polegającą na przeprowadzeniu dowolnej, fragmentarycznej i sprzecznej z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów, zamiast dokonania swobodnej oceny tych dowodów z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności polegającą na:</p> <p> <strong> <!-- -->a</strong>. nierozważeniu w sposób wyczerpujący wyjaśnień osk. <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i w konsekwencji niezasadnym pominięciu wyjaśnień wymienionego jako pełnowartościowego dowodu wskazującego na brak winy oskarżonego <span class="anon-block">P. R. (1)</span> w zakresie popełnienia przypisanych mu czynów;</p> <p> <strong> <!-- -->b</strong>. bezpodstawnym przecenieniu wartości dowodowej wyjaśnień osk. <span class="anon-block">P. B. (1)</span> jako źródła dowodowego wskazującego na sprawstwo czynów zarzucanych osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu wyjaśnień tego pierwszego oskarżonego w kierunku braku podstaw do przypisania osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span> przestępstw wymienionych w akcie oskarżenia i w konsekwencji mylnym przyjęciu, iż wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> stanowią jednoznaczny dowód sprawstwa oskarżonego w sytuacji, gdy wyjaśnienia wymienionego nie korespondowały z innymi dowodami w sprawie (wyjaśnieniami pozostałych współoskarżonych oraz zeznaniami pokrzywdzonych), były niespójne, niekonsekwentne i nacechowane próbą umniejszenia własnej roli w popełnieniu czynów przypisanych <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i innym oskarżonym;</p> <p> <strong> <!-- -->c.</strong> pominięciu jako pełnowartościowego dowodu wyjaśnień osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span>, w sytuacji kiedy wyjaśnienia wymienionego składane na etapie postępowania sądowego w wielu elementach korespondowały z wyjaśnieniami innych współoskarżonych, w tym osk. <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a także z zeznaniami niemal wszystkich pokrzywdzonych, tworząc istotny dowód braku podstaw do przypisania <span class="anon-block">P. R. (1)</span> sprawstwa czynów zarzucanych mu aktem oskarżenia;</p> <p> <strong> <!-- -->d.</strong> nierozważeniu znaczenia dla prawidłowej karnoprawnej oceny zachowania oskarżonego faktu działania przez osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span> na polecenia osk. <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, jako właściciela lombardu <span class="anon-block"> (...)</span>, będącego zleceniodawcą czynności realizowanych później przez <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->e.</strong> nieuwzględnieniu przy analizie zebranych w sprawie dowodów faktu wykonywania przez osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span> czynności technicznych w postaci: odbierania telefonów, przekazywania informacji i dokumentów pozostawianych przez klientów lombardu, prowadzenia lombardu, zawożenia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w miejsca jego spotkań z osobami trzecimi;</p> <p> <strong> <!-- -->f.</strong> niezasadnym wykazywaniu w postępowaniu sądowym rozbieżności pomiędzy wyjaśnieniami osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span> złożonymi w śledztwie, a wyjaśnieniami złożonymi na etapie postępowania sądowego i w konsekwencji budowanie karnoprawnej oceny zachowania wymienionego w kierunku rzekomo małej wiarygodności jego wyjaśnień;</p> <p> <strong> <!-- --> 2.obrazę przepisów postępowania,</strong> która miała wpływ na treść zaskarżanego orzeczenia a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8)">art. 8 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art. 92 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, polegającą na bezpodstawnym oparciu wniosków co do sprawstwa oskarżonego m.in. na podstawie wyroku Sądu Rejonowego <span class="anon-block">P.</span> w <span class="anon-block">P.</span> sygn. akt: <span class="anon-block">(...)</span> i niekierowanie się przy ferowaniu wyroku zasadą indywidualizacji odpowiedzialności karnej (winy), zamiast zasadą samodzielności jurysdykcyjnej, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8)">art. 8 kodeksu postępowania karnego</a> i związaną z nią zasadą indywidualizacji odpowiedzialności karnej każdego z oskarżonych;</p> <p> <strong> <!-- -->3.</strong> obrazę przepisów prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zachowanie osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span> opisane w akcie oskarżenia nosiło cechy działania przestępczego w ramach zorganizowanej grupy, mającej na celu popełnianie przestępstw;</p> <p> <strong> <!-- -->4.</strong> obrazę przepisów prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> poprzez niezasadne przyjęcie przy kwalifikacji prawnej przypisanych osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span> czynów dopuszczenia się ciągu przestępstw;</p> <p> <strong> <!-- -->5.</strong> błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że:</p> <p> <strong> <!-- -->a</strong>. treść zeznań pokrzywdzonych ma stanowić dowód popełnienia przez osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span> przestępstw przypisanych mu w akcie oskarżenia, w sytuacji gdy z zeznań pokrzywdzonych nie wynika sprawstwo tego oskarżonego;</p> <p> <strong> <!-- -->b.</strong> treść wyjaśnień oskarżonych ma stanowić dowód popełnienia przez osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span> przestępstw przypisanych mu w akcie oskarżenia, w sytuacji gdy z wyjaśnień oskarżonych nie wynika sprawstwo <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->c.</strong> treść nagrań rozmów telefonicznych prowadzonych przez osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span> z <span class="anon-block">P.</span>, <span class="anon-block">M. S. (1)</span>, <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">P.</span>, <span class="anon-block">A. S. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (2)</span> ma wskazywać na sprawstwo wymienionego oskarżonego w sytuacji, gdy wyżej przywołane osoby nie miały żadnego kontaktu z tym oskarżonym i nie występowały w postępowaniu jako pokrzywdzeni czynami przypisywanymi <span class="anon-block">P. R. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->d.</strong> treść wyjaśnień poszczególnych oskarżonych ma wskazywać na sprawstwo osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span> w zakresie popełnienia czynów przypisanych wymienionemu aktem oskarżenia;</p> <p> <strong> <!-- -->e</strong>. treść zeznań pokrzywdzonych w osobach: <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span>, <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>, <span class="anon-block">A. S. (4)</span> oraz małżeństwa <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">R. K. (1)</span> ma wskazywać na sprawstwo osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span> w zakresie przypisanych wymienionemu aktem oskarżenia czynów;</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> apelujący wniósł o:</p> <p>- zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie osk. <span class="anon-block">P. R. (1)</span> od popełnienia wszystkich zarzucanych mu i przypisanych w wyroku przestępstw, ewentualnie:</p> <p>- w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a> - o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>***</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżyła w części dotyczącej<strong> <!-- --> oskarżonego, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, </strong>jego obrońca substytucyjny<strong> <!-- --> - adw. <span class="anon-block">N. W.</span> </strong>w całości, zarzucając mu:</p> <p>1) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to:</p> <p>a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)"> <strong> <!-- -->art. 2 § 2 k.p.k</strong>.</a> poprzez naruszenie wymogu opierania wszelkich rozstrzygnięć na prawdziwych ustaleniach faktycznych, a więc takich, które zostały udowodnione, a zatem wykazane wiarygodnymi dowodami;</p> <p>b) <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 k.p.k.</a>,</strong> polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnieniu przez Sąd okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> poprzez:</p> <p>- dokonanie przez Sąd oceny dowodu z <strong> <!-- -->wyjaśnień <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span> </strong>niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i dowolne wyprowadzanie z treści tych wyjaśnień daleko idących wniosków i domniemań faktycznych na niekorzyść <span class="anon-block">M. B.</span>, które to, nie będąc potwierdzone żadnymi innymi bezpośrednimi dowodami, ostatecznie doprowadziły do skazania oskarżonego;</p> <p>- dokonanie przez Sąd oceny dowodu z <strong> <!-- -->wyjaśnień <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span> </strong>niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i dowolne wyprowadzanie z treści tych wyjaśnień daleko idących wniosków i domniemań faktycznych na niekorzyść <span class="anon-block">M. B.</span>, które to, nie będąc potwierdzone żadnymi innymi bezpośrednimi dowodami, ostatecznie doprowadziły do skazania oskarżonego;</p> <p>- błędne przyjęcie przez Sąd, że <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> nie mają waloru wiarygodności, podczas gdy ich treść jest konsekwentna, spójna i logiczna, a przy tym znajduje potwierdzenie w innych dowodach, przede wszystkim w wyjaśnieniach <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span>;</p> <p>- poczynienie przez Sąd ustaleń dotyczących popełnienia przez <span class="anon-block">M. B.</span> przypisanych mu przez Sąd przestępstw „w oparciu o wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span>", przy całkowitym zdyskredytowaniu <strong> <!-- -->wyjaśnień <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> co do przebiegu zdarzeń objętych postępowaniem w tej sprawie, pomimo że w treści wyjaśnień <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span>, w części odnoszącej się do <span class="anon-block">M. B.</span>, jak i w wyjaśnieniach samego oskarżonego, brak jest jakichkolwiek sprzeczności mogących obciążyć <span class="anon-block">M. B.</span> w zakresie zarzucanych mu czynów w przedmiotowej sprawie;</p> <p>- dokonanie przez Sąd ustaleń co do sprawstwa <span class="anon-block">M. B.</span> w zakresie czynu <strong> <!-- -->z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 §1 k.k.</a> </strong> poprzez powielenie stanowiska oskarżyciela publicznego i równocześnie brak poczynienia przez Sąd samodzielnej oceny materiału dowodowego;</p> <p>- błędne przyjęcie, że w okresie od <span class="anon-block">(...)</span> r. w <span class="anon-block">P.</span> działała zorganizowana grupa przestępcza, mająca na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, polegających na wprowadzaniu pokrzywdzonych w błąd lub wyzyskiwaniu ich błędu w celu przejęcia należących do nich nieruchomości, której członkiem <em> <!-- -->„od samego początku"</em> był <span class="anon-block">M. B.</span>;</p> <p>- dowolne i niepoparte wystarczającym materiałem dowodowym uznanie przez Sąd podziału ról i zadań w rzekomo istniejącej grupie przestępczej, gdzie <span class="anon-block">M. B.</span> (jak w akcie oskarżenia) określony został jako osoba <em> <!-- -->„współfinansująca pożyczki z uwagi na dysponowanie określonym statusem materialnym i dzieląca się zyskami z członkami grupy";</em> </p> <p>- wadliwe przyjęcie przez Sąd, że niekwestionowane przez oskarżonych, łączące ich więzy pokrewieństwa i znajomości, mogą uzasadniać istnienie grupy przestępczej;</p> <p>- błędne ustalenie przez Sąd, że <span class="anon-block">M. B.</span>, jak i pozostali oskarżeni, funkcjonowali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, kiedy do tego, by mówić o istnieniu tego rodzaju grupy i popełnieniu przestępstwa uczestnictwa w niej, konieczne jest posiadanie przez grupę kierownictwa i występowanie w niej powiązań o charakterze hierarchicznym i organizacyjnym, czego brak jest w sprawie, a więc nie ma możliwości przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 §1 k.k.</a>;</p> <p>- bezpodstawne uznanie przez Sąd, jakoby <span class="anon-block">M. B.</span> <em> <!-- -->„nawet w czasie, gdy przebywał w zakładzie karnym, finansował przestępczą działalność grupy",</em> co odbywało się przez kontakt telefoniczny i widzenia z członkami grupy bądź za pośrednictwem jego żony;</p> <p>- wadliwe przyjęcie przez Sąd, że analiza połączeń telefonicznych pomiędzy oskarżonymi, sporządzona w postępowaniu przygotowawczym, może stanowić dowód na istnienie w sprawie zorganizowanej grupy przestępczej i uczestnictwo w niej <span class="anon-block">M. B.</span>, bowiem, jak wynika z wyjaśnień pozostałych oskarżonych, to nikt „<em> <!-- -->nie robił"</em> z <span class="anon-block">M. B.</span> wspólnie „interesów", a oskarżony w żaden sposób nie <em> <!-- -->„finansował</em>" podejmowanych przez nich działań, co więcej <span class="anon-block">M. B.</span>, w okresie objętym zarzutami, ukrywał się, odbywał karę pozbawienia wolności bądź nie było z nim kontaktu;</p> <p>- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych przez <span class="anon-block">P. B.</span>, w złożonych przez niego wyjaśnieniach, a uznanych przez Sąd za wiarygodne, w jakich odnosił się do <span class="anon-block">M. B.</span>, podając, że:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Ja z <span class="anon-block">M. B. (1)</span> nie miałem kontaktu większego, od kiedy się ukrywał, później przebywał w więzieniu. Trudno się dokładnie wypowiedzieć co do tej grupy"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Były początkowo takie przypadki, w których uczestniczył przy pożyczkach <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, bo potem zaczął się ukrywać, kiedy nie było problemów z klientami";</em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Były różne gradacje tych oszustw, natomiast w przypadkach, gdzie występował <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i udzielaliśmy z <span class="anon-block">P.</span> pożyczek, nie było konfliktów z klientami, którzy dostawali pożyczki"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Pamiętam sytuację, że byłem ja, <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, i za plecami <span class="anon-block">H. B.</span> pożyczyliśmy kwotę 15 tysięcy złotych państwu <span class="anon-block">K.</span> spod <span class="anon-block">G.</span>. Oni w szybkim czasie oddali pożyczkę i przepisaliśmy z powrotem nieruchomość na nich"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), co było w okresie, jaki nie jest objęty aktem oskarżenia w przedmiotowej sprawie, i jest zgodne z wyjaśnieniami <span class="anon-block">M. B.</span>, i dalej, że;</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„[<span class="anon-block">M. P.</span>] mówił, że dysponuje też pieniędzmi <span class="anon-block">M. B.</span>, ale w tym dniu, gdy wypłacał te pieniądze z banku, to był sam i <span class="anon-block">M.</span> przy tym nie było”</em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Pieniądze na pożyczkę <span class="anon-block">P.</span> wykładał <span class="anon-block">M.</span>, ale nie wiem, czy to były pieniądze ze wspólnej kasy i czy tam nie były też pieniądze <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, ale na pewno go nie było przy tej transakcji"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Kolejną nieruchomość, o której chciałbym opowiedzieć, tj. nieruchomość należąca do pana <span class="anon-block">Z. S. (1)</span>. <span class="anon-block">M.</span> wtedy wypłacił mi 5 tysięcy złotych za pomoc, natomiast zabronił informować <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, ponieważ twierdził, że część pieniędzy pochodzi od <span class="anon-block">M. B.</span> na tę pożyczkę. <span class="anon-block">M. B.</span> nie brał żadnego udziału w tej transakcji, a z tego, co pamiętam, to wtedy się ukrywał"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Chciałem teraz powiedzieć o przypadku państwa <span class="anon-block">P.</span>, <span class="anon-block">R. P. (1)</span>. <span class="anon-block">P.</span> tę pożyczkę uzyskali. <span class="anon-block">M.</span> mówił, że wtedy dysponował pieniędzmi <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, i część tych pieniędzy, według słów <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, miała być od <span class="anon-block">M. B. (1)</span>. Ja nigdy nie byłem przy jego rozliczeniach z <span class="anon-block">M. B. (1)</span>." </em>(protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>„<em> <!-- -->Nie przypominam sobie, w jakich proporcjach, kto wykładał pieniądze na tę pożyczkę, był tam <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, nie wykluczam, że ja. Wiem, że <span class="anon-block">M. P. (1)</span> dysponował jakąś kwotą od <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, nie wiem jaką proporcją. Bo jego, tak jak mówiłem wcześniej, nie było z powodów takich jak ukrywanie się, czy pobyt w więzieniu. <span class="anon-block">M. B. (1)</span> przy tych transakcjach nigdy nie było"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Dokładnych rozliczeń <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">M. B. (1)</span> wtedy nie znałem"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Co do wspólnych rozliczeń, to trudno mi sprecyzować, ja nie wnikałem w to, jakie rozliczenia wspólne mieli <span class="anon-block">M. B. (1)</span> z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>" ; </em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Ja z relacji <span class="anon-block">M. P. (1)</span> wiem o wkładzie <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, ale jakie to były kwoty i w jakiej części partycypował <span class="anon-block">M. B. (1)</span> w pożyczce, tego nie wiem" </em>(protokół rozprawy dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Teraz wiem, że nieprawdą było to, że <span class="anon-block">M. B. (1)</span> partycypował w niektórych pożyczkach, tak jak mi to mówił <span class="anon-block">P.</span>. <span class="anon-block">P.</span> mi tak wtedy mówił, żeby piętrzyć koszty i żeby z obiecanych dla mnie pieniędzy nie dać mi to, co było ustalone, bo jak twierdził, część musiał dostać <span class="anon-block">M. B. (1)</span>"; </em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>„<em> <!-- -->Powiedziałem, że wiem teraz, że nie zawsze było tak, jak mówił mi <span class="anon-block">P.</span> o partycypowaniu w pożyczce <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, że to była prawda. Ja nie znałem rozliczeń <span class="anon-block">P.</span> z <span class="anon-block">B.</span> i na ten temat wiedziałem to, co mówił <span class="anon-block">P.</span>. Nie miałem takich informacji od <span class="anon-block">M. B. (1)</span>";</em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Z relacji <span class="anon-block">M. P. (1)</span> wiem, przy których nieruchomościach wykładane były pieniądze <span class="anon-block">M. B. (1)</span>"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Chciałbym powiedzieć, że jak <span class="anon-block">M. P. (1)</span> twierdził, że pieniądze pochodzą od <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, jak w przypadku opisywanego <span class="anon-block">P.</span>, to <span class="anon-block">P.</span> twierdził, że pieniądze pochodzą od <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, żeby nic nie mówić <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, że <span class="anon-block">P.</span> wykorzystuje jego pieniądze bez jego wiedzy";</em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Było w tym dużo niekonsekwencji, dlatego z perspektywy czasu uważam, że to co mówiłem o ich wspólnych rozliczeniach i wspólnej kasie, to w wielu przypadkach <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, delikatnie mówiąc, mijał się z prawdą"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Nie wierzę, że <span class="anon-block">M. P. (1)</span> przekazywał te kwoty, o których mówił, żonie <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, ponieważ uważam, że mówił tak po to, aby piętrzyć koszty. Nie wiem, jakie byty między nimi rozliczenia, ale na pewno nie takie, o których mówi <span class="anon-block">P.</span>";</em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Uważam, że [<span class="anon-block">P.</span>] po prostu kłamał, że ma takie, a nie inne rozliczenia z <span class="anon-block">M. B. (1)</span>"; </em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„<span class="anon-block">P.</span> mówił, że oddaje połowę pieniędzy żonie <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, kiedy ten przebywał w więzieniu, a wiem, że sytuacja materialna żony <span class="anon-block">M. B. (1)</span> była zła. Skoro przekazywałby takie wysokie kwoty, to żona <span class="anon-block">M. B. (1)</span> nie narzekałaby na problemy finansowe"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>„<em> <!-- -->Nie podtrzymuję wyjaśnień w kwestii dotyczącej współfinansowania pożyczek przez <span class="anon-block">M. B. (1)</span>. W tamtym czasie <span class="anon-block">M. P. (1)</span> twierdził, że pieniądze są wspólne, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, że jeździ do <span class="anon-block">L.</span>, czyli żony <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, jak również, że po sprzedaży nieruchomości zawozi jej pieniądze, jak i jakiemuś księgowemu. Ja nie twierdzę, że <span class="anon-block">M. B. (1)</span> nie miał rozliczeń z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, natomiast na dzień dzisiejszy jestem przekonany, że twierdzenia <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, że zawozi pieniądze do <span class="anon-block">L.</span>, były to twierdzenia po to żeby umniejszyć kwoty wypłacone mi czy <span class="anon-block">G.</span>";</em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„O udziale <span class="anon-block">M. B. (1)</span> wiem tylko z przekazu <span class="anon-block">M. P. (1)</span>";</em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„<span class="anon-block">M. P. (1)</span> sam w kilku przypadkach, jeśli chodzi o udział <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, to przyznał, że pieniądze wziął dla siebie"; </em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>„<em> <!-- --> <span class="anon-block">M. B. (1)</span> brał udział w pożyczkach dla państwa <span class="anon-block">K.</span>, co nie jest objęte zarzutami. Oni pieniądze zwrócili, nieruchomość został przepisana"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> </dl> <p>- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych przez <span class="anon-block">M. P.</span>, w złożonych przez niego wyjaśnieniach, w jakich stwierdził, że:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„<span class="anon-block">M. B. (1)</span> uczestniczył w udzielaniu pożyczek przeze mnie tylko w tym sensie, że pożyczał mi pieniądze, które ja dalej pożyczałem";</em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>„<span class="anon-block">M. B. (1)</span> mnie tylko wspomagał finansowo, bo siedział w więzieniu";</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Chciałbym się odnieść do swoich wyjaśnień, które złożyłem odnośnie <span class="anon-block">M. B. (1)</span>. Podtrzymuję to, co powiedziałem, bo <span class="anon-block">M. B. (1)</span> tylko wykładał mi pieniądze, pożyczał, a nie wiedział, jakie umowy sporządzam"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> </dl> <p>- błędne przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">M. B.</span> działał z bezpośrednim i kierunkowym zamiarem wyzyskania błędu u pokrzywdzonych: <span class="anon-block">D. Ś.</span>, <span class="anon-block">Z. S.</span>, <span class="anon-block">R. P.</span>, A. <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">K. C.</span>, <span class="anon-block">A. S.</span>, <span class="anon-block">S. P.</span>, <span class="anon-block">A. S.</span>, <span class="anon-block">J. P.</span>, <span class="anon-block">J. W.</span> i <span class="anon-block">M. M.</span>, w celu osiągnięcia, korzyści majątkowej, jak i że w chwili zawierania poszczególnych umów przez pokrzywdzonych, oskarżony obejmował swym zamiarem okoliczność tego, że pokrzywdzeni rozporządzają mieniem z niekorzyścią dla siebie, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, by <span class="anon-block">M. B.</span> posiadał taki zamiar, gdyż brak jest danych pozwalających na ustalenie tego, jaką kwotę pieniędzy oskarżony przekazał na rzecz <span class="anon-block">M. P.</span> i lombardu <span class="anon-block"> (...)</span>, jak ta kwota została rozdysponowana, przez kogo, jaką oskarżony miał wiedzę na temat warunków poszczególnych umów zawieranych przez pokrzywdzonych, których treści oskarżony nie kształtował, a jednocześnie brak jest w sprawie jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby na istnienie porozumienia pomiędzy <span class="anon-block">M. B.</span> a innymi oskarżonymi (co najmniej w chwili zawarcia umowy), obejmującego wspólną realizację ustawowych znamion oszustwa; umowy zawierali pozostali oskarżeni (głównie <span class="anon-block">P. B.</span>, <span class="anon-block">M. P.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span>), którzy prowadzili negocjacje z pokrzywdzonymi, oglądali nieruchomości, stawali do aktów notarialnych i to pomiędzy nimi a pokrzywdzonymi dochodziło do przekazywania pieniędzy;</p> <p>- brak dostrzeżenia przez Sąd, że przedmiotowa sprawa jest w znacznej mierze sporem o charakterze cywilnym, gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika wprost, by oskarżeni mieli na celu oszukanie i wyłudzenie od poszczególnych pokrzywdzonych pieniędzy i nieruchomości;</p> <p>- niewzięcie przez Sąd pod uwagę zasady swobody umów, w myśl której strony umowy mogą określić stosunek prawny wedle swojego uznania;</p> <p>- nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności, że pokrzywdzeni, starając się o udzielnie pożyczki, pożyczając kolejne pieniądze, czy decydując się na umowę przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie, uzyskując przy tym skromne dochody, podejmowali pewne ryzyko gospodarcze;</p> <p>- bezpodstawne ustalenie przez Sąd, jakoby <span class="anon-block">M. B.</span> działał z <em> <!-- -->„zamiarem oszustwa</em>" i „<em> <!-- -->przymusowego wyzysku"</em> pokrzywdzonych: <span class="anon-block">D. Ś.</span>, <span class="anon-block">Z. S.</span>, <span class="anon-block">R. P.</span>, A. <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">K. C.</span>, <span class="anon-block">A. S.</span>, <span class="anon-block">S. P.</span>, <span class="anon-block">A. S.</span>, <span class="anon-block">J. P.</span>, <span class="anon-block">J. W.</span> i <span class="anon-block">M. M.</span>, podczas gdy oskarżony nie miał wiedzy co do stanu fizycznego i psychicznego tych pokrzywdzonych, ich położenia finansowego, jak i nie miał żadnego wpływu na treść i warunki poszczególnych umów zawieranych przez pokrzywdzonych z pozostałymi oskarżonymi;</p> <p>- nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności, że <span class="anon-block">M. B.</span> nie kontaktował się z pokrzywdzonymi, nie dokonywał sprawdzenia stanu prawnego nieruchomości w księgach wieczystych, nie ustalał terminów spotkań z pokrzywdzonymi, nie odbierał pokrzywdzonych z różnych punktów miasta, nie uczestniczył w spotkaniach pokrzywdzonych z oskarżonymi, nie decydował o ustaleniu wysokości pożyczki dla pokrzywdzonych, nie stawał do aktów notarialnych, nie przekazywał pieniędzy pokrzywdzonym, nie korzystał z pomocy prawnej <span class="anon-block">K. R.</span> w ramach tej sprawy, jak i nie był stroną postępowań sądowych wytoczonych przez oskarżonych pokrzywdzonym lub odwrotnie;</p> <p>- błędne przyjęcie przez Sąd, że w przypadku <span class="anon-block">M. B.</span> zeznania pokrzywdzonych: <span class="anon-block">D. Ś.</span>, <span class="anon-block">Z. S.</span>, <span class="anon-block">R. P.</span>, A. <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">K. C.</span>, <span class="anon-block">A. S.</span>, <span class="anon-block">S. P.</span>, <span class="anon-block">A. S.</span>, <span class="anon-block">J. P.</span>, <span class="anon-block">J. W.</span> i <span class="anon-block">M. M.</span> są <em> <!-- -->„najistotniejszym dowodem"</em> w sprawie i mogą stanowić podstawę przypisania oskarżonemu przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, podczas gdy żaden z pokrzywdzonych nie wskazuje na faktyczny udział <span class="anon-block">M. B.</span> w przestępczym procederze;</p> <p>- nieprawidłowe uznanie przez Sąd, jakoby <span class="anon-block">M. B.</span>, odbywając karę, telefonicznie lub za pośrednictwem widzeń z żoną i innymi oskarżonymi mógł <em> <!-- -->„wprowadzić pokrzywdzonych w błąd",</em> kształtować treść i warunki umów zawieranych przez pokrzywdzonych, jak i <em> <!-- -->„finansować działalność zorganizowanej grupy przestępczej",</em> gdyż w realiach odbywania kary pozbawienia wolności nie jest to możliwe, a w sprawie w żaden sposób nie zostało wykazane wiarygodnymi dowodami;</p> <p>- <strong> <!-- -->niewłaściwe ustalenie przez Sąd wartości nieruchomości</strong> wskazanych w przypisanych <span class="anon-block">M. B.</span> przez Sąd przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w oparciu o sporządzony przez rzeczoznawcę w toku postępowania przygotowawczego operat szacunkowy <em> <!-- -->(„analizę oszacowania prawdopodobnej wartości rynkowej nieruchomości")</em>, który jest jedynie opinią rzeczoznawcy o wartości nieruchomości, i dokonanie oceny rzetelności tego operatu wyłącznie na podstawie zeznań pokrzywdzonych, składanych w toku procesu w sprawie, bez weryfikacji wartości tych nieruchomości za pomocą opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu wyceny i szacowania nieruchomości;</p> <p>- błędne uznanie przez Sąd zeznań pokrzywdzonych <span class="anon-block">D. Ś.</span>, <span class="anon-block">Z. S.</span>, <span class="anon-block">R. P.</span>, A. <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">K. C.</span>, <span class="anon-block">A. S.</span>, <span class="anon-block">S. P.</span>, <span class="anon-block">A. S.</span>, <span class="anon-block">J. P.</span>, <span class="anon-block">J. W.</span> i <span class="anon-block">M. M.</span> za wiarygodne w zakresie wartości nieruchomości, mających stanowić przedmioty przypisanych <span class="anon-block">M. B.</span> przez Sąd przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, podczas gdy zeznania te nie zostały potwierdzone żadnym innym miarodajnym dowodem, w szczególności dowodem z opinii biegłego z dziedziny wyceny i szacowania nieruchomości;</p> <p>c) <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 §1 k.p.k.</a> </strong> poprzez nieprawidłowe, niespełniające zakreślonych przepisem wymogów uzasadnienie wyroku, oparcie go na nieprawidłowej i niepełnej ocenie dowodów i okoliczności, w sposób powielający ustalenia oskarżyciela publicznego co do przestępstw na szkodę poszczególnych pokrzywdzonych, zawarte w akcie oskarżenia, oraz niewyjaśnienie zachodzących wątpliwości odnośnie do popełnienia przez oskarżonego <span class="anon-block">M. B.</span> zarzucanych mu czynów i przypisanie ich na jego niekorzyść;</p> <p>d) <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 §1 k.p.k.</a> </strong> poprzez brak dopuszczenia przez Sąd z urzędu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu wyceny i szacowania nieruchomości na okoliczność wartości nieruchomości wskazanych w przypisanych <span class="anon-block">M. B.</span> przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, w sytuacji gdy operat szacunkowy, sporządzony przez rzeczoznawcę na potrzeby sprawy w toku postępowania przygotowawczego, był niepełny i niezrozumiały, a oskarżeni od początku kwestionowali jego prawidłowość, natomiast Sąd musiał dokonywać ustaleń w zakresie wniosków operatu w oparciu o zeznania pokrzywdzonych;</p> <p>2) na podstawie art, 438 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (pkt. 1)">pkt 1 k.p.k.</a> <strong> <!-- -->obrazę prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 §1 k.k.</a> </strong> poprzez jego zastosowanie i zasądzenie od <span class="anon-block">M. B.</span> solidarnego z pozostałymi oskarżonymi obowiązku naprawienia szkody, pomimo że oskarżony, przekazując pieniądze na rzecz <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i lombardu <span class="anon-block"> (...)</span> nie uzyskał żadnej korzyści majątkowej w sposób przyjęty w opisie przypisanych mu przez Sąd przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, jak i nie miał zamiaru, by współoskarżeni uzyskali tego rodzaju korzyść na skutek jakichkolwiek oszukańczych zabiegów stosowanych wobec pokrzywdzonych, oraz w sytuacji braku ustalenia przez Sąd rzeczywiście poniesionej przez pokrzywdzonych szkody;</p> <p>3) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> <strong> <!-- -->błąd w ustaleniach faktycznych</strong>, będący rezultatem powyższych naruszeń prawa procesowego, polegający na przyjęciu, że oskarżony <span class="anon-block">M. B.</span> dopuścił się przypisanych mu przez Sąd przestępstw, gdy tymczasem ustalenia Sądu sprzeczne są z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i tak:</p> <p>- co do przestępstwa z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 §1 k.k.</a> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że okolicznościami świadczącymi o tym, że <span class="anon-block">M. B.</span> popełnił to przestępstwo miał być fakt przekazania przez oskarżonego pieniędzy na rzecz <span class="anon-block">M. P.</span> i lombardu <span class="anon-block"> (...)</span>, jak i utrzymywanie przez <span class="anon-block">M. B.</span> kontaktów z osobami związanymi z tym lombardem, podczas gdy budowanie na bazie takich powiązań istnienia grupy przestępczej i przyjmowanie brania udziału w tej grupie przez <span class="anon-block">M. B.</span> jest niedopuszczalne i stanowi jedynie domniemanie;</p> <p>- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. Ś.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">M. B.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; pokrzywdzony warunki umowy pożyczki ustalał z <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span>, to <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span> oglądali nieruchomość w <span class="anon-block">K.</span>, natomiast <span class="anon-block">M. B.</span> nie był obecny przy podpisaniu aktu notarialnego, co więcej pokrzywdzony kontaktował się tylko z <span class="anon-block">M. P.</span>, który to oskarżony przeniósł własność nieruchomości na siebie, a następnie sprzedał ją M. i R. Zawisła; z kolei konstatacja Sądu, jakoby <span class="anon-block">D. Ś.</span> został przez oskarżonego „oszukany" jest niczym niepopartym domniemaniem, przede wszystkim w kontekście wyjaśnień <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span>, złożonymi na rozprawie przed Sądem, gdzie mowa o tym, że pokrzywdzony „<em> <!-- -->dopożyczał pieniądze",</em> jednak na tle pożyczki dla <span class="anon-block">D. Ś.</span> „<em> <!-- -->nie było problemów",</em> tym bardziej brak dowodów na to, by wskazani oskarżeni podzielili się „proporcjonalnie" z <span class="anon-block">M. B.</span> jakimikolwiek zyskami;</p> <p>- w zakresie przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. S.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">M. B.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, gdy tymczasem oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; pokrzywdzony warunki umowy pożyczki ustalał z <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span>, a kontakt do <span class="anon-block">P. B.</span> otrzymał od pośrednika finansowego z <span class="anon-block">Ł.</span> <span class="anon-block">P. L.</span>, natomiast oskarżony nie byt obecny podczas spotkań z pokrzywdzonym, ani w lokalach gastronomicznych w <span class="anon-block">P.</span>, ani przy podpisaniu aktu notarialnego, jednocześnie nie uczestniczył w zawieraniu umów, w tym aneksów, z pokrzywdzonym i to na żadnym etapie, jak i nie uczestniczył w przekazywaniu i odbiorze pieniędzy, natomiast środki pochodzące z egzekucji komorniczej z nieruchomości uzyskał <span class="anon-block">M. P.</span>, a przy tym brak jest dowodów na to, by <span class="anon-block">M. B.</span> był osobą <em> <!-- -->„współfinansującą</em>" pożyczkę dla pokrzywdzonego;</p> <p>- co do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. P.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">M. B.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, w sytuacji kiedy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzoną, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; warunki umowy pożyczki telefonicznie ustalał z <span class="anon-block">P. B.</span> mąż pokrzywdzonej, natomiast <span class="anon-block">M. B.</span> nie był obecny podczas spotkań z pokrzywdzoną, ani przy podpisaniu aktu notarialnego, z kolei nieruchomość, z powodu istniejącego zadłużenia, została zlicytowana przez komornika;</p> <p>- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- -->A. <span class="anon-block">G.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">M. B.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzoną, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; warunki umowy pożyczki pokrzywdzona ustalała z <span class="anon-block">P. B.</span>, do aktu notarialnego pokrzywdzona stawała z <span class="anon-block">M. P.</span>, a z <span class="anon-block">P. B.</span> zawarła umowę pożyczki; i pomimo rzekomych zastrzeżeń pokrzywdzonej co do umów, których przedmiotem była nieruchomość w <span class="anon-block">W.</span>, to A. <span class="anon-block">G.</span> w dalszym ciągu korzystała z „<span class="anon-block"> usług P</span>. <span class="anon-block">B.</span>, natomiast by spłacić <span class="anon-block">M. P.</span>, zawarła umowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości w <span class="anon-block">M.</span>, tym samym podejmując ryzyko gospodarcze, z kolei <span class="anon-block">M. B.</span> nie był obecny w czasie spotkani z pokrzywdzoną, jak i przy podpisaniu aktu notarialnego, co więcej nie uczestniczył w zawieraniu kolejnych umów, w tym aneksów, z pokrzywdzoną i to na żadnym etapie, oskarżony nie uczestniczył w przekazywaniu i odbiorze pieniędzy, jak i nie korzystał z pomocy prawnej <span class="anon-block">K. R.</span>;</p> <p>- w zakresie przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. C.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">M. B.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, gdy tymczasem oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzoną, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; warunki pożyczki pokrzywdzona ustalała z <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span>, którzy przyjeżdżali do jej mieszkania, a pełnomocnictwa do sprzedaży nieruchomości i załatwienia spraw administracyjnych udzieliła <span class="anon-block">M. P.</span>, natomiast <span class="anon-block">M. B.</span> nigdy nie był u pokrzywdzonej, ani u notariusza, jak i nie uczestniczył w przekazywaniu pieniędzy pokrzywdzonej, czym zajmowali się <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span>, zaś nieruchomość należącą do pokrzywdzonej nabył <span class="anon-block">M. P.</span>;</p> <p>- co do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. S.</span> i <span class="anon-block">S. P.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">M. B.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonych, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; pokrzywdzeni w sprawie pożyczki kontaktowali się z <span class="anon-block">P. B.</span>, który oglądał należącą do nich nieruchomość, natomiast w kolejnych spotkaniach uczestniczył <span class="anon-block">M. P.</span>, który był stroną wszystkich umów zawartych z pokrzywdzonymi i to on nabył poszczególne udziały we własności nieruchomości, jednocześnie <span class="anon-block">M. P.</span> wykładał pieniądze na pożyczkę dla pokrzywdzonych, z kolei pieniądze od pokrzywdzonych <span class="anon-block">P. B.</span> odbierał razem z <span class="anon-block">M. P.</span>;</p> <p>- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. S.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">M. B.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, podczas gdy oskarżony nie brat udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzoną, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; warunki umowy pożyczki pokrzywdzona ustaliła z <span class="anon-block">M. P.</span>, który wypłacił jej pieniądze, następnie zawarł z pokrzywdzoną umowę przedwstępną sprzedaży nieruchomości, jaką pokrzywdzona otrzymała w darowiźnie od dziadków, i wytoczył przeciwko <span class="anon-block">A. S.</span> powództwo o zapłatę w związku z udzieloną pokrzywdzonej pożyczką, jednocześnie brak jest dowodów na twierdzenie, że <span class="anon-block">M. B.</span> <em> <!-- -->„czerpałby zyski"</em> (a więc w przyszłości) ze sprzedaży nieruchomości, gdyż był w tym czasie pozbawiony wolności;</p> <p>- w zakresie przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. P.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">M. B.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, gdy tymczasem oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; warunki pożyczki pokrzywdzony ustalał z <span class="anon-block">M. P.</span>, a stroną umowy przedwstępnej był <span class="anon-block">S. K.</span> i to jemu pokrzywdzony udzielił pełnomocnictwa do zawarcia umowy przyrzeczonej, jednocześnie brak jest podstaw do ustalenia, że <span class="anon-block">M. B.</span> <em> <!-- -->„podzielił się zyskami"</em> i <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span>, ponieważ oskarżony byt wtedy pozbawiony wolności;</p> <p>- co do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. W.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">M. B.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; pokrzywdzony warunki umowy pożyczki ustalał z <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span>, a stroną umowy sprzedaży działek należących do pokrzywdzonego był <span class="anon-block">M. P.</span>, przy czym część z tych działek pokrzywdzony odzyskał, jednocześnie brak jest dowodów pozwalających na twierdzenie, że <span class="anon-block">M. B.</span> „finansował" pożyczkę dla pokrzywdzonego;</p> <p>- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. M.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">M. B.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego, ani nie miał na te czynności realnego wpływu; bo warunki umowy pożyczki pokrzywdzony uzgadniał z <span class="anon-block">P. B.</span>, a stroną przedwstępnej umowy sprzedaży był <span class="anon-block">M. P.</span>, jednocześnie brak jest podstaw do ustalenia, że <span class="anon-block">M. B.</span> „dzielił się zyskami" z <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span>.</p> <p>W związku z powyższymi zarzutami, apelujący obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, od przypisanych mu w punktach 42, 43 i 44 części rozstrzygającej wyroku czynów, ewentualnie o uchylenie tego wyroku, w zaskarżonej części, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.</p> <p>***</p> <p> <strong> <!-- -->Obrońca oskarżonego - <span class="anon-block">J. W. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">N. W.</span> </strong>, zaskarżył powyżej wskazany wyrok Sądu Okręgowego w części dotyczącej oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> w całości, zarzucając mu:</p> <p>1) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania</strong>, mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to:</p> <p>a) <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 §2 k.p.k.</a> </strong> poprzez naruszenie wymogu opierania wszelkich rozstrzygnięć na prawdziwych ustaleniach faktycznych, a więc takich, które zostały udowodnione, a zatem wykazane wiarygodnymi dowodami;</p> <p>b) <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 k.p.k.</a>,</strong> polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnieniu przez Sąd okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego <span class="anon-block">J. W.</span> poprzez:</p> <p>- dokonanie przez Sąd oceny dowodu z w<strong> <!-- -->yjaśnień <span class="anon-block">P. B.</span>, <span class="anon-block">M. P.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span> </strong> niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i dowolne wyprowadzanie z treści tych wyjaśnień daleko idących wniosków i domniemań faktycznych na niekorzyść <span class="anon-block">J. W.</span>, które to, nie będąc potwierdzone żadnymi innymi bezpośrednimi dowodami, ostatecznie doprowadziły do skazania oskarżonego;</p> <p>- błędne przyjęcie przez Sąd, że <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">J. W.</span> </strong> nie mają waloru wiarygodności, podczas gdy ich treść jest konsekwentna, spójna i logiczna, a przy tym znajduje potwierdzenie w innych dowodach, przede wszystkim w wyjaśnieniach <span class="anon-block">P. B.</span>, <span class="anon-block">M. P.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span>;</p> <p>- dokonanie przez Sąd ustaleń co do sprawstwa <span class="anon-block">J. W.</span> w zakresie czynu <strong> <!-- -->z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 §1 k.k.</a> </strong> poprzez powielenie stanowiska oskarżyciela publicznego i równocześnie brak poczynienia przez Sąd samodzielnej oceny materiału dowodowego;</p> <p>- błędne przyjęcie, że w okresie od <span class="anon-block">(...)</span> r. w <span class="anon-block">P.</span> działała zorganizowana grupa przestępcza, mająca na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, polegających na wprowadzaniu pokrzywdzonych w błąd lub wyzyskiwaniu ich błędu w celu przejęcia należących do nich nieruchomości, do której „<em> <!-- -->w późniejszym okresie czasu"</em> dołączył <span class="anon-block">J. W.</span>;</p> <p>- dowolne i niepoparte wystarczającym materiałem dowodowym uznanie przez Sąd podziału ról i zadań w rzekomo istniejącej grupie przestępczej, gdzie <span class="anon-block">J. W.</span> (jak w akcie oskarżenia) określony został jako osoba „współfinansująca pożyczki z uwagi na dysponowanie określonym statusem materialnym i dzieląca się zyskami z członkami grupy";</p> <p>- błędne przyjęcie przez Sąd, że niekwestionowane przez oskarżonych, łączące ich więzy pokrewieństwa i znajomości, mogą uzasadniać istnienie grupy przestępczej;</p> <p>- dowolne ustalenie przez Sąd, że <span class="anon-block">J. W.</span>, jak i pozostali oskarżeni, funkcjonowali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, kiedy do tego, by mówić o istnieniu tego rodzaju grupy i popełnieniu przestępstwa uczestnictwa w niej, konieczne jest posiadanie przez grupę kierownictwa i występowanie w niej powiązań o charakterze hierarchicznym i organizacyjnym, czego brak jest w sprawie, a więc nie ma możliwości przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 §1 k.k.</a>;</p> <p>- bezpodstawne uznanie przez Sąd, że analiza połączeń telefonicznych pomiędzy oskarżonymi, sporządzona w postępowaniu przygotowawczym, może stanowić dowód na istnienie w sprawie zorganizowanej grupy przestępczej i uczestnictwo w niej <span class="anon-block">J. W.</span>, bowiem, jak wynika z dowodów zebranych w sprawie, oskarżony jedynie początkowo utrzymał relacje z <span class="anon-block">P. B.</span>, co miało związek z prowadzoną działalnością gospodarczą w ramach spółki prawa handlowego;</p> <p>- błędne przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">J. W.</span>, działał z bezpośrednim i kierunkowym zamiarem wyzyskania błędu u pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. F.</span>, K. <span class="anon-block">M.</span>, <span class="anon-block">R. C.</span>, D. <span class="anon-block">J.</span>, J. <span class="anon-block">C.</span>, A. <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">A. F.</span> </strong>, w celu osiągnięcia, korzyści majątkowej, jak i że w chwili zawierania poszczególnych umów przez pokrzywdzonych, oskarżony obejmował swym zamiarem okoliczność tego, że pokrzywdzeni rozporządzają mieniem z niekorzyścią dla siebie, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, by <span class="anon-block">J. W.</span> posiadał taki zamiar;</p> <p>- brak dostrzeżenia przez Sąd przy przypisanych <span class="anon-block">J. W.</span> przestępstwach na szkodę <strong> <!-- -->pokrzywdzonych <span class="anon-block">E. F.</span> i K. <span class="anon-block">M.</span>,</strong> że niekorzystne rozporządzenie mieniem musi stanowić skutek poprzedzających go zabiegów sprawcy, który ma na celu wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd; chronologiczne zakończenie czynności sprawczych następuje w chwili, gdy pokrzywdzony dokonuje niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a wszystkie późniejsze zdarzenia nie mogą mieć wpływu na ocenę zamiaru w czasie popełnienia przestępstwa;</p> <p>- brak dostrzeżenia przez Sąd, że przedmiotowa sprawa jest w znacznej mierze sporem o charakterze cywilnym, gdyż ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika wprost, by oskarżeni mieli na celu oszukanie i wyłudzenie od poszczególnych pokrzywdzonych pieniędzy i nieruchomości;</p> <p>- niewzięcie przez Sąd pod uwagę zasady swobody umów, w myśl której strony umowy mogą określić stosunek prawny wedle swojego uznania;</p> <p>- nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności, że pokrzywdzeni, starając się o udzielnie pożyczki, pożyczając kolejne pieniądze, czy decydując się na umowę przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie, uzyskując przy tym skromne dochody, podejmowali pewne ryzyko gospodarcze;</p> <p>- bezpodstawne ustalenie przez Sąd, jakoby <span class="anon-block">J. W.</span> działał z <em> <!-- -->„zamiarem oszustwa" </em>i<em> <!-- --> „przymusowego wyzysku"</em> pokrzywdzonych: <strong> <!-- -->E. <span class="anon-block">F.</span>, K. <span class="anon-block">M.</span>, <span class="anon-block">R. C.</span>, D. <span class="anon-block">J.</span>, J. <span class="anon-block">C.</span>, <span class="anon-block">A. S.</span> i <span class="anon-block">A. F.</span>, </strong>podczas gdy oskarżony nie miał wiedzy co do stanu fizycznego i psychicznego tych pokrzywdzonych, ich położenia finansowego, jak i nie miał żadnego wpływu na treść i warunki poszczególnych umów zawieranych przez pokrzywdzonych z pozostałymi oskarżonymi;</p> <p>- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych przez <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. B.</span> </strong>, w złożonych przez niego wyjaśnieniach, a uznanych przez Sąd za wiarygodne, w jakich odnosił się do <span class="anon-block">J. W.</span>, podając, że:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Jeśli chodzi o <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>, to było dużo umów, to była bardzo zawiła sprawo z uwagi na konflikt interesów osób trzecich. Jak Sąd zadawał szczegółowe pytania, to odpowiadałem i sedno sprawy oddałem, natomiast co do szczegółów, to zdaję sobie sprawę, że mogłem się pomylić, bo było tych spraw dużo. Te sprawy się zazębiały, było dużo osób zainteresowanych";</em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>„<em> <!-- --> <span class="anon-block">R. C. (1)</span> przedstawił spreparowany dokument z banku, z którego wynikało, że hipoteki, które w rzeczywistości obciążały w tamtym czasie nieruchomości, że tych hipotek według tych dokumentów nie ma"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> </dl> <p>- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych przez <span class="anon-block">M. P.</span>, w złożonych przez niego wyjaśnieniach, w jakich odnosił się <span class="anon-block">J. W.</span>, stwierdzając, że:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>„<em> <!-- -->z <span class="anon-block">W.</span> nie robiłem żadnych interesów"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. );</p> </dd> </dl> <p>- nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności, że <span class="anon-block">J. W.</span> nie dokonywał sprawdzenia stanu prawnego nieruchomości w księgach wieczystych, nie odbierał pokrzywdzonych z różnych punktów miasta, jak i nie korzystał z pomocy prawnej <span class="anon-block">K. R.</span> w ramach tej sprawy;</p> <p>- brak ustalenia przez Sąd, w przypadku przestępstwa <strong> <!-- -->z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 §1 k.k.</a> </strong> na szkodę <span class="anon-block">J. D.</span>, tego, w jakich okoliczność <span class="anon-block">J. W.</span> nabył nieruchomość w <span class="anon-block">R.</span> (przy czym nie od sprawcy przestępstwa podstawowego) oraz tego, jaki oskarżonemu przyświecał zamiar, a kwestia ta nie wynika w najmniejszym stopniu z uzasadnienia wyroku;</p> <p>- niewłaściwe ustalenie przez Sąd wartości nieruchomości wskazanych w przypisanych <span class="anon-block">J. W.</span> przez Sąd przestępstw <strong> <!-- -->z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> </strong> w oparciu o sporządzony przez rzeczoznawcę w toku postępowania przygotowawczego operat szacunkowy („analizę oszacowania prawdopodobnej wartości rynkowej nieruchomości"), który jest jedynie opinią rzeczoznawcy o wartości nieruchomości, i dokonanie oceny rzetelności tego operatu wyłącznie na podstawie zeznań pokrzywdzonych, składanych w toku procesu w sprawie, bez weryfikacji wartości tych nieruchomości za pomocą <strong> <!-- -->opinii biegłego rzeczoznawcy</strong> z zakresu wyceny i szacowania nieruchomości;</p> <p>- błędne uznanie przez Sąd <strong> <!-- -->zeznań pokrzywdzonych <span class="anon-block">E. F.</span>, K. <span class="anon-block">M.</span>, <span class="anon-block">R. C.</span>, D. <span class="anon-block">J.</span>, J. <span class="anon-block">C.</span>, <span class="anon-block">A. S.</span>, <span class="anon-block">A. F.</span> i <span class="anon-block">P. Ł.</span> </strong> za wiarygodne w zakresie wartości nieruchomości, mających stanowić przedmioty przypisanych <span class="anon-block">J. W.</span> przez Sąd przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, podczas gdy zeznania te nie zostały potwierdzone żadnym innym miarodajnym dowodem, w szczególności dowodem z opinii biegłego z dziedziny wyceny i szacowania nieruchomości;</p> <p>c) <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 §1 k.p.k.</a> </strong> poprzez nieprawidłowe, niespełniające zakreślonych przepisem wymogów uzasadnienie wyroku, oparcie go na nieprawidłowej i niepełnej ocenie dowodów i okoliczności, w sposób powielający ustalenia oskarżyciela publicznego co do przestępstw na szkodę poszczególnych pokrzywdzonych, zawarte w akcie oskarżenia, oraz niewyjaśnienie zachodzących wątpliwości odnośnie do popełnienia przez oskarżonego <span class="anon-block">J. W.</span> zarzucanych mu czynów i przypisanie ich na jego niekorzyść;</p> <p>d) <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 §1 k.p.k.</a> </strong> poprzez brak dopuszczenia przez Sąd z urzędu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu wyceny i szacowania nieruchomości na okoliczność wartości nieruchomości wskazanych w przypisanych <span class="anon-block">J. W.</span> przestępstwach z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, w sytuacji gdy operat szacunkowy, sporządzony przez rzeczoznawcę na potrzeby sprawy w toku postępowania przygotowawczego, był niepełny i niezrozumiały, a oskarżeni od początku kwestionowali jego prawidłowość, natomiast Sąd musiał dokonywać ustaleń w zakresie wniosków operatu w oparciu o zeznania pokrzywdzonych;</p> <p>2) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> <strong> <!-- -->obrazę prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 §1 k.k.</a> </strong> poprzez jego zastosowanie i zasądzenie od <span class="anon-block">J. W.</span> solidarnego z pozostałymi oskarżonymi obowiązku naprawienia szkody, pomimo że oskarżony nie uzyskał żadnej korzyści majątkowej w sposób przyjęty w opisie przypisanych mu przez Sąd przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, jak i nie miał zamiaru, by współoskarżeni uzyskali tego rodzaju korzyść na skutek jakichkolwiek oszukańczych zabiegów stosowanych wobec pokrzywdzonych, oraz w sytuacji braku ustalenia przez Sąd rzeczywiście poniesionej przez pokrzywdzonych szkody;</p> <p>3) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> <strong> <!-- -->błąd w ustaleniach faktycznych</strong>, będący rezultatem powyższych naruszeń prawa procesowego, polegający na przyjęciu, że oskarżony <span class="anon-block">J. W.</span> dopuścił się przypisanych mu przez Sąd przestępstw, gdy tymczasem ustalenia Sądu sprzeczne są z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i tak:</p> <p>- co do przestępstwa <strong> <!-- -->z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 §1 k.k.</a> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że okolicznościami świadczącymi o tym, że <span class="anon-block">J. W.</span> popełnił to przestępstwo miał być fakt utrzymywania przez <span class="anon-block">J. W.</span> w okresie objętym zarzutami kontaktów z osobami oskarżonymi w tej sprawie, podczas gdy budowanie na bazie takich powiązań istnienia grupy przestępczej i przyjmowanie brania udziału w tej grupie przez <span class="anon-block">J. W.</span> jest niedopuszczalne i stanowi jedynie domniemanie;</p> <p>- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. F.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">J. W.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzoną z <span class="anon-block">P. B.</span>, <span class="anon-block">D. G.</span> i J. <span class="anon-block">S.</span>, ani nie miał na te czynności realnego wpływu, bo pokrzywdzona szczegóły dotyczące zawieranych umów, w tym kwestie związane ze stwierdzeniem nabycia spadku, ustalała z tymi osobami i to tym osobom, a nie oskarżonemu, udzieliła pełnomocnictwa do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości; <span class="anon-block">J. W.</span> przypisuje się „wyzyskanie" braku rozumienia przez pokrzywdzoną znaczenia skutków prawnych udzielenia tych pełnomocnictw, ale oskarżony nie decydował o przebiegu tych czynności, nie będąc przy nich obecny; co prawda, <span class="anon-block">J. W.</span> zawarł umowę przedwstępną sprzedaży części nieruchomości w <span class="anon-block">G.</span>, jednak była to umowa z <span class="anon-block">D. G.</span> i J. <span class="anon-block">S.</span>, którą to umowę oskarżony, z własnej woli, rozwiązał i do zawarcia umowy przyrzeczonej nie doszło; <span class="anon-block">J. W.</span> nie brał udziału w dalszych pertraktacjach z <span class="anon-block">E. F.</span>, tym bardziej związanych z należącą do pokrzywdzonej ziemią przemysłową i stawami, a współwłaścicielem nieruchomości w <span class="anon-block">G.</span> jest w dalszym ciągu <span class="anon-block">J. F.</span>;</p> <p>- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- -->K. <span class="anon-block">M.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">J. W.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a>, kiedy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzoną, pokrzywdzona w sprawie pożyczki kontaktowała się z <span class="anon-block">P. R.</span> i to jemu, a nie oskarżonemu, przekazała dokumenty dotyczące nieruchomości w <span class="anon-block">S.</span>, to z nim ustalała warunki umowy, natomiast przy czynnościach u notariusza był obecny <span class="anon-block">P. B.</span>, a stroną zawartej przez pokrzywdzoną umowy byt <span class="anon-block">P. R.</span>; <span class="anon-block">J. W.</span> przypisuje się „<em> <!-- -->wprowadzenie w błąd"</em> pokrzywdzonej w zakresie zawarcia przez nią umowy z <span class="anon-block">P. R.</span>, jednak <span class="anon-block">J. W.</span> nie brał udziału ani w negocjacjach związanych z zawieranymi przez pokrzywdzoną umowami, ani w czynnościach notarialnych i nie miał na nie żadnego wpływu; jakkolwiek <span class="anon-block">P. R.</span> prawie trzy lata później udzielił <span class="anon-block">J. W.</span> pełnomocnictwa do zbycia nieruchomości, to poza pismem dotyczącym wydania nieruchomości, <span class="anon-block">J. W.</span> nie miał żadnego związku ze sprawą, a w <span class="anon-block">(...)</span> r. <span class="anon-block">P. R.</span> przeniósł zwrotnie nieruchomość na pokrzywdzoną;</p> <p>- w zakresie przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. S.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">J. W.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 k.k.</a> w z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, gdy tymczasem pokrzywdzona w złożonym zawiadomieniu o możliwości popełnienia przestępstwa jako jego sprawcę podała <span class="anon-block">D. G.</span>; <span class="anon-block">W.</span> przypisuje się „<em> <!-- -->podawanie się"</em> za przedstawiciela firmy pożyczkowej, <em> <!-- -->„skłonienie"</em> pokrzywdzonej do podpisania weksla i „<em> <!-- -->wyzyskanie"</em> braku rozumienia skutków prawnych związanych z wekslem przez pokrzywdzoną, jednak weksel wystawiony był na <span class="anon-block">D. G.</span> i to ten oskarżony, a nie <span class="anon-block">J. W.</span> uzyskał nakaz zapłaty w postępowaniu sądowym, który egzekwował; jednocześnie nie wiadomo, kto brał udział w spotkaniach z pokrzywdzoną, jak przebiegały te spotkania, jaką rolę pełnił p. <span class="anon-block">M.</span>, a jedyną osobą, jaka miała w nich w pewny sposób uczestniczyć, była matka pokrzywdzonej, która nie żyje, a więc brak jest bezpośrednich świadków zdarzenia, a pokrzywdzona, przesłuchiwana na rozprawie przed Sądem, nie rozpoznała <span class="anon-block">J. W.</span>;</p> <p>- co do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. C.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">J. W.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 k.k.</a> w z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, w sytuacji kiedy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego, ani nie miał na te czynności realnego wpływu, bo pokrzywdzony warunki umowy i to, jakie nieruchomości mają być objęte umową, ustalał z <span class="anon-block">P. B.</span>; <span class="anon-block">J. W.</span> przypisuje się zamiar „<em> <!-- -->przejęcia"</em> od <span class="anon-block">R. C.</span> udziału w poszczególnych nieruchomościach; co prawda w jednej z umów, tj. w odniesieniu do udziału w nieruchomości w <span class="anon-block">K.</span>, oskarżony określony został jako <em> <!-- -->„podmiot uprawniony do wstąpienia w całość praw <span class="anon-block">R. C.</span>", </em>to jednak udział pokrzywdzonego w nieruchomości w <span class="anon-block">K.</span>, to ten sam udział w nieruchomości, który <span class="anon-block">P. Ł.</span> sprzedał <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">J. W.</span>, w okresie, jaki nie jest objęty aktem oskarżenia w sprawie, a obecnie udział ten jest własnością <span class="anon-block">A. B.</span> i T. <span class="anon-block">H.</span>; z kolei to, że <span class="anon-block">J. W.</span> miał być obecny przy przekazywaniu przez <span class="anon-block">P. B.</span> pieniędzy <span class="anon-block">R. C.</span> (co nie zostało w sprawie potwierdzone żadnym bezpośrednim i miarodajnym dowodem), nie oznacza jeszcze, że oskarżony działał z zamiarem przejęcia innych nieruchomości należących do pokrzywdzonego, a więc nieruchomości w <span class="anon-block">B.</span>, gdzie stronami umowy byli <span class="anon-block">R. C.</span> i <span class="anon-block">P. B.</span>, a właścicielem tej nieruchomości jest <span class="anon-block">P. B.</span>, nieruchomości w <span class="anon-block">B.</span>, gdzie stronami umowy byli <span class="anon-block">R. C.</span> i K. <span class="anon-block">K.</span>, oraz nieruchomości w <span class="anon-block">S.</span>, której współwłaścicielem jest w dalszym ciągu <span class="anon-block">R. C.</span>;</p> <p>- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. Ł.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">J. W.</span> popełnił dwa przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 k.k.</a> w z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego w okresie objętym aktem oskarżenia, bowiem <span class="anon-block">J. W.</span> i <span class="anon-block">P. B.</span> nabyli udziały w innej nieruchomości należącej do pokrzywdzonego, aniżeli ta, która jest objęta zarzutami na szkodę <span class="anon-block">P. Ł.</span>, o czym jest mowa w akcie oskarżenia (co Sąd powielił w uzasadnieniu wyroku) i była to nieruchomość położona w <span class="anon-block">S.</span> (opisana jako grunty orne), dla której prowadzona jest <span class="anon-block">księga wieczysta o numerze (...)</span>; natomiast nieruchomość, jakiej dotyczy ta sprawa, nie była przedmiotem umowy zawartej przez <span class="anon-block">J. W.</span>; stronami tej umowy byli <span class="anon-block">P. Ł.</span>; J. i <span class="anon-block">M. S.</span>, a obecnie jest to własność <span class="anon-block"> spółki (...) sp. z o.o.</span>; <span class="anon-block">J. W.</span> przypisuje się wprowadzenie pokrzywdzonego w błąd co do „<em> <!-- -->rozumienia czynności",</em> jakie podejmował w ramach zawieranych umów; przy czym zarzuty <span class="anon-block">J. W.</span> obejmują inną nieruchomość niż ta, w której udział oskarżony nabył od pokrzywdzonego; brak jest dowodów na to, by oskarżony uczestniczył w zdarzeniach relacjonowanych przez <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">P. Ł.</span> w związku z nieruchomościami wskazanymi w przypisanych mu przez Sąd przestępstwach, jak i ze stwierdzeniem nabycia spadku po <span class="anon-block">L. Ł.</span>, a czynności prawnych podejmowanych przez <span class="anon-block">P. Ł.</span> było wiele i z udziałem różnych osób;</p> <p>- w zakresie przestępstwa na szkodę <strong> <!-- -->D. <span class="anon-block">J.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">J. W.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, gdy tymczasem oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego, bo pokrzywdzony warunki umowy co do nieruchomości w <span class="anon-block">P.</span> ustalał z <span class="anon-block">P. B.</span>; <span class="anon-block">J. W.</span> przypisuje się „<em> <!-- -->wyzyskanie"</em> braku rozumienia przez pokrzywdzonego umowy dotyczącej udzielenie pokrzywdzonemu <em> <!-- -->„pozornej"</em> pożyczki, jednak udzielenie pożyczki i zawarcie przez pokrzywdzonego umowy sprzedaży nieruchomości, to różne czynności prawne; <span class="anon-block">J. W.</span> nie był stroną umowy sprzedaży, której przedmiotem była nieruchomość, i nie na jego rzecz nastąpiło przysporzenie w ramach umowy darowizny;</p> <p>- co do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. C.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">J. W.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, podczas gdy oskarżony nie brał udziału w czynnościach prawnych podejmowanych przez pokrzywdzonego, bo pokrzywdzony warunki umowy, w odniesieniu do należącej do niego nieruchomości w <span class="anon-block">P.</span>, ustalał z <span class="anon-block">D. G.</span>, który był stroną umowy sprzedaży; <span class="anon-block">J. W.</span> przypisuje się „wyzyskanie" braku rozumienia przez pokrzywdzonego umowy zawartej z <span class="anon-block">D. G.</span>, tyle że udzielenie pożyczki i zawarcie przez pokrzywdzonego umowy sprzedaży nieruchomości, to różne czynności prawne;</p> <p>- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. S.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">J. W.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 k.k.</a> w z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, podczas gdy oskarżony nie miał realnego wpływu na czynności podejmowane przez pokrzywdzonego, który warunki umowy ustalał z <span class="anon-block">P. B.</span>; jeśli chodzi o umowę przedwstępną sprzedaży jednej działki z nieruchomości w <span class="anon-block">K.</span>, to co prawda, jako nabywca tej działki w umowie miał być określony <span class="anon-block">J. W.</span>, jednak termin wydzielenia działki był zmieniany i w związku z tym zawarto aneks do umowy, natomiast ostatecznie do zawarcia umowy przyrzeczonej nie doszło, bo pokrzywdzony zmarł; <span class="anon-block">J. W.</span> przypisuje się, że <em> <!-- -->„pod pozorem"</em> zawarcia umowy pożyczki oskarżony miał <em> <!-- -->„wprowadzić w błąd"</em> pokrzywdzonego co do znaczenia umowy przedwstępnej, jednak obydwie umowy stanowiły odrębne czynności prawne; <span class="anon-block">J. W.</span> przegrał postępowania cywilne ze spadkobiercami pokrzywdzonego, a jego zachowanie nie doprowadziło do przesunięć majątkowych niekorzystnych dla pokrzywdzonego;</p> <p>- w zakresie przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. F.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">J. W.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, gdy tymczasem pokrzywdzony warunki umowy ustalał z <span class="anon-block">P. B.</span>; jakkolwiek w akcie notarialnym był określony <span class="anon-block">J. W.</span>, to pokrzywdzony konsekwentnie zeznawał, że <em> <!-- -->„oszukał</em>" go <span class="anon-block">P. B.</span> i to od niego otrzymał pieniądze, natomiast <span class="anon-block">J. W.</span> nie miał z tym nic wspólnego; pokrzywdzony nie rozpoznał oskarżonego; brak jest dowodów na to, by oskarżony uczestniczył w czynnościach prawnych z pokrzywdzonym w sposób, jaki mu się przypisuje; z kolei czynności prawnych podejmowanych przez <span class="anon-block">A. F.</span> było wiele i z udziałem różnych osób;</p> <p>- co do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. D.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">J. W.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 §1 k.k.</a>, bo oskarżony był <em> <!-- -->„dobrze zorientowanym członkiem grupy",</em> podczas gdy sprawstwo i wina <span class="anon-block">J. W.</span> nie zostały wyjaśnione i poparte miarodajnymi dowodami; z uzasadnienia aktu oskarżenia wynika, że należąca do <span class="anon-block">J. D.</span> nieruchomość w <span class="anon-block">R.</span> była pierwotnie przedmiotem umowy sprzedaży pokrzywdzonego z <span class="anon-block">K. K.</span>, następnie z <span class="anon-block">P. B.</span>; przy czym, o ile wiadomo, kiedy <span class="anon-block">J. W.</span> stał się właścicielem tej nieruchomości, bo jest to określone w treści aktu notarialnego, a więc prawie trzy lata po zawarciu umowy przez <span class="anon-block">J. D.</span> z <span class="anon-block">P. B.</span>, to nie wiadomo, w jakich okolicznościach <span class="anon-block">J. W.</span> tę nieruchomość zakupił, jaka była świadomość oskarżonego co do pochodzenia tej nieruchomości, a świadomości tej nie wolno domniemywać, tymczasem kwestia ta w żaden sposób nie została przez Sąd rozstrzygnięta.</p> <p>W związku z powyższymi zarzutami, apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, od przypisanych mu w zaskarżonym wyroku czynów, ewentualnie o uchylenie tego wyroku, w zaskarżonej części, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.</p> <p>***</p> <p> <strong> <!-- -->Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">D. W. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">M. M. (11)</span> </strong>, zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości, zarzucając mu:</p> <p>I. <strong> <!-- -->rażące naruszenie przepisów postępowania zawartych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 2/3;art. 170 § 1 pkt. 5)">art. 170 par. 1 pkt 2. 3 i 5 kpk</a> </strong> poprzez oddalenie wniosków dowodowych wskazanych w piśmie obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">D. W. (1)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku (k.23730-23733) w wyniku niewłaściwej wykładni i błędnego zastosowania ww. przepisów w sytuacji, gdy wnioski dowodowe zostały złożone w terminie wyznaczonym przez Sąd, przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie mogło w żaden sposób wpłynąć na przedłużenie postępowania, a dowody te są przydatne do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.</p> <p>Uchybienie to miało istotny wpływ na treść wydanego wyroku, gdyż uniemożliwiło przeprowadzenie dowodów wskazujących na to, iż oskarżony nie popełnił zarzucanych mu przestępstw;</p> <p>II. <strong> <!-- -->naruszenie prawa materialnego</strong> poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie przepisów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1;art. 286 § 294;art. 286 § 1)">art. 286 par. 1 i 294 par 1 kk</a> przy kwalifikacji prawnej czynów objętych zarzutem nr CCL aktu oskarżenia - tj. zarzutu popełnienia przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P.</span>, <span class="anon-block">Z.</span>, <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">R. Ł.</span> </strong>; ustalony stan faktyczny, tj. fakt nabycia przez <span class="anon-block">D. W. (1)</span> wierzytelności spornych, dokonanie wpłaty na poczet ceny oraz bezskuteczne dochodzenie nabywanych wierzytelności (w wyniku uznania ich przez sądy cywilne za nieistniejące) nie pozwalają na zakwalifikowanie zachowań <span class="anon-block">D. W. (1)</span> jako usiłowania dokonania przestępstwa oszustwa w typie kwalifikowanym znaczną wartością przedmiotu przestępstwa;</p> <p>III. <strong> <!-- -->rażącą obrazę przepisów postępowania zawartych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 210)">art. 4,7 i 210 kpk</a> poprzez:</strong> </p> <p>a. pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego dowodów korzystnych dla mojego mandanta w zakresie czynów objętych pkt 54 wyroku w postaci :</p> <p>- znajdującego się na k. 255 TT 24 dokumentu w postaci postanowienia Prokuratury Rejonowej w Nowej Soli o umorzeniu postępowania prowadzonego pod sygn. <span class="anon-block">(...)</span> w sprawie z zawiadomienia <strong> <!-- --> <span class="anon-block">I. K. (1)</span> przeciwko <span class="anon-block">R. K. (1)</span> </strong>dotyczącego przywłaszczenia kwoty 45.000 złotych stanowiącej połowę kwoty uzyskanej ze sprzedaży mieszkania w <span class="anon-block">N.</span> (dot. czynu opisanego w akcie oskarżenia w pkt CCLII),</p> <p>- dokumentu znajdującego się na k. 72 TT 51 w postaci zaświadczenia <span class="anon-block"> SM (...)</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> roku wydanego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. J. (2)</span> </strong> w związku ze zgłoszonym przez niego zamiarem sprzedaży lokalu - zaświadczenie dotyczy przyjęcia <span class="anon-block">D. W. (1)</span> w poczet członków Spółdzielni w przypadku nabycia przez niego prawa do lokalu od <span class="anon-block">D. J. (2)</span> (dot. czynu opisanego w akcie oskarżenia w pkt CCXLV).</p> <p>- dokumentu znajdującego się w TT 43 w postaci listu pożegnalnego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. S. (2)</span> </strong>, w którym pokrzywdzony opisał jakie transakcje przeprowadził i w którym nie ma żadnej wzmianki o <span class="anon-block">D. W. (1)</span> (dot. czynu opisanego w akcie oskarżenia w pkt <span class="anon-block"> (...)</span>);</p> <p>b. pominięcie na etapie odtwarzania przebiegu zdarzeń związanych z poszczególnymi zarzutami postawionymi <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. W. (1)</span> </strong> treści złożonych przez niego <strong> <!-- -->wyjaśnień</strong>, chociażby w celu ich porównania z relacjami innych osób i treścią zgromadzonych dokumentów; w odniesieniu do wyjaśnień oskarżonego Sąd I instancji ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, że nie zasługują one na wiarę i stanowią jedynie wyraz przyjętej linii obrony, przy czym treść wyjaśnień w zakresie poszczególnych czynów nie była w ogóle przedmiotem analizy oraz porównania z pozostałymi dowodami;</p> <p>c. wybiórcze potraktowanie <strong> <!-- -->wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> poprzez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego dotyczącego poszczególnych zarzutów stawianych <span class="anon-block">D. W. (1)</span> tych części w/w wyjaśnień, które wskazują na brak wiedzy <span class="anon-block">P. B.</span> co do przebiegu zdarzeń objętych tymi zarzutami, brak należytego uwzględnienia przy ocenie wiarygodności i wartości dowodowej wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> okoliczności takich, jak jego (oczywista) głęboka demoralizacja, posiadanie ewidentnego interesu procesowego do potwierdzania zasadności wszystkich zarzutów stawianych innym osobom, wcześniejsza karalność za fałszywe zeznania oraz uzależnienie od alkoholu (choroba alkoholowa) w okresie objętym zarzutami postawionymi <span class="anon-block">D. W. (1)</span>; ponadto Sąd I instancji bagatelizował w uzasadnieniu wyroku znaczenie oczywistej sprzeczności części wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z innymi - uznanymi za w pełni wiarygodne – dowodami; w efekcie wyjaśnienia te - w zakresie dotyczącym <span class="anon-block">D. W. (1)</span> - posłużyły do bezrefleksyjnego dokonania ustaleń wyłącznie w zakresie potwierdzającym tezy aktu oskarżenia, a w pozostałym zakresie zostały pominięte, co jest niezgodne z zasadą obiektywizmu przy ocenie materiału dowodowego; ponadto Sąd I instancji pominął znaczenie faktu (ustalonego na podstawie wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> - str. 304 uzasadnienia), iż oskarżony <span class="anon-block">B.</span> konsultował się z pokrzywdzonymi, jak stwierdził „<em> <!-- -->przed rozprawami, jak podchodzili do mnie pokrzywdzeni, to nasza wiedza się pokrywała, jak na przykład <span class="anon-block">R. K. (1)</span>"</em>. Kontakty takie, pomimo obowiązującego go zakazu, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> utrzymywał również w toku procesu z częścią współoskarżonych;</p> <p>d) brak konfrontacji zeznań niektórych pokrzywdzonych z treścią zgromadzonych dokumentów oraz nie uwzględnienie przy ocenie wiarygodności i wartości dowodowej tych zeznań ich szczególnego interesu w przedstawianiu zdarzeń w sposób niekorzystny dla osób dokonujących z nimi transakcji - dotyczy to w szczególności oceny zeznań pokrzywdzonych <span class="anon-block">D. J. (2)</span> i <span class="anon-block">R. K. (1)</span>;</p> <p>e. pominięcie istotnych elementów zeznań świadków <span class="anon-block">I. K. (1)</span>, <span class="anon-block">A. S. (8)</span>, <span class="anon-block">S. S. (5)</span>, <span class="anon-block">E. S.</span>, <span class="anon-block">G. Ś. (1)</span> i <span class="anon-block">J. C. (1)</span> - w zakresie w jakim nie potwierdzały one tez z aktu oskarżenia dotyczących <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>f. dokonanie wybiórczej oceny wyjaśnień pozostałych współoskarżonych w zakresie dotyczącym <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, polegającej na tym, iż pomimo uznania ich co do zasady za niewiarygodne i będące jedynie wyrazem przyjętej linii obrony ogólna teza - wypowiedź oskarżonego <span class="anon-block">P.</span> o <em> <!-- -->„oszustwach <span class="anon-block">W.</span>" -</em> została potraktowana jako istotny dowód w zakresie potwierdzającym zarzut udziału <span class="anon-block">D. W. (1)</span> w zorganizowanej grupie przestępczej; z drugiej strony, dokonując ustaleń w tym samym zakresie, Sąd l instancji zignorował fakt, iż w relacjach pozostałych domniemanych członków tej grupy osoba <span class="anon-block">D. W. (1)</span> w ogóle się nie pojawia;</p> <p>uchybienia te miały bezpośredni wpływ na treść wydanego wyroku, gdyż prowadziły do dokonania istotnych ustaleń faktycznych w sposób nieobiektywny i niekorzystny dla <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, dowody zostały potraktowane wybiórczo i niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki;</p> <p>IV. <strong> <!-- -->rażącą obrazę przepisów postępowania zawartych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7/410;art. 424)">art. 7. 410 i 424 kpk</a> poprzez:</strong> </p> <p>- całkowicie arbitralny wybór dowodów i okoliczności uznanych za istotne w sprawie, w tym pominięcie w uzasadnieniu wyroku okoliczności wynikających z dowodów opisanych powyżej w pkt II a. apelacji,</p> <p>- brak opisu w uzasadnieniu wyroku okoliczności wskazujących na udział <span class="anon-block">D. W. (1)</span> w zorganizowanej grupie przestępczej,</p> <p>- brak rzeczowej i merytorycznej analizy wyjaśnień <span class="anon-block">D. W. (1)</span> i wskazania konkretnych przyczyn uznania ich za niewiarygodne - stanowisko Sądu I instancji w tym zakresie jest tak ogólnikowe, iż na jego podstawie nie sposób odtworzyć sposobu rozumowania prowadzącego do przyjętych wniosków co do wartości dowodowej wyjaśnień oskarżonego, w tym w szczególności nie wskazano w nim które elementy tych wyjaśnień są sprzeczne z innymi dowodami (i jakimi), pominięto jednocześnie dowody potwierdzające relację <span class="anon-block">D. W. (1)</span>;</p> <p>uchybienie to miało bezpośredni wpływ na treść wydanego wyroku, gdyż w jego wyniku dokonana przez Sąd I instancji ocena wiarygodności i wartości dowodowej poszczególnych dowodów stała się wybiórcza i arbitralna, a sporządzone uzasadnienie wyroku nie pozwała na odtworzenie rozumowania Sądu prowadzącego do dokonania ustaleń faktycznych kluczowych dla rozstrzygnięcia; ponadto sporządzone w sposób wadliwy uzasadnienie uniemożliwia prawidłową kontrolę odwoławczą wydanego orzeczenia;</p> <p>V. <strong> <!-- -->rażącą obrazę przepisów postępowania zawartych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1;art. 193 § 194;art. 193 § 197;art. 193 § 200)">art.193 par 1 , 194, 197 i 200 kpk</a> </strong> poprzez oparcie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń co do wartości poszczególnych nieruchomości objętych zarzutami na „analizach" nie mających żadnych cech opinii biegłego, w których sam autor wyraźnie wskazuje, że nie są to operaty szacunkowe; osoba sporządzająca ww. analizy nie miała odpowiedniej wiedzy i uprawnień, nie została powołana na biegłego, nie złożyła przyrzeczenia i - pomimo stosownego wniosku jednego z oskarżonych - nie została przesłuchana; sporządzone w opisany sposób opracowania nie są opiniami biegłego, a fakt, iż do wyceny nieruchomości niezbędne jest przeprowadzenie takiego dowodu na zasadach zawartych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (rozdział 22)">Rozdziale 22. kpk</a> nie ulega wątpliwości (również Sądu I instancji);</p> <p>uchybienie to miało bezpośredni wpływ na treść wydanego wyroku, gdyż w jego wyniku dokonana przez Sąd I instancji ocena, czy doszło do popełnienia przestępstw na szkodę poszczególnych pokrzywdzonych, kwalifikacja prawna czynów zarzucanych <span class="anon-block">D. W. (1)</span> i orzeczenie o zakresie obowiązku naprawienia szkody pozbawione są podstawy w postaci stwierdzenia okoliczności wymagających wiadomości specjalnych poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego;</p> <p>VI. <strong> <!-- -->rażącą obrazę przepisów postępowania zawartych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1)">art. 423 par.l</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art. 92 kpk</a> poprzez :</strong> </p> <p>- sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku po upływie 7 miesięcy od jego wydania;</p> <p>odroczenie sporządzenia uzasadnienia o wiele miesięcy uniemożliwiało odtworzenie rozumowania Sądu leżącego u podstaw wydania wyroku (potwierdza to ogólnikowy i w wielu elementach lakoniczny charakter uzasadnienia) - co z kolei uniemożliwia łub znacząco utrudnia jego należytą kontrolę odwoławczą.</p> <p>Wskazując na powyższe uchybienia apelujący wniósł o:</p> <p>1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">D. W. (1)</span> od wszystkich zarzutów,</p> <p>ewentualnie o:</p> <p>2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>***</p> <p> <strong> <!-- -->Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">S. K. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">A. T. (2)</span> </strong>wywiódł w imieniu tego oskarżonego apelację od powołanego na wstępie wyroku Sądu Okręgowego w całości, zarzucając mu:</p> <p>1.  <strong> <!-- -->rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, jakie mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku</strong>, to jest:</p> <p>a)  <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 kpk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 kpk</a> </strong> poprzez brak dążenia do wykrycia prawdy materialnej w sprawie, to jest:</p> <p>❖ nie wyjaśnienie, w oparciu o jakie dowody Sąd przypisał oskarżonemu <span class="anon-block">S. K. (1)</span> uczestnictwo w zorganizowanej grupie przestępczej, w sytuacji gdy;</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>brak jest jakichkolwiek depozycji na ten temat choćby ze strony współpodejrzanego <span class="anon-block">B.</span>, iż miał on przystąpić do jakichkolwiek struktur przestępczych i obejmować swoim zamiarem uczestnictwo swoje w tych strukturach,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>oskarżonemu przypisano uczestnictwo w 3 z 63 ustalonych czynów, a tym samym trudno jest mówić o jego „stałym” uczestnictwie w cyklicznych zdarzeniach, co dawałoby podstawę do przypisania mu zamiaru uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej,</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>z uzasadnienia Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">P.</span> wynika ponad wszelką wątpliwość, że był on „figurantem" wskazanym przez <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">B.</span> (vide: s. 534 uzasadnienia), niejako przybranym do jedynie trzech zdarzeń , co powoduje, iż trudno jest wyprowadzić logiczny wniosek, iż z okoliczności tych można przyjąć jego zamiar uczestnictwa w jakichkolwiek strukturach przestępczości zorganizowanej w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 9)">art. 9 kk</a>;</p> </dd> </dl> <p>❖ nie wyjaśnienie, w oparciu o jakie dowody Sąd przyjął, iż oskarżony <span class="anon-block">K.</span> działał w ramach „porozumienia" w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 1)">art. 18 § 1 kk</a> z osobami przytoczonymi w punktach 57-58 wyroku, albowiem zarówno z wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> jak i zeznań pokrzywdzonych takiej konstrukcji nie da się wyprowadzić, a jedynie można rozważać ewentualne zaistnienie konstrukcji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 § 3 kk</a> i to tylko w sytuacji, gdy uznamy za prawidłowo ustalone fakty przez Sąd I instancji i przypisane w dotychczasowym kształcie przez Sąd a quo,</p> <p>❖ nie wyjaśnienie w oparciu o jakie dowody Sąd przyjmuje w opisie przypisanych oskarżonemu <span class="anon-block">K.</span> przestępstw w punktach 57 i 58 znamię, iż wprowadził pokrzywdzonych w błąd „podając się za przedstawiciela firmy udzielającej pożyczki", choć nawet z treści nie tylko depozycji <span class="anon-block">P. B.</span>, ale treści samego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż co najmniej w sprawie na szkodę <span class="anon-block">P. M.</span> udzielającym pożyczki miał być <span class="anon-block">M. P. (1)</span> (s. 211 uzasadnienia), zaś na szkodę <span class="anon-block">R. D. (1)</span> udzielającym pożyczki miał być <span class="anon-block">S. R. (1)</span> [s. 248 uzasadnienia), co powoduje ewidentny rozdźwięk pomiędzy wyrokiem a samym uzasadnieniem;</p> <p>b)  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a> poprzez rażąco dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, to jest:</p> <p>❖ uznanie za wiarygodne depozycji złożonych przez pokrzywdzonych <span class="anon-block">J. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. M.</span> oraz <span class="anon-block">R. D. (1)</span> przy jednoczesnym nie wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w jakim zakresie twierdzenia pokrzywdzonych odnoszę się stricte do czynności sprawczych samego oskarżonego <span class="anon-block">S. K. (1)</span>, gdyż tylko w ten sposób można wykazać jego zamiar dokonania oszustwa wspólnie i w porozumieniu,</p> <p>❖ uznanie za wiarygodne depozycji złożonych przez współpodejrzanego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przy jednoczesnym pominięciu, iż jego depozycje nie zawierają na temat <span class="anon-block">S. K. (1)</span> żadnych informacji, które mogłyby wykroczyć poza sferę i opis „figuranta", który był potrzebny tylko do „podstawienie" go do aktu notarialnego i ewentualnie wypłacenia pieniędzy z konta, a materialnym dowodowym na słuszność tej konstatacji jest ocena wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> zawarta w uzasadnieniu wyroku na s. 293-304, gdzie mimo przytaczania nazwisk poszczególnych oskarżonych do istotnych zdarzeń w sprawie brak jest jakichkolwiek treści na temat <span class="anon-block">S. K. (1)</span>,</p> <p>2.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a sprowadzający się do mylnego uznania, iż oskarżony <span class="anon-block">S. K. (1)</span> dopuścił się przypisanych mu inkryminowanych zdarzeń, w sytuacji gdy:</p> <p>a)  zebrany w sprawie materiał dowodowy opierający się na wyjaśnieniach współpodejrzanego <span class="anon-block">B.</span> oraz pokrzywdzonych nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu uczestnictwa w strukturach jakiejkolwiek zorganizowanej grupy przestępczej,</p> <p>b)  zebrany w sprawie materiał dowodowy opierający się na wyjaśnieniach współpodejrzanego <span class="anon-block">B.</span> oraz pokrzywdzonych nie daje podstaw do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">K.</span> przestępstw oszustwa wspólnie i w porozumieniu a jedynie co najwyżej „pomocnictwa" do ich popełnienia, jeśli weźmiemy pod uwagę następujące kwestie:</p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>Sąd stwierdza za oskarżonym <span class="anon-block">K.</span>, iż ten był „figurantem' przy transakcji z pokrzywdzonym <span class="anon-block">P.</span>, a ten sam „schemat" można niejako co najwyżej mu przypisać w transakcjach z pokrzywdzonym <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">D.</span>,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>z Sąd co do każdej z tych transakcji (vide: s. 363-365, k. 392-394, k, 450-451) wskazuje na wykonywanie przez <span class="anon-block">S. K. (1)</span> określonych „poleceń" wydawanych przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> czy <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, co jasno pokazuje, że nie miał on nic do powiedzenia w stanie faktycznym, jaki ustalił Sąd a quo i to nawet w sytuacji gdybyśmy zgodzili się z jego argumentacją;</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->3. rażącą niewspółmierność</strong> kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa i kary łącznej niezależnie od podniesionych powyżej zarzutów co do kwestii winy, która w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy została orzeczona mimo:</p> <p>a)  podrzędnej roli oskarżonego <span class="anon-block">K.</span> jaką na tle całej sprawy i innych oskarżonych wskazuje Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">P.</span>,</p> <p>b)  dotychczasowej postawie życiowej oskarżonego <span class="anon-block">S. K. (1)</span>, który mimo trwania 10 lat procesu cały czas pozostaje osobą niekaraną,</p> <p>c)  incydentalności zdarzeń będących jedynie wycinkiem dużej sprawy, w jakiej oskarżony został <span class="anon-block">S. K. (1)</span>,</p> <p>a co należało wywnioskować z porównania kar z innymi oskarżonymi, na których ciążyły szersze i dużo poważniejsze oskarżenia.</p> <p>Formułując powyższe zarzuty, apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w <span class="anon-block">P.</span>.</p> <p>***</p> <p>Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył apelacją w całości obrońca substytucyjny <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">S. R. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">N. W.</span> </strong>, która zarzuciła mu:</p> <p>1) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania,</strong> mającą istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to:</p> <p>a) <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a> </strong> poprzez naruszenie wymogu opierania wszelkich rozstrzygnięć na prawdziwych ustaleniach faktycznych, a więc takich, które zostały udowodnione, a zatem wykazane wiarygodnymi dowodami;</p> <p>b) <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 k.p.k.</a>,</strong> polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnieniu przez Sąd okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego <span class="anon-block">S. R.</span> poprzez:</p> <p>- dokonanie przez Sąd oceny dowodu z wyjaśnień <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. B.</span>, <span class="anon-block">D. G.</span> i <span class="anon-block">P. R.</span> oraz zeznań <span class="anon-block">P. K.</span> </strong> niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i dowolne wyprowadzanie z treści tych wyjaśnień daleko idących wniosków i domniemań faktycznych na niekorzyść <span class="anon-block">S. R.</span>, które to, nie będąc potwierdzone żadnymi innymi bezpośrednimi dowodami, ostatecznie doprowadziły do skazania oskarżonego;</p> <p>- błędne przyjęcie przez Sąd, że <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">S. R.</span> </strong> nie mają waloru wiarygodności, podczas gdy ich treść jest konsekwentna, spójna i logiczna, a przy tym znajduje potwierdzenie w innych dowodach, przede wszystkim w wyjaśnieniach <span class="anon-block">P. B.</span>;</p> <p>- dowolne uznanie przez Sąd za wiarygodne <strong> <!-- -->wyjaśnień złożonych przez <span class="anon-block">D. G.</span> </strong> w części, w jakiej relacjonował udział <span class="anon-block">S. R.</span> w popełnieniu przestępstw, stanowiących przedmiot postępowania, podczas gdy są to wyjaśnienia powierzchowne i ogólnikowe, sprowadzające się do pojedynczych stwierdzeń, jakoby „<em> <!-- -->Kosa i Uśmiech robili interesy na nieruchomościach</em>" i <em> <!-- -->„pożyczali pieniądze <span class="anon-block">B.</span>"</em> i uznanie ich za wystarczające dla przypisania oskarżonemu tych przestępstw;</p> <p>- błędne przyjęcie, że <strong> <!-- -->zeznania <span class="anon-block">P. K.</span> </strong>, dotyczące informacji przekazach mu przez <span class="anon-block">P. N.</span> na temat zdarzeń, w których świadek nie uczestniczył, ani bezpośrednio o nich nie słyszał mogły w jakikolwiek sposób obciążyć <span class="anon-block">S. R.</span> w tym postępowaniu;</p> <p>- dokonanie przez Sąd ustaleń co do sprawstwa <span class="anon-block">S. R.</span> w zakresie czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. <strong> <!-- -->258 § 1 k.k.</strong> </a> poprzez powielenie stanowiska oskarżyciela publicznego i równocześnie brak poczynienia przez Sąd samodzielnej oceny materiału dowodowego;</p> <p>- błędne przyjęcie, że w okresie od <span class="anon-block">(...)</span> r. w <span class="anon-block">P.</span> działała zorganizowana grupa przestępcza, mająca na celu popełnienia przestępstw przeciwko mieniu, polegających na wprowadzaniu pokrzywdzonych w błąd lub wyzyskiwaniu ich błędu w celu przejęcia należących do nich nieruchomości, do której <em> <!-- --> „[od <span class="anon-block">(...)</span>r.] następnie dołączył"</em> <span class="anon-block">S. R.</span>;</p> <p>- dowolne i niepoparte wystarczającym materiałem dowodowym uznanie przez Sąd podziału ról i zadań w rzekomo istniejącej grupie przestępczej, gdzie <span class="anon-block">S. R.</span> (jak w akcie oskarżenia) określony został jako osoba <em> <!-- -->„współfinansująca pożyczki z uwagi na dysponowanie określonym statusem materialnym i dzieląca się zyskami z członkami grupy";</em> </p> <p>- błędne przyjęcie przez Sąd, że niekwestionowane przez oskarżonych, łączące ich więzy pokrewieństwa i znajomości, mogą uzasadniać istnienie grupy przestępczej;</p> <p>- dowolne ustalenie przez Sąd, że <span class="anon-block">S. R.</span>, jak i pozostali oskarżeni, funkcjonowali w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, kiedy do tego, by mówić o istnieniu tego rodzaju grupy i popełnieniu przestępstwa uczestnictwa w niej, konieczne jest posiadanie przez grupę kierownictwa i występowanie w niej powiązań o charakterze hierarchicznym i organizacyjnym, czego brak jest w sprawie, a więc nie ma możliwości przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. <strong> <!-- -->258 §1 k.k.</strong> </a> <strong> <!-- -->;</strong> </p> <p>- bezpodstawne uznanie przez Sąd, że <strong> <!-- -->analiza połączeń telefonicznych</strong> pomiędzy oskarżonymi, sporządzona w postępowaniu przygotowawczym, może stanowić dowód na istnienie w sprawie zorganizowanej grupy przestępczej i uczestnictwa w niej <span class="anon-block">S. R.</span>, bowiem, jak wynika z dowodów zebranych w sprawie, oskarżony nie utrzymywał relacji biznesowych i towarzyskich z <span class="anon-block">P. B.</span> i innymi oskarżonymi;</p> <p>- błędne przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">S. R.</span>, działał z bezpośrednim i kierunkowym zamiarem wyzyskania błędu u pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. B.</span>, <span class="anon-block">R. C.</span>, <span class="anon-block">P. Ł.</span>, M. i <span class="anon-block">W. S.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>,</strong> w celu osiągnięcia, korzyści majątkowej, jak i że w chwili zawierania poszczególnych umów przez pokrzywdzonych, oskarżony obejmował swym zamiarem okoliczność tego, że pokrzywdzeni rozporządzają mieniem z niekorzyścią dla siebie,</p> <p>- niewzięcie przez Sąd pod uwagę zasady swobody umów, w myśl której strony umowy mogą określić stosunek prawny wedle swojego uznania;</p> <p>- nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności, że pokrzywdzeni, starając się o udzielnie pożyczki, pożyczając kolejne pieniądze, czy decydując się na umowę przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie, uzyskując przy tym skromne dochody, podejmowali pewne ryzyko gospodarcze;</p> <p>- bezpodstawne ustalenie przez Sąd, jakoby <span class="anon-block">S. R.</span> działał z <em> <!-- -->„zamiarem oszustwa” i „przymusowego wyzysku"</em> pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. B.</span>, <span class="anon-block">R. C.</span>, <span class="anon-block">P. Ł.</span>, M. i <span class="anon-block">W. S.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span>,</strong> podczas gdy oskarżony nie miał wiedzy co do stanu fizycznego i psychicznego tych pokrzywdzonych, ich położenia finansowego, jak i nie miał żadnego wpływu na treść i warunki poszczególnych umów zawieranych przez pokrzywdzonych z pozostałymi oskarżonymi;</p> <p>- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych przez <span class="anon-block">P. B.</span>, w złożonych przez niego wyjaśnieniach, a uznanych przez Sąd za wiarygodne, w jakich odnosił się do <span class="anon-block">S. R.</span>, podając, że;</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„W tym przypadku państwo <span class="anon-block">S.</span>, do czasu jak <span class="anon-block">S. R.</span> nabywał tą nieruchomość, to uważam, że nie byt świadomy, że nabywa nieruchomość uzyskaną w taki sposób przez <span class="anon-block">H. B.</span>"; </em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Nie sadzę, aby wiedział, bo skąd, no pewno ja nie mówiłem <span class="anon-block">S.</span>. A w interesie <span class="anon-block">H. B.</span> nie było, żeby informować <span class="anon-block">R.</span>, że nieruchomość pochodzi z przestępstwa"</em> [protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Odnośnie pożyczki pani <span class="anon-block">B. B. (1)</span>. Ja nie posiadam w tej kwestii dużej wiedzy. To była specyficzna sytuacja"; </em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Ja byłem przy tej pożyczce, choć wcześniej <span class="anon-block">S. R.</span> żadnych pożyczek z nami nie robił"; </em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„<span class="anon-block">S. R. (1)</span> nie był przy tych rozmowach"; </em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Moja wiedza jest nikła jeśli chodzi o <span class="anon-block">B. B. (1)</span>"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>„<em> <!-- --> <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wprowadził <span class="anon-block">S. R.</span> w błąd"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Jeśli chodzi o <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>, to było dużo umów, to była bardzo zawiła sprawa z uwagi na konflikt interesów osób trzecich. Jak Sąd zadawał szczegółowe pytania, to odpowiadałem i sedno sprawy oddałem, natomiast co do szczegółów to zdaję sobie sprawę, że mogłem się pomylić, bo było tych spraw dużo. Te sprawy się zazębiały, było dużo osób zainteresowanych"; </em> </p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„<span class="anon-block">R. C. (1)</span> przedstawił spreparowany dokument z banku, z którego wynikało, że hipoteki, które w rzeczywistości obciążały w tamtym czasie nieruchomości, że tych hipotek według tych dokumentów nie ma"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> </dd> </dl> <p>- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych <strong> <!-- -->przez <span class="anon-block">H. B.</span> </strong>, w złożonych przez niego wyjaśnieniach, w jakich odnosił się do <span class="anon-block">S. R.</span>, stwierdzając, że:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>„<em> <!-- -->Pozostaje <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, kojarzę tę osobę, mógł przychodzić do lombardu, nie znam tej osoby, nic mnie nie łączyło z nim. Nic takiego nie miało miejsca, żebym sprzedawał nieruchomość osobie podstawionej przez pana <span class="anon-block">R.</span>"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.);</p> </dd> </dl> <p>- pominięcie przez Sąd okoliczności podnoszonych <strong> <!-- -->przez <span class="anon-block">M. P.</span> </strong>, w złożonych przez niego wyjaśnieniach, w jakich odnosił się do <span class="anon-block">S. R.</span>, wskazując, że:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„z <span class="anon-block">W.</span> nie robiłem żadnych interesów, z panem <span class="anon-block">R.</span> również"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Z <span class="anon-block">S. R. (1)</span> nigdy nie zarobiłem złotówki w żaden sposób, tym bardziej udzielając pożyczek, bo nie utrzymywaliśmy żadnych kontaktów, nawet koleżeńskich"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.);</p> </dd> </dl> <p>- nieuwzględnienie przez Sąd okoliczności, że <span class="anon-block">S. R.</span>, nie dokonywał sprawdzenia stanu prawnego nieruchomości w księgach wieczystych, nie odbierał pokrzywdzonych z różnych punktów miasta i nie korzystał z pomocy prawnej <span class="anon-block">K. R.</span> w ramach tej sprawy;</p> <p>- niewłaściwe ustalenie przez Sąd wartości nieruchomości wskazanych w przypisanych <span class="anon-block">S. R.</span> przez Sąd przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w oparciu o sporządzony przez rzeczoznawcę w toku postępowania przygotowawczego <strong> <!-- -->operat szacunkowy</strong> („analizę oszacowania prawdopodobnej wartości rynkowej nieruchomości"), który jest jedynie opinią rzeczoznawcy o wartości nieruchomości, i dokonanie oceny rzetelności tego operatu wyłącznie na podstawie zeznań pokrzywdzonych, składanych w toku procesu w sprawie, bez weryfikacji wartości tych nieruchomości za pomocą opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu wyceny i szacowania nieruchomości;</p> <p>- błędne uznanie przez Sąd zeznań pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. B.</span>, <span class="anon-block">R. C.</span>, <span class="anon-block">P. Ł.</span>, M. i <span class="anon-block">W. S.</span> i <span class="anon-block">R. D.</span> </strong> za wiarygodne w zakresie wartości nieruchomości, mających stanowić przedmioty przypisanych <span class="anon-block">S. R.</span> przez Sąd przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, podczas gdy zeznania te nie zostały potwierdzone żadnym innym miarodajnym dowodem, w szczególności dowodem z opinii biegłego z dziedziny wyceny i szacowania nieruchomości;</p> <p>c) <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 §1 k.p.k.</a> </strong> poprzez nieprawidłowe, niespełniające zakreślonych przepisem wymogów uzasadnienie wyroku, oparcie go na nieprawidłowej i niepełnej ocenie dowodów i okoliczności, w sposób powielający ustalenia oskarżyciela publicznego co do przestępstw na szkodę poszczególnych pokrzywdzonych, zawarte w akcie oskarżenia, oraz niewyjaśnienie zachodzących wątpliwości odnośnie do popełnienia przez oskarżonego <span class="anon-block">S. R.</span> zarzucanych mu czynów i przypisanie ich na jego niekorzyść;</p> <p>d) <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 §1 k.p.k.</a> </strong> poprzez brak dopuszczenia przez Sąd z urzędu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu wyceny i szacowania nieruchomości na okoliczność wartości nieruchomości wskazanych w przypisanych <span class="anon-block">S. R.</span> przez Sąd przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, w sytuacji gdy operat szacunkowy, sporządzony przez rzeczoznawcę na potrzeby sprawy w toku postępowania przygotowawczego, był niepełny i niezrozumiały, a oskarżeni od początku kwestionowali jego prawidłowość, natomiast Sąd musiał dokonywać ustaleń w zakresie wniosków operatu w oparciu o zeznania pokrzywdzonych;</p> <p>2) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> <strong> <!-- -->obrazę prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 §1 k.k.</a> </strong> poprzez jego zastosowanie i zasądzenie od <span class="anon-block">S. R.</span> solidarnego z pozostałymi oskarżonymi obowiązku naprawienia szkody, pomimo że oskarżony nie uzyskał żadnej korzyści majątkowej w sposób przyjęty w opisie przypisanych mu przez Sąd przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, jak i nie miał zamiaru, by współoskarżeni uzyskali tego rodzaju korzyść na skutek jakichkolwiek oszukańczych zabiegów stosowanych wobec pokrzywdzonych, oraz w sytuacji braku ustalenia przez Sąd rzeczywiście poniesionej przez pokrzywdzonych szkody;</p> <p>3) na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> <strong> <!-- -->błąd w ustaleniach faktycznych</strong>, będący rezultatem powyższych naruszeń prawa procesowego, polegający na przyjęciu, że oskarżony <span class="anon-block">S. R.</span> dopuścił się przypisanych mu przez Sąd przestępstw w sytuacji gdy ustalenia Sądu sprzeczne są z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i tak:</p> <p>- co do przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 §1 k.k.</a> poprzez przyjęcie przez Sąd, że okolicznościami świadczącymi o tym, że <span class="anon-block">S. R.</span> popełnił to przestępstwo miał być fakt utrzymywania przez <span class="anon-block">S. R.</span> w okresie objętym zarzutami kontaktów z osobami oskarżonymi w tej sprawie, podczas gdy budowanie na bazie takich powiązań istnienia grupy przestępczej i przyjmowanie brania udziału w tej grupie przez <span class="anon-block">S. R.</span> jest niedopuszczalne i stanowi jedynie domniemanie;</p> <p>- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. B.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">S. R.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 k.k.</a> w z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, podczas gdy oskarżony nie ustalał warunków poszczególnych umów, do jakich stawała pokrzywdzona; <span class="anon-block">S. R.</span> nie zamierzał udzielać pożyczki, dlatego skontaktował pokrzywdzoną z <span class="anon-block">P. B.</span> i jedynie z tego powodu uczestniczył w spotkaniu w lokalu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span>; <span class="anon-block">S. R.</span> nie brał udziału w czynnościach przed notariuszem <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">W. C.</span>; pożyczkodawcą i stroną przedwstępnej umowy sprzedaży był <span class="anon-block">K. K.</span>; a <span class="anon-block">M. S.</span>, siostrzeniec pokrzywdzonej, potwierdził okoliczność, że pokrzywdzona chciała sprzedać <span class="anon-block">K. K.</span> nieruchomość w <span class="anon-block">L.</span>; <span class="anon-block">B. B.</span> kontaktowała się jedynie z <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">K. K.</span>; to <span class="anon-block">K. K.</span> wzywał pokrzywdzoną do zapłaty kwoty pożyczki; a pokrzywdzona zaprzeczyła, żeby po spotkaniu w lokalu, miała jeszcze kontakt z <span class="anon-block">S. R.</span>, by czegokolwiek od niej się domagał; pomimo braku spłaty kwoty pożyczki, jak i roszczenia <span class="anon-block">K. K.</span>, ujawnionego w księdze wieczystej, to pokrzywdzona sprzedała nieruchomość innym osobom;</p> <p>- w zakresie przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. C.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">S. R.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 k.k.</a> w z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, kiedy oskarżony nie ustalał warunków umowy z pokrzywdzonym, nie byt obecny na spotkaniach z <span class="anon-block">R. C.</span> i u notariusza, nie stawał do aktów notarialnych, nie byt wskazany w treści tych dokumentów, ani nie przekazywał pieniędzy pokrzywdzonemu w związku z zawieranymi przez inne osoby umowami, co potwierdzają treści ujawnione w księgach wieczystych;</p> <p>- co cdo przestępstwa na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. Ł.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">S. R.</span> popełnił dwa przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 §1 k.k.</a> w z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 §1 k.k.</a>, gdy tymczasem oskarżony nie ustalał warunków poszczególnych umów z <span class="anon-block">P. Ł.</span>, jak i nie stawał do aktów notarialnych; brak dowodów na to, że <span class="anon-block">S. R.</span> faktycznie uczestniczył w jakimkolwiek spotkaniu, dotyczącym nieruchomości należącej do <span class="anon-block">L. Ł.</span>, bądź miał wpływ na treść zawieranych aktów notarialnych i ich postanowień, w tym na ustanowienie na jego rzecz zabezpieczenia w postaci hipoteki, skoro nie był stroną umowy; <span class="anon-block">S. R.</span> nie znał pokrzywdzonego, jego rodziny i J. i <span class="anon-block">M. S.</span>; oskarżony nie miał możliwości wprowadzenia <span class="anon-block">P. Ł.</span> w błąd, ani dokonania oceny przebiegu czynności przed notariuszem oraz rozumienia tych czynności przez pokrzywdzonego, gdyż nie brat w nich udziału;</p> <p>- w odniesieniu do przestępstwa na szkodę <span class="anon-block">R. D.</span> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">S. R.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a>, podczas gdy u notariusza z <span class="anon-block">R. D.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span> był <span class="anon-block">S. K.</span>, a w czasie innych czynności nieustalony jak dotąd mężczyzna, „blondyn", „ze złotym łańcuchem", który w całości zajmował się formalnościami, natomiast pokrzywdzony otrzymał wypis aktu notarialnego i nigdy nie kwestionował zawartej umowy;</p> <p>- w zakresie przestępstwa na szkodę <strong> <!-- -->M. i <span class="anon-block">W. S.</span> </strong> poprzez przyjęcie przez Sąd, że <span class="anon-block">S. R.</span> popełnił przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 §1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a>, kiedy oskarżony nie ustalał warunków żadnej z umów z pokrzywdzonymi, <span class="anon-block">S. R.</span> nie był obecny na spotkaniu w lokalu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, ani w kancelarii notarialnej; nie stawał do aktów notarialnych, nie przekazywał pieniędzy na pożyczkę dla M. i <span class="anon-block">W. S.</span>, jak i nie uczestniczył w podziale zysków; przy czym twierdzenie, jakoby od razu był zainteresowany <span class="anon-block">działką nr (...)</span> jest domniemaniem, a gdyby tak było, to nie oznacza, że oskarżony popełnił jakiekolwiek przestępstwo; jednocześnie w kontekście wyjaśnień <span class="anon-block">P. B.</span>, to <span class="anon-block">S. R.</span> nie miał wiedzy na temat rozliczeń w zakresie tej nieruchomości, a nawet został „oszukany" przez <span class="anon-block">H. B.</span> na pieniądze.</p> <p>W związku z powyższymi zarzutami obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, od przypisanych mu w punktach 60, 61, 62, 63 części rozstrzygającej wyroku czynów, ewentualnie wnoszę o uchylenie tego wyroku, w zaskarżonej części, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.</p> <p>***</p> <p>Na rzecz <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong> wywiedzione zostały trzy apelacje, które kwestionowały powołany na wstępie wyrok Sądu Okręgowego – w części dotyczącej tego oskarżonego - w całości.</p> <p>Dwaj obrońcy oskarżonego – <strong> <!-- -->adw. <span class="anon-block">W. W. (2)</span> i <span class="anon-block">M. P. (3)</span> </strong>, zarzucili przedmiotowemu wyrokowi:</p> <p> <strong> <!-- -->1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, przejawiającą się w naruszeniu:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->a. </strong> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 99 a;art. 99 a § 1)"> <strong> <!-- -->art 99a § 1 k.p.k</strong>.</a> poprzez jego zastosowanie i sporządzenie uzasadnienia wyroku na formularzu UK 2, podczas gdy z uwagi na obszerność akt sprawy, jej mnogość uczestników sporządzenie uzasadnienia przy wykorzystaniu formularza na ok. 700 stron zastosowanie formularza, którego treść została ustalona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28.11.2019 r. w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyroków oraz sposobu ich wypełniania (Dz.U. z 2019 r., poz. 2349), jako dokumentu, w którym miałoby się wykazać zrealizowanie obowiązku wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 3)">art. 457 § 3 KPK</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 433;art. 433 § 1;art. 433 § 2)">art. 433 § 1 i 2 KPK</a>, naruszyło prawo strony do rzetelnego procesu w kontekście <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6;art. 6 ust. 1)">art. 6 ust. 1</a> EKPCz,</p> <p> <strong> <!-- -->b.<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z art, 6 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> </strong> poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu orzeczenia oceny materiału dowodowego z „zeznań pokrzywdzonych i innych świadków" i odesłanie w tym zakresie do załączników w postaci nagrań dźwięku z przebiegu rozprawy, podczas gdy Sąd obowiązany jest do pisemnego uzasadnienia orzeczenia także w zakresie oceny materiału dowodowego,</p> <p> <strong> <!-- -->c. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w zw. z </strong> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)"> <strong> <!-- -->art. 7 k.p.k</strong>.</a>, poprzez przyjęcie jako podstawy wyroku niemal wyłącznie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym, z pominięciem dowodów zgromadzonych w toku rozprawy głównej i to pomimo sprzeczności tych dowodów, na poszczególnych etapach postępowania, w szczególności wyjaśnień <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, zeznań <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, <span class="anon-block">A. S. (1)</span> </strong>, czego wymownym potwierdzeniem, jest bezpośrednie kopiowanie ustaleń faktycznych z aktu oskarżenia do uzasadnienia wyroku,</p> <p> <strong> <!-- -->d. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.</a> </strong> poprzez zaniechanie dokładnego określenia w wyroku przypisanych oskarżonemu czynów, w szczególności wobec modyfikacji opisów czynu przyjętych przez oskarżyciela i zarzucanych oskarżonemu, co ma wpływ na treść orzeczenia, albowiem uniemożliwia odczytanie rozumowania Sądu i ostatecznej treści opisu czynu zgodnie z ustaleniami Sądu, co narusza prawo do obrony oskarżonego,</p> <p> <strong> <!-- -->e. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> </strong> poprzez prowadzenie rozprawy z udziałem oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> pomimo stwierdzonych opinią biegłych <span class="anon-block"> (...)</span> schorzeń umożliwiających uczestnictwo na rozprawie jedynie w ograniczonym zakresie czasowym, podczas gdy oskarżony winien mieć zapewnione realne prawo do obrony, uczestniczenia na rozprawie i składania wyjaśnień i oświadczeń co do przeprowadzonych dowodów, a prowadzenie przez sąd 4 - godzinnej rozprawy z ratownikami medycznymi na sali nie spełnia wymogów realnego umożliwienia oskarżonemu realizowania uprawnień, Sąd zaś miał możliwość wyłączenia sprawy <span class="anon-block">K. R. (1)</span> do odrębnego postępowania i zawieszenia postępowania,</p> <p> <strong> <!-- -->f. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 213)">art. 213 k.p.k.</a> </strong> poprzez zaniechanie dokonania ustaleń danych osobopoznawczych oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, w szczególności poprzez skierowanie zarządzenia o wykonanie wywiadu środowiskowego do Kuratora przy Sądzie Rejonowym <span class="anon-block">P.</span> w <span class="anon-block">P.</span>, to jest Kuratora nie będącego właściwym dla miejsca zamieszkania oskarżonego, a co więcej, po uzyskaniu odpowiedzi Kuratora o konieczności uzyskania numeru telefonu do oskarżonego, Sąd zaniechał dalszych działań w tym zakresie, pomimo okoliczności, że Sąd dysponował numerem telefonu oskarżonego i wydał orzeczenie nie znając sytuacji życiowej, materialnej i rodzinnej oskarżonego,</p> <p> <strong> <!-- -->g. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> </strong> poprzez przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w szczególności przejawiającej się brakiem obiektywizmu, tj.:</p> <p> <strong> <!-- -->i</strong>. pozornej jedynie oceny dowodu z <strong> <!-- -->wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> złożonych w postępowaniu przed Sądem I instancji sprowadzającej się w istocie do stwierdzenia, że oskarżony <span class="anon-block">B.</span> podtrzymał odczytane mu wyjaśnienia, co nie spełnia wymogu prawidłowej oceny materiału dowodowego, ponadto wskazuje na brak obiektywizmu Sądu biorąc pod uwagę przypisaną <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przez Sąd istotną dla rozstrzygnięcia sprawy rolę,</p> <p> <strong> <!-- -->ii.</strong> odstąpienie od kompleksowej i pełnej oceny materiału dowodowego, która znalazłaby wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia i ograniczenie się jedynie do „zwięzłego przedstawienia oceny dowodów z zeznań pokrzywdzonych i innych świadków” (k. 292) co ma wpływ na treść orzeczenia, albowiem narusza prawo do obrony oskarżonego, zaś obowiązkiem Sądu jest przedstawienie całościowej oceny materiału dowodowego w uzasadnieniu wyroku, tak aby tok rozumowania sądu był jasny i logiczny,</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...)</span>. </strong>bezpodstawne przypisanie wiarygodności <strong> <!-- -->zeznaniom <span class="anon-block">M. K. (3)</span> </strong>, przy jednoczesnym uznaniu za niewiarygodne zeznań <span class="anon-block">M. O.</span>, jedynie z powodu ich sprzeczności z zeznaniami <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, podczas gdy brak jest innych obiektywnych dowodów, które mogłyby wzmacniać sprzeczne wersje w/w świadków w zakresie zarzutu CCLXXIII, zaś wszelkie niedające się rozstrzygnąć wątpliwości winny zostać orzeczone na korzyść oskarżonego;</p> <p> <strong> <!-- -->h. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1)">art 170 § 1 k.p.k.</a> w zw. z art, 169 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 2)">§ 2 k.p.k.</a> </strong> poprzez oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, a w szczególności wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii <span class="anon-block"> Instytutu (...)</span>. dra. <span class="anon-block">J. S. (2)</span> w <span class="anon-block">K.</span> i to na okoliczność czy zapis monitoringu z wnętrza <span class="anon-block"> Hotelu (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> w godzinach od 14 do 22, znajdującego się w aktach sprawy, potwierdza bądź wyklucza spotkanie <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span> opisane w treści wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p>2. <strong> <!-- -->błąd w ustaleniach faktycznych</strong> przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a w szczególności:</p> <p> <strong> <!-- -->a.</strong> ustalenie, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w pkt. CCLXIV wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art 258 § 1 kk</a>, polegającego w ocenie Sądu I instancji na udzielaniu członkom grupy przestępczej porad prawnych przy ustalaniu sposobu przejęcia nieruchomości i formy zawieranych umów, rozwiązywaniu problemów prawnych, które wyłoniły się w związku z działalnością przestępczą oraz reprezentowaniu członków grupy w toczących się postępowaniach karnych i cywilnych, wszczynanych w związku z działalnością grupy i to pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na okoliczność, że umowy z klientami, objęte aktem oskarżenia były zawierane od kilku lat poprzedzających rzekomy udział w grupie <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, na podstawie takich samych czynności cywilnoprawnych, a nasz mandant świadczył usługi adwokackie, w przypadku zaistnienia takiej potrzeby, jednak każdorazowo po zawarciu umowy rozporządzającej mieniem pokrzywdzonych,</p> <p> <strong> <!-- -->b</strong>. ustalenie, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> wyczerpał znamiona czynów określonych pkt. CCLXV, CCLXVI, CCLXVII CCLXVIII, CCLXIX i CCLXX wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286)">art 286 kk</a> i to pomimo okoliczności, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz zeznania pokrzywdzonych, wykluczają okoliczność, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> miał świadomość zawierania poszczególnych umów, a już tym bardziej, że podejmował działania mające na celu doprowadzenie pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem i to z zamiarem kierunkowym,</p> <p> <strong> <!-- --> c.</strong> ustalenie, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w pkt. CCLXXI wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230)">art 230 kk</a> pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym częściowo wiarygodne wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz w całości wyjaśnienia <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, oraz złożone do akt pełnomocnictwa do obrony, wskazują że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz powyżej wskazani oskarżeni zgłosili się do adwokata <span class="anon-block">K. R. (1)</span> na przełomie roku <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">(...)</span> w sprawie podjęcia się ich obrony w sprawie związanej z przejmowaniem nieruchomości i w związku z tym udzielili pełnomocnictw do obrony, a <span class="anon-block">P. B. (1)</span> uiścił honorarium z tego tytułu,</p> <p> <strong> <!-- -->d.</strong> ustalenie, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w pkt. CCLXXII wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233)">art 233 kk</a> pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> oraz zeznania świadka <span class="anon-block">K. W.</span>, w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że zdarzenie polegające na szarpaniu się <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">W.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> miało miejsce oraz że o przesłuchanie <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">G.</span>, w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> wnioskował inny obrońca <span class="anon-block">P.</span>, który osobiście, pod nieobecność <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, przesłuchiwał tych świadków na rozprawie,</p> <p> <strong> <!-- --> e.</strong> ustalenie, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w pkt. CCLXXIII wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239)">art 239</a> w związku z 270 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a>, pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności akta sprawy SR w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">W.</span>. sygn. Akt <span class="anon-block">(...)</span> oraz zeznania świadków <span class="anon-block">O.</span> i <span class="anon-block">P.</span> wskazują jednoznacznie, że świadek <span class="anon-block">M. K. (3)</span> konfabuluje co do przebiegu obrony w tej sprawie i wiedzy <span class="anon-block">K. R. (1)</span> na okoliczność, że dostarczone <span class="anon-block">K. R. (1)</span> kopie faktur były kopiami fałszywych dokumentów oraz pomimo okoliczności, że w przypadku działania obrońcy mamy do czynienia z kontratypem ustawowym wynikającym z prawa do obrony;</p> <p>nadto, z daleko idącej ostrożności procesowej:</p> <p> <strong> <!-- -->3. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->a. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239;art. 239 § 1)">art. 239 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </strong> poprzez ich niezasadne zastosowanie i uznanie, iż rola oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, jako obrońcy, polegać miała na utrudnianiu postępowania karnego Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span>, poprzez pomaganie sprawcom - <span class="anon-block">M. K. (3)</span> i <span class="anon-block">M. O.</span> w uniknięciu odpowiedzialności karnej, czym oskarżony wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu, podczas gdy racjonalna wykładnia powyższego przepisu oraz swobodna ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, winna doprowadzić do konstatacji, iż czynności podejmowane przez oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, jako wyłącznie związane z wykonywanym przez niego zawodem adwokata i objęte tajemnicą obrończą, nie wypełniają znamion czynów zarzucanych oskarżonemu.</p> <p>Z uwagi na powyższe uchybienia ww. skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> od zarzucanych mu czynów;</p> <p>ewentualnie o;</p> <p>uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>Trzeci obrońca <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">Ż. D.</span> </strong>zarzuciła z kolei wyrokowi Sądu Okręgowego:</p> <p> <strong> <!-- -->1. obrazę przepisów prawa procesowego, tj.:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w związku 7 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> polegającą na : </strong> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>oparciu treści wyroku niemal wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym, z całkowitym zmarginalizowaniem dowodów zgromadzonych w toku rozprawy głównej i to pomimo zdecydowanie większej precyzyjności dowodów zgromadzonych przed Sądem i ich sprzeczności z dowodami zgromadzonymi w postępowaniu przygotowawczym, w szczególności w odniesieniu do wyjaśnień <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, zeznań <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, <span class="anon-block">A. S. (1)</span>,</strong> </p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>rażące naruszenie zasady wyrażonej w <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art 7 kpk</a> </strong> przez ukształtowanie swego przekonania na podstawce dowodów przeprowadzonych w postępowaniu przygotowawczym, wbrew zasadzie, która nakazuje ukształtowanie przekonania na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, naruszenie przepisów zobowiązujących do przeprowadzenia dowodów niezbędnych dla ustalenia istotnych kwestii w sprawie, a zwłaszcza wpływających na ocenę dowodów z wyjaśnień z oskarżonych, których wiarygodność bądź ich brak skutkuje daleko idącymi konsekwencjami, co przełożyło się na nieuprawnione posługiwanie się oceną przyjętą przy rozstrzygnięciu incydentalnym - stosowanie aresztu,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>bezkrytyczne i wybiórcze przyznanie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, świadka <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, wyłącznie złożonym na etapie postępowania przygotowawczego, bez odniesienia się do treści wyjaśnień i zeznań tych osób złożonych na etapie przed Sądem I instancji, w których to wyjaśnieniach i zeznaniach osoby te wykluczyły działanie mojego mandanta w czasie rzekomo popełnionych czynów zabronionych, a w szczególności z zamiarem popełnienia czynów z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286)">art 286 kk</a> </strong> - czego wymownym potwierdzeniem, jest bezpośrednie kopiowanie ustaleń faktycznych z aktu oskarżenia do uzasadnienia wyroku,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pominięcie w ocenie dowodów <strong> <!-- -->wyjaśnień <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">B.</span> </strong> złożonych przed Sądem, w których precyzuje on udział <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, tak w ramach rzekomej grupy przestępczej, ale i w odniesieniu do poszczególnych przestępstw oszustwa, jednoznacznie wykluczając udział <span class="anon-block">K. R. (1)</span> w tych czynach, bezkrytyczne z pominięciem jakiejkolwiek oceny przyjęcie za wiarygodne wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, odnośnie do popełnienia przez oskarżonego czynu wskazanego w pkt. CCLXXI wyroku i to pomimo okoliczności, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci pełnomocnictw, wyjaśnień oskarżonych <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span> złożonych przed Sądem potwierdzają zlecenie <span class="anon-block">K. R. (1)</span> przez te osoby obrony w sprawie związanej z przejmowaniem nieruchomości i opłacenie z tego tytułu honorarium,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>bezkrytyczne z pominięciem jakiejkolwiek oceny, przyjęcie za wiarygodne wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, odnośnie do popełnienia przez oskarżonego czynu wskazanego w pkt. CCLXXII wyroku i to pomimo okoliczności, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci akt postępowania w sprawie <span class="anon-block">(...)</span>, wyjaśnień oskarżonych <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, jednoznacznie wskazują, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> nie inicjował przesłuchania <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">G.</span> w tej sprawie oraz nie uczestniczył w ich przesłuchaniu, a z kolei zeznania świadka <span class="anon-block">K. W.</span> potwierdzają, że kontakt <span class="anon-block">W.</span> z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, mógł z daleka wyglądać jak szarpanina czy bójka,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pominięcie w ocenie dowodów wielu dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, a w szczególności dowodów z wyjaśnień oskarżonego i współoskarżonych, w zakresie w jakim wskazywały one na brak udziału <span class="anon-block">K. R. (1)</span> w poszczególnych zdarzeniach, a przede wszystkim, na moment rozpoczęcia świadczenia pomocy prawnej przez <span class="anon-block">K. R. (1)</span> w sprawach wynikających z umów zawartych przez <span class="anon-block">P.</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, <span class="anon-block">A. S. (1)</span>, <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>, to jest na okoliczność rzekomego udziału w grupie przestępczej i możliwość działania <span class="anon-block">K. R. (1)</span> z zamiarem oszustwa. Brak oceny Sądu w tym zakresie zgromadzonych dowodów w istocie uniemożliwił Sądowi prawidłowe ustalenie zamiaru jaki przypisał Sąd <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, a co jest podstawą do przyjęcia bądź uniewinnienia od zarzucanych mu czynów,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>przyjęcie za wiarygodne zeznań świadka <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K. (3)</span> </strong>, odnośnie do czynu CCLXXIII i to pomimo okoliczności, że zeznania tego świadka złożone przed Sądem są sprzeczne z zeznaniami złożonymi na wcześniejszym etapie tego postępowania, ale przede wszystkim są sprzeczne z treścią akt Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">W.</span>. sygn. Akt <span class="anon-block">(...)</span> z których jednoznacznie wynika, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> podejmował działania w sprawie <span class="anon-block">K.</span> wyłącznie na etapie postępowania przygotowawczego, a nie jak twierdzi <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, w czasie ich zatrzymania,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>bezpodstawne odmówienie wiarygodności <strong> <!-- -->zeznaniom świadków <span class="anon-block">O.</span> i <span class="anon-block">W.</span> -</strong> dawniej <span class="anon-block">P.</span> i to pomimo okoliczności, że zeznania tych świadków znajdują potwierdzenie w aktach sprawy <span class="anon-block">(...)</span>,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wybiórczej i tendencyjnej ocenie wyjaśnień <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">B.</span> złożonych w postępowaniu przed Sadem I instancji, ograniczającej się jedynie do stwierdzenia, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> podtrzymał odczytane mu wyjaśnienia i je doprecyzował udzielając odpowiedzi na pytania - co nie wypełnia obowiązku prawidłowej oceny materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji w której wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> pozostają ze sobą w sprzeczności i to do faktów odnoszących się do zachowa mojego mandanta,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>ograniczenie oceny materiału dowodowego do „zwięzłego przedstawienia oceny dowodów z zeznań pokrzywdzonych i innych świadków” (k. 292) co istotnie narusza prawo do obrony oskarżonego w kontekście skutecznego wniesienia apelacji, i to pomimo okoliczności, że obowiązkiem Sądu jest dokonanie i sporządzenie uzasadnienia wyroku zawierającego całościową ocenę materiału dowodowego w uzasadnieniu wyroku, odzwierciadlającego tok rozumowania Sądu, w sposób czytelny i nie budzący wątpliwości,</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->b)</strong> naruszenie przepisu <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 213)">art. 213 k.p.k.</a> </strong>poprzez zaniechanie ustaleń danych osobopoznawczych <span class="anon-block">K. R. (1)</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->c)</strong> naruszenie przepisu <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413)">art. 413</a> w związku 424 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 1)">§ 1 k.p.k.</a> </strong> polegające zmianie opisu czynu w części rozstrzygającej wyroku w niezrozumiały i niedopuszczalny sposób, przez odwołanie się do zmienianego opisu czynu i brak w tym zakresie należytego wyjaśnienia w treści uzasadnienia, ostatecznie jaki czyn przypisano oskarżonemu, oraz w niedopuszczalny sposób zastąpienie oceny materiału dowodowego stanowiącego podstawę opisu czynu - przez odesłanie w tym zakresie do nagrań dźwięku z przebiegu rozprawy,</p> <p> <strong> <!-- --> d)</strong> naruszenie przepisu <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1)">art 170 § 1 k.p.k.</a> pkt 5 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 169;art. 169 § 2)">art. 169 § 2 k.p.k.</a> </strong> polegające na oddaleniu wszystkich wniosków dowodowych <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, a w tym wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii <span class="anon-block"> Instytutu (...)</span>. dra. <span class="anon-block">J. S. (2)</span> w <span class="anon-block">K.</span> i to na okoliczność czy zapis monitoringu z wnętrza <span class="anon-block"> Hotelu (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. w godzinach od <span class="anon-block">(...)</span>znajdującego się w aktach sprawy, pozwala na ustalenie tożsamości osób znajdujących się na nagraniu - co stanowi istotną podstawę dowodową dla oceny wyjaśnień <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">B.</span>, które nie polegają na prawdzie. Sąd I instancji przyjmuje za prawdziwe wyjaśnienia <span class="anon-block">B.</span> w tym zakresie, odmawia wiarygodności wyjaśnieniom <span class="anon-block">R.</span> i na tej bazie tworzy niemal od początku postępowania zarzut matactwa ze strony oskarżonego, co stanowiło podstawę stosowania tymczasowego aresztowania,</p> <p> <strong> <!-- -->2. obrazę przepisów prawa materialnego to jest :</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->a)</strong> przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239;art. 239 § 1)">art<strong> <!-- -->. 239 § 1</strong> </a> <strong> <!-- --> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270)">art 270</a>, w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 12)">art 11 i 12 kk k.k.</a> </strong> polegające na uznaniu oskarżonego winnym; działania <span class="anon-block">K. R. (1)</span> były podejmowane w ramach przyznanych mu ustawią i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją</a> praw i obowiązków związanych z wykonywaniem zawodu adwokata i obroną oskarżonego, które to czynności były objęte kontratypem ustawowym wynikającym z prawa do obrony, tym bardziej że brak jest dowodów pozwalających na poczynienie ustaleń stanowiących podstawę faktyczną zarzutu, a tym bardziej niezrozumiałego opisu czynu przyjętego przez Sąd,</p> <p> <strong> <!-- -->b) </strong>przepisu <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286)">art. 286 kk</a> </strong> polegające bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony popełnił przypisane mu w tym zakresie czyny; zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności na etapie postępowania sądowego, w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> nie brał udziału w zawieraniu umów z pokrzywdzonymi, nie brał udziału w czynnościach poprzedzających zawarcie umów, nie udzielał porad w zakresie sposobu popełniania przestępstwa oszustwa, a jego działania wynikające z zawartych znacznie wcześniej umów, były podejmowane w ramach wykonywanego zawodu, po znacznym upływie czasu od zawarcia inkryminowanych umów, brak więc jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia zamiaru kierunkowego w ramach sprawstwa umyślnego - co eliminuje możliwość przypisania winy w tym zakresie;</p> <p> <strong> <!-- -->3. błąd w ustaleniach faktycznych ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, wynikający z braku ocen materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania sądowego, całkowite pominięcie materiału dowodowego z postępowania sądowego, pozostającego w oczywistej sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym podczas postępowania przygotowawczego i to w odniesieniu do wyjaśnień i zeznań tych samych osób na te same okoliczności, co skutkowało :</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->a)</strong> ustaleniem, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w pkt. CCLXIV wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art <strong> <!-- -->258 § 1 kk</strong> </a> <strong> <!-- -->,</strong> polegającego na udzielaniu członkom grupy przestępczej porad prawnych przy ustalaniu sposobu przejęcia nieruchomości i formy zawieranych umów, rozwiązywaniu problemów prawnych, które wyłoniły się w związku z działalnością przestępczą oraz reprezentowaniu członków grupy w toczących się postępowaniach karnych i cywilnych, wszczynanych w związku z działalnością grupy i to pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na okoliczność, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> świadczył na rzecz większości współoskarżonych usługi adwokackie, w większości nie związane z udzielaniem przez nich pożyczek, a jeżeli do takowych dochodziło to wyłącznie po zawarciu umów i w sytuacji konfliktu z pożyczkobiorcami,</p> <p> <strong> <!-- -->b)</strong> ustalenie, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> wyczerpał znamiona czynów określonych pkt. CCLXV, CCLXVI, <span class="anon-block"> (...)</span>, CCLXIX i CCLXX wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286)">art <strong> <!-- -->286 kk</strong> </a> i to pomimo okoliczności, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz zeznania pokrzywdzonych, wykluczają okoliczność, pozwalającą na stwierdzenie, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> miał wiedzę na temat zawierania poszczególnych umów, bowiem podejmował działania dalece po ich zawarciu; brak działania, brak wiedzy to brak zamiaru,</p> <p> <strong> <!-- --> c)</strong> ustalenie, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w pkt. CCLXXI wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230)">art <strong> <!-- --> 230 kk</strong> </a> pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym częściowo wiarygodne wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz w całości wyjaśnienia <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, oraz złożone do akt pełnomocnictwa do obrony, wskazują że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz powyżej wskazani oskarżeni zgłosili się do adwokata <span class="anon-block">K. R. (1)</span> na przełomie roku <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">(...)</span> w sprawie podjęcia się ich obrony w sprawie związanej z przejmowaniem nieruchomości i w związku z tym udzielili pełnomocnictw do obrony, a <span class="anon-block">P. B. (1)</span> uiścił honorarium z tego tytułu,</p> <p> <strong> <!-- -->d)</strong> ustalenie, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w pkt CCLXXlI wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233)">art <strong> <!-- -->233 kk</strong> </a> pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> oraz zeznania świadka <span class="anon-block">K. W.</span>, w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że zdarzenie polegające na szarpaniu się <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">W.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> miało miejsce oraz że o przesłuchanie <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">G.</span>, w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> wnioskował inny obrońca <span class="anon-block">P.</span>, który osobiście, pod nieobecność <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, przesłuchiwał tych świadków na rozprawie,</p> <p>e) ustalenie, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w pkt. CCLXXIII wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239)">art <strong> <!-- --> 239</strong> </a> <strong> <!-- --> w związku z 270 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a>, </strong>pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności akta sprawy SR w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">W.</span> sygn. Akt <span class="anon-block">(...)</span> oraz zeznania świadków <span class="anon-block">O.</span> i <span class="anon-block">P.</span> wskazują jednoznacznie, że świadek <span class="anon-block">M. K. (3)</span> konfabuluje odnośnie do przebiegu obrony w tej sprawie i wiedzy <span class="anon-block">K. R. (1)</span> co do okoliczności, że sporządzone przez <span class="anon-block">K.</span> i dostarczone <span class="anon-block">K. R. (1)</span> kopie faktur były kopiami fałszywych dokumentów, oraz pomimo okoliczności, że w przypadku działania obrońcy mamy do czynienia z kontratypem ustawowym wynikającym z prawa do obrony;</p> <p>Mając na uwadze powyższe jak i wyniki przewodu sądowego w postępowaniu odwoławczym autorka apelacji końcowo wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong>w imieniu własnym podniósł analogiczne do adw. <span class="anon-block">Ż. D.</span> zarzuty, wskazując na:</p> <p> <strong> <!-- -->1. obrazę przepisów prawa procesowego, tj.:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> w związku 7 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> polegającą na : </strong> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>oparciu treści wyroku niemal wyłącznie na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym, z całkowitym zmarginalizowaniem dowodów zgromadzonych w toku rozprawy głównej i to pomimo zdecydowanie większej precyzyjności dowodów zgromadzonych przed Sądem i ich sprzeczności z dowodami zgromadzonymi w postępowaniu przygotowawczym, w szczególności w odniesieniu do wyjaśnień <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, zeznań <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, <span class="anon-block">A. S. (1)</span>,</strong> </p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>bezkrytyczne i wybiórcze przyznanie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, świadka <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, wyłącznie złożonym na etapie postępowania przygotowawczego, bez odniesienia się do treści wyjaśnień i zeznań tych osób złożonych na etapie przed Sądem I instancji, w których to wyjaśnieniach i zeznaniach osoby te wykluczyły moje działanie w czasie rzekomo popełnionych czynów zabronionych, a w szczególności z zamiarem popełnienia czynów z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286)">art 286 kk</a> </strong> - czego wymownym potwierdzeniem, jest bezpośrednie kopiowanie ustaleń faktycznych z aktu oskarżenia do uzasadnienia wyroku,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pominięcie w ocenie dowodów <strong> <!-- -->wyjaśnień <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">B.</span> </strong> złożonych przed Sądem, w których precyzuje on mój udział, tak w ramach rzekomej grupy przestępczej, ale i w odniesieniu do poszczególnych przestępstw oszustwa, jednoznacznie wykluczając mój udział w tych czynach,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>bezkrytyczne z pominięciem jakiejkolwiek oceny przyjęcie za wiarygodne wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, odnośnie do popełnienia przez oskarżonego czynu wskazanego w pkt. CCLXXI wyroku i to pomimo okoliczności, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci pełnomocnictw, moich wyjaśnień, wyjaśnień <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span> złożonych przed Sądem potwierdzają zlecenie mi przez te osoby obrony w sprawie związanej z przejmowaniem nieruchomości i opłacenie z tego tytułu honorarium,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>bezkrytyczne z pominięciem jakiejkolwiek oceny, przyjęcie za wiarygodne wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, odnośnie do popełnienia przez oskarżonego czynu wskazanego w pkt. CCLXXII wyroku i to pomimo okoliczności, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci akt postępowania w sprawie <span class="anon-block">(...)</span>, moich wyjaśnień, wyjaśnień oskarżonych <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, jednoznacznie wskazują, że nie inicjowałem przesłuchania <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">G.</span> w tej sprawie oraz nie uczestniczył w ich przesłuchaniu, a z kolei zeznania świadka <span class="anon-block">K. W.</span> potwierdzają, że kontakt <span class="anon-block">W.</span> z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, mógł z daleka wyglądać jak szarpanina czy bójka,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pominięcie w ocenie dowodów wielu dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, a w szczególności dowodów z wyjaśnień oskarżonego i współoskarżonych, w zakresie w jakim wskazywały one na brak mojego udziału w poszczególnych zdarzeniach, a przede wszystkim, na moment rozpoczęcia świadczenia przeze mnie pomocy prawnej w sprawach wynikających z umów zawartych z <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, <span class="anon-block">A. S. (1)</span>, <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>, to jest na okoliczność rzekomego udziału w grupie przestępczej i możliwość mojego działania z zamiarem oszustwa; brak oceny Sądu w tym zakresie zgromadzonych dowodów w istocie uniemożliwił Sądowi prawidłowe ustalenie zamiaru jaki przypisał mi Sąd, a co jest podstawą do przyjęcia bądź uniewinnienia od zarzucanych mi czynów,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>przyjęcie za wiarygodne zeznań świadka <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K. (3)</span> </strong>, odnośnie do czynu CCLXXIII i to pomimo okoliczności, że zeznania tego świadka złożone przed Sądem są sprzeczne z zeznaniami złożonymi na wcześniejszym etapie tego postępowania, ale przede wszystkim są sprzeczne z treścią akt Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">W.</span>. sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span> z których jednoznacznie wynika, że podejmowałem działania w sprawie <span class="anon-block">K.</span> wyłącznie na etapie postępowania przygotowawczego, a nie jak twierdzi <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, w czasie ich zatrzymania,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>bezpodstawne odmówienie wiarygodności <strong> <!-- -->zeznaniom świadków <span class="anon-block">O.</span> i <span class="anon-block">W.</span> -</strong> dawniej <span class="anon-block">P.</span> i to pomimo okoliczności, że zeznania tych świadków znajdują potwierdzenie w aktach sprawy <span class="anon-block">(...)</span>,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wybiórczej i tendencyjnej ocenie wyjaśnień <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">B.</span> złożonych w postępowaniu przed Sądem I instancji, ograniczającej się jedynie do stwierdzenia, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> podtrzymał odczytane mu wyjaśnienia i je doprecyzował udzielając odpowiedzi na pytania - co nie wypełnia obowiązku prawidłowej oceny materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji w której wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> pozostają ze sobą w sprzeczności i to do faktów odnoszących się do moich zachowań,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>ograniczenie oceny materiału dowodowego do „zwięzłego przedstawienia oceny dowodów z zeznań pokrzywdzonych i innych świadków” (k. 292) co istotnie narusza moje prawo do obrony w kontekście skutecznego wniesienia apelacji, i to pomimo okoliczności, że obowiązkiem Sądu jest dokonanie i sporządzenie uzasadnienia wyroku zawierającego całościową ocenę materiału dowodowego w uzasadnieniu wyroku, odzwierciadlającego tok rozumowania Sądu, w sposób czytelny i nie budzący wątpliwości,</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->b)</strong> naruszenie przepisu <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 213)">art. 213 k.p.k.</a> </strong>poprzez zaniechanie ustaleń moich danych osobopoznawczych,</p> <p> <strong> <!-- -->c)</strong> naruszenie przepisu <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413)">art. 413</a> w związku 424 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 1)">§ 1 k.p.k.</a> </strong> polegające zmianie opisu czynu w części rozstrzygającej wyroku w niezrozumiały i niedopuszczalny sposób, przez odwołanie się do zmienianego opisu czynu i brak w tym zakresie należytego wyjaśnienia w treści uzasadnienia, i w niedopuszczalny sposób zastąpienie oceny materiału dowodowego stanowiącego podstawę opisu czynu - przez odesłanie w tym zakresie do nagrań dźwięku z przebiegu rozprawy,</p> <p> <strong> <!-- --> d)</strong> naruszenie przepisu <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1)">art 170 § 1 k.p.k.</a> pkt 5 w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 169;art. 169 § 2)">art. 169 § 2 k.p.k.</a> </strong> polegające na oddaleniu wszystkich moich wniosków dowodowych, a w tym wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii <span class="anon-block"> Instytutu (...)</span>. dra. <span class="anon-block">J. S. (2)</span> w <span class="anon-block">K.</span> i to na okoliczność czy zapis monitoringu z wnętrza <span class="anon-block"> Hotelu (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. w godzinach od <span class="anon-block">(...)</span> znajdującego się w aktach sprawy, pozwala na ustalenie tożsamości osób znajdujących się na nagraniu - co stanowi istotną podstawę dowodową dla oceny wyjaśnień <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">B.</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->2. obrazę przepisów prawa materialnego to jest :</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->a)</strong> przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239;art. 239 § 1)">art<strong> <!-- -->. 239 § 1</strong> </a> <strong> <!-- --> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270)">art 270</a>, w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 12)">art 11 i 12 kk k.k.</a> </strong> polegające na uznaniu mnie winnym pomimo okoliczności, że moje działania podejmowane były w ramach przyznanych mi ustawią i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją</a> praw i obowiązków związanych z wykonywaniem zawodu adwokata i obroną oskarżonego, które to czynności były objęte kontratypem ustawowym wynikającym z prawa do obrony, tym bardziej że brak jest dowodów pozwalających na poczynienie ustaleń stanowiących podstawę faktyczną zarzutu, a tym bardziej niezrozumiałego opisu czynu przyjętego przez Sąd,</p> <p> <strong> <!-- -->b) </strong>przepisu <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286)">art. 286 kk</a> </strong> polegające bezpodstawnym przyjęciu, że popełniłem przypisane mi w tym zakresie czyny; zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, <strong> <!-- -->w szczególności na etapie postępowania sądowego</strong>, w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że nie brałem udziału w zawieraniu umów z pokrzywdzonymi, nie brałem udziału w czynnościach poprzedzających zawarcie umów, nie udzielałem porad w zakresie sposobu popełniania przestępstwa oszustwa, a moje działania wynikające z zawartych znacznie wcześniej umów, były podejmowane w ramach wykonywanego zawodu, po znacznym upływie czasu od zawarcia inkryminowanych umów, brak więc jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia zamiaru kierunkowego w ramach sprawstwa umyślnego - co eliminuje możliwość przypisania winy w tym zakresie;</p> <p> <strong> <!-- -->3. błąd w ustaleniach faktycznych ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, wynikający z braku ocen materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania sądowego, całkowite pominięcie materiału dowodowego z postępowania sądowego, pozostającego w oczywistej sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym podczas postępowania przygotowawczego i to w odniesieniu do wyjaśnień i zeznań tych samych osób na te same okoliczności, co skutkowało :</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->a)</strong> ustaleniem, że swoim zachowaniem wyczerpałem znamiona czynu określonego w pkt. CCLXIV wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art <strong> <!-- -->258 § 1 kk</strong> </a> <strong> <!-- -->,</strong> polegającego na udzielaniu członkom grupy przestępczej porad prawnych przy ustalaniu sposobu przejęcia nieruchomości i formy zawieranych umów, rozwiązywaniu problemów prawnych, które wyłoniły się w związku z działalnością przestępczą oraz reprezentowaniu członków grupy w toczących się postępowaniach karnych i cywilnych, wszczynanych w związku z działalnością grupy, i to pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na okoliczność, że świadczyłem na rzecz większości współoskarżonych usługi adwokackie, w większości nie związane z udzielaniem przez nich pożyczek, a jeżeli do takowych dochodziło to wyłącznie po zawarciu umów i w sytuacji konfliktu z pożyczkobiorcami,</p> <p> <strong> <!-- -->b)</strong> ustalenie, że wyczerpałem znamiona czynów określonych pkt. CCLXV, CCLXVI, <span class="anon-block"> (...)</span>, CCLXIX i CCLXX wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286)">art <strong> <!-- -->286 kk</strong> </a> i to pomimo okoliczności, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz zeznania pokrzywdzonych, wykluczają okoliczność, pozwalającą na stwierdzenie, że miałem wiedzę na temat zawierania poszczególnych umów, bowiem podejmowałem działania dalece po ich zawarciu; brak działania, brak wiedzy to brak zamiaru,</p> <p> <strong> <!-- --> c)</strong> ustalenie, że swoim zachowaniem wyczerpałem znamiona czynu określonego w pkt. CCLXXI wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230)">art <strong> <!-- --> 230 kk</strong> </a> pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym częściowo wiarygodne wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz w całości wyjaśnienia <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, oraz złożone do akt pełnomocnictwa do obrony, wskazują że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz powyżej wskazani oskarżeni zgłosili się do mnie jako adwokata na przełomie roku <span class="anon-block">(...)</span> i <span class="anon-block">(...)</span> w sprawie podjęcia się ich obrony w sprawie związanej z przejmowaniem nieruchomości i w związku z tym udzielili mi pełnomocnictw do obrony, a <span class="anon-block">P. B. (1)</span> uiścił honorarium z tego tytułu,</p> <p> <strong> <!-- -->d)</strong> ustalenie, że swoim zachowaniem wyczerpałem znamiona czynu określonego w pkt CCLXXlI wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233)">art <strong> <!-- -->233 kk</strong> </a> <strong> <!-- -->,</strong> pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wyjaśnienia <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> oraz zeznania świadka <span class="anon-block">K. W.</span>, w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że zdarzenie polegające na szarpaniu się <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">W.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> miało miejsce oraz że o przesłuchanie <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">G.</span>, w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> wnioskował inny obrońca <span class="anon-block">P.</span>, który osobiście, pod moją nieobecność, przesłuchiwał tych świadków na rozprawie,</p> <p>e) ustalenie, że swoim zachowaniem wyczerpałem znamiona czynu określonego w pkt. CCLXXIII wyroku, to jest występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239)">art <strong> <!-- --> 239</strong> </a> <strong> <!-- --> w związku z 270 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">kk</a>, </strong>pomimo okoliczności, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności akta sprawy SR w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">W.</span> sygn. Akt <span class="anon-block">(...)</span> oraz zeznania świadków <span class="anon-block">O.</span> i <span class="anon-block">P.</span> wskazują jednoznacznie, że świadek <span class="anon-block">M. K. (3)</span> konfabuluje odnośnie do przebiegu obrony w tej sprawie i mojej wiedzy co do okoliczności, że sporządzone przez <span class="anon-block">K.</span> i dostarczone mi kopie faktur były kopiami fałszywych dokumentów, oraz pomimo okoliczności, że w przypadku działania obrońcy mamy do czynienia z kontratypem ustawowym wynikającym z prawa do obrony.</p> <p>Mając powyższe na względzie, oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie go od popełnienia zarzuconych mu czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.</p> <p>***</p> <p>Od wyroku Sądu Okręgowego apelację wywiódł <strong> <!-- -->obrońca oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">G. R.</span>,</strong> który zaskarżył przedmiotowy wyrok w całości, zarzucając mu:</p> <p> <strong> <!-- -->1. obrazę prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 KK</a> </strong>poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia zorganizowanej grup przestępczej i w konsekwencji uznanie, że <span class="anon-block">R. M. (2)</span> działał w ramach takiej struktury, w sytuacji, gdy dla przyjęcia istnienia zorganizowanej grupy przestępczej oraz popełnienia przestępstwa uczestnictwa w takiej grupie konieczne jest istnienie jej kierownictwa oraz struktur, tj. powiązań o charakterze organizacyjno-hierarchicznym pomiędzy jej członkami, a także świadomości osoby o funkcjonowaniu w jej szeregach, czego nie sposób w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span> wskazać w świetle ustalonego w sprawie materiału dowodowego,</p> <p> <strong> <!-- -->2. naruszenie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 KPK</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 KPK</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">5 § 2 KPK</a> poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, polegającą na uznaniu, że:</strong> </p> <p>- wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w przeważającej części są wiarygodne i mogą stanowić podstawę przypisania sprawstwa oskarżonemu <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span> w zakresie zarzucanych mu przestępstw w sytuacji, gdy wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> są wewnętrznie sprzeczne, niespójne, a przede wszystkim nie znajdują podstaw w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie i mają na celu wyłącznie ekskulpowanie swojej osoby przy jednoczesnym obciążaniu winą pozostałych współoskarżonych, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span>,</p> <p>- <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> w przeważającej części są wiarygodne i mogą stanowić podstawy przypisania sprawstwa oskarżonemu <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span> w zakresie zarzucanych mu przestępstw w sytuacji, gdy oskarżonym <span class="anon-block">P. B. (1)</span> został prawomocnie skazany za składanie fałszywych zeznań w toku odrębnie prowadzonych postępowań karnych oraz mając na względzie, że oskarżony składał wyjaśnienia korzystając z dobrodziejstw - instytucji opisanej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60)">art. 60 KK</a>, co w konsekwencji powinno zostać uwzględnione przy ocenie składanych przez niego wyjaśnień i doprowadzić do oceny tego materiału dowodowego z dużą dozą ostrożności, podczas gdy Sąd I instancji pominął ww. fakty, a ich podniesienie w toku przewodu sądowego przez współoskarżonych uznał za bezskuteczną próbę zakwestionowania wiarygodności wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie wpływającą na wynik sprawy,</p> <p>- <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span> </strong> w przeważającej części należy uznać za niewiarygodne, w sytuacji gdy są one spójne, logiczne, a przede wszystkim znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, opisują zachowania innych oskarżonych oraz okoliczności, w jakich oskarżony <span class="anon-block">R. M. (2)</span> ich poznał oraz jakie relacje ich łączyły oraz jakiego rodzaju czynności oskarżony <span class="anon-block">R. M. (2)</span> wykonywał na zlecenie innych oskarżonych, w szczególności wyjaśnień w zakresie okoliczności, w jakich <span class="anon-block">R. M. (2)</span> poznał oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oraz <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, kierowania przez ww. oskarżonych próśb o przyspieszenie rozpoznania sprawy, wydania przez Agencję Nieruchomości Rolnych opinii w kwestii korzystania z prawa pierwokupu nieruchomości rolnych oraz kategorycznej odmowy przez oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span> współdziałania w tym zakresie, wykonywania spraw geodezyjnych na zlecenie innych oskarżonych w niniejszej sprawie pomimo, iż wykonywanie przez oskarżonego usług geodezyjnych potwierdzają zeznania świadków, w tym <span class="anon-block">Ł. D. (2)</span> oraz <span class="anon-block">T. A.</span>,</p> <p>- oskarżony <span class="anon-block">R. M. (2)</span> miał świadomość istnienia <strong> <!-- -->zorganizowanej grupy przestę</strong>pczej mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, polegających na wprowadzaniu pokrzywdzonych w błąd lub wyzyskiwaniu ich niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranych celności celem przejęcia należących do nich nieruchomości podczas gdy oskarżony <span class="anon-block">R. M. (2)</span> nie miał wiedzy na temat żadnych osób, które działały ze znanymi mu <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> czy <span class="anon-block">D. G. (1)</span> oraz łączących ich struktur, a w szczególności nie miał wiedzy na temat treści zawieranych przez oskarżonych z poszkodowanymi umów,</p> <p>- istniała zorganizowana grupa przestępcza, a w jej strukturach funkcjonował oskarżony <span class="anon-block">R. M.</span> i podjęciu tego rodzaju oceny na podstawie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, jeżeli pojęcie grupy przestępczej jest co do istoty pojęciem materialnoprawnym, co wyklucza możliwość subiektywnej jego oceny przez osobę podsądnego,</p> <p> <strong> <!-- -->3.naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1)">art. 423 § 1 KPK</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 KPK</a> </strong> poprzez przekroczenie ustawowego terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku, w tym przekraczanie wydłużanego już terminu jako w sprawie zawiłej, co wyłączało możliwość kontroli toku rozumowania Sądu i prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów godząc tym samym w interes procesowy oskarżonego i jego prawo do obrony,</p> <p> <strong> <!-- -->4. rażącą niesprawiedliwość wyroku, </strong>polegającą na uznaniu oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span> za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów w sytuacji, gdy brak jest bezspornych i niewątpliwych dowodów na jego zachowania w sposób przyjęty przez Sąd i instancji przy jednoczesnym wymiarze kar jednostkowych i kary łącznej oderwanym od właściwości osobistych oskarżonego, osoby dotąd nie karanej sądownie, o wyuczonym zawodzie i ustabilizowanej pozycji społecznej oraz aktualnej pozytywnej postawie i funkcjonowaniu w ramach społeczeństwa, a ponadto niewspółmiernie surowej w relacji do celów, jakie kara ta powinna spełniać w zakresie prewencji szczególnej i społecznego oddziaływania, nieodpowiedniej do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów, nie uwzględniając wszystkich zasad i dyrektyw wymiaru kary, a przez to rażąco niesprawiedliwej i niewspółmiernej.</p> <p>Wobec powyższego apelujący wniósł o:</p> <p> <strong> <!-- -->1.</strong> zmianę zaskarżonego wyroku z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku i uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span> od wszystkich zarzucanych mu czynów,</p> <p>ewentualnie o:</p> <p> <strong> <!-- -->2.</strong> uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w zakresie oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span> i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,</p> <p> <strong> <!-- -->a</strong> w przypadku braku uwzględnienia powyższych wniosków - w związku z zarzutem w aspekcie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 KPK</a> i w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 punkt 4 KPK</a> –</p> <p> <strong> <!-- -->3.</strong> złagodzenie wymierzonych kar jednostkowych i tym samym złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kasy łącznej pozbawienia wolności poprzez jej obniżenie do jednego roku i sześciu miesięcy oraz warunkowe zawieszenie jej wykonania na okres lat czterech.</p> <p>***</p> <p> <strong> <!-- -->Apelacje na rzecz oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </strong> od powołanego na wstępie wyroku Sądu Okręgowego wniosło dwóch obrońców.</p> <p>Pierwszy obrońca adw. <span class="anon-block">P. K. (2)</span> zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w całości w części dotyczącej tego oskarżonego, zarzucając mu:</p> <p> <strong> <!-- -->w odniesieniu do czynu opisanego w pkt CCLXXXII wyroku (na szkodę <span class="anon-block">S. E.</span>) :</strong> </p> <p>1. <strong> <!-- -->obrazę przepisu postępowania, a mianowicie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </strong> polegającą na przekroczeniu przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów przejawiającej się w:</p> <p> <strong> <!-- -->1.1. pominięciu okoliczności wynikających z uznanych przez Sąd za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">S. E.</span> </strong> (str. 476-478 uzasadnienia wyroku) w zakresie, w jakim wynika z nich, że nie znał on <span class="anon-block">M. J. (1)</span> przed dniem <span class="anon-block">(...)</span> roku, kiedy to doszło do zawarcia warunkowej umowy sprzedaży nieruchomości (akt notarialny rep. A nr <span class="anon-block"> (...)</span>), oskarżony nie uczestniczył w żadnych rozmowach prowadzonych ze <span class="anon-block">S. E.</span> dotyczących udzielenia pożyczki lub sprzedaży nieruchomości i nigdy nie został osobiście przedstawiony pokrzywdzonemu jako pracownik lub współpracownik <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a nadto podczas zawierania umowy w kancelarii notarialnej nie proponował pokrzywdzonemu pomocy finansowej w postaci pożyczki, co potwierdza, że <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie działał wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> pod pozorem udzielenia pokrzywdzonemu pomocy finansowej i nie doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (przejęcia nieruchomości), a nadto nigdy nie był w swojej obecności przedstawiany jako współpracownik <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->1.2.przyznaniu przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> (str. 308 i 478 uzasadnienia wyroku) w zakresie, w jakim miałyby stanowić dowód sprawstwa i winy <span class="anon-block">M. J. (1)</span> za przypisywane mu przestępstwo oszustwa na szkodę <span class="anon-block">S. E.</span> i znajdować potwierdzenie w zeznaniach samego pokrzywdzonego, podczas gdy zeznania oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, co zostało dostrzeżone przez Sąd I instancji, są tzw. dowodem z pomówienia i w części odnoszącej się do rzekomego sprawstwa i winy <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach, w tym w szczególności w zeznaniach <span class="anon-block">S. E.</span> złożonych w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku, a zatem nie powinny stanowić samoistnej podstawy ustaleń faktycznych, a nadto oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> posiadał procesowy interes w złożeniu wyjaśnień obciążających oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->1.3.pominięciu okoliczności wynikających z uznanych przez Sąd za wiarygodnezeznań świadka <span class="anon-block">J. S. (3)</span> </strong>, siostry pokrzywdzonego <span class="anon-block">S. E.</span> (str. 479 uzasadnienia wyroku) w zakresie, w jakim wynika z nich, że nie zna <span class="anon-block">M. J. (1)</span> i nigdy nie przyjeżdżał on do jej brata <span class="anon-block">S. E.</span>, co potwierdza, że <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie działał wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> pod pozorem udzielenia pokrzywdzonemu pomocy finansowej i nie doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (przejęcia nieruchomości), a nadto nigdy nie był w swojej obecności przedstawiany jako współpracownik <span class="anon-block">P. B. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- --> 1.4.uznaniu, że dowody z dokumentów</strong> w postaci zawiadomienia o przestępstwie z dnia <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> roku, aktu notarialnego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku rep. <span class="anon-block">(...)</span> i aktu notarialnego z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku rep. <span class="anon-block">(...)</span> (str. 478 uzasadnienia wyroku) potwierdzają okoliczności wskazane w treści zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">S. E.</span>, podczas gdy zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa jest dokumentem zawierającym twierdzenia pochodzące od pokrzywdzonego, a więc jest nieprzydatne dla potwierdzenia tych twierdzeń i może być rozpatrywane co najwyżej przez pryzmat niezmienności w przedstawianiu przez pokrzywdzonego wersji wydarzeń, natomiast akty notarialne wskazują jedynie na zaistnienie okoliczności w nich opisanych, tj. zawarcie przez pokrzywdzonego z oskarżonym warunkowej umowy sprzedaży nieruchomości położonej w <span class="anon-block">Ż.</span> i zapłaty ceny, a następnie umowy o przeniesienie własności nieruchomości;</p> <p> <strong> <!-- -->1.5.uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </strong> (str. 551-555 uzasadnienia wyroku) w zakresie, w jakim nie przyznał się do zarzuconego mu czynu i zaprzeczył, aby działał z zamiarem oszukania nieznanego mu osobiście pokrzywdzonego, w sytuacji gdy ofertę kupna nieruchomości położonej w <span class="anon-block">Ż.</span> przedstawili mu <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, któremu przekazał pieniądze na ten cel, podczas gdy oskarżony nigdy nie odmawiał składania wyjaśnień, które były spontanicznie i korespondowały z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a niezgodność z wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek innego dowodu potwierdzającego wiarygodność tych wyjaśnień, ze względów podanych w zarzucie 1.2. powyżej, nie może rzutować na ocenę dowodu z wyjaśnień oskarżonego;</p> <p> <strong> <!-- -->1.6.uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonej <span class="anon-block">A. J. (1)</span> </strong> (str. 555-556 uzasadnienia wyroku) w zakresie, w jakim nie przyznała się do zarzuconego jej czynu i oświadczyła, że nabyła nieruchomość położoną w <span class="anon-block">Ż.</span> w dobrej wierze, nie mając świadomości przestępnego jej pochodzenia, podczas gdy wyjaśnienia <span class="anon-block">A. J. (1)</span> były spójne, zostały złożone spontanicznie, a także korespondowały z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym również z wyjaśnieniami <span class="anon-block">M. J. (1)</span> oraz oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, uznanymi przez Sąd I instancji za wiarygodne w odniesieniu do sprawstwa pozostałych oskarżonych;</p> <p> <strong> <!-- --> 1.7.pominięciu wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> (k. 232, 297, teczka osobowa; k. 53v, teczka tematyczna nr 58; str. 13 protokołu rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku) w zakresie, w jakim wynika z nich, że nie znał on <span class="anon-block">M. J. (1)</span> przed dniem <span class="anon-block">(...)</span> roku, kiedy to doszło do zawarcia warunkowej umowy sprzedaży nieruchomości (akt notarialny rep. <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span>), oskarżony nie uczestniczył wraz z nim w żadnych rozmowach prowadzonych ze <span class="anon-block">S. E.</span> dotyczących udzielenia pożyczki lub sprzedaży nieruchomości, co potwierdza, że oskarżony <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie działał wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, a wyjaśnienia te korespondują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z wyjaśnieniami <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">A. J. (1)</span> oraz <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, a także zeznaniami <span class="anon-block">S. E.</span>, zaś <span class="anon-block">M. P. (1)</span> nie miał osobistego ani majątkowego interesu w składaniu zeznań korzystnych dla oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->1.8.uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">D. G. (1)</span> </strong> (str. 520 uzasadnienia wyroku) w zakresie, w jakim wynika z nich, że <span class="anon-block">M. J. (1)</span> zakupił nieruchomości, nie będąc świadomym, w jaki sposób <span class="anon-block">P. B. (1)</span> doprowadził do tej transakcji, podczas gdy <span class="anon-block">D. G. (1)</span> był bliskim współpracownikiem <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i z tego względu posiadał wiedzę o prowadzonej przez niego działalności i znał osoby w niej uczestniczące, nie miał osobistego ani majątkowego interesu w składaniu zeznań korzystnych dla oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, co potwierdza, że oskarżony <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie był osobą zaangażowaną w działalność przestępczą, a nadto wyjaśnienia te korespondują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z wyjaśnieniami <span class="anon-block">M. J. (1)</span> oraz <span class="anon-block">A. J. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->1.9.pominięciu wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong> (str. 12 protokołu rozprawy głównej z dnia <span class="anon-block">(...)</span>roku) w zakresie, w jakim wynika z nich, że nie znał on <span class="anon-block">M. J. (1)</span> przed otwarciem przewodu sądowego, zaś o tym, że oskarżony <span class="anon-block">M. J. (1)</span> kupił nieruchomości od <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> dowiedział się dopiero w toku rozprawy, podczas gdy ujawnione okoliczności faktyczne wskazują, że oskarżony <span class="anon-block">K. R. (1)</span> posiadał rozległą wiedzę o działalności <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, znał osobiście oskarżonych zaangażowanych w dokonywanie transakcji i okoliczności tych nie ukrywał, co potwierdza, że oskarżony <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie był osobą zaangażowaną w działalność przestępczą, a wyjaśnienia te korespondują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z wyjaśnieniami <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">A. J. (1)</span> oraz <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->1.10.pominięciu okoliczności, że poza <span class="anon-block">P. B. (1)</span> żaden z oskarżonych oraz świadków nie potwierdził faktu, aby <span class="anon-block">M. J. (1)</span> miał wiedzę na temat sposobu postępowania <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong>, w tym przede wszystkim, aby przed dniem <span class="anon-block">(...)</span> roku, kiedy doszło do zawarcia warunkowej umowy sprzedaży nieruchomości (akt notarialny rep. A nr <span class="anon-block"> (...)</span>) oraz w trakcie podejmowania tej czynności <span class="anon-block">M. J. (1)</span> wprowadził w błąd, wyzyskał błąd <span class="anon-block">S. E.</span>, bądź miał świadomość ewentualnej niezdolności pokrzywdzonego do rozpoznania przedsiębiernego przez niego działania;</p> <p>które to naruszenia <strong> <!-- -->miały wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia</strong>, albowiem legły u podstaw stwierdzenia przez Sąd I instancji, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem wszystkie znamiona zarzucanego mu czynu zabronionego oraz uznania go winnym jego popełnienia, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału prowadzi do wniosku, że nie ma dowodów na winę i sprawstwo oskarżonego;</p> <p> <strong> <!-- -->2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, że:</strong> </p> <p>2.1. <span class="anon-block">M. J. (1)</span> działał z zamiarem bezpośrednim o szczególnym zabarwieniu, wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">W. C. (1)</span> (str. 262, 298 i 598 uzasadnienia wyroku), podczas gdy ustalenia o istnieniu zamiaru popełnienia czynu zabronionego i jego postaci oraz o fakcie i zakresie porozumienia z powyższymi osobami nie wynikają z uzasadnienia wyroku (co wskazuje na to, że nie stanowiły przedmiotu rozważań Sądu I instancji) ani nie znajdują potwierdzenia w żadnym z dowodów przeprowadzonych w niniejszej sprawie;</p> <p>2.2. wysokość <strong> <!-- -->szkody poniesionej przez <span class="anon-block">S. E.</span> wynosi 270 000,00 złotych, </strong>która to kwota stanowi równowartość wskazanej przez rzeczoznawcę minimalnej wartości nieruchomości położonej w <span class="anon-block">Ż.</span>, będącej własnością pokrzywdzonego (str. 262, 478, 665 i 671 uzasadnienia wyroku), podczas gdy Sąd I instancji ustalił ponad wszelką wątpliwość, że pokrzywdzony otrzymał w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku w kancelarii notarialnej <span class="anon-block">W. C. (1)</span> w gotówce kwotę w wysokości 25 000,00 złotych, a następnie oskarżony <span class="anon-block">M. J. (1)</span> wraz z żoną <span class="anon-block">A. J. (1)</span> dokonali spłaty zadłużenia pokrzywdzonego <span class="anon-block">S. E.</span> w łącznej wysokości 112 843,00 złotych, a zatem przyjmując poprawność ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji w tym zakresie, Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">P.</span> błędnie ustalił wysokości faktycznej szkody;</p> <p> <strong> <!-- -->co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia</strong>, albowiem doprowadziło do błędnego uznania <span class="anon-block">M. J. (1)</span> za winnego zarzucanego mu czynu na szkodę <span class="anon-block">S. E.</span> oraz orzeczenia, w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a>, obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego w wysokości nieodpowiadającej rzeczywiście poniesionej przez niego szkodzie i to od oskarżonego, który w świetle zgromadzonego materiału dowodowego swoim działaniem nie doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia jego mieniem;</p> <p> <strong> <!-- -->III.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->[zarzuty wspólne dla czynów opisanych w pkt CCLXXXIII-CCLXXXVI wyroku] - </strong>w odniesieniu do czynów opisanych w pkt CCLXXXIII-CCLXXXVI zaskarżonego wyroku<strong> <!-- --> (na szkodę <span class="anon-block">M. S. (1)</span>, <span class="anon-block">D. P. (1)</span>, <span class="anon-block">A. O. (1)</span> i <span class="anon-block">D. O. (1)</span>)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->3. obrazę przepisu postępowania, a mianowicie przepisu </strong> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)"> <strong> <!-- -->art. 7 k.p.k</strong>.</a> polegającą na przekroczeniu przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów przejawiającej się w:</p> <p> <strong> <!-- -->3.1.przyznaniu przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> (str. 305-306, 308-310,4141 362 uzasadnienia wyroku) w zakresie, w jakim miałyby stanowić dowód sprawstwa i winy <span class="anon-block">M. J. (1)</span> co do przypisanych mu przestępstw umyślnego paserstwa na szkodę <span class="anon-block">M. S. (1)</span>, <span class="anon-block">D. P. (1)</span>, <span class="anon-block">A. O. (1)</span> i <span class="anon-block">D. O. (1)</span>, podczas gdy zeznania oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, co zostało dostrzeżone przez Sąd I instancji, są tzw. dowodem z pomówienia i w części odnoszącej się do <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie znajdują potwierdzenia w innych wiarygodnych dowodach, a w szczególności w zeznaniach w/w pokrzywdzonych (a nawet są z nimi sprzeczne), a zatem nie powinny stanowić samoistnej podstawy ustaleń faktycznych zważywszy, że jest to jedyny dowód, który miałby potwierdzać winę i sprawstwo <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, a nadto oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> posiadał procesowy interes w złożeniu wyjaśnień obciążających oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->3.2. uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </strong> (str. 551-555 uzasadnienia wyroku) w zakresie, w jakim nie przyznał się do zarzuconych mu czynów oraz oświadczył, że kupił od <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> nieruchomości położone w <span class="anon-block">R.</span>, <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">U.</span> oraz udział w nieruchomości położonej w <span class="anon-block">U.</span> w dobrej wierze, nie wiedząc, w jaki sposób zostały one uprzednio nabyte, podczas gdy oskarżony nigdy nie odmawiał składania wyjaśnień, które były spontanicznie, spójne i szczere oraz zgodne z treścią pozostałego materiału dowodowego, a niezgodność z wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek innego dowodu potwierdzającego wiarygodność tych wyjaśnień, ze względów podanych w zarzucie 3.1. powyżej, nie może rzutować na ocenę dowodu z wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->3.3. uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonej <span class="anon-block">A. J. (1)</span> </strong> (str. 555-556 uzasadnienia wyroku) w zakresie, w jakim nie przyznała się do zarzuconych jej czynów i oświadczyła, że nabyła nieruchomości położone w <span class="anon-block">R.</span>, <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">U.</span> oraz udział w nieruchomości położonej w <span class="anon-block">U.</span> w dobrej wierze, nie mając świadomości przestępnego jej pochodzenia, podczas gdy wyjaśnienia <span class="anon-block">A. J. (1)</span> były spójne, zostały złożone spontanicznie, a także korespondowały z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym również z wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> oraz oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, uznanymi przez Sąd I instancji za wiarygodne w odniesieniu do sprawstwa pozostałych oskarżonych;</p> <p> <strong> <!-- -->3.4</strong>. <strong> <!-- -->uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">D. G. (1)</span> </strong> (str. 520 uzasadnienia wyroku) w zakresie, w jakim wynika z nich, że <span class="anon-block">M. J. (1)</span> zakupił nieruchomości, nie będąc świadomym, w jaki sposób nabyli je <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, podczas gdy <span class="anon-block">D. G. (1)</span> był bliskim współpracownikiem <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i z tego względu posiadał wiedzę o prowadzonej przez niego działalności i znał osoby w niej uczestniczące, osobiście brał także udział w spotkaniach i rozmowach z pokrzywdzonymi <span class="anon-block">M. S. (1)</span> i <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">P.</span>, nie miał osobistego ani majątkowego interesu w składaniu zeznań korzystnych dla oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, a nadto jego wyjaśnienia korespondują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z wyjaśnieniami <span class="anon-block">M. J. (1)</span> oraz <span class="anon-block">A. J. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- -->3.5. pominięciu wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong> (str. 12 protokołu rozprawy głównej z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku) w zakresie, w jakim wynika z nich, że nie znał on <span class="anon-block">M. J. (1)</span> przed otwarciem przewodu sądowego, zaś o tym, że oskarżony <span class="anon-block">M. J. (1)</span> kupił nieruchomości od <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> dowiedział się dopiero w toku rozprawy, podczas gdy ujawnione okoliczności faktyczne wskazują, że oskarżony <span class="anon-block">K. R. (1)</span> posiadał rozległą wiedzę o działalności <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, znał osobiście tych oskarżonych i okoliczności tych nie ukrywał, co potwierdza, że oskarżony <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie był osobą zaangażowaną w działalność przestępczą, a wyjaśnienia te korespondują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z wyjaśnieniami <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">A. J. (1)</span> oraz <span class="anon-block">D. G. (1)</span>;</p> <p>3.6. <strong> <!-- -->pominięciu okoliczności, że poza <span class="anon-block">P. B. (1)</span> żaden z oskarżonych oraz świadków nie potwierdził faktu, aby <span class="anon-block">M. J. (1)</span> miał wiedzę na temat sposobu postępowania <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong>, w tym przede wszystkim, aby <span class="anon-block">M. J. (1)</span> w trakcie zakupu nieruchomości położonych w <span class="anon-block">R.</span>, <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">U.</span> oraz udziału w nieruchomości położonej w <span class="anon-block">U.</span>, będących uprzednio własnością pokrzywdzonych <span class="anon-block">M. S. (1)</span>, <span class="anon-block">D. P. (1)</span>, <span class="anon-block">A. O. (1)</span> i <span class="anon-block">D. O. (1)</span>, wiedział, że nieruchomości te zostały uzyskane za pomocą czynów zabronionych;</p> <p>które to naruszenia <strong> <!-- -->miały wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia</strong>, albowiem legły u podstaw stwierdzenia przez Sąd I instancji, że oskarżony wypełnił swoim zachowaniem wszystkie znamiona zarzucanych mu czynów zabronionych oraz uznania go winnym ich popełnienia, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że nie ma dowodów na winę i sprawstwo oskarżonego;</p> <p> <strong> <!-- -->4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegający na przyjęciu, że:</p> <p>4.1. <span class="anon-block">M. J. (1)</span> działał w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, wiedząc, że nabywane przez niego nieruchomości położone w <span class="anon-block">R.</span>, <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">U.</span> zostały uzyskane za pomocą czynów zabronionych (str. 146-147, 598 uzasadnienia wyroku), podczas gdy okoliczności te nie wynikają z uzasadnienia wyroku (co wskazuje na to, że nie stanowiły przedmiotu rozważań Sądu I instancji) ani nie znajduje potwierdzenia w żadnym z przeprowadzonych w niniejszej sprawie dowodów;</p> <p>4.2. <span class="anon-block">M. J. (1)</span> działał wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, na szkodę <span class="anon-block">M. S. (1)</span> i <span class="anon-block">D. P. (1)</span> (str. 133, 146-147, 182 uzasadnienia wyroku), podczas gdy żadna z w/w okoliczności nie wynika z uzasadnienia wyroku (co wskazuje na to, że nie stanowiły przedmiotu rozważań Sądu I instancji) ani nie znajduje potwierdzenia w żadnym z przeprowadzonych w niniejszej sprawie dowodów;</p> <p>4.3. <span class="anon-block">M. J. (1)</span> był przestawiany jako współpracownik <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, oglądał wspólnie z nim nieruchomości zanim jeszcze podpisano umowy z pokrzywdzonymi (str. 146-147, 598 uzasadnienia wyroku), podczas gdy z wyjaśnień oskarżonych <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">D. R.</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span> oraz zeznań pokrzywdzonych wynika jednoznacznie, że nie był współpracownikiem <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz nie był tak przedstawiany i nie rozmawiał z pokrzywdzonymi przed nabyciem przez niego nieruchomości;</p> <p> <strong> <!-- -->co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia</strong>, albowiem doprowadziło do błędnego uznania <span class="anon-block">M. J. (1)</span> za winnego zarzucanych mu czynów (paserstwa umyślnego);</p> <p> <strong> <!-- -->IV.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->[zarzuty co do czynu opisanego w pkt CCLXXXIII wyroku] w odniesieniu do czynu opisanego w pkt CCLXXXIII zaskarżonego wyroku (na szkodę <span class="anon-block">M. S. (1)</span>):</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->5.pominięcie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> (k. 232, 297, teczka osobowa; k. 53v, teczka tematyczna nr 58; str. 13 protokołu rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku) w zakresie, w jakim wynika z nich, że nie prowadził on z oskarżonym <span class="anon-block">M. J. (1)</span> żadnych rozmów dotyczących okoliczności zakupu nieruchomości w <span class="anon-block">R.</span> i nie informował tego oskarżonego o sposobie, w jaki nabył nieruchomość od <span class="anon-block">M. S. (1)</span>, co potwierdza, że oskarżony <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie działał wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, a wyjaśnienia te korespondują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z wyjaśnieniami <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">A. J. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> oraz zeznaniami <span class="anon-block">S. E.</span>, zaś <span class="anon-block">M. P. (1)</span> nie miał osobistego ani majątkowego interesu w składaniu zeznań korzystnych dla oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span>;</p> <p> <strong> <!-- --> 6.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegający na pominięciu okoliczności, że szkoda wyrządzona <span class="anon-block">M. S. (1)</span>, która nie została wyrządzona przez <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <strong> <!-- --> została naprawiona</strong>, na skutek przeprowadzonego i prawomocnie zakończonego postępowania sądowego w przedmiocie uzgodnienia treści <span class="anon-block">księgi wieczystej o numerze (...)</span> z rzeczywistym stanem prawnym, prowadzonego przed Sądem Rejonowym we <span class="anon-block">W.</span>, Wydział I Cywilny pod sygn. akt: <span class="anon-block">(...)</span>, pomimo iż okoliczność ta była przedmiotem wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> złożonych w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku (str. 554 uzasadnienia wyroku);</p> <p> <strong> <!-- -->co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia</strong>, albowiem doprowadziło do wymierzenia oskarżonemu <span class="anon-block">M. J. (1)</span> kary rażąco niewspółmiernej, w sytuacji gdy ziściła się przesłanka nadzwyczajnego jej złagodzenia;</p> <p> <strong> <!-- -->V.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->[zarzut co do czynu opisanego w pkt CCLXXXV wyroku] - w odniesieniu do czynu opisanego w pkt CCLXXXV zaskarżonego wyroku (na szkodę <span class="anon-block">D. P. (1)</span>): </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> 7. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegający na ustaleniu, że wartość nieruchomości położonej w <span class="anon-block">J.</span>, dla której Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">W. (1)</span> prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą o numerze (...)</span> wynosiła co najmniej 207 000,00 złotych, a tym samym stanowiła ona mienie znacznej wartości w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 5)">art. 115 § 5 k.k.</a> (pkt 78 wyroku, str. 132 uzasadnienia wyroku), podczas gdy z analizy dotyczącej oszacowania prawdopodobnej wartości nieruchomości z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku (str. 8 i 42 tej analizy, k. 20977, 3008-3011 akt głównych) wynika, że minimalna <strong> <!-- --> wartość w/w nieruchomości wynosiła 193 000,00 zł, więc nie stanowiła ona mienia znacznej wartości,</strong> a przy tym Sąd I instancji wskazał jednocześnie, że podczas orzekania przyjęte zostały wartości najniższe wynikające z w/w analizy (art. 671 uzasadnienia wyroku), co należy uznać za słuszne w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>;</p> <p> <strong> <!-- -->który miał wpływ na treść rozstrzygnięcia</strong>, albowiem doprowadziły do błędnego uznania, że nabyta przez <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nieruchomość stanowi mienie znacznej wartości w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 5)">art. 115 § 5 k.k.</a> i w konsekwencji do przyjęcia błędnej kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> z uwzględnieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> oraz obostrzenia jego odpowiedzialności;</p> <p> <strong> <!-- -->VI.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->[zarzut co do czynu opisanego w pkt CCLXXXVI wyroku] - w odniesieniu do czynu opisanego w pkt CCLXXXVI zaskarżonego wyroku (na szkodę <span class="anon-block">A. O. (1)</span> i <span class="anon-block">D. O. (1)</span>)</strong>:</p> <p> <strong> <!-- -->8. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegający na ustaleniu, że pokrzywdzeni nie mieli zamiaru sprzedawać nieruchomości oraz udziału w nieruchomości położonych w <span class="anon-block">U.</span> i zostali oszukani (str. 226 uzasadnienia wyroku), podczas gdy z zeznań <span class="anon-block">A. O. (1)</span> i <span class="anon-block">D. O. (1)</span> złożonych w postępowaniu przygotowawczym wynika jednoznacznie, że mieli oni świadomość znaczenia przedsiębranej przez nich czynności, otrzymali zapłatę i nie czują się pokrzywdzeni ani oszukani, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem doprowadziło do błędnego uznania, że nabyta przez <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nieruchomość oraz udział w nieruchomości położonych w <span class="anon-block">U.</span> pochodzą z przestępstwa, a w konsekwencji do uznania <span class="anon-block">M. J. (1)</span> za winnego zarzucanego mu czynu (umyślnego paserstwa);</p> <p> <strong> <!-- -->VII.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->[wnioski apelacji]</strong> </p> <p>W oparciu o powyższe zarzuty, apelująca – adw. <span class="anon-block">P. K. (2)</span> wniosła o:</p> <p>1. <strong> <!-- -->zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> poprzez orzeczenie odmiennie co do istoty i uniewinnienie oskarżonego</strong> od zarzucanych mu czynów, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie wymierzonej kary łącznej i orzeczonego wobec <span class="anon-block">M. J. (1)</span> obowiązku naprawienia szkody oraz zasądzonych kosztów.</p> <p>a na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku:</p> <p>2. <strong> <!-- -->zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: </strong> </p> <p>2.1. uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu opisanego w pkt CCLXXXII wyroku, a w konsekwencji uchylenie orzeczonego wobec <span class="anon-block">M. J. (1)</span> obowiązku naprawienia szkody;</p> <p>2.2. zmianę opisu czynu wskazanego w pkt CCLXXXIII wyroku poprzez wyeliminowanie znamion dotyczących: działania w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą oraz wiedzy oskarżonego, iż nieruchomości zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego i w konsekwencji zakwalifikowanie zarzucanego oskarżonemu czynu z pkt CCLXXXIII wyroku jako przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 292;art. 292 § 2)">art. 292 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i wymierzenie oskarżonemu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 292;art. 292 § 2)">art. 292 § 2 k.k.</a> w wz. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>, przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 60;art. 60 § 2;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 4)">art. 60 § 2 oraz § 6 pkt 4 k.p.k.</a> (z uwagi na naprawienie szkody) kary grzywny albo ograniczenia wolności, ewentualnie orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w dolnych granicach zagrożenia ustawowego z zastosowaniem, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art. 70 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4)">art. 4 § k.k.</a>, warunkowego zawieszenia jej wykonania;</p> <p>2.3. zmianę opisów czynów wskazanych w pkt CCLXXXIV-CCLXXXVI wyroku poprzez wyeliminowanie znamion dotyczących: działania w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą (w zakresie czynów z pkt CCLXXXIV i CCLXXXV) oraz wiedzy oskarżonego, iż nieruchomości zostały uzyskane za pomocą czynu zabronionego, a w odniesieniu do czynu wskazanego w pkt CCLXXXV ustalenie także, że wartość nieruchomości położonej w <span class="anon-block">J.</span>, dla której Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">W. (1)</span> prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą o numerze (...)</span> wynosiła co najmniej 193 000,00 złotych, a w konsekwencji zakwalifikowanie wszystkich ww. zarzucanych oskarżonemu czynów jako ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 292;art. 292 § 1)">art. 292 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w wz. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> oraz wymierzenie oskarżonemu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 292;art. 292 § 1)">art. 292 § 1 k.k.</a> w Z\N. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a>, przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 60;art. 60 § 2;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 4)">art. 60 § 2 oraz § 6 pkt 4 k.p.k.</a> (z uwagi na naprawienie szkody) kary grzywny albo ograniczenia wolności, ewentualnie orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w dolnych granicach zagrożenia ustawowego z zastosowaniem, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art. 70 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4)">art. 4 § k.k.</a>, warunkowego zawieszenia jej wykonania;</p> <p>2.4. orzeczenie łącznej kary grzywny albo ograniczenia wolności w dolnej granicy zagrożenia ustawowego, ewentualnie orzeczenie wobec oskarżonego łącznej kary pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 2 (dwóch) lat z zastosowaniem warunkowego zawieszenia jej wykonania;</p> <p>a z najdalej idącej ostrożności procesowej o:</p> <p>2.5. uwzględnienie przez Sąd II instancji okoliczności wpływających na wymiar jednostkowych kar orzeczonych wobec oskarżonego w pkt 78 i 79 wyroku, a mianowicie naprawienia szkody wyrządzonej <span class="anon-block">M. S. (1)</span> oraz błędnej kwalifikacji prawnej zarzucanego oskarżonemu czynu z pkt CCLXXX\/ wyroku (na skutek nieprawidłowego uznania nieruchomości za mienie znacznej wartości) i w konsekwencji zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego jednostkowych kar w dolnych granicach zagrożenia ustawowego z zastosowaniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 60;art. 60 § 2;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 3;art. 60 § 6 pkt. 4)">art. 60 § 2 oraz § 6 pkt 3 i 4 k.p.k.</a> (z uwagi na naprawienie szkody wobec pokrzywdzonych), ewentualnie wymierzenie kar jednostkowych pozbawienia wolności z zastosowaniem, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 k.k.</a> w zw. żart. 70 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1)">§ 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4)">art. 4 § k.k.</a>, warunkowego zawieszenia ich wykonania i w konsekwencji wymierzenie kary łącznej w wymiarze nieprzekraczającym 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności z zastosowaniem warunkowego zawieszenia jej wykonania.</p> <p> <strong> <!-- -->Drugi obrońca oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">P. S.</span>, </strong>zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w zakresie orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych i kary łącznej oraz środka kompensacyjnego, zarzucając mu:</p> <p> <strong> <!-- -->1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, będący następstwem nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, polegający na:</p> <p>1.1. nieprawidłowym ustaleniu wysokości szkody poniesionej przez <span class="anon-block">S. E.</span> na kwotę 270.000,-zł, stanowiącej równowartość wskazanej przez biegłego rzeczoznawcę wartości nieruchomości położonej w <span class="anon-block">Ż.</span>, gmina <span class="anon-block">B.</span>, będącej uprzednio własnością pokrzywdzonego, w sytuacji, w której Sąd i instancji ustalił jednocześnie, że pokrzywdzony otrzymał w gotówce kwotę w wysokości 25.000,- zł, a oskarżony <span class="anon-block">M. J. (1)</span> wraz z żoną <span class="anon-block">A. J. (1)</span> dokonali spłaty zadłużenia pokrzywdzonego <span class="anon-block">S. E.</span> w łącznej wysokości 112.843,- zł, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem stanowiło podstawę do orzeczenia, na podstawie <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a>,</strong> wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> (solidarnie z oskarżonymi: <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>) obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">S. E.</span> w wysokości przekraczającej wartość poniesionej przez niego szkody i to od osoby, która w znacznej części uregulowała należności wobec pokrzywdzonego;</p> <p>1.2. pominięciu okoliczności dotyczących <strong> <!-- --> naprawienia szkody przez oskarżonego i zwrotnego przekazania nieruchomości pokrzywdzonemu <span class="anon-block">M. S. (1)</span> </strong>, które to fakty wynikają: z zeznań pokrzywdzonego złożonych podczas rozprawy głównej w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r., uznanych w całości za wiarygodne; z wpisu dokonanego w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy we <span class="anon-block">W.</span> o nr <span class="anon-block"> (...)</span>, a nadto korespondują one z wyjaśnieniami oskarżonego i w konsekwencji zachodzą przesłanki do złagodzenia kary;</p> <p> <strong> <!-- -->2. rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> w pkt 77-79 zaskarżonego wyroku jednostkowych bezwzględnych kar pozbawienia wolności</strong> w wymiarze odpowiednio: 2 (dwóch) lat, 2 (dwóch) lat i 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wymiarze odpowiednio: 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokość każdej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych, 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokość każdej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) zł i 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokość każdej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych,</p> <p>a w konsekwencji także orzeczonej wobec oskarżonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> w pkt 80 zaskarżonego wyroku <strong> <!-- -->rażąco niewspółmiernej kary łącznej</strong> 2 (dwóch) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz łącznej kary grzywny w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, przy ustaleniu wysokość każdej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych, będącą następstwem obrazy:</p> <p> <strong> <!-- -->2.1. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1)">art. 53 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 2)">art. 115 § 2 k.k.</a> </strong> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu kary znacznie przekraczającej stopień winy oskarżonego, na skutek nieuwzględnienia w odpowiednim stopniu wszystkich okoliczności wiążących się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami wymiaru kary, w szczególności okoliczności popełnienia zarzucanych przestępstw oraz kierowania się w głównej mierze dyrektywą prewencji generalnej, bez uwzględnienia celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego;</p> <p> <strong> <!-- -->2.2. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 2)">art. 53 § 2 k.k.</a> </strong> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wymierzeniu oskarżonemu kary nieuwzględniającej w odpowiednim stopniu warunków osobistych oskarżonego, sposobu życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowania się po jego popełnieniu, a także zachowanie się pokrzywdzonego, w tym przede wszystkim okoliczności, iż oskarżony jest wdowcem, samodzielnie wychowuje małoletnią córkę w wieku 9 lat, ma na utrzymaniu trójkę dzieci (w tym dwie studiujące córki), a także prowadzi ustabilizowany tryb życia, samodzielnie wykonuje działalność rolniczą, a osiągane przez niego dochody stanowią podstawowe źródło utrzymania rodziny,</p> <p> <strong> <!-- -->2.3. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art. 70 § 1 k.k.</a> </strong> w brzmieniu obowiązującym w chwili popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> poprzez ich niezastosowanie skutkujące wymierzeniem oskarżonemu bezwzględnej kary pozbawienia wolności, pomimo iż Sąd orzekający winien zastosować ustawę obowiązującą uprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy, a nadto w sytuacji, gdy z uwagi na postawę sprawcy, jego warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstw, orzeczenie kary pozbawienia wolności z zastosowaniem warunkowego zawieszenia jej wykonania z całą pewnością byłoby wystarczające dla osiągnięcia celów kary;</p> <p>a w odniesieniu do czynów opisanych w <strong> <!-- -->pkt CCLXXXIII, CCLXXXIV, <span class="anon-block"> (...)</span> i CLXXVI </strong>zaskarżonego wyroku także na skutek obrazy:</p> <p> <strong> <!-- -->2.4. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 2)">art. 60 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 3)">art. 60 § 6 pkt 3)</a> i 4) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">k.k.</a> </strong> poprzez ich niezastosowanie, pomimo iż w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, albowiem oskarżony <strong> <!-- -->pojednał się z pokrzywdzoną <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">P.</span> </strong>, <strong> <!-- -->naprawił wyrządzoną jej szkodę, szkoda wyrządzona pokrzywdzonemu <span class="anon-block">M. S. (1)</span> również została naprawiona, natomiast <span class="anon-block">A. O. (1)</span> i <span class="anon-block">D. O. (2)</span> </strong> oświadczyli, że nie czują się pokrzywdzeni w sprawie, a nadto wymierzenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności jest niewspółmiernie surowe, z uwagi na warunki osobiste oskarżonego i jego sytuację rodzinną.</p> <p>Mając na względzie wskazane powyżej zarzuty, autor apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:</p> <p>1. orzeczenie wobec <span class="anon-block">M. J. (1)</span> jednostkowych kar pozbawienia wolności w niższym wymiarze z rozważeniem zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kar, a także z zastosowaniem instytucji warunkowego zawieszenia ich wykonania, a w konsekwencji wymierzenie kary łącznej w maksymalnym wymiarze 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności z zastosowaniem instytucji warunkowego zawieszenia jej wykonania;</p> <p>2. nieorzekanie kary grzywny, ewentualnie orzeczenie grzywny w niższej wysokości;</p> <p>3. uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt 106 w zakresie orzeczonego wobec oskarżonego środka kompensacyjnego, ewentualnie orzeczenie środka kompensacyjnego w wysokości odpowiadającej szkodzie rzeczywiście poniesionej przez <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. E.</span>, tj. w kwocie 132.157,00 zł.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->***</strong> </p> <p>Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył apelacją <strong> <!-- -->obrońca oskarżonego <span class="anon-block">P. N. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">R. K. (3)</span>,</strong> którzy zarzucił mu:</p> <p>1.  <strong> <!-- -->mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>),</strong> polegającą na dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci wyjaśnień osk. <span class="anon-block">P. N. (1)</span>, wyjaśnień osk. <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i zeznań śwd. <span class="anon-block">P. K. (3)</span> z naruszeniem zasady obiektywizmu, z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego,</p> <p>2.  <strong> <!-- -->mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170)">art. 170 kpk</a>),</strong> polegającą na oddaleniu (na rozprawie dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.) wniosków dowodowych obrońcy osk. <span class="anon-block">P. N. (1)</span> zawartych w jego piśmie z dnia 21.12.2020 r.,</p> <p>3.  <strong> <!-- -->mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>),</strong> polegającą na pominięciu przy analizie materiału dowodowego 2 umów sprzedaży przez osk. <span class="anon-block">P. N. (1)</span> nieruchomości wymienionych w zarzutach <span class="anon-block"> (...)</span> i CCXC!I aktu oskarżenia, dołączonych do wniosku dowodowego obrońcy z <span class="anon-block">(...)</span> r., z których wynikała ich rynkowa wartość,</p> <p>4.  <strong> <!-- --> mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 409;art. 170)">art. 409 i 170 kpk</a>),</strong> polegającą na zaniechaniu wznowienia na rozprawie dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. przewodu sądowego i w konsekwencji I zaniechaniu rozpoznania wniosków dowodowych obrońcy osk. <span class="anon-block">P. N. (1)</span> zawartych w jego piśmie z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., oraz, będące ich konsekwencją, mające wpływ na treść orzeczenia;</p> <p>5.  <strong> <!-- -->błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, polegające na przyjęciu, że osk. <span class="anon-block">P. N. (1)</span>:</p> <p>a)  nabywając od <span class="anon-block">H. B. (1)</span> własność niezabudowanej <span class="anon-block">działki gruntu nr (...)</span> o obszarze 6.18.00 ha, położonej w <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">B.</span>, gm. <span class="anon-block">B.</span>, dla której Sąd Rejonowy we <span class="anon-block">W.</span> prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą nr (...)</span>, wiedział, iż nieruchomość ta została uzyskana za pomocą czynu zabronionego,</p> <p>b)  nabywając od <span class="anon-block">H. B. (1)</span> udział wynoszący 1/3 części we własności niezabudowanej <span class="anon-block">działki gruntu nr (...)</span> o obszarze 1.92.33 ha, położonej w miejscowości <span class="anon-block">W.</span>, gm. <span class="anon-block">B.</span>, dla której Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">G.</span> WIkp. prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą nr (...)</span>, wiedział, iż nieruchomość ta została uzyskana za pomocą czynu zabronionego.</p> <p>Podnosząc w/w zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie osk. <span class="anon-block">P. N. (1)</span> od obu zarzutów postawionych mu w akcie oskarżenia, lub - ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej tego oskarżonego i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w <span class="anon-block">P.</span> do ponownego rozpoznania.</p> <p>Na wypadek nieuwzględnienia w/w zarzutów i wniosków zarzucił przedmiotowemu wyrokowi nadto mającą wpływ na treść orzeczenia:</p> <p>6.  <strong> <!-- -->obrazę przepisów postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>), </strong>polegającą na dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci opinii sporządzonych przez <span class="anon-block">M. W. (1)</span> na okoliczność wartości nieruchomości wymienionych w zarzutach postawionych osk. <span class="anon-block">P. N. (1)</span> z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, wbrew zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego, przy jednoczesnym pominięciu dowodów z dokumentów wskazanych w p. 1 wniosku dowodowego obrońcy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.;</p> <p>7.  <strong> <!-- --> błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia</strong>, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że wartość udziału wynoszącego 1/3 we własności niezabudowanej <span class="anon-block">działki gruntu nr (...)</span> o obszarze 1.92.33 ha, położonej w miejscowości <span class="anon-block">W.</span>, gm. <span class="anon-block">B.</span>, dla której Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">G.</span> WIkp. prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą nr (...)</span>, wynosiła 493.333 zł, stanowiąc mienie znacznej wartości oraz że wartość niezabudowanej <span class="anon-block">działki gruntu nr (...)</span> o obszarze 6.18.00 ha, położonej w <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">B.</span>, gm. <span class="anon-block">B.</span>, dla której Sąd Rejonowy we <span class="anon-block">W.</span> prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą nr (...)</span>, wynosiła „nie więcej, niż 178.000 zł".</p> <p>Podnosząc w/w zarzuty autor apelacji wniósł (alternatywnie) o:</p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zmianę zaskarżonego wyroku przez przyjęcie, że wartość niezabudowanej <span class="anon-block">działki gruntu nr (...)</span> o obszarze 6.18.00 ha, położonej w <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">B.</span>, gm. <span class="anon-block">B.</span>, dla której Sąd Rejonowy we <span class="anon-block">W.</span> prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą nr (...)</span>, wynosiła co najmniej 100.000 zł oraz że wartość udziału w prawie własności nieruchomości położonej w miejscowości <span class="anon-block">W.</span>, gm. <span class="anon-block">B.</span>, dla której Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">G.</span> WIkp. prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą nr (...)</span>, nabytego przez osk. <span class="anon-block">P. N. (1)</span> od <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, wynosiła co najmniej 60.000 zł, nie stanowiła zatem mienia znacznej wartości i zakwalifikowanie tego czynu jako przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 kk</a>.</p> </dd> </dl> <p>8.  r<strong> <!-- -->ażącą niewspółmierność (surowość) kar pozbawienia wolności i grzywny wymierzonych osk. <span class="anon-block">P. N. (1)</span> </strong>w p. 81, 82 wyroku i - w konsekwencji - w p. 83 wyroku, jak również niezasadne oddanie osk. <span class="anon-block">P. N. (1)</span> w okresie próby pod dozór kuratora sądowego i zobowiązanie go do informowania sądu i kuratora sądowego o przebiegu okresu próby pisemnie co 6 miesięcy.</p> <p>W związku z tym, wniósł o znaczne złagodzenie kar pozbawienia wolności i grzywny wymierzonych osk. <span class="anon-block">P. N. (1)</span> w p. 81 i 82, złagodzenie kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny, warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej pozbawienia wolności na okres 3 lat i uchylenie orzeczenia o dozorze kuratora i obowiązku informowania sadu i kuratora o przebiegu okresu próby.</p> <p>9.  <strong> <!-- -->mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu postępowania - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> -</strong> przez obciążenie osk. <span class="anon-block">P. N. (1)</span> częścią kosztów postępowania pomimo istnienia podstaw do uznania, że ich uiszczenie byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe ze względu na jego sytuację rodzinną (ma na utrzymaniu dwoje uczących się dzieci) i majątkową (nie ma żadnego majątku, osiąga bardzo niskie dochody);</p> <p>10.  niezasadne obciążenie oskarżonego taką samą częścią kosztów, jak pozostałych oskarżonych, pomimo że jego udział w procesie wygenerował mniejsze koszty, niż miało to miejsce w przypadku niektórych pozostałych oskarżonych (koszty konwojów, wielokrotnych opinii biegłych, itd.),</p> <p>wnosząc w związku z tym o zwolnienie osk. <span class="anon-block">P. N. (1)</span> z obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów postępowania w całości i uiszczenia opłaty, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku w całości - o obciążenie go tylko tymi kosztami, które były rzeczywiście związane z jego udziałem w sprawie.</p> <p>***</p> <p> <strong> <!-- -->Obrońcy oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> – adwokaci <span class="anon-block">W. W. (2)</span> oraz <span class="anon-block">M. P. (3)</span>,</strong> zaskarżyli wyrok Sądu Okręgowego w całości w zakresie dotyczącym oskarżonej, zarzucając mu:</p> <p>I.  <strong> <!-- -->obrazę </strong>przepisów postępowania karnego, mającą wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:</p> <p>1.  <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 99 a;art. 99 a § 1)">art 99a § 1 k.p.k.</a> </strong> poprzez jego zastosowanie i sporządzenie uzasadnienia wyroku na formularzu UK 2, podczas gdy z uwagi na obszerność akt sprawy, mnogość jej uczestników sporządzenie uzasadnienia o treści zawartej na około 700 stronach zastosowanie formularza, którego treść zostałaś ustalona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z<span class="anon-block">(...)</span> r. w sprawie wzorów formularzy uzasadnień wyroków oraz sposobu ich wypełniania (Dz.U. z 2019 r,, poz. 2349), jako dokumentu, w którym miałoby się wykazać zrealizowanie obowiązku wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 457;art. 457 § 3)">art. 457 § 3 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 433;art. 433 § 1;art. 433 § 2)">art. 433 §1 i 2 k.p.k.</a>, naruszyło prawo strony do rzetelnego procesu w kontekście <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6;art. 6 ust. 1)">art. 6 ust. 1</a> EKPCz;</p> <p>2.  <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </strong> poprzez nieprzedstawienie w uzasadnieniu orzeczenia oceny materiału dowodowego z „zeznań pokrzywdzonych i innych świadków” i odesłanie w tym zakresie do załączników w postaci nagrań dźwięku z przebiegu rozprawy, podczas gdy Sąd obowiązany jest do pisemnego uzasadnienia orzeczenia także w zakresie oceny materiału dowodowego;</p> <p>3.  <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> </strong> poprzez nieprecyzyjne wskazanie w sentencji zaskarżonego wyroku kwalifikacji prawnej czynów zarzucanych oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> i określenie ich jako ciągu przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>, tj. poprzez pominięcie w kwalifikacji czynu jego związku z materialnymi przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 ()">ustawy prawo o notariacie</a>, a konkretnie jej przepisów definiujących obowiązki notariusza tj. art. 80 § 1, 2 i 3 oraz art. 94 § 1 tejże ustawy, podczas gdy dyspozycja tych przepisów i ewentualne niedopełnienie obowiązków w nich wskazanych, determinuje przypisywaną oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> odpowiedzialność za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a>, nad czym szeroko pochyla się Sąd w rozważaniach czynionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co ma wpływ na treść orzeczenia, albowiem uniemożliwia odczytanie rozumowania Sądu i ostatecznej treści opisu czynu zgodnie z ustaleniami Sądu, co narusza prawo do obrony oskarżonej;</p> <p>4.  <strong> <!-- -->przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> </strong> poprzez zdawkowe, krótkie, ogólnikowe i skutkujące pozornością elementy uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie czynów zarzucanych oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span>, wyrażające się w szczególności w przyjęciu ogólnikowych sformułowań opisujących wzorce obowiązków notariusza i sporządzania aktów notarialnych, nade wszystko jednak mające wyraz w użyciu zwrotów uogólniających i nieodnoszących się wprost do oskarżonej i jej indywidualnej sytuacji, a to poprzez unifikowanie zdarzeń związanych z czynami popełnionymi przez „notariuszy” przyjmując o priori, iż schemat działania tychże był tożsamy, poprzez łączne mianowanie tych oskarżonych jako „notariuszy” bez dookreślenia, o którego z oskarżonych chodzi, a nadto istotne i nieuprawnione generalizowanie, przejawiające się we wskazaniu, iż schemat działania „oskarżonych notariuszy” był tożsamy, a czynności notarialne prowadzone były pod koniec dnia pracy kancelarii, celem wprowadzenia chaosu i uzasadnienia pośpiechu, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w zakresie czynów zarzucanych <span class="anon-block">I. A.</span> nie wskazuje na powyższe, a tym samym brak indywidualizacji ról;</p> <p>5.  <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> </strong> poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i arbitralne wkroczenie w sferę dowolności tychże ocen, bez dokonania zupełnej i wzajemnej jego analizy, a także dokonanie jednostronnej oceny materiału dowodowego, w tym przede wszystkim zebranych w sprawie zeznań pokrzywdzonych oraz wyjaśnień oskarżonych, polegające na:</p> <p>a)  arbitralnym i nielogicznym uznaniu, według z góry przyjętego kryterium, za wiarygodne tylko tych dowodów podlegających ocenie Sądu, które zgodne są w dowodami potwierdzającymi winę oskarżonej i zgodne z wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a w konsekwencji absolutny brak indywidualizacji analizy materiału dowodowego w odniesieniu do czynów przypisywanych oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span>;</p> <p>b)  całkowicie arbitralnym i nieuzasadnionym przyjęciu, iż oskarżona <span class="anon-block">I. A.</span> miała działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci taksy notarialnej – własny dochód uznając za ważniejszy od życiowych interesów pokrzywdzony - w sytuacji ciążenia na oskarżonej ustawowego obowiązku dokonywania czynności notarialnych, przy jednoczesnym braku dowodów wskazujących na to, że akty notarialne sporządzone przez oskarżoną miały zostać sporządzone z jakiejkolwiek innej motywacji niż zamiar wykonania ustawowego nakazu;</p> <p>c)  błędnym uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> złożonych w niniejszym postępowaniu i niezasadnym uznaniu ich jedynie za przyjętą na gruncie postępowania linię obrony, podczas gdy prawidłowa ocena tych wyjaśnień w korelacji z ich obszernością, kompletnością i szczegółowością, a nade wszystko rzetelnym i dokładnym, wskazaniem przez oskarżoną na szczegóły przeprowadzenia czynności notarialnych objętych stawianymi oskarżonej zarzutami winna doprowadzić Sąd do konstatacji odmiennej;</p> <p>d)  niezasadnym niewzięciu pod uwagę okoliczności, iż notariusz nie ma możliwości weryfikowania oświadczeń stron oraz faktu, iż w czasie objętym zarzutami stawianymi oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> większość aktów notarialnych konstruowana była w oparciu o oświadczenia składane przez strony;</p> <p>e)  błędnej ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie w zakresie czynu na szkodę <span class="anon-block">P. M.</span>, przejawiającej się w uznaniu, iż pokrzywdzony <span class="anon-block">P. M.</span> zawarł przed notariuszem umowę niezgodną z jego rzeczywistą wolą istniejącą w chwili sporządzania aktu notarialnego, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikać powinien wniosek odmienny, a w szczególności pominięcie w rozważaniach kluczowych dla sprawę niniejszej okoliczności, iż:</p> <p>i.  <span class="anon-block">P. M.</span> zawarł przed notariuszem <span class="anon-block">I. A.</span> wyłącznie umowę sprzedaży pod warunkiem nieskorzystania z prawa pierwokupu przez Agencję Nieruchomości Rolnych z udzielanym pełnomocnictwem do zawarcia umowy przeniesienia własności, którego aktu notarialnego odpis przesłano do <span class="anon-block"> (...)</span> zgodnie ze zobowiązaniem ustawowym stron - doręczenie odpisu rozpoczęło bieg terminu do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z prawa pierwokupu;</p> <p>ii.  wobec oświadczenia <span class="anon-block"> (...)</span> o skorzystaniu z prawa pierwokupu, w kancelarii notariusza <span class="anon-block">B. J.</span> w <span class="anon-block">B.</span> sporządzono akt poświadczenia podpisu na pełnomocnictwie udzielonym przez <span class="anon-block">P. M.</span> <span class="anon-block">S. K. (1)</span> do przekazania kwoty 400.000 zł na jego konto, a z ustaleń Sądu I instancji wynika, iż <span class="anon-block">P. M.</span> nie czytał pełnomocnictwa;</p> <p> (...).  niezasadnym daniu wiary zeznaniom <span class="anon-block">P. M.</span> w zakresie tego, by do uzyskania podpisu notarialnie poświadczonego posłużyć miały kartki podpisane in blanco, podczas gdy uzyskanie notarialnego poświadczenia podpisu wymaga złożenia tego podpisu w obecności notariusza - nie ma możliwości wyzyskania do tego celu podpisów udzielonych we wcześniejszym terminie in blanco, na gruncie niniejszej sprawy nie ma bowiem mowy o zawarciu klauzuli uznania podpisu in blanco, a nadto ze zgromadzonego materiału dowodowego w żadnej mierze nie wynika, by rzekome udzielanie podpisów in blanco odbywało się w obecności i świadomości oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> </p> <p>co prowadzić winno do wniosku o świadomości <span class="anon-block">P. M.</span> odnośnie utraty własności, a nade wszystko o tym, iż czynność przed notariuszem <span class="anon-block">I. A.</span> nie była obarczona niedopełnieniem przez oskarżoną obowiązków notariusza wynikających z ustawy;</p> <p>f)  błędnej ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie w zakresie czynu na szkodę pokrzywdzonych <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, poprzez:</p> <p>i.  niezasadne niewzięcie pod uwagę zeznań świadków - córki oraz pracowników ośrodka opieki społecznej dotyczących dobrego stanu psychicznego <span class="anon-block">D. K.</span>;</p> <p>ii.  niezasadne przyjęcie a priori, iż stwardnienie rozsiane na jakie cierpiała pokrzywdzona <span class="anon-block">D. K.</span> skutkowało ograniczeniami psychicznymi i zaburzeniem świadomości, podczas gdy z dokumentacji sprawy wynika wniosek odmienny - odnośnie wpływu choroby jedynie na zdolności motoryczne chorej;</p> <p> (...).  niezasadne przyjęcie, iż akt notarialny u chorego pozbawionego możliwości poruszania się i przyjęcie tuszowego odcisku wobec niemożności złożenia podpisu jest, czynnością nadzwyczajną, podczas gdy jest to zwyczajna czynność notarialna;</p> <p>iv.  niewzięcie pod uwagę, iż umowa przyrzeczona przenosząca własność nieruchomości zawarta została przed innym notariuszem, nie w kancelarii oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span>, a nadto po upływie terminu do jej zawarcia i wobec wygaśnięcia roszczeń i pełnomocnictwa do jej zawarcia, udzielonego przez <span class="anon-block">D. K.</span> mężowi;</p> <p>v.  niewzięcie pod rozwagę okoliczności opisanych w zarzucie apelacji f iv. powyżej i niezasadne pominięcie faktu, iż umowa przenosząca własność nieruchomości zawierana była przed innym notariuszem, który winien z uwagi na wygaśnięcie roszczeń, odmówić jej zawarcia;</p> <p>vi.  błędną ocenę okoliczności, iż <span class="anon-block">M. P. (1)</span> zawarł umowę przenosząc na siebie własność nieruchomości, pomimo że w treści pełnomocnictwa udzielonego przez <span class="anon-block">M. K. (1)</span> <span class="anon-block">M. P. (1)</span> nie zawarto wyłączenia postanowień <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 108)">art. 108 k.c.</a> - zakazu czynności z samym sobą, co determinować winno wniosek odnośnie tego, że celem wykazania nienaruszenia interesów mocodawcy - <span class="anon-block">M. P. (1)</span> musiał przedłożyć notariuszowi pokwitowanie uiszczenia ceny;</p> <p>g)  błędnej ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie w zakresie czynu na szkodę <span class="anon-block">J. C. (1)</span>, przejawiającej się w uznaniu, iż pokrzywdzony zawarł przed notariuszem umowę niezgodną z jego rzeczywistą wolą istniejącą w chwili sporządzania aktu notarialnego, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikać powinien wniosek odmienny, a w szczególności pominięcie w rozważaniach istotnych dla sprawy niniejszej okoliczności, iż:</p> <p>i.  <span class="anon-block">J. C. (1)</span> przed zawarciem umowy przedwstępnej pozyskiwał dokumenty ze spółdzielni mieszkaniowej dotyczące przysługującego mu spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, co w sposób oczywisty winno doprowadzić do konstatacji, odnośnie rzeczywistej woli pokrzywdzonego jaką była sprzedaż, do innej czynności bowiem niepotrzebne są tego rodzaju dokumenty, co prowadzić winno do konstatacji odnośnie tego, że pokrzywdzony wiedział, iż stawia się u notariusza celem zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży;</p> <p>ii.  przysługujące pokrzywdzonemu spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego obciążone było hipoteką ergo dokumenty dotyczące stanu zadłużenia pozyskać mógł tylko <span class="anon-block">J. C. (1)</span>, co winno doprowadzić do konstatacji odnośnie świadomości i zamiaru zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości;</p> <p> (...).  pomimo konstatacji wyrażonej na stronie 259 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, odnośnie odebrania przez <span class="anon-block">J. C. (1)</span> odpisu aktu notarialnego, po którego lekturze zorientował się, iż w umowie zawarte jest pełnomocnictwo do zawarcia umowy przyrzeczonej, braku wniosku odnośnie rzeczywistej woli zawarcia umowy przedwstępnej sprzedaży pomimo świadomości treści aktu dokumentującego umowę przedwstępną sprzedaży, nie umowę pożyczki;</p> <p>h)  arbitralnym i nieuzasadnionym pominięciu części okoliczności o szczególnym dla sprawy i ustalenia odpowiedzialności oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> znaczeniu - w szczególności okoliczności dotyczących aktów notarialnych zawieranych przed notariuszem <span class="anon-block">I. A.</span>, a związanych ze szczegółowymi wytycznymi i wiążącymi przepisami prawa materialnego, obligujących notariusza do określonych czynności formalnych, a strony do przedłożenia odpowiednich dokumentów, co winno doprowadzić Sąd orzekłjący do wniosku odnośnie braku świadomości i zamiaru oskarżonej w zakresie czynów jej zarzucanych, a nadto do wniosku o tym, iż pokrzywdzeni w istocie zawierali przed notariuszem umowy zgodne z ich świadomością, a konkretnie całkowite pominięcie okoliczności, iż notariusz nie ma instrumentów, żeby sprawdzić rzeczywistą wolę stron, a nadto pominięcie, iż z zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> wirnika, iż pokrzywdzeni byli pouczani co mówić, jak się zachowywać się przed notariuszem;</p> <p>i)  arbitralnej i wkraczającej w sferę dowolności ocenie zeznań świadka <span class="anon-block">K. J. (1)</span>, poprzez niezasadne uznanie tychże za wiarygodne wyłącznie w zakresie w jakim są one zbieżne z zeznaniami poszczególnych pokrzywdzonych, którzy podpisywali akty notarialne w kancelarii oskarżonej oraz wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> odnośnie rzekomej roli notariusza <span class="anon-block">I. A.</span> przy zawieraniu umów przez pokrzywdzonych;</p> <p>j)  pomimo konstatacji Sądu poczynionej na stronie 561 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w zakresie zgoła innej roli świadka <span class="anon-block">K. J. (1)</span>, niż przyznana przez świadka w zeznaniach i tym samym przypisania przez Sąd świadkowi <span class="anon-block">J.</span> pewnego zakresu odpowiedzialności za pośredniczenie w kontaktach pomiędzy oskarżonymi <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">B.</span>, a notariuszem <span class="anon-block">I. A.</span>, arbitralne nieuwzględnienie w dalszych rozważaniach Sądu wpływu roli świadka w sprawie na świadomość oskarżonej odnośnie zamiaru współoskarżonych, a w konsekwencji na odpowiedzialność prawnokarną <span class="anon-block">I. A.</span> za pomocnictwo do oszustwa;</p> <p>k)  dokonanie wybiórczej i dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> w zakresie przestępstw przypisanych oskarżonej przy jednoczesnym pominięciu wyjaśnień, w których oskarżony wskazał, iż notariusz <span class="anon-block">I. A.</span> zawsze odczytywała treść aktów notarialnych,</p> <p>l)  dokonanie wybiórczej i dowolnej oceny wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">G.</span> w zakresie przestępstw przypisanych oskarżonej i danie wiary tym wyjaśnieniom w zakresie w jakim były zgodne z faktami ustalonymi przez Sąd przy jednoczesnym pominięciu wyjaśnień, w których oskarżony wskazał, iż notariusz wyraźnie i dokładnie odczytała całą treść aktu notarialnego i nikt nie miał wątpliwości co do tego aktu notarialnego,</p> <p>m)  pominięcie okoliczności wynikających wprost ze zgromadzonego materiału dowodowego, a dotyczących pokrzywdzonych <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">J. C. (1)</span> i <span class="anon-block">P. M.</span>, iż pomimo twierdzeń tychże odnośnie braku świadomości odnośnie treści i wagi podejmowanych czynności, nikt z pokrzywdzonych nie podjął czynności zmierzających do wyjaśnienia sprawy z notariuszem i nie szukał u oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> pomocy w uzyskaniu informacji i wytłumaczeniu treści aktów, co jawić winno się jako naturalne postępowanie osoby oszukanej, szukającej wyjaśnień;</p> <p>n)  odstąpienie od kompleksowej i pełnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, która znalazłaby wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia i ograniczenie się jedynie do <strong> <!-- -->„zwięzłego przedstawienia oceny dowodów z zeznań pokrzywdzonych i innych świadków” (</strong>k. 292) co ma wpływ na treść orzeczenia, albowiem narusza prawo do obrony oskarżonego, zaś obowiązkiem Sądu jest przedstawienie całościowej oceny materiału dowodowego w uzasadnieniu wyroku, tak aby tok rozumowania sądu był jasny i logiczny;</p> <p>II.  <strong> <!-- -->błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego rozstrzygnięcia, mający wpływ na jego treść, będący następstwem opisanych powyżej uchybień proceduralnych, w szczególności przyjęcia za udowodnione faktów bez dostatecznej ku temu podstawy w zebranym materiale dowodowym przejawiający się m.in, w niesłusznym uznaniu, iż: </strong> </p> <p>a)  oskarżona nie dopełniła ustawowych obowiązków notariusza;</p> <p>b)  oskarżona świadomie i umyślnie miała działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w postaci taksy notarialnej;</p> <p>c)  oskarżona kontaktowała się bezpośrednio ze współoskarżonymi i przystępowała do czynności notarialnych ze świadomością pomagania do popełnienia przestępstwa, pomimo konstatacji odnośnie roli świadka <span class="anon-block">K. J. (1)</span> w kontakcie z innymi oskarżonymi oraz oczywistymi powiązaniami tego świadka z innymi oskarżonymi;</p> <p>d)  pokrzywdzeni <span class="anon-block">D.</span> i <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, <span class="anon-block">P. M.</span> i <span class="anon-block">J. C. (1)</span> zawarli przed notariuszem umowy niezgodne z ich świadomością istniejącą w chwili sporządzana aktów notarialnych oraz że nie rozumieli oni treści dokonywanych czynności, czego oskarżona miała świadomość;</p> <p>e)  oskarżona <span class="anon-block">I. A.</span> swoją wolą i świadomością obejmowała ułatwianie sprawcom dokonywanie przestępstw - wyłudzenia mienia;</p> <p>f)  oskarżona swoim zachowaniem wypełniła znamiona określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231§ 2 k.k.</a>;</p> <p>g)  oskarżona <span class="anon-block">I. A.</span> swoją wolą i świadomością obejmowała działanie na szkodę interesu prywatnego pokrzywdzonych, nie dopełniając w ten sposób obowiązków wskazanych w opisie zarzucanych czynów;</p> <p>III.  <strong> <!-- -->obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:</strong> </p> <p>1.  <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> </strong> poprzez ich niezasadne zastosowanie i uznanie oskarżonej za winną udzielenia pomocy do popełnienia przestępstwa podczas gdy z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynika, by oskarżona obejmowała zamiarem udzielenie pomocy do popełnienia oszustwa, a Sąd I instancji nie sprostał obowiązkowi wskazania na jakich podstawach oparł konstatację odnośnie tego, by taki zamiar zaistniał, uzasadnienie w tym zakresie bowiem zawiera <strong> <!-- -->skrajnie lakoniczne sformułowania</strong>, a konkretnie zawarte na stronie 593 wskazanie, iż w ocenie Sądu oskarżona <span class="anon-block">I. A.</span> <strong> <!-- -->musiała mieć świadomość, że ułatwia sprawcom, dokonanie wyłudzenia mienia</strong> oraz odesłanie w tym zakresie do opisu przypadków przestępstw na szkodę trzech pokrzywdzonych poczynionego we wcześniejszej części uzasadnienia, podczas gdy skazanie za pomocnictwo wymaga wskazania i udowodnienia istnienia u sprawcy zamiaru udzielenia pomocy do przestępstwa;</p> <p>2.  <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> </strong>poprzez jego niesłuszne zastosowanie i wobec błędnego ustalenia odpowiedzialności oskarżonej orzeczenie wobec oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> solidarnego obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej zarzucanymi przestępstwami (w punktach 108, 111 oraz 138 części dyspozytywnej wyroku);</p> <p>3.  <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 (art. 80;art. 80 § 1;art. 80 § 2;art. 80 § 3;art. 94;art. 94 § 1)">art. 80 § 1, 2 i 3 oraz art. 94 § 1 ustawy prawo o notariacie</a> </strong> poprzez ich błędną i nadmiernie rygorystyczną wykładnię opartą wyłącznie na literalnym brzmieniu powyższych przepisów i błędne przyjęcie, iż notariusz zobowiązany jest udzielać szczególnej treści pouczeń i zabezpieczać w dodatkowy, nadmiarowy sposób interesy stron w sytuacji, gdy strony czynności notarialnej mają nieograniczoną zdolność do czynności prawnych oraz po odczytaniu treści aktu notarialnego, na pytania notariusza oświadczają, że rozumieją i akceptują treść czynności, podczas gdy wykładnia powyższych przepisów uwzględniająca wyniki wykładni systemowej i celowościowej wskazuje, iż notariusz nie powinien ograniczać autonomii stron w podejmowaniu decyzji, a zwłaszcza naruszać zasady bezstronności, a jego obowiązki wyjaśniająco-doradcze, dotyczące wyłącznie problematyki treści norm prawnych i ich wykładni, nie oznaczają konieczności wskazywania dalszych wyjaśnień stronie wyraźnie manifestującej, iż rozumie treść i znaczenie dokonywanych czynności;</p> <p>4.  <strong> <!-- -->przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1;art. 231 § 2)">art. 231 § 1 i 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 2)">art. 2 kk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 (art. 80;art. 80 § 1;art. 80 § 2;art. 80 § 3;art. 94;art. 94 § 1)">art. 80 § 1, 2 i 3 oraz art. 94 § 1 ustawy prawo o notariacie</a> </strong> poprzez ich błędne zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, iż oskarżona naruszyła obowiązki notariusza, a jej zachowanie - poprzez brak stosownej reakcji i jednoznacznego zwrócenia pokrzywdzonym uwagi na skutki umów, które podpisywali - wyczerpało znamiona zarzucanego przestępstwa, mimo iż z ustaleń Sądu I instancji nie wynika w jaki konkretnie sposób oskarżona naruszyła ciążący na notariuszu obowiązek należytej dbałości o zgodność z prawem dokonywanych czynności notarialnych, oraz na czym miało polegać niezabezpieczenie praw i słusznych interesów stron; a nadto poprzez niewskazanie w jaki sposób oskarżona naruszyła obowiązki: czuwania nad należytym zabezpieczeniem praw i słusznych interesów stron, zabezpieczeniem praw i słusznych interesów osób, dla których czynność notarialna może powodować skutki prawne, obowiązek sporządzenia dokumentu notarialnego w sposób zrozumiały i przejrzysty, obowiązek udzielenia stronom wyjaśnień i pouczeń dotyczących dokonywanej czynności notarialnej, które to wszystkie zachowania notariusza mają na celu kształtowanie wysokiego stopnia pewności wywołania skutków prawnych zamierzonych przez osoby dokonujące czynności notarialnej oraz niewskazanie jakich konkretnie wyjaśnień dotyczących znaczenia i skutków prawnych zawieranych umów oskarżona miałby udzielić stronom ponad udzielone oraz w jaki sposób miałby dodatkowo ustalić rzeczywistą, zdaniem Sądu, wolę stron,</p> <p>5.  <strong> <!-- -->przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1;art. 231 § 2)">art. 231 § 1 i 2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 2)">art. 2 kk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 (art. 80;art. 80 § 1;art. 80 § 2;art. 80 § 3;art. 94;art. 94 § 1)">art. 80 § 1, 2 i 3 oraz art. 94 § 1 ustawy prawo o notariacie</a> </strong>poprzez niewskazanie w sentencji zaskarżonego wyroku odpowiedniej kwalifikacji prawnej czynów zarzucanych oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> i pominięcie w kwalifikacji czynu jego związku z przywołanymi materialnymi przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 ()">ustawy prawo o notariacie</a>, podczas gdy dyspozycja tych przepisów i ewentualne niedopełnienie obowiązków w nich wskazanych, determinuje przypisywaną oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> odpowiedzialność za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a>, co narusza prawo do obrony oskarżonej;</p> <p>6.  przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 389;art. 389 § 2)">art. 389 § 2 k.c.</a> - poprzez wadliwą, bo stojącą w sprzeczności z utrwalonymi poglądami doktryny, a mającą wpływ na orzeczenie w zakresie odpowiedzialności karnej oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span>, wykładnię przepisów materialnych prawda cywilnego definiujących instytucję umowy przedwstępnej i umowy przyrzeczonej, polegającą na wadliwym uznaniu, iż zawarcie przed notariuszem <span class="anon-block">I. A.</span> urnowy przedwstępnej, zawierającej wszystkie jej elementy prawem wymagane i zabezpieczające interesy stron umowy, było elementem warunkującym działanie na szkodę pokrzywdzonych - państwa <span class="anon-block">K.</span> oraz emanacją świadomego działania oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> celem udzielenia pomocy do popełnienia przestępstwa, podczas gdy umowę przyrzeczoną zawartą przed innym notariuszem, po wygaśnięciu zarówno roszczeń z umowy przed wstępnej jak i pełnomocnictwa do jej zawarcia;</p> <p>Z uwagi na podniesione zarzuty obrońcy wnieśli o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span> od zarzucanych jej czynów , ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>***</p> <p>Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył apelacją w końca <strong> <!-- -->obrońca oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">M. K. (2)</span> - w części, tj. co do środków kompensacyjnych w postaci obowiązku naprawienia szkody, a także zasądzonych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zarzucając kwestionowanym rozstrzygnięciom: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->1. rażącą niewspółmierność orzeczonych środków kompensacyjnych</strong> w postaci obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonych, w tym nieprawidłowe ustalenie wysokości kwot orzeczonych tytułem obowiązku naprawienia szkody;</p> <p> <strong> <!-- --> 2. obrazę § 2 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 w zw. § 17 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu</strong> poprzez ich zastosowanie do ustalenia wysokości opłaty, podczas gdy stawki określone w niniejszym rozporządzeniu w sposób niedopuszczalny różnicują wynagrodzenia adwokata ze względu na przymiot jego ustanowienia - z urzędu albo z wyboru - co zostało uznane przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku (sygn, akt. <span class="anon-block">(...)</span>) za niezgodne z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3, 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze <span class="anon-block">K.</span> oraz powoduje - w zakresie ustalenia wysokości opłaty - konieczność zastosowania § 11 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia <span class="anon-block">(...)</span>roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, które to stawki stanowią stawki minimalne; przy jednoczesnym prawidłowym stosowaniu przez Sąd podwyższonej stawki w wysokości 150 % z uwagi na nakład pracy w przedmiotowym postępowaniu.</p> <p>W związku z powyższym apelująca wniosła o:</p> <p> <strong> <!-- -->1.</strong> zmianę zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej orzeczonych środków kompensacyjnych w postaci obowiązków naprawienia szkody, poprzez ich uchylenie wobec oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>,</p> <p> <strong> <!-- --> 2.</strong> zmianę zaskarżonego orzeczenia w części zasądzonych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu na rzecz adwokat <span class="anon-block">M. K. (2)</span> i zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według stawek z wyboru tj. według rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia<span class="anon-block">(...)</span> roku w sprawie opłat za czynności adwokackie zgodnie,</p> <p>oraz o</p> <p> <strong> <!-- -->1.</strong> zasądzenie na rzecz obrońcy z urzędu od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym, nieopłaconych nawet w części. według stawek wyboru z wyboru tj. według Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku w sprawie opłat za czynności adwokackie.</p> <p>***</p> <p> <strong> <!-- -->Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych – <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">R. K. (1)</span> – adw. <span class="anon-block">K. P.</span> </strong>zaskarżyła pkt 149 tiret trzeci wyroku Sądu Okręgowego (ponad kwotę 2066,40 zł brutto), zarzucając rozstrzygnięciu o kosztach niezasadne nieuwzględnienie wszystkich terminów rozprawy, w których brał udział – osobiście lub przez ustanowionego zastępcę procesowego.</p> <p>W konkluzji żalący się pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonej części wyroku i zasądzenie dalszej części wynagrodzenia – stosownie do załączonego do zażalenia zestawienia wszystkich terminów rozprawy głównej prowadzonej z udziałem ustanowionego na rzecz oskarżycieli posiłkowych pełnomocnika z urzędu.</p> <p>Prokurator w toku rozprawy odwoławczej przychylił się do zażalenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje:</strong> </p> <p>I.  UWAGI OGÓLNE</p> <p>Apelacje okazały się w przeważającym zakresie celowe doprowadziły bowiem do wydania przez sąd odwoławczy orzeczenia w znacznej mierze kasatoryjnego.</p> <p>W ramach uwag ogólnych odnotować trzeba, że podstawową zasadą procesu karnego jest zasada prawdy materialnej. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a> podstawę wszelkich rozstrzygnięć mają stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne. Zasada ta należy do naczelnych reguł postępowania karnego i jest skierowana do organów procesowych. Takie stwierdzenie wskazuje, że obowiązek dokonywania prawdziwych ustaleń faktycznych ciąży na wszystkich organach, a tym samym znajdzie ona zastosowanie zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i w postępowaniu sądowym. Z zasady prawdy materialnej wynika wiążąca organy procesowe, niezależnie od woli stron, dyrektywa zobowiązująca do podjęcia maksymalnych starań i wyczerpania wszystkich środków – z wyłączeniem tylko takich, które byłyby sprzeczne z humanizmem i gwarancjami procesowymi – służących dotarciu do prawdy <em> <!-- -->(wyrok SN z 17.09.1971 r., I KR 120/71, LEX nr 16626).</em> </p> <p>Z oczywistych względów zasada prawdy materialnej jest związana z innymi zasadami procesowymi, takimi jak zasada swobodnej oceny dowodów, obiektywizmu, czy in dubio pro reo. Chodzi w tym przypadku o ustalenia udowodnione, a więc takie, gdy w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny <em> <!-- -->(postanowienie SN z 4.04.2013 r., V KK 13/13, LEX nr 1312594).</em> </p> <p>Realizację zasady prawdy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2</a>) ma ułatwić obiektywizm organu procesowego. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> formułuje zasadę obiektywizmu, która oznacza zarówno nakaz bezstronności w traktowaniu przez organy procesowe stron oraz innych uczestników postępowania, jak i zakaz kierunkowego nastawienia do sprawy (zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego).</p> <p>Jak zauważa Sąd Najwyższy: <em> <!-- -->„Waga dyrektyw o charakterze ogólnym, w tym zasady obiektywizmu, określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, czy zasady prawdy materialnej, określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a>, nie przesądza o tym, że zarzut obrazy czy to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, czy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a> może sam przez się stanowić podstawę apelacji lub kasacji. Przestrzeganie naczelnych zasad procesu karnego gwarantowane jest w przepisach szczegółowych i dopiero wskazanie naruszenia tych konkretnych, szczegółowych przepisów może uzasadniać zarzut apelacyjny, zażaleniowy lub kasacyjny”</em> (wyrok SN z 5.10.<span class="anon-block">(...)</span> r., III KK 370/09, OSNwSK <span class="anon-block">(...)</span>, nr 1, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2 poz. 1878)">poz. 1878</a>; M. Kurowski [w:] <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeks postępowania karnego</a>. Tom I. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, LEX/el. 2024, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2)">art. 2</a>.)</p> <p>Te zasady ogólne wyznaczają standard rzetelnego procesu (w rozumieniu art. 45 <span class="anon-block">K.</span>, art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności), których urzeczywistnieniu w konkretnym postępowaniu służą szczegółowe unormowania procesowe –- ich naruszenie przez Sąd Okręgowy w stopniu mogącym, mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku zostało wykazane przez apelujących zarówno w odniesieniu do sposobu gromadzenia dowodów, ich oceny, jak i pisemnych motywów skarżonego wyroku.</p> <p>W pierwszej kolejności należało odnieść się do okoliczności, które sąd odwoławczy zobligowany był uwzględnić z urzędu, niezależnie od zakresu zaskarżenia i treści zarzutów.</p> <p>II.  <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Jak wynika z przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 10)">art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.</a>, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 79;art. 79 § 1;art. 79 § 2;art. 80)">art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80</a> lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy. Przepis ten wiąże zatem wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z sytuacją, kiedy oskarżony – pomimo zaistnienia warunków obrony obligatoryjnej – w postępowaniu przed sądem nie miał obrońcy.</p> <p>Sytuacja taka miała miejsce w przypadku oskarżonych - <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> oraz <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. R. (1)</span> </strong>.</p> <p>W odniesieniu do tych oskarżonych wystąpiły bowiem warunki obrony obligatoryjnej, a wynikały one z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 80)">art. 80 k.p.k.</a>, przy czym w jego brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. Konieczność zastosowania przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 80)">art. 80 k.p.k.</a> w brzmieniu sprzed zmiany obowiązującej od dnia 1 lipca 2015 r., wynikała z normy intertemporalnej, zawartej w przepisach ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247 ze zm.). <span class="underline"> <!-- -->Zgodnie z art. 34 powołanej ustawy, w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, do zakończenia postępowania w danej instancji, przepis art. 80 ustawy, o której mowa w art. 1 niniejszej ustawy, stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.</span> </p> <p>Przepis ten wywołał więc skutki na przyszłość, których nie zniweczyły kolejne nowelizacje przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeksu postępowania karnego</a>.</p> <p>W przedmiotowej sprawie postępowanie przed Sądem I instancji wszczęte zostało przed dniem 1 lipca 2015 r., bo w roku <span class="anon-block">(...)</span> (<span class="anon-block">(...)</span> data wpływu aktu oskarżenia do sądu). Zatem, do momentu wydania zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji związany był normą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 80)">art. 80 k.k.</a> w jego poprzednim brzmieniu, zgodnie z którym, oskarżony musi mieć obrońcę w postępowaniu przed sądem okręgowym jako sądem pierwszej instancji, jeżeli zarzucono mu zbrodnię lub jest pozbawiony wolności. W takim wypadku udział obrońcy w rozprawie głównej jest obowiązkowy, a w rozprawie apelacyjnej i kasacyjnej, jeżeli prezes sądu lub sąd uzna to za konieczne.</p> <p>Ów warunek „pozbawienia wolności” był przy tym spełniony, gdy w toku danego postępowania zastosowano tymczasowe aresztowanie lub kontynuowano zastosowane uprzednio w postępowaniu przygotowawczym i jeśli trwało ono nadal w toku postępowania sądowego (począwszy od wniesienia aktu oskarżenia) lub gdy oskarżony był w czasie tegoż postępowania pozbawiony wolności (w szerokim rozumieniu tego określenia, np. był pozbawiony wolności w innej sprawie jako tymczasowo aresztowany lub odbywający prawomocnie orzeczoną karę).</p> <p>Z danych zawartych w aktach postępowania, w szczególności z systemu <span class="anon-block"> (...)</span> wynika, że <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong> był pozbawiony wolności w ramach tymczasowego aresztowania do niniejszej sprawy od <span class="anon-block">(...)</span> r., a następnie w innych sprawach m.in. w okresach <span class="underline"> <!-- --> od </span> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>Tymczasem w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku oskarżony <span class="anon-block">M. P. (1)</span> wypowiedział pełnomocnictwo do obrony w niniejszej sprawie swojemu dotychczasowemu obrońcy z wyboru - adw. <span class="anon-block">Ż. D.</span> ze skutkiem natychmiastowym, czego Sąd Okręgowy miał pełną świadomość (k. 17.980 w zw. z k. 17.982 ). Począwszy od tej daty aż do chwili wyrokowania w I instancji oskarżony nie miał ustanowionego obrońcy ani z wyboru, ani z urzędu, a Sąd Okręgowy prowadził postępowanie dowodowe nawet w czasie gdy <span class="anon-block">M. P. (1)</span> był pozbawiony wolności, i to w zakresie dotyczącym postawionych mu zarzutów. I tak na rozprawie :</p> <p>- w dniu<span class="anon-block">(...)</span> roku przesłuchał w charakterze świadka – pokrzywdzonego <span class="anon-block">S. E.</span> oraz świadka <span class="anon-block">J. S. (3)</span> (k. 17.989),</p> <p>- w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku dopuścił dowód z uzupełniającej opinii sądowo-psychiatrycznej dot. <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, oddalając wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii innych biegłych psychiatrów aniżeli dotychczasowi (k. 18.144 - 18.145, tom 90), przy czym oskarżony <span class="anon-block">P.</span> w swoich wyjaśnieniach kilkukrotnie kwestionował opinię pierwotnie powołanych w sprawie biegłych w zakresie w jakim utrzymywali oni, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie jest osobą uzależnioną od alkoholu, domagając się powołania „niezależnych” biegłych psychiatrów (k 13.802, 13.859, 13.932),</p> <p>- w dniu <span class="anon-block">(...)</span>roku przesłuchał w charakterze świadka pokrzywdzonego - <span class="anon-block">J. M.</span> (k. 18.197),</p> <p>- w dniach <span class="anon-block">(...)</span> roku odebrał uzupełniające wyjaśnienia od <span class="anon-block">W. C. (1)</span> – mającego status współoskarżonego w zakresie postawionych <span class="anon-block">M. P. (1)</span> zarzutów; przeprowadził dowód z akt postępowania o sygn. <span class="anon-block">(...)</span> Sądu Rejonowego <span class="anon-block">P. (1)</span> w <span class="anon-block">P.</span> na okoliczność karalności za fałszywe zeznania głównego „świadka” oskarżenia – <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (tom k. 24.041- 24.051, k. 24.076-24.083).</p> <p>Z kolei oskarżony <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. R. (1)</span> </strong> był pozbawiony wolności na etapie postępowania jurysdykcyjnego w innych sprawach karnych w okresach <span class="underline"> <!-- -->od <span class="anon-block">(...)</span> </span> </p> <p>W toku postępowania rozpoznawczego w I instancji oskarżony ten był reprezentowany przez obrońcę z urzędu albo z wyboru – adw. <span class="anon-block">C. W.</span>, przy czym Sąd Okręgowy uznał obecność obrońcy tego oskarżonego za nieobowiązkową począwszy od 15 listopada 2017 roku (k. 17.189, <span class="anon-block"> (...)</span>), co skutkowało nieobecnością obrońcy na niektórych terminach rozprawy głównej, podczas których rozpoznawana była sprawa <span class="anon-block">P. R. (1)</span> i w czasie gdy oskarżony był pozbawiony wolności. Sytuacje takie miały miejsce na rozprawie:</p> <p>- w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku – w czasie, której Sąd Okręgowy przesłuchał w charakterze świadków pokrzywdzonych: <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">K. D. (2)</span> oraz świadka <span class="anon-block">D. D. (1)</span> (k. 17.607),</p> <p>- w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku – gdy Sąd dopuścił dowód z uzupełniającej opinii sądowo-psychiatrycznej dot. <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, oddalając wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii innych biegłych psychiatrów aniżeli dotychczasowi, przy czym dowód ten dotyczył głównego „świadka” oskarżenia (k. 18.144 - 18.145),</p> <p>- w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku – kiedy przesłuchał w charakterze świadka pokrzywdzoną – <span class="anon-block">J. S. (1)</span> (k. 19.553),</p> <p>- w dniu <span class="anon-block">(...)</span> – gdy Sąd przesłuchał świadków na okoliczność zarzutu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a>: <span class="anon-block">U. S.</span>, <span class="anon-block">A. S. (9)</span> i <span class="anon-block">A. L.</span> (k. 19.621),</p> <p>- w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku – kiedy przesłuchał świadka <span class="anon-block">M. N.</span>, nabywczynię nieruchomości, która miała zostać wyłudzona od pokrzywdzonego <span class="anon-block">R. K. (1)</span> (k. 19.671),</p> <p>- w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku – gdy Sąd przesłuchał w charakterze świadków czterech członków pokrzywdzonej rodziny <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">S. S.</span> (k. 19.707 i następ.);</p> <p>- w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku – przesłuchał dalszych świadków na okoliczność treści postawionych <span class="anon-block">P. R. (1)</span> zarzutów – <span class="anon-block">K. T.</span>, <span class="anon-block">K. R.</span> (poprzednio <span class="anon-block">S.</span>), ujawnił zeznania <span class="anon-block">S. P.</span> (k. 19.757 i następ.),</p> <p>- w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku – przesłuchał świadków, w tym pokrzywdzonych - <span class="anon-block">I. K.</span>, <span class="anon-block">R. K.</span>, K. <span class="anon-block">L.</span>, <span class="anon-block">A. S.</span>, <span class="anon-block">A. P.</span>, J. <span class="anon-block">B.</span> (k. 20.230 i następ.),</p> <p>- w dniu<span class="anon-block">(...)</span>roku – kiedy Sąd przesłuchał świadków na okoliczność m.in. zarzutu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a>: <span class="anon-block">J. K.</span>, <span class="anon-block">K. J.</span>, <span class="anon-block">G. V.</span>, <span class="anon-block">G. V.</span> (tom 95);</p> <p>- w dniu <span class="anon-block">(...)</span>roku – przesłuchał świadka <span class="anon-block">E. Ś.</span> (k. 20.264).</p> <p>Przedmiotem rozprawy głównej na powyższych terminach nie były zatem wyłącznie czynności o charakterze technicznym, czy organizacyjnym (<em> <!-- -->por. postanowienie SN z dnia 18 marca 2020 r., III KO 96/19).</em> Sąd I instancji, pomimo obligatoryjnej obecności obrońców na rozprawie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 80;art. 80 zd. 2)">art. 80 zd. 2 k.p.k.</a>) – przeprowadził czynności dowodowe w sprawie ww. oskarżonych (nie tylko pojedynczych zarzutów, na szkodę poszczególnych pokrzywdzonych, ale i ogółu postawionych ww. zarzutów, w tym dot. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej). Zważyć zaś należało, że w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że wykładnia zwrotu „nie brał udziału w czynnościach” w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 10)">art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.</a> prowadzi do wniosku, że gdy chodzi o udział obrońcy w rozprawie głównej, to dotyczy on obowiązkowego uczestnictwa w tych czynnościach, które wiążą się z merytorycznym rozpoznaniem sprawy <em> <!-- -->(vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 26 lutego 2014 r., III KO 68/13 (LEX nr 1428326) oraz: D. Świecki (w:) B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 439).</em> Ustalenie, że w wypadkach wskazanych w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 10)">art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.</a> obrońca oskarżonego w postępowaniu sądowym nie brał udziału w jakimkolwiek fragmencie czynności, w której jego udział był obowiązkowy, oznacza spełnienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej, o której mowa w tym przepisie. Ocenianie bowiem, czy konkretna część rozprawy była z punktu widzenia interesów obrony oskarżonego bardziej, czy mniej ważna, oznaczałoby w istocie dokonywanie zabronionego przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1)">art. 439 § 1 k.p.k.</a> badania wpływu uchybienia na treść orzeczenia.</p> <p>Reasumując stwierdzić trzeba, że w przypadku oskarżonych: <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span> zachodził przypadek obrony obligatoryjnej, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 80)">art. 80 k.p.k.</a> w jego brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. Zauważyć jednocześnie należało, że ww. oskarżeni, pomimo wystąpienia w ich przypadku przesłanek obrony obligatoryjnej, w postępowaniu przed Sądem I instancji nie mieli obrońcy lub obrońca nie uczestniczył w rozprawie głównej, na której obecność obrońcy – jak wynika z przytoczonych powyżej przepisów – była obowiązkowa.</p> <p>Uwzględniając przedstawione rozważania, zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 10)">art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.</a>, konieczne okazało się uchylenie zaskarżonego wyroku co do oskarżonych <span class="anon-block">P. R. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> w całości i w tym zakresie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w <span class="anon-block">P.</span> – za wyjątkiem czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> zarzuconego <span class="anon-block">M. P. (1)</span> w pkt LXXXII aktu oskarżenia. Na przeszkodzie takiemu postąpieniu stanęła bowiem w tym przypadku <strong> <!-- -->ujemna przesłanka procesowa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt 6</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 9)">art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.</a> </strong> </p> <p>Z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439 § 1)">§ 1</a> przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> wynika, że stwierdzenie bezwzględnej przyczyny odwoławczej powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Natomiast przepis ten pozostawia otwartą kwestię wydania orzeczenia następczego. Wynika to z faktu, że rodzaj tego rozstrzygnięcia zależy od charakteru stwierdzonego uchybienia i dopuszczalności ponownego rozpoznania sprawy. W wypadku przyczyn wymienionych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439 pkt. 1;art. 439 pkt. 2;art. 439 pkt. 3;art. 439 pkt. 4;art. 439 pkt. 6;art. 439 pkt. 7;art. 439 pkt. 10;art. 439 pkt. 11)">pkt 1–4, 6–7 i 10–11</a> po uchyleniu orzeczenia sprawa powinna zostać przekazana do ponownego rozpoznania. Jeżeli oskarżony zmarł (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439 pkt. 5)">pkt 5)</a> albo nastąpiło już przedawnienie karalności czynu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439 pkt. 6)">pkt 6)</a>, to po uchyleniu orzeczenia sąd odwoławczy powinien umorzyć postępowanie.</p> <p>Przedawnienie karalności przestępstwa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (rozdział 11 art. 439;rozdział 11 art. 439 § 1;rozdział 11 art. 439 § 1 pkt. 9)">art. 439 § 1 pkt 9</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (rozdział 11 art. 17;rozdział 11 art. 17 § 1;rozdział 11 art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt 6)</a> jest ujemną przesłanką procesową o charakterze mieszanym, tzn. materialnym i procesowym. Instytucja przedawnienia uregulowana jest w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksie karnym</a> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (rozdział 11)">rozdział XI</a>), natomiast wywołuje ona skutek procesowy w postaci odmowy wszczęcia lub umorzenia postępowania karnego, a na etapie postępowania odwoławczego powoduje uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania <em> <!-- -->(D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 439).</em> </p> <p>Zaskarżonym wyrokiem <span class="anon-block">M. P. (1)</span> został uznany za winnego tego, że <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span> r.,</strong> w miejscowości <span class="anon-block">R.</span>, działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej, polegającego na przejęciu należącej do <span class="anon-block">M. S. (1)</span> zabudowanej <span class="anon-block">działki gruntu nr (...)</span> o obszarze 10.71.00 ha, położonej w miejscowości <span class="anon-block">R.</span>, gm. <span class="anon-block">N.</span>, dla której Sąd Rejonowy we <span class="anon-block">W.</span> prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą (...)</span>, grożąc <span class="anon-block">M. S. (1)</span> użyciem noża, zmusili pokrzywdzonego do podpisania kartki in blanco, na której następnie zostało wypisane oświadczenie o otrzymaniu kwoty 160.000,00 zł za sprzedaż gospodarstwa rolnego, tj. popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> (pkt 15 sentencji wyroku, zarzut LXXXII).</p> <p>Czyn ten w chwili popełnienia zagrożony był karą pozbawienia wolności od miesiąca do 3 lat (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>).</p> <p>Podstawowy termin przedawnienia w takich przypadkach wynosił 5 lat (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1;art. 101 § 1 pkt. 4)">art. 101 § 1 pkt 4 k.k.</a>) zarówno w brzmieniu ustawy obowiązującym w dacie czynu, jak i w czasie orzekania. Ponieważ w czasie jego biegu wszczęto postępowanie o ten czyn, stosownie do brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 102)">art. 102 k.k.</a> okres ten uległ przedłużeniu o kolejne 10 lat (wprawdzie do dnia<span class="anon-block">(...)</span> roku karalność przestępstwa ustawała z upływem 5 lat od zakończenia podstawowego okresu, jednakże nowelą do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu karnego</a> (ustawa z dnia 15 stycznia 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny Dz.U.2016.189,), która weszła w życie 2 marca 2016 roku wydłużono ten czasokres do 10 lat, przy czym art. 2 ustawy nowelizującej (który stanowił, że do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął), wykluczył stosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </p> <p>W tym stanie rzeczy piętnastoletni termin przedawnienia karalności tego czynu upłynął<strong> <!-- --> z ustaniem dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku. </strong> </p> <p>Marginalnie wskazać wypada, że na bieg terminów przedawnienia karalności czynu, jako ujemnej przesłanki procesowej i bezwzględnej przyczyny odwoławczej nie mogło mieć wpływu ograniczenie ich zastosowania w związku z zawieszeniem biegu terminów przedawnienia karalności przestępstw w okresie stanu zagrożenia epidemicznego oraz stanu epidemii.</p> <p>W ustawie z 20.04.2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1023) dokonano nowelizacji ustawy z 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem <span class="anon-block"> (...)</span>19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842) przez dodanie art. 15zzr^{<!-- -->( 1)} o treści: „<em> <!-- --> 1. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu <span class="anon-block"> (...)</span>19, oraz w okresie 6 miesięcy po ich odwołaniu nie biegnie przedawnienie karalności czynu oraz przedawnienie wykonania kary w sprawach o przestępstwa i przestępstwa skarbowe 2. W ustawie tej wskazano, że okresy, o których mowa w ust. 1, liczy się od dnia 14 marca 2020 r. – w przypadku stanu zagrożenia epidemicznego, oraz od dnia 20 marca 2020 r. – w przypadku stanu epidemii”, </em>czyli z mocą wsteczną (rozciągającą się na uprzednio obowiązujący stan prawny, po raz pierwszy bowiem bieg przedawnienia został wstrzymany na podstawie uchylonego już art. 15zzr ust. 1 i 6 ustawy o <span class="anon-block"> (...)</span>19; ustawa ta w pierwotnej wersji nie zawierała przepisu dotyczącego przedawnienia. Dopiero na mocy ustawy z 31.03.2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 568 ze zm.), która weszła w życie 31.03.2020 r., do ustawy z 2.03.2020 r. został dodany art. 15zzr ust. 6.: <em> <!-- --> „Art. 15zzr. 1. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu <span class="anon-block"> (...)</span>19 bieg przewidzianych przepisami prawa [...]. 6. W okresie, o którym mowa w ust. 1, nie biegnie przedawnienie karalności czynu oraz przedawnienie wykonania kary w sprawach o przestępstwa, przestępstwa i wykroczenia skarbowe oraz w sprawach o wykroczenia”.). </em>Trybunał Konstytucyjny w wyroku z <span class="anon-block">(...)</span>, orzekł, że art. 15zzr^{<!-- -->( 1)} ust. 1 ustawy z 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem <span class="anon-block"> (...)</span>19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.) <strong> <!-- --> jest niezgodny z art. 2 <span class="anon-block">K.</span>.</strong> </p> <p>Mimo, że stan zagrożenia epidemicznego ogłoszono po raz pierwszy 14 marca 2020 r., następnie ogłoszono stan epidemii 20 marca 2020 r., zaś art. 15zzr ust. 6 ustawy <span class="anon-block"> (...)</span>19 został uchylony po 46 dniach jego obowiązywania (od dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.), to konstrukcja tego przepisu zasadniczo nie odbiegała art. 15zzr^{<!-- -->1} ust. 1 ustawy <span class="anon-block"> (...)</span>19.</p> <p>W uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku TK stwierdził, że ustawodawca w art. 15zzr^{<!-- -->1} ust. 1 ustawy marcowej (analogicznie jak w art. 15zzr ust. 6 ustawy <span class="anon-block"> (...)</span>19) nie wskazał terminu, do którego obowiązywać miało zawieszenie biegu przedawnienia karalności czynu oraz przedawnienie wykonania kary w sprawach o przestępstwa i przestępstwa skarbowe. Tym samym art. 15zzr^{<!-- -->1}ust. 1 ustawy marcowej stworzył instytucję zawieszenia biegu przedawnienia na czas nieokreślony, godząc w zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zasada ta opiera się na założeniu, że działalność organów władzy publicznej powinna charakteryzować się lojalnością i uczciwością względem każdej jednostki, wzbudzając w niej poczucie bezpieczeństwa prawnego i stabilności.</p> <p>Jak stwierdził dalej TK w uzasadnieniu wyroku, co do zasady ustawodawca ma możliwość swobodnego kształtowania instytucji przedawnienia, jednakże brak określenia maksymalnego czasu zawieszenia z powodu stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii powodował, że zawieszenie biegu przedawnienia mogło utrzymywać się przez czas nieokreślony i to niezależnie od rzeczywistego wpływu obostrzeń sanitarnych na zdolność organów procesowych do sprawnego podejmowania czynności. Ponadto, Trybunał podkreślił, że wykreowany przez art. 15zzr^{<!-- -->1}ust. 1 ustawy marcowej stan prawny, ingerujący w pozycję prawną jednostki, zależał od decyzji organu władzy wykonawczej, czyli ministra właściwego do spraw zdrowia, który decyduje w przedmiocie stanu zagrożenia epidemicznego oraz stanu epidemii na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20082341570" title="Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi - Dz. U. z 2008 r. Nr 234, poz. 1570 (art. 46;art. 46 ust. 2)">art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi</a> (Dz. U. z 2023 r. poz. 1284, ze zm.; dalej: ustawa sanitarna). Doszło tu zatem, zdaniem TK, do kuriozalnego powiązania funkcjonowania odnośnej regulacji prawnokarnej w postaci zawieszenia biegu przedawnienia karalności czynu oraz przedawnienia wykonania kary w sprawach o przestępstwa i przestępstwa skarbowe od decyzji ministra właściwego do spraw zdrowia, podejmowanej na poziomie aktu podustawowego w postaci rozporządzenia wykonawczego - i to nawet nie do ustawy marcowej, tylko do ustawy sanitarnej. Zdaniem Trybunału, w demokratycznym państwie prawnym, szanującym trójpodział władzy, scedowanie przez ustawodawcę na organ egzekutywy (ministra) decyzji o funkcjonowaniu instytucji prawnej, która kształtuje położenie prawne jednostki, jest konstytucyjnie niedopuszczalne – <em> <!-- -->„in abstracto, jeżeli ustawodawca decyduje się choćby właśnie na zawieszenie biegu jakiegoś terminu, to tylko ustawodawca ma prawo zdecydować o zakończeniu tego zawieszenia, a jednocześnie ma obowiązek ab initio, a nie in fine, wskazać wyraźnie termin końcowy rzeczonego zawieszenia, jeżeli nie chce narazić się na zarzut obrazy art. 2 w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 31;art. 31 ust. 3)">art. 31 ust. 3 Konstytucji</a>”</em> .</p> <p>Kontynuując TK stwierdził, że o ile w <span class="anon-block">(...)</span> r. - czyli w początkowym okresie pandemii <span class="anon-block"> (...)</span>19 - rzeczywiście występowały problemy z efektywnym funkcjonowaniem organów państwa (co stanowi fakt notoryjny), <span class="underline"> <!-- -->o tyle postępowania karne były zasadniczo kontynuowane przez cały czas jej dotychczasowego trwania</span>. Stąd też wejście w życie tak daleko idącej normy prawnej - zawieszającej wprost instytucję przedawnienia w prawie karnym – zostało uznane za nieproporcjonalne i sprzeczne z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 2)">art. 2 Konstytucji</a>.</p> <p>Zdaniem Sądu Apelacyjnego oba przepisy art. 15zzr ust. 6 i art. 15zzr^{<!-- -->( 1 )}ustawy <span class="anon-block"> (...)</span>19 stworzyły w istocie instytucję zawieszenia przedawnienia na czas nieokreślony, godząc przez to w zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, wyprowadzaną z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 2)">art. 2 Konstytucji</a>. Wyrazem tego poglądu jest przystąpienie Rzecznika Praw Obywatelskich do postępowania <span class="anon-block">T.</span> ze skargi konstytucyjnej (sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>) w sprawie niezgodności art. 15zzr ust. 6 i art. 15zzr^{<!-- -->( 1)} ustawy <span class="anon-block"> (...)</span>19 z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 2;art. 45;art. 45 ust. 1)">art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej</a> (vide: stanowisko <span class="anon-block"> (...)</span> z<span class="anon-block">(...)</span>roku, <span class="anon-block">(...)</span>.<span class="anon-block"> (...)</span>.2023.PZ). Obecnie jednak brak jest możliwości przeprowadzenia szybkiej i skutecznej kontroli konstytucyjności odnośnego przepisu przez TK.</p> <p>Wobec powyższego Sąd Apelacyjny zobligowany był do przeprowadzenia tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności art. 15zzr ust. 6 ustawy <span class="anon-block"> (...)</span>19 in concreto – na zasadzie bezpośredniego stosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucji</a> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 8;art. 8 ust. 2)">art. 8 ust. 2 Konstytucji</a>), w powiązaniu z prawem do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy służącym ochronie praw i wolności jednostki (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 45)">art. 45 Konstytucji</a>). Przekładając przytoczoną powyżej argumentację TK na grunt rozpatrywanego przypadku stwierdzić trzeba, że za oczywistą niekonstytucyjności ww. przepisu przemawiało to, że analogicznie ujęty przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 15)">art. 15</a>zzr^{<!-- -->1} ustawy <span class="anon-block"> (...)</span>19 uprzednio został już uznany przez TK za niezgodny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją</a> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 2)">art. 2</a>). Zatem uznać należało, że oba ww. przepisy wyrażały tę samą, niekonstytucyjną normę prawną. Sam TK stoi na stanowisku, że w omawianym przypadku dochodzi „<em> <!-- -->do obalenia domniemania konstytucyjności przepisu, który nie podlegał rozpoznaniu przed Trybunałem</em>” (wyrok TK z dnia 22 maja 2007 r., SK 36/06, LEX nr 272769).</p> <p>Reasumując, w przypadku wydania wyroku skazującego stwierdzenie istnienia okoliczności o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 9)">art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.</a> – po wydaniu zaskarżonego wyroku - skutkować musiało jego uchyleniem oraz umorzeniem postępowania w ww. zakresie. Oczywistym przy tym było, że postępowanie należało umorzyć, albowiem nie było od razu podstaw do uniewinnienia oskarżonego - z braku czynu lub braku znamion czynu albo braku winy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1;art. 414 § 1 zd. 2)">art. 414 § 1 zdanie drugie k.p.k.</a>). Do konstatacji takiej upoważniała przede wszystkim treść zeznań pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. S. (1)</span> (k. 117 TT nr 16 w zw. z k. 19 812, 19 819), wspartych opinią biegłego psychologa <span class="anon-block">E. Ł.</span> (k 246-247, k. 248-249 TT nr 16) oraz zeznaniami świadka <span class="anon-block">J. S. (4)</span> (k 120-121 TT nr 16), pomimo przeciwnych w tej mierze wyjaśnień <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i głównego pomawiającego współoskarżonego - <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (<span class="anon-block">(...)</span>8 562).</p> <p>***</p> <p>Powyższe uwagi na temat <strong> <!-- -->przedawnienia karalności czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a> </strong>zachowują swoją aktualność także w odniesieniu do <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, </strong>któremu Sąd Okręgowy przypisał tożsamy czyn, jako popełniony wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> (pkt 6. sentencji wyroku, zarzut XXII). Wprawdzie obrońca tego oskarżonego nie zaskarżył wyroku w tej części, jednakże w tym przypadku zachodziły przesłanki do zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435)">art. <strong> <!-- -->435 k.p.k.</strong> </a> – z przyczyn, o których będzie mowa poniżej.</p> <p>***</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w pkt I. lit. b oraz III. i VI. wyroku, obciążając kosztami procesu w części umarzającej postępowanie Skarb Państwa, zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 630)">art. 630 k.p.k.</a> </p> <p>Sąd odwoławczy ograniczył rozpoznanie apelacji obrońców oskarżonych<strong> <!-- --> - <span class="anon-block">M. P. (1)</span> oraz <span class="anon-block">P. R. (1)</span> </strong> tylko do uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, albowiem rozpoznanie tych podniesionych w środkach odwoławczych jawiło się jako przedwczesne (względne podstawy odwoławcze) tudzież bezprzedmiotowe (przedawnienie karalności) dla dalszego toku postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 436)">art. 436 k.p.k.</a>).</p> <p>Sąd odwoławczy, uchylając zaskarżone orzeczenie, co do zasady nie działał ani na korzyść, ani na niekorzyść ww. oskarżonych. Jedynie w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 2;art. 439)">§ 2 art. 439 k.p.k.</a> ustawodawca wyraźnie wskazał, że uchylenie orzeczenia z powodów podanych w § 1 pkt 9-11 może nastąpić tylko na korzyść oskarżonego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy winien zatem pamiętać, że działa zakaz reformationis in peius, gdyż wyrok nie był zaskarżony na niekorzyść oskarżonych <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 443)">art. 443 k.p.k.</a>). Sąd Okręgowy zobowiązany będzie nadto do przeanalizowania uwag zawartych w apelacjach obrońców oskarżonych oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji, a czego z przyczyn wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 436)">art. 436 k.p.k.</a>, nie uczynił sąd odwoławczy.</p> <p>***</p> <p>Powyższe rozważania na temat przedawnienie karalności przestępstwa (art. 439 § 1 pkt 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt 6), jako ujemnej przesłanki procesowej, uzasadniającej uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania zachowały swoją aktualność także w odniesieniu do oskarżonych: <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. G. (1)</span> </strong>, któremu postawiono m.in. zarzut popełnienia przestępstwa z<strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.k.</a> </strong> oraz <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong> - oskarżonego o podżeganie do tego czynu (<strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z </strong> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)"> <strong> <!-- -->art. 233 § 1 k.k</strong>.</a>).</p> <p>Zaskarżonym wyrokiem <span class="anon-block">D. G. (1)</span> został uznany winnym tego, że <strong> <!-- --> w dniu<span class="anon-block">(...)</span>r., </strong>w <span class="anon-block">P.</span>, w toku postępowania karnego <span class="anon-block">(...)</span>, toczącego się przed Sądem Rejonowym <span class="anon-block">P. (1)</span> w <span class="anon-block">P.</span>, będąc pouczonym o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań, zeznał nieprawdę poprzez potwierdzenie istnienia konfliktu pomiędzy oskarżonym w sprawie <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, a obciążającym go świadkiem <span class="anon-block">K. W.</span>, tj. popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> (pkt 35 sentencji wyroku w zw. z pkt CXCVI zarzutów).</p> <p>Z kolei <span class="anon-block">K. R. (1)</span> został uznany za winnego m.in. tego, że w okresie <strong> <!-- --> od <span class="anon-block">(...)</span> r., </strong>w <span class="anon-block">P.</span>, chcąc, aby <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> zeznali nieprawdę, nakłaniał ich do złożenia fałszywych zeznań w postępowaniu <span class="anon-block">(...)</span>, toczącym się przed Sądem Rejonowym <span class="anon-block">P.</span>, poprzez potwierdzenie przez nich istnienia konfliktu pomiędzy oskarżonym w sprawie <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, a obciążającym go świadkiem <span class="anon-block">K. W.</span> a zeznania te służyły za dowód we wskazanym postępowaniu sądowym, przy czym do złożenia nieprawdziwych zeznań doszło na rozprawach w dniach <span class="anon-block">(...)</span> r., po uprzednim pouczeniu świadków przez Sąd o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań (pkt 69. sentencji wyroku, zarzut CCLXXII), <strong> <!-- --> tj. popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p>Czyny te w chwili popełnienia zagrożone był karą pozbawienia wolności od miesiąca do 3 lat 3 (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>).</p> <p>Podstawowy termin przedawnienia w takich przypadkach wynosił zatem 5 lat (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 101;art. 101 § 1;art. 101 § 1 pkt. 4)">art. 101 §1 pkt 4 k.k.</a>) zarówno w brzmieniu ustawy obowiązującym w dacie czynów, jak i w czasie orzekania. Ponieważ w czasie jego biegu wszczęto postępowanie o te czyny, stosownie do brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 102)">art. 102 k.k.</a> okres ten uległ przedłużeniu o kolejne 10 lat (wprawdzie do dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku karalność przestępstwa ustawała z upływem 5 lat od zakończenia podstawowego okresu, jednakże nowelą do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu karnego</a> (ustawa z dnia 15 stycznia 2016 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny Dz.U.2016.189,), która weszła w życie <span class="anon-block">(...)</span> roku wydłużono ten czasokres do 10 lat, przy czym art. 2 ustawy nowelizującej (który stanowił, że do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął), wykluczył stosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> </p> <p>W tym stanie rzeczy piętnastoletni termin przedawnienia karalności tych czynów upłynął z ustaniem <strong> <!-- -->dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku. </strong>Na bieg terminów przedawnienia karalności przedmiotowych czynów, jako ujemnej przesłanki procesowej i bezwzględnej przyczyny odwoławczej, nie mogło mieć wpływu ograniczenie ich zastosowania w związku z zawieszeniem biegu terminów przedawnienia karalności przestępstw w okresie stanu zagrożenia epidemicznego oraz stanu epidemii z przyczyn omówionych powyżej.</p> <p>Reasumując, w przypadku wydania wyroku skazującego stwierdzenie istnienia okoliczności o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 6)">art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 9)">art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.</a> – po wydaniu zaskarżonego wyroku - skutkować musiało jego uchyleniem oraz umorzeniem postępowania w ww. zakresie. Oczywistym przy tym było, że postępowanie należało umorzyć, albowiem nie było od razu podstaw do uniewinnienia oskarżonych - z braku czynu lub braku znamion czynu albo braku winy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1;art. 414 § 1 zd. 2)">art. 414 § 1 zdanie drugie k.p.k.</a>). Do konstatacji takiej upoważniał aktualny stan dowodów, na których oparł się Sąd Okręgowy, tj. przede wszystkim treść wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz zeznań świadka <span class="anon-block">K. W.</span> (k. 485-487 TO <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w zw. z k. 24 515-24 516v) w powiązaniu z protokołami rozpraw i dokumentami ze sprawy <span class="anon-block">(...)</span> Sądu Rejonowego <span class="anon-block">P.</span> w <span class="anon-block">P.</span>. Przeczyła im wprawdzie treść wyjaśnień oskarżonych - <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, jednakże nie w stopniu dezawuującym wartość ww. obciążających dowodów. Te ostatnie były bowiem w tym zakresie wzajemnie zgodne, logiczne i prawdopodobne z punktu widzenia zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. To, że świadek <span class="anon-block">W.</span> zeznał na rozprawie, że w innym procesie (przeciwko <span class="anon-block">J. L.</span>) potwierdził, iż <span class="anon-block">M. P. (1)</span> miał zwyczaj witania się poprzez udawane „boksowanie się”, nie deprecjonowało obciążającej wymowy wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, skoro świadek konsekwentnie utrzymywał, że nie miał w owym czasie konfliktu z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, a tym samym powodów do jakiejkolwiek z nim szarpaniny. Zaprzeczył także konfliktowi z byłym obrońcom <span class="anon-block">K. R. (1)</span> (k. 24 515-24 516v). To, że dowody z zeznań <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> zostały przeprowadzone w postępowaniu <span class="anon-block">(...)</span> na wniosek drugiego obrońca <span class="anon-block">M. P. (1)</span> a nie <span class="anon-block">K. R. (1)</span> w żadnym razie nie wykluczało podżegania świadków do złożenia fałszywych zeznań przez tego ostatniego. Ewentualnemu, dalszemu weryfikowaniu ww. dowodów w oparciu o wskazane przez apelujących źródła dowodowe w celu podważenia wiarygodności odnośnych depozycji <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">K. W.</span> z punktu widzenia kryteriów motywacyjnych (rzekomej zmowy pomawiających z racji sugerowanego przez autorów apelacji konfliktu pomiędzy autorką aktu oskarżenia a oskarżonym <span class="anon-block">K. R. (1)</span>) stał na przeszkodzie upływ terminów przedawnienia karalności czynów.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w pkt IV. i VII. wyroku, obciążając kosztami procesu w części umarzającej postępowanie Skarb Państwa, zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 630)">art. 630 k.p.k.</a> </p> <p>III.  ZARZUTY ZWIĄZANE Z BRAKIEM PRZEPROWADZENIA DOWODU Z OPINII BIEGŁEGO SĄDOWEGO Z ZAKRESU <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Podniesione przez apelujących obrońców oskarżonych - <strong> <!-- --> <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span> </strong> zarzuty związane z brakiem przeprowadzenia przez Sąd Okręgowy dowodu z opinii (innego) biegłego sądowego w dziedzinie wyceny nieruchomości okazały się co do zasady trafne i finalnie doprowadziły do wydania przez sąd odwoławczy wyroku kasatoryjnego.</p> <p>Niespornym jest w świetle literalnego brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 k.p.k.</a>, że jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia wymaga wiadomości specjalnych, zasięgnięcie opinii biegłego jest nie tylko prawem, ale wręcz obowiązkiem sądu.</p> <p>Bez wątpienia oszacowanie rzeczywistej wartości nieruchomości stanowiących przedmiot większości postawionych oskarżonym zarzutów wymagało wiadomości specjalnych – na podstawie posiadanej wiedzy własnej sąd orzekający nie byłby w stanie samodzielnie ich oszacować. Z tych względów organy prowadzące niniejsze postępowanie już w I fazie procesu przeprowadziły dowody z pisemnych opinii biegłego specjalisty w dziedzinie nieruchomości w osobie <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. W. (1)</span> </strong> (vide m.in. k. 3609, 4103, 4191, 4311).</p> <p>Sporządzone przez ww. biegłego „Analizy oszacowania prawdopodobnej wartości rynkowej nieruchomości” z <span class="anon-block">(...)</span> r. (k. 2970-3036, 3982-4035, 4036-4113, 4301-4310, 4313-4316, 4330-4338 - dalej w skrócie: <span class="anon-block"> (...)</span>) zostały uznane przez Sąd orzekający za wiarygodne i miarodajne, czyli przydatne do stanowczego czynienia na ich podstawie ustaleń w kwestii winy i sprawstwa oskarżonych oraz wyrządzonej pokrzywdzonym szkody majątkowej i nałożonych na oskarżonych obowiązków naprawienia szkody w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> </p> <p>Ocenę tę skutecznie podważyli apelujący, przy czym sam wzgląd na okoliczność, iż <span class="anon-block"> (...)</span> nie miały formy operatu szacunkowego i zostały sporządzone przez osobę nieposiadającą uprawnień zawodowych rzeczoznawcy majątkowego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971150741" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 ()">ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami</a> (vide <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971150741" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 (art. 149;art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 174)">art. 149, 156 § 1, 174</a> Dz.U.2024.1145 t.j.) nie mógł być rozstrzygający – podobnie jak to, że powołany na etapie postępowania przygotowawczego w charakterze biegłego <span class="anon-block">M. W. (1)</span> nie był stałym biegłym sądowym w rozumieniu przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20050150133" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych - Dz. U. z 2005 r. Nr 15, poz. 133 ()">rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych</a> (Dz.U.2005.15.133), wbrew odmiennym zapatrywaniom apelujących, zwłaszcza obrońców oskarżonych - <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>.</p> <p>W świetle brzemienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 195)">art. 195 k.p.k.</a> do pełnienia czynności biegłego jest obowiązany nie tylko biegły sądowy, lecz także każda osoba, o której wiadomo, że ma odpowiednią wiedzę w danej dziedzinie (tzw. biegły ad hoc). W orzecznictwie przyjmuje się, że jest to w zasadzie jedyne kryterium, jakie powinna spełniać taka osoba <em> <!-- -->(por. wyrok SN z 11.10.1982 r., II KR 220/82, LEX nr 21954).</em> Ustawa procesowa nie upoważnia bowiem do wartościowania opinii biegłych w zależności od podmiotu, który opinię przygotował, natomiast precyzuje wymagania pod adresem biegłych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 195;art. 196)">art. 193, 195, 196 k.p.k.</a>). Z formalnego punktu widzenia <span class="anon-block">M. W. (1)</span> był zatem biegłym powołanym do sprawy a sporządzone przez niego <span class="anon-block"> (...)</span> opiniami biegłego.</p> <p>Kryteria oceny wyników pracy biegłego opierają się na weryfikacji wiedzy, kompetencji i rzetelności biegłego oraz jasności i zupełności jego opinii <em> <!-- -->(por. wyrok SN z dnia 12 listopada 2002 roku, V KKN 333/01, Lex nr 56854). </em>Te ostatnie wynikają wprost z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a>, na kanwie którego bogate orzecznictwo sądowe wypracowało przesłanki, w świetle których opinia biegłego jest:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>niepełna, jeżeli nie udziela odpowiedzi na wszystkie postawione mu pytania, na które zgodnie z zakresem posiadanych wiadomości specjalnych i udostępnionych mu materiałów dowodowych może oraz powinien udzielić odpowiedzi lub jeżeli nie uwzględnia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia konkretnej kwestii okoliczności albo też nie zawiera uzasadnienia wyrażonych w niej ocen oraz poglądów;</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>niejasna, jeżeli jej sformułowanie nie pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do nich albo jeżeli zawiera wewnętrzne sprzeczności, posługuje się nielogicznymi argumentami itp.;</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>z kolei sprzeczność w samej opinii (sprzeczność wewnętrzna) lub między dwiema albo większą liczbą opinii (sprzeczność zewnętrzna) zachodzi wówczas, gdy w jednej opinii, w dwóch albo większej ich liczbie, co do tych samych, istotnych okoliczności, dokonane zostały odmienne ustalenia, odmienne oceny albo też z przeprowadzonych takich samych czynności w opiniach tych sformułowane zostały odmienne wnioski</p> </dd> </dl> <p> <em> <!-- -->(por. postanowienie SN Z 24/75, OSNKW 1975, nr 12, poz. 172; wyrok SN II KR 317/80, LEX nr 21883; SN Rw 361/80, OSNKW 1981, nr 1-2, poz. 7; SN IV KR 152/80, OSNPG 1981, nr 2, poz. 27; SN IV KR 355/85, OSNPG 1987, nr 3, poz. 37; SN V KRN 59/88, OSNPG 1989, nr 1, poz. 15; SN II KR 96/88, OSNKW 1988, nr 9-10, poz. 72; wyrok SN II KK 321/06, LEX nr 299187; SN II KK 187/03, LEX nr 84469; SN IV KK 206/08, Prok. i Pr. 2008, nr 12, s. 15; SN II KK 140/08, Prok. i Pr. 2009, nr 6, poz. 27; SA w Krakowie II AKa 160/08, Prok. i Pr. 2009, nr 6, poz. 50; SN IV KK 85/07, LEX nr 282827; SA w Szczecinie II AKa 55/08, OSA 2009, z. 11, poz. 37; Lech K. Paprzycki, Komentarz do art. 201 Kodeksu postępowania karnego, stan prawny 2014.04.09).</em> </p> <p>Zgodzić należało się z apelującymi, że sporządzone przez biegłego <span class="anon-block">M. W. (1)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> kryteriów tych nie spełniły. Już pobieżna lektura przedmiotowych <span class="anon-block"> (...)</span> prowadziła do wniosku, że nie zawierały one uzasadnienia wyrażonych w nich wniosków co do wartości poszczególnych nieruchomości, a także były niejasne, albowiem nie były kategoryczne, zaś sposób ich sformułowania nie pozwalał na zrozumienie wyrażonych w nich konkluzji co do wartości oszacowania, a także sposobu dochodzenia do nich. Mało tego, zawierały wewnętrzne sprzeczności, co słusznie zostało wytknięte przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span>.</p> <p>Pomimo, że w toku procesu oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> kwestionował wartość poszczególnych nieruchomości ujętych w przedstawionych mu zarzutach właściwie od początku postępowania, bo już na etapie przesłuchania przed zastosowaniem tymczasowego aresztowania w śledztwie, w dniu <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> roku (k. 11 TO <span class="anon-block">H. B.</span>), a następnie w toku przewodu sądowego, składając na tę okoliczność szerokie wyjaśnienia począwszy od <span class="anon-block">(...)</span>roku, a na dalszym etapie postępowania rozpoznawczego operaty szacunkowe sporządzone na prywatne zlecenie (vide: dokumenty załączone do wniosków obrońcy z dnia<span class="anon-block">(...)</span> roku, w tym operaty szacunkowe nieruchomości stanowiących przedmiot postępowania wykonane przez rzeczoznawców majątkowych: <span class="anon-block">E. L.</span> – k. 11.455 - 11.480; <span class="anon-block">H. S.</span> – k. 11.485 - 11.504; <span class="anon-block">T. M.</span> – k. 11.688 - 11.702), Sąd Okręgowy fakty te zignorował, przy znaczących brakach rzeczonych <span class="anon-block"> (...)</span>, jak i istotnych różnicach zachodzących w wycenie danych nieruchomości pomiędzy wartością oszacowania wskazaną w <span class="anon-block"> (...)</span> oraz w prywatnych operatach. Pomimo tego obrona oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> linię tę konsekwentnie podtrzymywała.</p> <p>I tak, przy piśmie procesowym z <span class="anon-block">(...)</span> roku obrońca <span class="anon-block">H. B.</span>, składając wniosek dowodowy o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego złożył szereg operatów, w tym część ponownie:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>operat szacunkowy wartości rynkowej nieruchomości gruntowej niezabudowanej, położonej w <span class="anon-block">W.</span>, <span class="anon-block">działka nr (...)</span>, gm. <span class="anon-block">B.</span>, o powierzchni 1,9233 ha, <span class="anon-block">księga wieczysta (...)</span>, prowadzona przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">G.</span> - z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku, sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego <span class="anon-block">P. R. (2)</span> (k. 23.434 i następ.) - w świetle, którego wartość nieruchomości stanowiącej przedmiot postawionego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i współoskarżonym (<span class="anon-block">D. G.</span>, <span class="anon-block">P. R.</span>, <span class="anon-block">P. B.</span>, <span class="anon-block">W. C.</span>) zarzutu na szkodę <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> (CII), na dzień <span class="anon-block">(...)</span> roku - wynosiła <strong> <!-- --> 340.200 zł</strong>, a wedle <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W.</span> od <strong> <!-- --> 1.480.000 zł do 1.560.000 zł</strong> (k. 4044 i k. 4313);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>operat szacunkowy wartości rynkowej nieruchomości rolnej zabudowanej, położonej w obrębie <span class="anon-block">P.</span> – <span class="anon-block">S.</span>, gm. <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">działki nr (...)</span>, <span class="anon-block">księga wieczysta (...)</span> prowadzona przez Sąd Rejonowy w Świebodzinie Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> - z dnia <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> roku, sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego <span class="anon-block">H. S. (3)</span> (k. 23.460 i następ.) - w świetle, którego wartość nieruchomości stanowiącej przedmiot postawionego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i współoskarżonym (<span class="anon-block">P. B.</span>, <span class="anon-block">W. C.</span>, <span class="anon-block">D. G.</span>) zarzutu na szkodę <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">C. G.</span> (XCVII), na <span class="anon-block">(...)</span> roku wynosiła – <strong> <!-- --> 54.400 zł,</strong> a wedle <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W.</span> od <strong> <!-- --> 225.000 zł do 243.000 zł</strong> (k. 2901-2903), przy czym rzeczoznawca wycenił nieruchomość bez działki o pow. 0,24 ha;</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>opinię o wartości rynkowej nieruchomości gruntowej zabudowanej, <span class="anon-block">księga wieczysta (...)</span> oraz nieruchomości gruntowej niezabudowanej, <span class="anon-block">księga wieczysta (...)</span>, prowadzona przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">P. (2)</span>, położonych w miejscowości <span class="anon-block">P.</span>, obręb <span class="anon-block">M.</span>, gm. <span class="anon-block">G.</span> - z dnia <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> roku, sporządzona przez rzeczoznawcę majątkowego <span class="anon-block">E. L. (1)</span> (k. 23.501 i następ.) - w świetle, której wartość nieruchomości stanowiącej przedmiot postawionego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i współoskarżonym (<span class="anon-block">P. B.</span>, <span class="anon-block">W. C.</span>, <span class="anon-block">M. P.</span>, <span class="anon-block">D. G.</span>) zarzutu na szkodę <span class="anon-block">B. W. (1)</span> (XCVIII) wynosiła na dzień <span class="anon-block">(...)</span> roku - <strong> <!-- --> 149.000 zł</strong>, a wedle <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W.</span> od <strong> <!-- --> 367.000 zł do 391.000 zł</strong> (k. 2981-2983), przy czym niejasnym jest czy biegły w ogóle uwzględnił w wycenie wartość ograniczonego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460570319" title="Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe - Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 ()">prawa rzeczowego</a> w postaci służebności osobistej mieszkania;</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>operat szacunkowy wartości rynkowej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem garażowym, położonej w <span class="anon-block">P.</span>, przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, <span class="anon-block">działka (...)</span>, obręb łazarz, <span class="anon-block">(...)</span> - z <span class="anon-block">(...)</span>roku, sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego <span class="anon-block">T. M. (1)</span> (k. 23.480 i następ.) - w świetle, którego wartość nieruchomości stanowiącej przedmiot postawionego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i współoskarżonemu (<span class="anon-block">P. B.</span>) zarzutu na szkodę <span class="anon-block">R. Z.</span> (CXVI), na dzień <span class="anon-block">(...)</span> roku wynosiła - <strong> <!-- --> 376.800 zł,</strong> a wedle <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W.</span> <strong> <!-- --> od 265.000 zł do 295.000 zł</strong> (k. 4108-4109 i k. 4313), przy czym rzeczoznawca oszacował wartość prawa własności całej nieruchomości a biegły <span class="anon-block">W.</span> ½ udziału w nieruchomości i na <span class="anon-block">(...)</span> roku - zgodnie ze zleceniem; to zaś oznaczało, że wartość udziału, wedle przedłożonego operatu mogła opiewać na kwotę <strong> <!-- --> 188.400 zł.</strong> </p> </dd> </dl> <p>Brak szczegółowego sprawozdania z przeprowadzonych czynności biegłego, zwłaszcza w zakresie sposobu dochodzenia do wyprowadzonych w <span class="anon-block"> (...)</span> wniosków, korygowanych enigmatycznymi aneksami, w powiązaniu z aż tak istotnymi różnicami w wycenie wartości danych nieruchomości pomiędzy <span class="anon-block"> (...)</span> a operatami sporządzonymi przez rzeczoznawców majątkowych - których opinie o wartości przedmiotowych nieruchomości wskazywały nie tylko bogate źródło danych i szczegółową charakterystykę nieruchomości, ale i uzasadnienie przyjętej metodologii oraz sposób jej zastosowania wraz z rachunkowymi obliczeniami - winny były skłonić Sąd orzekający do weryfikacji opinii biegłego <span class="anon-block">W.</span>, zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a>, który stanowi, że jeżeli opinia jest niepełna lub niejasna albo gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii lub między różnymi opiniami w tej samej sprawie, <span class="underline"> <!-- -->można wezwać ponownie tych samych biegłych lub powołać innych. </span> </p> <p>Tymczasem Sąd Okręgowy poprzestał na zeznaniach pokrzywdzonych, niekiedy wspartych prywatnymi operatami (k. 6-7 TT nr 15, k 59-70 TT nr 45), tudzież cenach po jakich nieruchomości były dalej odsprzedawane, co mogło stanowić jedynie kryterium pomocnicze dla weryfikacji sporządzonych przez <span class="anon-block">M. W.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>, albowiem świadkowie nie posiadali wiadomości specjalnych a pokrzywdzeni mieli interes procesowy w zawyżaniu wartości nieruchomości, co słusznie podnieśli apelujący na poziomie zarzutu dowolności ocen, tj. obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> (vide apelacje obrońców <span class="anon-block">H. B.</span>, <span class="anon-block">M. B.</span>, <span class="anon-block">J. W.</span>, <span class="anon-block">S. R.</span>, <span class="anon-block">P. N.</span>). Sąd Okręgowy nie badał także warunków i okoliczności dalszych transakcji nieruchomościami, a w tym tego, czy strony były od siebie niezależne, czy miały stanowczy zamiar zawarcia transakcji, ewentualnych zmian stanu nieruchomości i cen w czasie.</p> <p>Sąd Okręgowy ujawnił wprawdzie w trakcie przewodu sądowego prywatne operaty szacunkowe, jednakże nie wyprowadził z nich żadnych wniosków. Wręcz uznał, że strony nie kwestionowały w sposób rzeczowy sporządzonych na etapie śledztwa <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W. (1)</span>, które uznał en bloc za pełne i jasne w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a>, a co za tym idzie, za procesowo przydatne i niewymagające uzupełnienia, czy też zastąpienia opinią innego biegłego (k. 561-562 uzasadnienia SO). Ocena ta nie była rzetelna, a wręcz arbitralna. Złożone do akt postępowania operaty szacunkowe dowodziły, że było wręcz odwrotnie - obrona <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w tym aspekcie miała charakter merytoryczny i w istocie podważała miarodajność <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W. (1)</span>.</p> <p>Kontynuacją merytorycznej linii obrony oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> były złożone na etapie postępowania odwoławczego przez jego obrońcę dalsze operaty szacunkowe na temat wartości rynkowej danych, stanowiących przedmiot niniejszego postępowania nieruchomości - także znacząco odbiegających od rezultatów oszacowania przeprowadzonego przez biegłego <span class="anon-block">W.</span>, w tym w części sprawozdawczej. I tak :</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>operat szacunkowy wartości rynkowej nieruchomości gruntowej, niezabudowanej, położonej w <span class="anon-block">W.</span>, <span class="anon-block">działka nr (...)</span> gm. <span class="anon-block">B.</span>, obręb <span class="anon-block">W.</span>, o powierzchni 1,9233 ha, <span class="anon-block">księga wieczysta (...)</span> prowadzona przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">G.</span> - z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego <span class="anon-block">E. B. (1)</span> (załącznik nr 7 apelacji ) - w świetle, którego wartość nieruchomości stanowiącej przedmiot postawionego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i współoskarżonym (<span class="anon-block">D. G.</span>, <span class="anon-block">P. R.</span>, <span class="anon-block">P. B.</span>, <span class="anon-block">W. C.</span>) zarzutu na szkodę <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> (CII), na dzień <span class="anon-block">(...)</span> roku - wynosiła <strong> <!-- --> 373.700 zł</strong>, a wedle <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W.</span> od <strong> <!-- --> 1.480.000 zł do 1.560.000 zł</strong> (k. 4044 i k. 4313); jakkolwiek rezultat prywatnej wyceny odbiega od ww. operatu rzeczoznawcy majątkowego - <span class="anon-block">P. R. (2)</span>, który oszacował przedmiotową nieruchomość na 340.200 zł, jednakże nie tak drastycznie jak w przypadku <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W. (1)</span>, nawet jeśli wziąć pod uwagę różnice w dacie oszacowania (w operacie <span class="anon-block">P. R.</span> oraz w opinii <span class="anon-block">M. W.</span> to data pierwszego aktu notarialnego a w operacie <span class="anon-block">E. B.</span> dzień nabycia, czyli wedle aktu oskarżenia skutku rozporządzającego, co jest datą wyłącznie miarodajną z punktu widzenia znamion przestępstwa oszustwa jako czynu skutkowego);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>operat szacunkowy wartości rynkowej nieruchomości gruntowej niezabudowanej położonej w <span class="anon-block">R.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span> gm. <span class="anon-block">R.</span>, obręb <span class="anon-block">R.</span>, <span class="anon-block">działka nr (...)</span> o powierzchni 0,5300 ha, <span class="anon-block">księga wieczysta (...)</span> prowadzona przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">S.</span> - z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego <span class="anon-block">E. B. (1)</span> (załącznik nr 8 apelacji) - w świetle, którego wartość nieruchomości stanowiącej przedmiot postawionego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i współoskarżonym (<span class="anon-block">M. P.</span>, <span class="anon-block">W. C.</span>, <span class="anon-block">D. G.</span>, <span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">K. R.</span>) zarzutu na szkodę <span class="anon-block">E. F. (1)</span> (XCIX), na dzień 16 lipca 2009 roku (nabycia nieruchomości, czyli wedle aktu oskarżenia skutku rozporządzającego) wynosiła <strong> <!-- --> 375.100 zł, </strong>a wedle <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W.</span> <strong> <!-- --> od 315.000 zł do 327.000 zł </strong>(k. 2983-2984 wersja pierwsza) albo <strong> <!-- --> od 290.000 zł do 320.000 zł</strong> (k. 3018-3019, wersja druga) na dzień pierwszego aktu notarialnego (czyli <span class="anon-block">(...)</span> r.), przy czym te ostatnie wartości aneksem zostały zmienione na przedział kwot od <strong> <!-- --> 530.000 zł do 575.000 zł </strong>a grunt wyceniany z niezabudowanego na zabudowany (k. 3036); z niezrozumiałych powodów biegły dwukrotnie oszacował tę samą nieruchomość jako niezabudowaną, aneksując wyłącznie wartości wskazane jako drugie;</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>operat szacunkowy wartości rynkowej udziału ½ w nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej w <span class="anon-block">W.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span>, obręb <span class="anon-block">W.</span>, gm. <span class="anon-block">T.</span>, <span class="anon-block">działka nr (...)</span> (obecnie 41/42, 41/43, 41/44, 41/45), o powierzchni 1,4690 ha, <span class="anon-block">księga wieczysta (...)</span> prowadzona przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">P.</span> - z dnia 15 grudnia 2022 r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego <span class="anon-block">E. B. (1)</span> (załącznik nr 11 apelacji) - w świetle, którego wartość udziału ½ w nieruchomości stanowiącej przedmiot postawionego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i współoskarżonym (<span class="anon-block">P. B.</span>, <span class="anon-block">D. G.</span>, <span class="anon-block">W. C.</span> i innej ustalonej osobie) zarzutu na szkodę <span class="anon-block">E. M. (1)</span> (CXIV), na dzień <span class="anon-block">(...)</span> roku (nabycia nieruchomości) wynosiła <strong> <!-- -->335.500 zł,</strong> a w przypadku potwierdzenia samowoli budowlanej <strong> <!-- -->85.500 zł,</strong> zaś wedle <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W.</span> <strong> <!-- -->od 1.270.000 zł do 1.326.000 zł</strong> (k. 4006); przy tak znaczących różnicach w wycenie zachodziła uzasadniona wątpliwość czy biegły <span class="anon-block">W.</span> oszacował wartość ½ udziału czy całego prawo własności do przedmiotowej nieruchomości, nawet biorąc pod uwagę różnice w dacie wyceny, albowiem biegły szacował wartości na dzień zawarcia pierwszego aktu notarialnego, bez względu na czas powstania skutku rozporządzającego tudzież zakończenia usiłowania doprowadzenia do takiego skutku;</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>operat szacunkowy wartości rynkowej nieruchomości położonej w <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">działka nr (...)</span> o powierzchni 5.135 m^{<!-- -->( 2)}, <span class="anon-block">księga wieczysta (...)</span>, prowadzona przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">S.</span> - z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego <span class="anon-block">K. R. (5)</span> (złożony przy piśmie z <span class="anon-block">(...)</span> roku – k. 28.927) - w świetle, którego wartość nieruchomości stanowiącej przedmiot postawionego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i współoskarżonym (<span class="anon-block">P. B.</span>, <span class="anon-block">D. G.</span>, <span class="anon-block">W. C.</span> i innej ustalonej osobie) zarzutu na szkodę <span class="anon-block">E. M. (1)</span> (CXIV), na dzień <span class="anon-block">(...)</span> roku (nabycia nieruchomości) wynosiła – <strong> <!-- --> 292.000 zł </strong>(jako teren zielony)<strong> <!-- --> i alternatywnie 405.000 zł</strong> (jako grunt przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną), a wedle <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W.</span> <strong> <!-- --> od 565.000 zł do 573.000 zł</strong> (k. 4070), na styczeń 2008 roku (datę zawarcia pierwszego aktu notarialnego, zgodnie ze zleceniem, lecz bez względu na czas powstania skutku rozporządzającego), przy czym nie jest jednoznaczne czy biegły oszacował wartość całego prawa do nieruchomości czy tylko ½ udziału w nieruchomości;</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>operat szacunkowy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego <span class="anon-block">E. B. (1)</span> wartości rynkowej prawa własności udziału w wysokości <span class="anon-block"> (...)</span> w nieruchomości gruntowej zabudowanej, położonej przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span>, <span class="anon-block">działka nr (...)</span>, o powierzchni 4937 m^{<!-- -->( 2)}, dla której prowadzona jest <span class="anon-block">księga wieczysta (...)</span> przez Sąd Rejonowy <span class="anon-block">P. (1)</span> w <span class="anon-block">P.</span> (złożony przy piśmie z<span class="anon-block">(...)</span>roku – k. 29.371 b) – w świetle, którego wartość nieruchomości stanowiącej przedmiot postawionego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i współoskarżonemu (<span class="anon-block">W. C.</span>) zarzutu na szkodę <span class="anon-block">G. N.</span> oraz <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">R.</span> braci <span class="anon-block">K.</span> (CVI), na dzień <span class="anon-block">(...)</span> roku wynosiła – <strong> <!-- --> 116.000 zł,</strong> a wedle <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W.</span> <strong> <!-- --> od 430.000 zł do 445.000 zł</strong> (k. 4070-4072), na <span class="anon-block">(...)</span> roku, przy czym rzeczoznawca oszacował wartość ww. udziału w prawie własności przedmiotowej nieruchomości jakie przysługiwało pokrzywdzonym, a biegły <span class="anon-block">W.</span> całego prawa własności;</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>operat szacunkowy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego <span class="anon-block">L. D.</span> wartości rynkowej nieruchomości gruntowej niezabudowanej położonej w <span class="anon-block">W.</span>, składającej się z <span class="anon-block">działek o numerach (...)</span>, o powierzchni 9,4179 ha, dla której prowadzona jest <span class="anon-block">księga wieczysta (...)</span> przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">N.</span> (złożony przy piśmie z <span class="anon-block">(...)</span> roku – k. 29.371a) - w świetle, którego wartość nieruchomości stanowiącej przedmiot postawionego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i współoskarżonym (<span class="anon-block">P. B.</span>, <span class="anon-block">D. G.</span> i innej ustalonej osobie) zarzutu na szkodę <span class="anon-block">J. D. (1)</span> (CXX), na dzień <span class="anon-block">(...)</span> roku wynosiła – <strong> <!-- --> 211.000 zł,</strong> a wedle <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W.</span> <strong> <!-- --> od 378.000 zł do 407.000 zł</strong> (k. 4066), na <span class="anon-block">(...)</span>roku, przy czym biegły <span class="anon-block">W.</span> oszacował wchodzącą w skład nieruchomości <span class="anon-block">działkę nr (...)</span> przed podziałem, zabudowaną, a zatem nieruchomość o łącznej pow. 11.45.00 ha, choć wedle aktu oskarżenia przedmiotem zarzutu była m.in. nieruchomość składająca się z działek gruntu o nr 742, nr 762/2 i nr 764 o łącznym obszarze 9.41.79 ha.</p> </dd> </dl> <p>Różnic tych nie sposób było zignorować, z tych względów Sąd Apelacyjny postanowił je skonfrontować w drodze uzupełniającego przesłuchania biegłego <span class="anon-block">M. W. (1)</span> na rozprawie odwoławczej <span class="anon-block">(...)</span> roku. Jego rezultat potwierdził, że biegły nie posiadał dostępu do istotnych informacji na temat poszczególnych nieruchomości (w szczególności możliwości przeprowadzenia oględzin przedmiotów wyceny, dostępu do danych transakcyjnych), a także wystarczającej wiedzy i kompetencji do sporządzenia miarodajnej opinii o wartości nieruchomości stanowiących przedmiot procesu. Biegły czerpał głównie wiedzę z aktów notarialnych objętych treścią poszczególnych zarzutów i dostarczonych przez zleceniodawcę informacji o rodzaju nieruchomości, ich położeniu, obszarze, nr działki, nr KW, oficjalnych publikatorów oraz z wiedzy własnej i doświadczenia, które w czasie sporządzenia <span class="anon-block"> (...)</span> były stosunkowo niewielkie, a wskazane przezeń w <span class="anon-block"> (...)</span> wartości de facto nieweryfikowalne. Nie potrafił on bowiem wskazać przyjętej metodologii, czynników które uwzględnił (np. ograniczonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460570319" title="Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe - Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 ()">praw rzeczowych</a>, struktury właścicielskiej) ani w ogóle sposobu w jaki doszedł do zawartych w <span class="anon-block"> (...)</span> wniosków. Biegły nie był także w stanie wejść w rzeczową polemikę ze złożonymi do akt prywatnymi operatami szacunkowymi, uznając się za osobę o niższych kompetencjach merytorycznych i ograniczonym dostępie do istotnych informacji aniżeli ich autorzy, będący licencjonowanymi rzeczoznawcami majątkowymi, co najlepiej oddają jego słowa: <em> <!-- -->&amp;lt;&amp;lt;Nie można porównywać opinii „pielęgniarki do lekarza”. Podjąłem się oszacowania wartości nieruchomości, bo dostałem takie zlecenie&amp;gt;&amp;gt;. </em>Biegły wprawdzie nie podtrzymał wniosków sporządzonych przez siebie <span class="anon-block"> (...)</span> tylko w zakresie w jakim przeczyły im prywatne operaty szacunkowe, de facto jednak okoliczność ta podważała przydatność procesową wszystkich pozostałych jego wycen.</p> <p>Przesłuchanie ujawniło bowiem, że biegły <span class="anon-block">W.</span> nie dysponował w istocie wiadomościami specjalnymi z zakresu wyceny nieruchomości, a co za tym idzie, że nie powinien był podjąć się funkcji biegłego ad hoc w niniejszym procesie, i nigdy nie powinien był być w takim charakterze powołany. Wydaje się, że prokurator miał tego świadomość, zasięgnął bowiem w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 k.p.k.</a> <em> <!-- -->„(…) na piśmie opinii: </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->specjalisty</em> </strong> <em> <!-- --> z dziedziny nieruchomości <span class="anon-block">M. W. (1)</span> (…) celem: Uzyskania </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->informacji </em> </strong> <em> <!-- -->na temat ceny rynkowej nieruchomości będących przedmiotem niniejszego postępowania”</em> (k. 3609). <span class="anon-block">M. W. (1)</span> jako licencjonowany pośrednik w obrocie nieruchomościami z kilkuletnim doświadczeniem zawodowym z pewnością posiadał <span class="underline"> <!-- -->informacje</span> na temat cen rynkowych nieruchomości tego rodzaju, jak te stanowiących przedmiot procesu, tyle że informacje te okazały się niewystarczające, aby w sposób miarodajny oszacować wartość poszczególnych nieruchomości dla potrzeb postępowania sądowego, tj. w sposób pewny oznaczyć najbardziej prawdopodobną wartość rynkową konkretnej nieruchomości z uwzględnieniem wszystkich istotnych czynników rzutujących na tę wartość, a zwłaszcza jej stanu faktycznego i prawnego, w tym struktury właścicielskiej, ciążących na nieruchomościach ograniczonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460570319" title="Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe - Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 ()">praw rzeczowych</a> (hipotek, służebności) oraz przedstawić logiczny wywód, który pozwoliłby sądowi i stronom prześledzić sposób dochodzenia biegłego do wniosków opinii. Ogólnikowość <span class="anon-block"> (...)</span>, niemożność ich zweryfikowania i zrozumienia wniosków czyniła je arbitralnymi i pozbawiała cech opinii. Z tych względów <span class="anon-block"> (...)</span> należało odmówić walorów opinii sądowej, a ich autorowi statusu biegłego.</p> <p>Był to błąd „pierwotny”, który przeniknął do postępowania sądowego, gdzie został zignorowany przez Sąd Okręgowy, który ani nie skorzystał z możliwości zwrotu sprawy prokuratorowi celem uzupełnienia istotnych braków postępowania przygotowawczego, ani też w trakcie wieloletniego procesu nie uzupełnił tego braku samodzielnie pomimo, że oskarżeni kwestionowali wartości przyjęte w akcie oskarżenia, a oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i jego obrona przejawiali w tym zakresie inicjatywę dowodową, przedkładając operaty szacunkowe sporządzone przez rzeczoznawców majątkowych na prywatne zlecenie (które w swojej treści podważały nawet najkorzystniejsze z punktu widzenia oskarżonych informacje o wartości rynkowej nieruchomości stanowiących przedmiot postępowania dostarczone przez biegłego <span class="anon-block">W.</span>) oraz domagając się przeprowadzenia dowodu z opinii innego biegłego – rzeczoznawcy majątkowego - i co istotne, inicjatywna ta została poparta przez obrońców innych oskarżonych.</p> <p>Zgodzić należało się zatem z apelującymi, że Sąd Okręgowy nie przeprowadzając dowodu z opinii (innego) biegłego w dziedzinie wyceny nieruchomości czy to z urzędu, czy to na wniosek (obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z <span class="anon-block">(...)</span> roku – k. 23.427, i samego oskarżonego – które zostały oddalone przez Sąd Okręgowy w dniu zamknięcia przewodu sądowego, tj. <span class="anon-block">(...)</span> roku – k. 24.906; następnie ponowiony w piśmie obrońcy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku - k. 24.932) – rażąco obraził zasady ustalania faktów w procesie <strong> <!-- --> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 193;art. 193 § 1)">art. 193 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 195)">art. 195 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 200)">art. 200 k.p.k.</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 5)">art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.</a>), </strong>co mogło mieć wpływ na treść wyroku tak w części orzeczenia o winie (kwalifikacji prawnej – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a>), jak i karze oraz środku karnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a>). Rzeczone <span class="anon-block"> (...)</span> przyjęte zostały bowiem bezkrytycznie przez Sąd Okręgowy za podstawę wyrokowania, co w konsekwencji mogło prowadzić do wadliwego ustalenia wartości nieruchomości stanowiących przedmiot postawionych oskarżonym zarzutów, a zwłaszcza mienia znacznej wartości oraz szkody – w przypadku czynów skutkujących uszczerbkiem w mieniu pokrzywdzonych – co wprost miało przełożenie na zakres zastosowanej represji karnej, w tym wysokość orzeczonych kar i nałożonych na oskarżonych obowiązków naprawienia szkody.</p> <p>Bez wątpienia skarżący, a de facto obrońca oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> wykazał, że opinia biegłego <span class="anon-block">M. W.</span> jako niepełna, niejasna i wewnętrzne sprzeczna nie mogła być podstawą ustaleń w przedmiocie wartości nieruchomości stanowiących przedmiot większości zarzutów postawionych oskarżonym a polegających na doprowadzeniu lub usiłowaniu doprowadzenia pokrzywdzonych do niekorzystanego rozporządzenia ich mieniem postaci nieruchomości, za pomocą oszukańczych metod tudzież pomocnictwie do tego oraz na paserstwie tychże nieruchomości.</p> <p>Stan dowodów zgromadzonych w dotychczasowym postępowaniu nie pozwolił Sądowi odwoławczemu na poczynienie relewantnych ustaleń w tym zakresie, wymagających bez wątpienia zasięgnięcia wiadomości specjalnych. Z tych względów zaskarżony wyrok już tylko z tych powodów nie mógł się w całości ostać (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku aż do czasu prawomocnego zakończenia postępowania – w zw. z art. 36 pkt 2 ustawy z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2013 r., poz. 1247).</p> <p>Ranga i waga ww. uchybień była tak ważka, że rzutowała na odpowiedzialność wszystkich oskarżonych odpowiadających w niniejszym procesie z tytułu występków przeciwko mieniu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">18 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.k.</a> i in.) i uzasadniała ich uwzględnienie także w stosunku do tych apelujących, którzy uchybień tych wprost nie podnieśli w treści zarzutów (vide: apelacje obrońców<strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">S. K. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, <span class="anon-block">I. A.</span>, <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">P. N. (1)</span>), </strong>względnie ich nie wykazali, albo kwestionowali jedynie od strony błędnych ustaleń faktycznych (vide: apelacje obrońców<strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">P. N. (1)</span> </strong>), a nawet wyroku Sądu Okręgowego co do winy formalnie nie zaskarżyli, tak jak w przypadku obrońcy <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>. </strong>Warunki do zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435)">art. 435 k.p.k.</a> zostały bowiem spełnione.</p> <p>Zgodnie z treścią <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435)">art. 435 k.p.k.</a> </strong> sąd odwoławczy uchyla lub zmienia orzeczenie na korzyść współoskarżonych, choćby nie wnieśli środka odwoławczego, jeżeli je uchylił lub zmienił na rzecz współoskarżonego, którego środek odwoławczy dotyczył, gdy te same względy przemawiają za uchyleniem lub zmianą na rzecz tamtych.</p> <p>***</p> <p>Abstrahując od powyższych wywodów wskazać należy, że i ci apelujący, którzy podnieśli zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. <strong> <!-- -->46 § 1 k.k.</strong> </a> poprzez nieprawidłowe ustalenie wysokości kwot zasądzonych od oskarżonych, tytułem obowiązku naprawienia szkody (vide: <strong> <!-- -->apelacje obrońców oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </strong>), pośrednio także zakwestionowali wartość niekorzystnego rozporządzenia mieniem we wszystkich przypadkach tzw. oszustw szkodowych, czyli skutkujących faktycznym uszczerbkiem w mieniu pokrzywdzonych. W tych przypadkach bowiem Sąd Okręgowy uznał wartość niekorzystanego rozporządzenia mieniem za równą wartości szkody podlegającej naprawieniu. W tym miejscu należy przypomnieć, że <em> <!-- -->„cywilnoprawne znaczenie «rozporządzenia mieniem» nie determinuje wykładni tego pojęcia na gruncie znamion strony przedmiotowej przestępstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, ma ono tu bowiem znaczenie swoiste, odpowiadające przedmiotowi ochrony i odnosi się do szeroko postrzeganego stanu majątkowego pokrzywdzonego. Jego niekorzystną zmianę może wywołać każda czynność zadysponowania mieniem, przewidziana przez przepisy prawa, kształtująca określony stan prawny”</em> (wyrok SN z 29.08.2012 r., V KK 419/11, OSNKW 2012/12, poz. 133). Rozporządzenie mieniem może nastąpić we wszelkich formach przewidzianych przez przepisy prawa, a więc zarówno takich, które przyjmują postać czynności rozporządzających w rozumieniu prawa cywilnego, jak i takich, które sprowadzają się do czynności zobowiązujących lub czynności zobowiązująco-rozporządzających <em> <!-- -->(M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas [w:] Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2022, art. 286). </em> </p> <p>Jakkolwiek <strong> <!-- -->apelujący obrońca oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> nie wykazał w czym upatrywał tych nieprawidłowości to nie ulegało wątpliwości, że wadliwe ustalenie wartości niekorzystanego rozporządzenia mieniem miało wpływ na wartość szkody, co zostało wyżej wykazane. Niezależnie od tego zwrócić należało uwagę na popełnione w tym zakresie przez Sąd Okręgowy błędy zupełnie innej natury. Analizując bowiem treść rozstrzygnięć zawartych w punktach 87. – 146. zaskarżonego wyroku i konfrontując je z okolicznościami ujawnionymi w toku przewodu sądowego oraz pisemnymi motywami wyroku, nie mogło ujść uwadze sądu ad quem, że, po pierwsze, część obowiązków naprawienia szkody nie mogłoby zostać wykonanych, albowiem pokrzywdzeni już w chwili wyrokowania nie żyli a w ich prawa nie wstąpiły inne osoby uprawnione (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 52;art. 52 § 1)">art. 52 § 1 k.p.k.</a>), zresztą kręgu tych osób Sąd orzekający nawet nie ustalał (vide: punkty 89., 104, 108., 115. - w zakresie dot. <span class="anon-block">S. P.</span>, 124., 143. - w zakresie dot. A. <span class="anon-block">N.</span>, pkt 144. wyroku). Po drugie, w niektórych przypadkach doszło do restytucji mienia stanowiącego przedmiot postawionych oskarżonym zarzutów w części lub w całości, czy to na mocy orzeczenia sądu cywilnego, względnie ugody sądowej, jak w przypadku <span class="anon-block">M. S. (1)</span> – pkt 94. wyroku, <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">K. D. (1)</span> – pkt 100. wyroku, <span class="anon-block">B. A.</span> – pkt 139. wyroku, <span class="anon-block">Ł. K.</span> – pkt 140. wyroku, <span class="anon-block">E. M. (1)</span> – pkt 144. wyroku, bądź czynności cywilnoprawnych, jak w przypadkach <span class="anon-block">J. W. (2)</span> - pkt 91. wyroku, <span class="anon-block">A. S. (1)</span> – pkt 93. wyroku, <span class="anon-block">M. M. (1)</span> – pkt 97. wyroku, <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> – pkt 99. wyroku, <span class="anon-block">M. D.</span> – pkt 110. wyroku, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> – pkt 133. wyroku, <span class="anon-block">K. M. (1)</span> – pkt. 136. wyroku, <span class="anon-block">I. S.</span> – pkt 137. wyroku, co słusznie wytknęli Sądowi I instancji niektórzy apelujący.</p> <p>Ubocznie zauważyć przy tym trzeba, że kwestia obciążeń hipotecznych na nieruchomościach stanowiących przedmiot postawionych oskarżonym zarzutów winna być uwzględniona przez biegłego i oceniona przez pryzmat wartości rynkowej odnośnych nieruchomości w dacie poszczególnych czynów, a tym samym wysokości niekorzystanego rozporządzenia mieniem a nie szkody. Co do zasady bowiem sama spłata hipotek przez niektórych oskarżonych (np. <span class="anon-block">H. B.</span>) winna być traktowana jako wydatek („nakład”) poniesiony w celu uzyskania korzyści majątkowej z tytułu przejęcia danej nieruchomości.</p> <p>IV.  ZARZUTY ZWIĄZANE OBRAZĄ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">410 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">6 k.p.k.</a> </p> <p>Apelujący obrońcy oskarżonych, a zwłaszcza - <strong> <!-- --> <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">I. A.</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>,</strong> wytykając Sądowi Okręgowemu wady pisemnych motywów zaskarżonego wyroku, o tyle mieli rację, o ile wady te potwierdzały zarazem podnoszone przez skarżących zarzuty dowolności ocen i wybiórczego potraktowania okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego przez Sąd orzekający, co wprost mogło prowadzić do błędnych wniosków odnośnie winy i sprawstwa poszczególnych oskarżonych.</p> <p>Oczywistym jest, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nawet jeśli formalnie realizuje obowiązek korzystania z formularza uzasadnień (<strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 99 a;art. 99 a § 1)">art. 99a § 1 k.p.k.</a>)</strong> - niekoniecznie jednak w tym wypadku właściwie, m.in. poprzez odsyłanie do protokołów i załączników do protokołów rozprawy głównej, co słusznie wytknęli obrońcy oskarżonych <span class="anon-block">I. A.</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span> – w znacznej mierze nie spełniało podstawowych wymagań stawianych przed tego rodzaju dokumentom sprawozdawczym, a wynikających z <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> </strong> </p> <p>W tym zakresie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 99 a)">art. 99a k.p.k.</a> niczego nie zmienił i elementy uzasadnienia niezmiennie pozostają takie same. Powinno zatem ono zwięźle wskazywać fakty, które sąd uznał za udowodnione lub nieudowodnione, a także na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, ponadto wyjaśniać podstawę prawną wyroku, nie mniej jednak z uwzględnieniem przedmiotu rozpoznania sprawy oraz kwestii, które należało w postępowaniu rozstrzygnąć. Zwięzłe uzasadnienie to zaś takie, które charakteryzuje rzeczowość, jasność, logiczność, i to zarówno w zakresie opisu stanu faktycznego i oceny dowodów, jak i w zakresie dotyczącym rozważań prawnych. Polega na unikaniu elementów zbędnych, ale już nie na ucieczce od kwestii, które są kontrowersyjne. W świetle orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka obowiązkiem sądu krajowego jest odniesienie się do najważniejszych argumentów podnoszonych przez strony i uzasadnienie ich przyjęcia lub odrzucenia. Brak odniesienia się do ważnego argumentu lub odniesienie się do niego w sposób arbitralny (bez należytego uzasadnienia) nie daje pogodzić się z pojęciem rzetelnego procesu <em> <!-- -->(vide wyrok z 18 maja <span class="anon-block">(...)</span> r., <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">V.</span> v. Mołdawia, LEX nr 578494).</em> Nie inaczej jakość uzasadnienia orzeczenia sądowego postrzega Trybunał Konstytucyjny na tle art. 45 ust. 1 <span class="anon-block">K.</span>. Przyjmuje bowiem, że uzasadnianie orzeczeń jest decydującym komponentem prawa do rzetelnego procesu sądowego i podkreśla, że uzasadnienie orzeczenia jest podstawą kontroli zewnętrznej orzeczenia przez organ wyższej instancji, bowiem dokumentuje argumenty przemawiające za przyjętym rozstrzygnięciem <em> <!-- -->(wyrok TK z dnia 16 stycznia 2006 r., SK 30/05, OTK-A 2006, Nr 1, poz. 2, teza 4.3. uzasadnienia).</em> Każde uzasadnienie ze swojej natury jest natomiast inne. Wprawdzie w orzecznictwie strasburskim nie ma wypracowanych kryteriów jakimi winno cechować się uzasadnienie sądu, ale akcentuje się, że obowiązek uzasadnienia i jego zakres - także jeśli chodzi o szczegółowość - może różnić się w zależności od charakteru decyzji i okoliczności konkretnej sprawy <em> <!-- -->(vide Georgiadis przeciwko Grecji - wyrok z 29 maja 1997 r., RJD 1997-III, w: M. A. Nowicki, op. cit., s. 593; Higgins przeciwko Francji - wyrok z 19 lutego 1998 r., RJD 1998-I w: M. A. Nowicki, op. cit., s. 622-623; a także Perez przeciwko Francji - wyrok z 12 lutego 2004 r., Wielka Izba, skarga nr 47287/99 w: M. A. Nowicki: Nowy Europejski Trybunał Praw Człowieka, wybór orzeczeń 1999-2004, Zakamycze 2005, s. 687- 688).</em> </p> <p>Reasumując, rygor wynikający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 99 a)">art. 99a k.p.k.</a> nie może wyprzedzać nakazu rzetelnego rozpoznania sprawy i przedstawienia konkluzji sądu w postaci uzasadnienia, które spełnia wymóg z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> <em> <!-- -->(tak wyrok SN z dnia 8 lutego 2022 r., I KK 51/21, LEX nr 3391516).</em> Oczywiście nie można zapominać, że wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 455 a)">art. 455a k.p.k.</a>, nie może być przesłanką do uchylenia wyroku Sądu I instancji, lecz nie oznacza to, że wady pisemnych motywów wyroku utraciły jakiekolwiek znaczenie w ramach jego instancyjnej kontroli, a sąd orzekający może je sporządzić w sposób dowolny. Gdyby pisemne uzasadnienie orzeczenia nie miało znaczenia w procesie, to jego sporządzanie byłoby zbyteczne, a przecież ustawodawca nie tylko z tej instytucji nie zrezygnował, ale w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> precyzyjnie określił niezbędne wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku. Przyjąć zatem należy, że wprawdzie obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> nie może być samodzielną przyczyną uchylenia wyroku, lecz może być podnoszona w związku z zarzutem obrazy innych przepisów postępowania, które miały znaczenie dla prawidłowego wyrokowania <em> <!-- -->(vide wyrok SA w Katowicach z dnia 12 stycznia 2017 r., II AKa 411/16, OSA 2017/1/1). </em>Podkreślić bowiem należy, że w świetle ugruntowanego orzecznictwa przekonanie sądu o wiarygodności lub niewiarygodności określonych dowodów pozostaje pod ochrona zasady wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> nie tylko wtedy, gdy jest ono poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wynik rozważenia wszystkich istotnych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, ale też zostało prawidłowo uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. Pominięcie zatem istotnych dowodów winno być oceniane pod kątem nie tyle wad samego uzasadnienia, ale obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a> </p> <p>Przy tej okazji wskazać należało, że jakkolwiek czas sporządzenia uzasadnienia w niniejszej sprawie przekroczył termin ustawowy (14 dni – art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a>) i został przedłużony w trybie <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1)">art. 423 § 1 k.p.k.</a> </strong> in fine, co nie przełożyło się na jego kompletność, to zauważyć trzeba, iż nie ma uniwersalnych kryteriów określających, w jakim czasie sędzia powinien sporządzić uzasadnienie o znacznej objętości, tj. o obszernym materiale dowodowym, w sytuacji wykonywania bieżących obowiązków oraz korzystania z prawa do wypoczynku. Bez wątpienia z rozpatrywaniem spraw wielotomowych, o szczególnej kumulacji podmiotowej (np. działanie w zorganizowanej grupie przestępczej) i przedmiotowej (wielość przestępstw) łączy się konieczność indywidualnego określania terminu, w jakim powinno zostać sporządzone uzasadnienie, na co pozwala przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1)">art. 423 § 1 k.p.k.</a>, oraz stworzenia warunków umożliwiających dochowanie go <em> <!-- -->(tak wyrok SN z 20.11.2015 r., <span class="anon-block"> (...)</span> 72/15, LEX nr 1932148). </em>Z tego punktu widzenia fakt, że uzasadnienie wyroku w niniejszej sprawie, która bez wątpienia była obszerna i dowodowo zawiła, zostało sporządzone przez Sąd Okręgowy w przedłużonym, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 423;art. 423 § 1)">art. 423 § 1 k.p.k.</a> terminie, po upływie blisko 8 miesięcy od wydania wyroku, nie mogło ograniczać prawa oskarżonych do obrony (zwłaszcza podnoszącym taki zarzut apelującym obrońcom oskarżonych <span class="anon-block">R. M. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>). Inną rzeczą jest wykazanie błędów rozumowania sądu popełnionych wskutek ewentualnego zapomnienia. Tego jednak ci skarżący akurat nie wykazali, atakując pisemne uzasadnienie wyroku Sądu I instancji od strony jego merytorycznej zawartości oraz kompletności, a zatem z punktu widzenia wymogów określonych treścią 424 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> </p> <p>Przekładając powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zgodzić należało się z apelującymi, że nie zostały właściwie zastosowane przez Sąd Okręgowy normy <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> </strong>, bowiem pisemne uzasadnienie wskazuje, że zaskarżony wyrok nie mógł zostać oparty na całokształcie okoliczności ujawnionych w trakcie rozprawy głównej.</p> <p>Przede wszystkim Sąd orzekający, w ramach określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8)">art. 8 k.p.k.</a> zasady samodzielności, nie powinien powielać zawartości aktu oskarżenia, ale samodzielnie ustalać okoliczności przestępstw w granicach skargi, a więc objętych aktem oskarżenia zdarzeń historycznych, nie będąc przy tym związanym opisem czynów, w tym zwłaszcza co do istnienia i składu personalnego zorganizowanej grupy przestępczej i roli poszczególnych jej członków, zaś w przypadku oszustwa, rozmiaru mienia stanowiącego przedmiot niekorzystnego rozporządzenia czy wysokości szkody. Temu służy przewód sądowy, aby zweryfikować wstępne ustalenia prokuratora, a wyniki tej weryfikacji zawrzeć w rozstrzygnięciu. W niniejszej sprawie zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji tok rozumowania, związany z analizą i oceną dowodów oraz wniosków na ich podstawie wyprowadzonych, wbrew zasadom określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">410 k.p.k.</a>, nie był w większości rozumowaniem ani samodzielnym, ani swobodnym. Rację mieli bowiem apelujący, że Sąd Okręgowy powielił w pisemnych motywach wyroku treść uzasadnienia aktu oskarżenia z niewielkimi modyfikacjami, ignorując istotną część dowodów przeprowadzonych w stadium jurysdykcyjnym, samemu narażając się na zarzut dowolności ocen i arbitralność wyprowadzonych z nich wniosków co do winy i sprawstwa poszczególnych oskarżonych.</p> <p>Potwierdzeniem powyższego był nie tylko omówiony powyżej sposób oceny zaoferowanych przez prokuratora dowodów z <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. W. (1)</span> i ustalenia wartości niekorzystanego rozporządzenia mieniem lub szkody przy zarzuconych oskarżonym przestępstwach przeciwko mieniu oraz potraktowania inicjatywy dowodowej obrony i przedstawionych na jej poparcie kontrdowodów z dokumentów przez Sąd Okręgowy, ale także sposób gromadzenia i oceny materiałów pochodzących ze źródeł osobowych.</p> <p>Podstawowym dowodem, na którym oparto oskarżenie, a także zaskarżony wyrok był <strong> <!-- -->dowód z wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong>, którego depozycje legły u podstaw przypisania oskarżonym większości z zarzuconych im czynów – tj. udziału w zorganizowanej grupie przestępczej i popełnionych w jej ramach, jak i poza jej ramami przestępstw, głównie przeciwko mieniu oraz częściowo wymiarowi sprawiedliwości. Ocenie tego dowodu Sąd Okręgowy poświęcił w pisemnych motywach wyroku formalnie sporo miejsca (w szczególności karty 293 do 310), jednakże obszerność ta w gruncie rzeczy miała charakter pozorny (analogicznie jak i reszty wywodów) i pomijała kwestie relewantne orzeczniczo. Sąd Okręgowy dokonał bowiem w istocie zbiorczej oceny dowodu z wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> - <em> <!-- -->„przyznającego się do popełnienia niemal wszystkich zarzucanych czynów”, </em> złożonych w postępowaniu przygotowawczym a <em> <!-- -->„podtrzymane i dodatkowo uzupełnione obszernymi wyjaśnieniami składanymi na rozprawie głównej”, „podzielając je niemal w całości jako wiarygodny materiał dowodowy”.</em> </p> <p>Innymi słowy, Sąd Okręgowy, uznając wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w zakresie w jakim przyznał się on do popełnienia zarzuconych mu czynów za: „<em> <!-- -->obszerne, rzeczowe, konkretne, spójne, logiczne”,</em> i czego nie podważały „<em> <!-- -->pewne drobne sprzeczności i sporadyczne odwoływanie się do niepamięci”</em> – de facto pominął relacje procesowe <span class="anon-block">P. B. (1)</span> składane w stadium jurysdykcyjnym na przestrzeni ponad dwóch lat, kwitując je stwierdzeniem, że ten jedynie „<em> <!-- -->podtrzymał w większości odczytane mu wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego (…) i uzupełnił je, odpowiadając także na pytania”</em>, pomimo iż nie były one w swojej wymowie jednolite co do poszczególnych zdarzeń i uczestniczących w nich osób.</p> <p>Ranga tego dowodu i procesowe znaczenie, jakie przypisał mu Sąd Okręgowy przy czynieniu ustaleń w przedmiocie winy i sprawstwa oskarżonych obligowała do jego wszechstronnej oceny. Kontestowany przez apelujących dowód z wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> stanowił klasyczne <strong> <!-- -->pomówienie</strong>. Fakt ten a limine nie deprecjonował wartości dowodowej jego wyjaśnień, ale nakazywał podejść doń z należytą starannością i w konfrontacji z innymi dowodami.</p> <p>Przypomnieć w tym miejscu wypada, że kwestia oceny pomówienia pozostaje w orzecznictwie i doktrynie kontrowersyjna. Z jednej strony podkreśla się, że ocena wiarygodności pomówienia wymaga ze strony sądu szczególnej ostrożności, ponieważ pomówienie nie stanowi dowodu pełnowartościowego, chyba że jest ono jasne i konsekwentne, a ponadto znajduje potwierdzenie w innych dowodach bezpośrednich lub pośrednich, przy czym nie bez znaczenia jest też osobowość pomawiającego. Prawdziwość pomówienia może być kwestionowana także ze względu na osobiste zainteresowanie pomawiającego, zmierzające np. do przerzucenia winy na inną osobę lub nawet zmniejszenia winy własnej <em> <!-- -->(tak wyr. 7 s. SN z 11 X 1977 r., VI KRN 235/77, nie publ.).</em> Z drugiej strony akcentuje się jednak, że pomówienie w ujęciu prawa karnego procesowego jest dowodem podlegającym ocenie na równi z innymi dowodami. Może on być dowodem winy, o ile jest logiczny, stanowczy, konsekwentny, zgodny z logiką wypadków, nie stanowi przerzucenia winy na inną osobę czy umniejszania własnej odpowiedzialności karnej <em> <!-- -->(wyrok SA w Białymstoku z 4.02.2013 r., II AKa 246/12, LEX nr 1313215; wyrok SA w Szczecinie z 15.05.2014 r., II AKa 59/14, LEX nr 1499030; wyrok SN z 20.11.2012 r., WA 24/12, LEX nr 1231679).</em> Dowód z pomówienia nie traci swojej wartości tylko z tego powodu, że jest to jedyny dowód w sprawie (<em> <!-- -->wyrok SA w Szczecinie z 15.05.2014 r., II AKa 59/14, LEX nr 1499030).</em> </p> <p>Zdaniem Sądu Apelacyjnego słuszne są te poglądy, wedle których kryteria oceny dowodów winny być jednakowe dla każdego dowodu, a ich wyznacznikiem jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Należy zatem każdorazowo zbadać, czy pomówienie wytrzymuje krytykę z punktu widzenia zasad wiedzy i doświadczenia życiowego, rozpatrzyć go na tle innych dowodów i całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy <em> <!-- -->(por. M. Kurowski [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, LEX/el. 2022, art. 7.). </em>Zatem, skoro pomówienie, czyli obciążanie w złożonych wyjaśnieniach innej osoby odpowiedzialnością za przestępstwo jest w ujęciu prawa karnego procesowego dowodem podlegającym swobodnej ocenie na równi z innymi dowodami (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>), to może ono stanowić podstawę ustaleń faktycznych, w tym ustaleń w przedmiocie winy osób pomawianych, jak też osoby, która pomawia. Stanowisko to potwierdził Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z dnia 12 stycznia 2006 r. II KK 29/05 (OSNKW 2006/4/41).</p> <p>Bez wątpienia Sąd Okręgowy miał w polu widzenia to, że depozycje <span class="anon-block">P. B. (1)</span> stanowiły pomówienie oraz, że ten miał interes procesowy w złożeniu wyjaśnień, które pozwoliłyby mu skorzystać z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Słusznie jednak uznał, że okoliczność ta sama w sobie nie może stanowić o ich niewiarygodności, gdyż wprost godziłoby to w zasadę tzw. swobodnej oceny dowodów. Poddał je natomiast mało krytycznej analizie z punktu widzenia zasad wiedzy i doświadczenia życiowego, co zasadnie wytknęli mu apelujący.</p> <p>I tak, nie sposób nie zgodzić się z autorami apelacji, że Sąd Okręgowy de facto uchylił się od rzeczowej oceny wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z jurysdykcyjnej fazy procesu, arbitralnie je pomijając, w szczególności w zakresie w jakim pozostawały one w opozycji do wyjaśnień złożonych w śledztwie, gdzie dominuje inkwizycyjny model gromadzenia materiału dowodowego.</p> <p>Dowodem na powyższe są wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> m.in. <strong> <!-- -->odnośnie roli oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> </strong> w zarzucanych mu czynach, polegających na udziale w zorganizowanej grupie przestępczej oraz w oszustwach:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- --> „Poznałem go w <span class="anon-block">(...)</span> roku albo przez <span class="anon-block">M. B.</span> albo przez <span class="anon-block">H. B.</span>, dokładnie nie pamiętam. Z <span class="anon-block">K. R.</span> z czasem poznaliśmy się, jeżeli chodzi o sprawy karne, to jeżeli wynikł jakiś problem z klientami, to korzystaliśmy z usług mecenasa, który niejedną osobę na tej sali reprezentował. Na pewno rozmawialiśmy o <span class="anon-block">S.</span>, o <span class="anon-block">E.</span>, bo byliśmy przesłuchiwani, o <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, na pewno były jeszcze inne osoby. Jak była jakaś sprawa w sądzie, czy na policji, to reprezentował nas <span class="anon-block">K. R.</span>. </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> On nie odgrywał żadnej roli przy pożyczkach. Nic uczestniczył przy pożyczkach, ale jak pojawiał się problem prawny, to był konsultowany z nim.</em> </strong> <em> <!-- --> Przypomniałem sobie jedną sytuacje. <span class="anon-block">M. P. (1)</span> miał podpisaną wstępną umowę z panią z <span class="anon-block">L.</span> (…) [<span class="anon-block">A. S. (1)</span> – dop. SA] Nic byłem przy tej umowie, znam to z relacji <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">K. R.</span>. Wiem, że w kancelarii notarialnej był umówiony <span class="anon-block">M.</span> z panią <span class="anon-block">S.</span> i doszło między nimi do konfliktu. Pani <span class="anon-block">S.</span> przyszła na to spotkanie z chyba z radcą prawnym lub adwokatem i się pokłócili. Nie wiem dokładnie o co chodziło, ale <span class="anon-block">P.</span> dzwonił do <span class="anon-block">K. R.</span>, który dojechał na miejsce i starał się rozwiązać ten konflikt. <span class="anon-block">K. R.</span> reprezentował też mnie w sądzie z panią <span class="anon-block">A. G. (1)</span> w sprawie cywilnej. Reprezentował <span class="anon-block">M. P. (1)</span> jeśli chodzi o nieruchomości z państwem <span class="anon-block">K.</span> w Sądzie w <span class="anon-block">S. (1)</span> gdzie doszło do podpisania jakiejś ugody, ale szczegółów nie pamiętam.”</em> (vide protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. – k. 6884-6885);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- --> „Odnośnie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> to wszystko co miałem do powiedzenia. Nie powiedziałem jeszcze o innych sytuacjach, w których pomagał jako adwokat, chodzi o panią <span class="anon-block">F.</span> - prostuje o panią <span class="anon-block">F.</span>. Dwa przypadki, które ja znałem to przypadek pani <span class="anon-block">A. G. (1)</span> i pani <span class="anon-block">F.</span>. To przypadki gdzie ja uczestniczyłem w jakiś spotkaniach pomiędzy tymi paniami a <span class="anon-block">K. R.</span>. <span class="anon-block">M. P. (1)</span> brał też w nich udział. To było jak chyba adwokat pani A. <span class="anon-block">G.</span> wystosował pismo do <span class="anon-block">M. P.</span> o unieważnienie umowy, która wcześniej była zawarta między <span class="anon-block">M. P.</span> a panią A. <span class="anon-block">G.</span>. Zawarta była z tego co sobie przypominam chyba w<span class="anon-block">(...)</span> r. i chodziło o mieszkanie w <span class="anon-block">W.</span>”; „Po jakimś czasie skontaktowaliśmy panią <span class="anon-block">E. F. (1)</span> z <span class="anon-block">K. R.</span> - chodziło o pomoc prawną dla pani <span class="anon-block">F.</span>, która straciła znaczną kwotę pieniędzy w jakiejś transakcji związanej z zakupem nieruchomości i szczegółów nie znam, ponieważ pani E. <span class="anon-block">F.</span> załatwiała to z <span class="anon-block">K. R.</span>. Wydaje mi się, że było to później niż z panią <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, czyli nawet 2009 lub nawet <span class="anon-block">(...)</span> rok. Tych spotkań było na pewno więcej między A. <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">M. P.</span> i <span class="anon-block">K. R.</span> i między panią <span class="anon-block">F.</span> a <span class="anon-block">M. P. (1)</span>. Z osobami, które wymieniłem wcześniej czyli na pewno z <span class="anon-block">K.</span>, z panem <span class="anon-block">S.</span>, panią <span class="anon-block">S.</span>, panem <span class="anon-block">P.</span> - to szczegółów nie znam, bo <span class="anon-block">P.</span> się z nimi kontaktował choć niewykluczone, że byłem na jakimś spotkaniu z nimi. </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> Związek z oskarżonym <span class="anon-block">K. R.</span> ma to taki, że jak się pojawiały jakieś problemy z klientami, jak np. jak pan <span class="anon-block">S.</span> zgłosił sprawę na policję, to <span class="anon-block">M. P.</span> kontaktował się z <span class="anon-block">K. R.</span>, bo mieli zażyłe kontakty i przedstawiał mu sytuacje w celu uzyskania pomocy prawnej od <span class="anon-block">K. R.</span>. Przy poszczególnych umowach rozliczał się w razie tej pomocy prawnej z <span class="anon-block">K. R.</span> <span class="anon-block">M. P. (1)</span>. Chodziło o reprezentowanie tych osób, czy też porady, o całą obsługę prawną.</em> </strong> <em> <!-- --> <span class="anon-block">K. R.</span> reprezentował mnie w sprawie cywilnej z panią A. <span class="anon-block">G.</span> z mojego powództwa, czyli przeciwko A. <span class="anon-block">G.</span>. Pani <span class="anon-block">F.</span> poprosiła mnie kiedyś, jak była kwestia przejęcia jej domu, ona wtedy była jeszcze zwodzona przeze mnie i <span class="anon-block">H. B.</span>, bo nie wiedziała, że straci ten dom, który przejął później <span class="anon-block">H. B.</span>. Wiem, że w jej imieniu wpłacałem też jakieś pieniądze <span class="anon-block">K. R.</span> za tą sprawę E. <span class="anon-block">F.</span>, którą miał prowadzić <span class="anon-block">K. R.</span>.” </em>(vide protokół rozprawy z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r. – k. 6945 – 6946);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Kolejna nieruchomość przy, której role odgrywał <span class="anon-block">K. R.</span> to była nieruchomość, na którą pani <span class="anon-block">E.</span> wpłaciła pieniądze, było to mieszkanie, znaczną kwotę wpłaciła i miała problemy z odzyskaniem tych pieniędzy. Wtedy <span class="anon-block">M. P.</span> skontaktował E. <span class="anon-block">F.</span> ze swoim kolegą adwokatem - mam na myśli <span class="anon-block">K. R.</span>, który miał reprezentować panią <span class="anon-block">F.</span>. Finału tamtej sprawy nie znam, nie specjalnie się tym interesowałem. Pani <span class="anon-block">F.</span> nic znała wcześniej <span class="anon-block">K. R.</span>, poznała go przez <span class="anon-block">M. P.</span> </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->. Nie znała wcześniej przed sprawą dotyczącą tej nieruchomości w <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">K. R.</span> pani <span class="anon-block">F.</span>, przynajmniej nic mi o tym nie widome. Nie potrafię dokładnie powiedzieć kiedy <span class="anon-block">M. P.</span> skontaktował panią <span class="anon-block">F.</span> z <span class="anon-block">K. R.</span>. Na pewno nie dotyczyło to nieruchomości w <span class="anon-block">R.</span>. <span class="anon-block">K. R.</span> nie brał udziału w naszych spotkaniach z panią <span class="anon-block">F.</span>.</em> </strong> <em> <!-- --> Nic mi nie wiadomo, aby bezpośrednio <span class="anon-block">K. R.</span> albo za pośrednictwem niego przekazywano jakieś pieniądze dotyczące umowy, którą miała zawrzeć. Nic przypominam sobie, aby była taka sytuacja z nieruchomością w <span class="anon-block">R.</span>. Wiem, że udzieliła pełnomocnictwa <span class="anon-block">K. R.</span>, ale w sprawie tego mieszkania, o którym mówiłem. Nie przypominam sobie, abym brał udział w dalszych spotkaniach i ustaleniach między panią <span class="anon-block">F.</span> a <span class="anon-block">K. R.</span>. Pani <span class="anon-block">F.</span> mówiła mi, że będzie ją reprezentował <span class="anon-block">K. R.</span>. Poprosiła mnie kiedyś, abym wpłacił <span class="anon-block">K. R.</span> odnośnie tej sprawy - przekazał 1000 zł tytułem honorarium. Wiem, że po jakimś czasie E. <span class="anon-block">F.</span> nie była zadowolona z efektów pracy pana <span class="anon-block">K. R.</span>, ale szczegółów nie znam i nie chcę się za nią wypowiadać.” </em>vide protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. – k. 6950);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>„<em> <!-- -->W związku z tym, że był ten problem z tym dokumentem, była taka sytuacja, nie wiem czy dokładnie to sprecyzuje - brak tego dokumentu powodował, że nic można było tej umowy dokończyć</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->. Po pewnym czasie około kilku miesięcy z tym problemem <span class="anon-block">M.</span> udał się do <span class="anon-block">K. R.</span>.</em> </strong> <em> <!-- --> Była taka sytuacja że <span class="anon-block">A. G.</span> w tamtym czasie uzyskała kredyt bankowy i chciała spłacić te pożyczkę z odsetkami, natomiast wiem że <span class="anon-block">K. R.</span> odradzał to <span class="anon-block">M. P.</span>, bo mówił że jeżeli przez komornika będzie ściągał pieniądze to dużo więcej zarobi <span class="anon-block">P.</span>. Z tego powodu pojawił się komornik.”</em>(vide protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. – k. 7859);</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Dowiedziałem się później od <span class="anon-block">M.</span>, że doszło w kancelarii pana <span class="anon-block">C.</span> do awantury, ponieważ pani <span class="anon-block">S.</span> wycofała pełnomocnictwo. Przyszła do kancelarii ze swoim radcą prawnym. </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">M.</span> wtedy zadzwonił do <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, żeby przyjechał i pomógł prawnie rozwiązać problem.</em> </strong> <em> <!-- --> Była też wzywana policja, ale nie wiem przez, którą ze stron. Nie doszło tam do żadnego porozumienia z tego co pamiętam. Pani <span class="anon-block">S.</span> wycofała to pełnomocnictwo i tej pożyczki w kwocie około 20 tys. zł nie zwróciła. A jaki jest teraz stan prawny i jak się to skończyło to nie wiem. Ja to wiem z relacji zarówno <span class="anon-block">M. P. (1)</span> jak i <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, bo nie byłem przy czynnościach u notariusza.”; </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->„Nic mi nie wiadomo o tym, aby <span class="anon-block">K. R.</span> kiedy do niego <span class="anon-block">M. P.</span> zadzwonił, żeby mu udzielił pomocy prawnej to nie wiem, aby działał z pełnomocnictwem do tej sprawy, tylko raczej przyjechał jako kolega, aby pomóc rozwiązać tą sprawę <span class="anon-block">P.</span>, bo pani <span class="anon-block">S.</span> była ze swoim pełnomocnikiem.”</em>;</strong> <em> <!-- -->„<span class="anon-block">K. R.</span> w takich sytuacjach konfliktowych do jakich dochodziło przed sądem, w prokuraturze, to bardzo często reprezentował różnych oskarżonych. Wiem z relacji <span class="anon-block">K. R.</span>, że rozmawiał wtedy z tym radcą prawnym pani <span class="anon-block">S.</span>, ale nic znam szczegółów tych rozmów. Na pytanie Sądu: </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->&lt;&lt; Czy oskarżony wie coś na temat udziału w sprawie pożyczki pani <span class="anon-block">S.</span> przez <span class="anon-block">K. R.</span> na wcześniejszym etapie sprawy niż jak podał awantura u notariusza? &gt;&gt; Oskarżony - Ja tego nie pamiętam, jeżeli chodzi o <span class="anon-block">K. R. (1)</span>.”</em> </strong> <em> <!-- --> (</em>vide: protokół rozprawy z dnia 11 czerwca 2014 r. – k. 8606, k. 8607, k. 8609 );</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: W ilu spotkaniach ze mną i <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> pan uczestniczył?</em> </p> </dd> </dl> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </span> : Nic było to dużo, były to jednostkowe spotkania.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Czy był pan, brał pan udział w spotkaniach dot. sytuacji <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>, a w których on nie brał udziału?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </span> : Tak.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Czy może pan powiedzieć ile to było spotkań, w jakim okresie czasu i czego dotyczyły?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>: </span> Ile było spotkań to nie potrafię odpowiedzieć, może klika. Czego dotyczyły, sytuacji spadkowej <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>, ja się szczegółowo wypowiadałem. Chodziło o sprawy spadkowe po jego mamie. Szczegółów nie pamiętam.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Czy wcześniej brałem udział w jakichkolwiek spotkaniach dotyczących <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>, chodzi mi o pierwsze transakcje z <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>?</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </span> : </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->nie.</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Czy pan może określić jaki był mój stosunek do sytuacji <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>? Czy artykułowałem coś takiego oskarżonemu?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </span> : </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Stosunek, <span class="anon-block">K. R. (1)</span> mówił tylko, że będą wielkie jaja.</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Czy ja byłem jedyną osobą, jedynym prawnikiem z którym konsultowano kwestie dot. <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </span> : </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">K. R. (1)</span> nie był jednym prawnikiem.</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Czy może pan coś więcej powiedzieć?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </span> : Sytuacja z nieruchomością <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> była skomplikowana, było zaangażowane w to wiele osób, były konsultacje z innymi prawnikami, ale ja ich nie znam, nie pamiętam ich nazwisk.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Czy <span class="anon-block">D. W. (1)</span> korzystał z usług innego prawnika w zakresie?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </span> : Tak korzystał z usług innego prawnika.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Czy wiadomo oskarżonemu, że ja odmówiłem podjęcia się czynności w sprawie <span class="anon-block">P.</span> łakomego?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>:</span> </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Była taka sytuacja. <span class="anon-block">K. R. (1)</span> odmówił chyba <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, stąd byli tam później inni prawnicy.</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Czy może pan sobie przypomnieć na jakim etapie odmówiłem?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>:</span> Dokładnie </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->na jakim etapie to nie pamiętam, jak zaczęło się robić duże zamieszanie wokół tej sprawy.</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Co ma pan na myśli mówiąc duże zamieszanie?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>:</span> Mam na myśli to, że sytuację <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> chciało wykorzystać wiele osób. Było podpisywane różne umowy. Wyszło, że <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> sprzedał więcej udziałów niż posiadał, były przepychanki prawne. Było duże zamieszanie wokół tej sprawy, dlatego tak mówię.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Czy moja odmowa co do <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> była w krótkim okresie czasu od tej sytuacji z <span class="anon-block">S.</span>?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>:</span> </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Tak.</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Czy widomo panu w jakim celu <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> udzielił mi pełnomocnictwa?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>:</span> Nie pamięta, w jakim celu.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Czy wiadomo panu czy ja byłem z <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> na policji i w jakim celu?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>:</span> Tak, <span class="anon-block">K. R.</span> był z <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> na policji przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> Miejskiej, chodziło o ile dobrze pamiętam o umowę, która była zawarta z <span class="anon-block">S.</span>, tak mi się wydaje.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Czy mógłby pan określić precyzyjnie po co w związku z tą umową udałem się z p. <span class="anon-block">Ł.</span> na policję na Szylinga?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </span> : </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> został przez <span class="anon-block">S.</span> oszukany, podczas podpisywania z nim umowy miał dostać rzekomo 500 tys. zł., a nie dostał nic.</em> </strong> <em> <!-- --> On był przewieziony pod eskortą ochrony <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">P.</span>. Wtedy ten właściciel <span class="anon-block"> firmy (...)</span> powiedział, że przetrzymywali <span class="anon-block">P.</span> 2-3 dni, przywieźli do notariusza podpisać umowę i mieli go wyrzucić na ulicy i zostawić kompletnie pijanego. Mam na myśli, że go zostawili pijanego na ulicy. Wydaje mi się, że w tej sprawie <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> pojechał z <span class="anon-block">K. R.</span> na komendę, ale to nie było w tym samym dniu.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: Czy udaliśmy się w celu złożenia zawiadomienia o przestępstwie?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </span> : Wydaje mi się , że tak.</em> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>: W treści pana wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego użył pan sformułowania, że </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->ja ustalałem z notariuszem <span class="anon-block">C.</span> jakieś czynności notarialne w zakresie <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>. Pan był świadkiem tego czy pan to słyszał?</em> </strong> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </span> : </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Nie byłem świadkiem tego</em> </strong> <em> <!-- -->.</em> </p> <p> <em> <!-- -->(…) </em> </p> <p> <em> <!-- -->Na pytanie <span class="anon-block">A. G. (1)</span>: Czy pan <span class="anon-block">K. R.</span> zgłosił sprzeciw dotyczący polubownego załatwienia mojej sprawy z panem <span class="anon-block">F.</span> i dlaczego, chodzi o <span class="anon-block">M. P. (1)</span>?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span>:</span> Składałem wyjaśnienia, że <span class="anon-block">K. R.</span> odradził <span class="anon-block">M. P. (1)</span> polubowne załatwienie sprawy, bo chodziło o finanse. Sytuacja była taka, że <span class="anon-block">A. G. (1)</span> miała promesę finansową w banku i z tego kredytu, który chciała zaciągnąć w banku chciała spłacić <span class="anon-block">M. P. (1)</span>. </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">M. P. (1)</span> udał się po poradę do <span class="anon-block">K. R.</span> i <span class="anon-block">K. R.</span> odradził zawarcie takiej ugody z <span class="anon-block">A. G. (1)</span> </em> </strong> <em> <!-- -->. Dlaczego, to dokładnie nie pamiętam.</em> </p> <p> <em> <!-- -->(…)</em> </p> <p> <em> <!-- -->Pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R.</span>: Pan wyjaśnił przed chwilą, że <span class="anon-block">P.</span> przyszedł do mnie po poradę w sprawie pani <span class="anon-block">G.</span>. Czy pan był świadkiem jak udzielałem tej porady?</em> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </span> : Byłem świadkiem, bo byłem z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> w kancelarii u <span class="anon-block">K. R.</span>. Tylko nie potrafię powiedzieć ile takich spotkań miało miejsce, bo ja byłem raz. Nie wiem czy na wcześniejszych spotkaniach jak relacjonował mi <span class="anon-block">M.</span>, <span class="anon-block">K. R.</span> wcześniej mu już odradzał, czy to było na tym spotkaniu, na którym ja byłem”.</em> </p> <p>(vide: protokół rozprawy z dnia 5 marca 2015 r. – k. 10625-10628, k. 10629-10630).</p> <p>Już tylko przytoczone powyżej in extenso dla jasności niniejszego wywodu „uzupełniające” wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> <strong> <!-- -->mogły</strong> wskazywać, że:</p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>po pierwsze, kontakt <span class="anon-block">K. R. (1)</span> z pokrzywdzoną <span class="anon-block">A. G. (1)</span> miał miejsce już po upływie znacznego czasu od zawarcia przez <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span> umów zobowiązujących do przeniesienia praw do nieruchomości stanowiących przedmiot postawionych oskarżonym zarzutów dot. niekorzystanego rozporządzenia mieniem należącym do <span class="anon-block">A. G. (1)</span> tudzież do niej i jej matki <span class="anon-block">H. G.</span>,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>po drugie, pokrzywdzona <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, nie konsultowała z <span class="anon-block">K. R. (1)</span> umów dot. nieruchomości położonej w <span class="anon-block">R.</span>, zawieranych z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> a zwróciła się do ww. o pomoc w związku z transakcją nieobjętą treścią zarzutów,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>po trzecie, <span class="anon-block">A. S. (1)</span> <span class="anon-block">K. R. (1)</span> poznał po zawarciu przez nią umowy z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i nie konsultował jej treści przed jej zawarciem,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>po piąte, udział <span class="anon-block">K. R. (1)</span> w zakresie zarzutów dotyczących <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> ograniczał się do reprezentowania go w sprawie złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na jego szkodę przez małżonków <span class="anon-block">S.</span>, zaś wiedza <span class="anon-block">P. B.</span> na temat udziału tego oskarżonego w ustalaniu czynności notarialnych z <span class="anon-block">W. C. (1)</span> pochodziła ze słuchu.</p> </dd> </dl> <p>Odnośne depozycje <span class="anon-block">P. B. (1)</span> – głównego „świadka” oskarżenia winny być zatem skonfrontowane z całokształtem okoliczności ujawnionych w toku rozprawy i ocenione na tle zarówno pozostałych wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, wyjaśnień współoskarżonych oraz świadków, w tym pokrzywdzonych i materiału rzeczowego (w tym bilingów mogących zweryfikować część wyjaśnień <span class="anon-block">P. B.</span>, zwłaszcza co do kontaktów telefonicznych <span class="anon-block">K. R.</span> z <span class="anon-block">W. C.</span> w sprawie <span class="anon-block">P. Ł.</span> i jego krewnych okresie od <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> roku), czego poniechał Sąd Okręgowy, pomimo iż <span class="anon-block">K. R. (1)</span> od początku negował swoje sprawstwo a jego wyjaśnienia pozostawały w tym zakresie zbieżne nie tylko z wyjaśnieniami <span class="anon-block">M. P. (1)</span> czy <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, ale i z ww. „odciążającymi” wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span>.</p> <p>W świetle powyższego nie dziwiła okoliczność, że Sąd Okręgowy w treści pisemnych motywów wyroku w istocie nie poczynił ustaleń faktycznych w zakresie wyczerpania przez oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> znamion przypisanych mu przestępstw oszustwa (pominąwszy zarzut CCLXX, niezależnie od tego czy powielone bezkrytycznie w ślad za aktem oskarżenia czynności sprawcze w ogóle mogły doprowadzić do niekorzystanego rozporządzenia mieniem i stanowić usiłowanie udolne).</p> <p>Wprawdzie współsprawstwo może albo polegać na wielosprawstwie, albo mieć charakter współsprawstwa właściwego (dopełniającego). W pierwszym wypadku każdy współsprawca wypełnia wszystkie ustawowe znamiona czynu zabronionego. W wypadku współsprawstwa właściwego poszczególni współsprawcy nie realizują wszystkich znamion czynu zabronionego. Realizacja ich następuje w wyniku popełnienia czynu przez kilka osób. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że jest współsprawcą każdy, kto realizuje choćby część znamion czynu zabronionego. Poza tym należy przyjąć, że jest również współsprawcą ten, czyja rola w popełnieniu czynu zabronionego jest <strong> <!-- -->istotna,</strong> choć nie realizuje on jego ustawowych znamion (nawet żadnego). Jest to tzw. materialno-obiektywna teoria odgraniczenia współsprawstwa od pomocnictwa w postaci tzw. teorii istotności roli <em> <!-- -->(por. Mozgawa M. (red.), Budyn-Kulik M., Kozłowska-Kalisz P., Kulik M.: Kodeks karny. Komentarz do art. 18, LEX/el., 2017).</em> Wykonuje więc <em> <!-- -->„czyn zabroniony wspólnie i w porozumieniu z inną osobą (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 1)">art. 18 § 1 k.k.</a>) także ten, kto nie biorąc osobiście udziału w czynności sprawczej tego czynu, swoim zachowaniem zapewnia realizację uzgodnionego z tą osobą wspólnego przestępczego zamachu" </em>(por. postanowienie SN z 20.04.2004 r., V KK 351/03, OSNKW 2004/5, poz. 53). Wobec powyższego, nawet brak czynnego udziału w zdarzeniu nie wyklucza współudziału w inkryminowanym czynie, jeśli wynikało to z ustalonego (choćby per facta concludentia) sposobu działania, a oskarżony był świadom wspólnej realizacji czynu, tj. akceptował działania współdziałającego i traktował je jak własne, nawet jeśli ich własnoręcznie nie wykonywał. Zawarcie porozumienia nie musi przy tym oznaczać, że sprawcy szczegółowo uzgodnią każdy element swojego zachowania, podział ról, itp. Istotne, aby ich zmowa obejmowała zgodę na realizację wszystkich znamion przestępstwa. Działanie wspólnie i w porozumieniu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 1)">art. 18 § 1 k.k.</a> nie ogranicza się do takich sytuacji, gdy wszystkie elementy i przebieg podjętego działania wynikają z uprzedniego uzgodnienia między współdziałającymi, lecz mieści w sobie również takie działania, których podjęcie dyktuje czy wymusza dynamiczny rozwój wydarzeń, o ile postawa współdziałającego nie dostarczy podstaw do przyjęcia, iż nie akceptuje on działań nieuzgodnionych, wykraczających poza zakres wstępnego porozumienia. Zatem przypisanie oskarżonemu popełnienie czynu zabronionego w formie współsprawstwa wymaga nie tylko wykazania istnienia zamiaru (woli i świadomości wspólnego zachowania) po stronie każdego z uczestników czynu, a więc porozumienia o wspólnym popełnieniu zarzuconego im czynu, ale również faktu wspólnego wykonania przez nich tego czynu. Kumulatywne wystąpienie tych dwóch przesłanek, daje podstawy do przyjęcia, że sprawcy dopuścili się przestępstwa "wspólnie i w porozumieniu".</p> <p>Przekładając powyższe uwagi o charakterze teoretycznym na grunt analizowanej sprawy, zgodzić należało się z autorami apelacji wywiedzionych na rzecz <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, że Sądowi Okręgowemu umknęło, że skoro przestępstwo oszustwa popełnione zostaje w chwili dokonania niekorzystnego rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym w następstwie wprowadzenia innej osoby w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania w celu osiągnięcie korzyści majątkowej, to oczywistym jest, że podjęcie oszukańczych metod musi poprzedzać rozporządzenie, które jest niekorzystane z punktu widzenia interesów pokrzywdzonego. Ostatecznie bowiem droga pochodu przestępstwa oszustwa kończy się z chwilą dokonania przez pokrzywdzonego rozporządzenia mieniem <em> <!-- -->(tak wyrok SN z dnia 30 sierpnia 2000 r., V KKN 267/00).</em> Dlatego też samo ustalenie, że po dokonaniu przez pokrzywdzonych czynności skutkujących niekorzystanym rozporządzeniem mieniem (o skutkach obligacyjnych w przypadku umów przedwstępnych sprzedaży nieruchomości i sprzedaży pod warunkiem) pojawiał się oskarżony <span class="anon-block">K. R. (1)</span> jako prawnik reprezentujący oskarżonych w sytuacjach spornych i konfliktowych na tle zawartych w formie aktów notarialnych umów dot. nieruchomości objętych treścią zarzutów, aby de facto zrealizować korzyść majątkową (oszustwo ma za cel jej osiągnięcie, ale szkoda nie należy do jego znamion) nie mogło samoistnie stanowić o działaniu „wspólnie i w porozumieniu” z pozostałymi współdziałającymi, które musi się zmaterializować najpóźniej w czasie realizacji znamion czynu.</p> <p>Ustaleń w tym zakresie nie mogły zastąpić powtórzone zresztą za aktem oskarżenia wywody Sądu Okręgowego w części dotyczącej udziału <span class="anon-block">K. R. (1)</span> w zorganizowanej grupie przestępczej (vide k. 142, 146 uzasadnienia SO: <em> <!-- -->„Pozostawał on w bliskich kontaktach z członkami grupy, na bieżąco znał i śledził mechanizm ich przestępczego działania. W jego kancelarii lub w miejscach publicznych odbywały się spotkania adwokata z poszczególnymi członkami grupy, głównie z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, na których omawiane były kwestie związane z problemami prawnymi, jakie wyłoniły się w toku działalności przestępczej”; „<span class="anon-block">K. R. (1)</span> to adwokat roztaczający opiekę prawną nad członkami grupy, udzielający porad w zakresie problemów prawnych jakie wyłoniły się w toku działalności przestępczej, reprezentujący poszczególnych członków grupy w procesach</em> cywilnych i karnych zainicjowanych przez pokrzywdzonych, czerpiący zyski z tej działalności”).</p> <p>Wina i sprawstwo winna być w procesie karnym wykazana odrębnie w odniesieniu do każdego z oskarżonych, i co do każdego z zarzuconych im czynów, czemu nie podołał Sąd Okręgowy. Niezależnie bowiem od tego z jak obszerną materią dowodową Sąd I instancji musiał się zmierzyć, nie mógł odstąpić od ustaleń zasadniczych i indywidualizacji odpowiedzialności każdego z oskarżonych. Istotą współsprawstwa jest akceptacja własnego wkładu współsprawcy w realizację przestępnego celu oraz świadomość uzupełniania tym samym działań innych osób. Warunku przyjęcia współsprawstwa nie stanowi natomiast znajomość wszystkich współwykonawców czynu, czy też bezpośrednie zetknięcie się z nimi. Zasada indywidualizacji odpowiedzialności karnej, wyrażona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 20)">art. 20 k.k.</a>, oznacza, że każda z osób współdziałających przy popełnieniu czynu zabronionego odpowiada w granicach swojego zamiaru i świadomości zdarzeń, w których uczestniczy,</p> <p>niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających.</p> <p>Wybiórczo, z naruszeniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a> Sąd Okręgowy ocenił dowody także w części dot. postawionego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> zarzutu płatnej protekcji (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230)">art. 230 k.k.</a>). Podstawą ustaleń Sądu meriti w tym zakresie były wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, które co do zasady były w tej mierze konsekwentne, jednakże ich stanowcza ocena jako spójnych, zgodnych z logiką wypadków i popartych dowodami pośrednimi nie była w całości uprawniona, a co najmniej przedwczesna. Zgodzić w szczególności należało się z zarzutami apelujących, że wyjaśnienia ww. z rozprawy i w tej części nie zostały do końca przeanalizowane.</p> <p> <span class="anon-block">P. B. (1)</span> na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span>roku wyjaśnił m.in.: <em> <!-- --> „Odnośnie kwot 30 tys. zł, które przekazałem adw. <span class="anon-block">R.</span>, one nie były na obronę, bo już wcześniej jak <span class="anon-block">K. R. (1)</span> powiedział, po przesłuchaniu w <span class="anon-block">P. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> jego w charakterze świadka w sprawie <span class="anon-block">E. F. (4)</span>, to mówił, że z przyczyn prawnych nie będzie mógł mnie reprezentować (…). </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> Na pewno zdarzyło się wcześniej, że podpisywałem <span class="anon-block">K. R. (1)</span> jako pełnomocnikowi druki pełnomocnictw in blanco, na pewno była taka sytuacja, że byłem z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i każdy z nas podpisywał takie pełnomocnictwo in blanco. To były druki połowy A4 z logo <span class="anon-block"> kancelarii (...)</span>, były też nazwiska innych wspólników adwokatów. Przy nich, tj. innych adwokatach, wspólnikach <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, nigdy nic nie podpisywałem. Popisaliśmy na pewno raz wszyscy jak podałem <span class="anon-block">R.</span> in blanco, druk pełnomocnictwa, każdy na osobnym druku, z inicjatywny <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, bo jak tłumaczył chodziło o to jakbyśmy byli zatrzymani do jakiś sprawy związanej z wyłudzonymi nieruchomościami, to wtedy on może nas reprezentować</em> </strong> <em> <!-- --> . Przy mnie nie wiedziałem, aby te druki były wypełnione treścią pełnomocnictwa.</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> Pamiętam, że byłem przesłuchiwany w 2012 roku w SR w <span class="anon-block">P.</span>, przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w charakterze świadka, wiem, że wtedy rozmawiałem z panią prokurator na temat tego, że wypłynęło jakieś moje pełnomocnictwo udzielone <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, o którym ja nie miałem pojęcia.</em> </strong> <em> <!-- --> Nie pamiętam dokładnie tych spraw. Nie potrafię powiedzieć do czego to pełnomocnictwo miało być udzielone. Byłem zaskoczony jak się dowiedziałem o tym pełnomocnictwie. <span class="anon-block">A.</span>. <span class="anon-block">K.</span> mówił, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> go poprosił, abym podpisał to pełnomocnictwo, kiedy byłem w areszcie, adw. <span class="anon-block">K.</span> mówił, że oddał to pełnomocnictwo <span class="anon-block">K. R. (1)</span>. Ja wtedy nie przywiązywałem wagi do tego, bo zdarzało się, że podpisywaliśmy in blanco pełnomocnictwa. <span class="anon-block">A.</span>. <span class="anon-block">K.</span> też nie był zorientowany w sprawie.”</em> (vide k. 9633-9634).</p> <p>W świetle powyższego <strong> <!-- -->może</strong> być uprawniony wniosek, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, wbrew swoim odmiennym wyjaśnieniom jednak udzielił <span class="anon-block">K. R. (1)</span> pełnomocnictwa do <em> <!-- -->„jakiejś sprawy związanej z wyłudzonymi nieruchomościami” </em>oraz, że takiego pełnomocnictwa mogli udzielić mu również współoskarżeni - <span class="anon-block">G.</span> i <span class="anon-block">P.</span>. Naturalnie, Sąd Okręgowy mógł uznać wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> za wiarygodne jedynie w części – tak jak uczynił to w odniesieniu do niektórych przestępstw oszustwa i groźby karalnej – ocena taka jednak winna być wszechstronna i odpowiednio uargumentowana by nie stała się dowolną. Konsekwencją obowiązywania zasady swobodnej oceny dowodów jest to, że brak jest reguły nakazującej całkowite uznanie wiarygodności lub jej braku co do określonego środka dowodowego. Zatem sąd ma prawo uznać za wiarygodne zeznania świadka, czy wyjaśnienia oskarżonego, np. co do niektórych przedstawionych przez niego okoliczności i nie dać wiary co do innych okoliczności, pod warunkiem oczywiście, że stanowisko sądu w tej kwestii zostanie należycie uzasadnione. Należy też pamiętać, iż żaden dowód - w tym zarówno wyjaśnienia oskarżonego jak i zeznania świadka - nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych dowodów. Jak bowiem stwierdził Sąd Najwyższy "<em> <!-- -->wiarygodność dowodu z zeznań świadka powinna być między innymi oceniana zarówno w kontekście całokształtu relacjonowanych przezeń okoliczności jak i na tle innych dowodów"</em> (wyrok z dnia 7 sierpnia 1978 r. – OSNOW 1978/Nr 11 poz. 133).</p> <p>W kontekście powyższego Sąd Okręgowy nie powinien był zbywać milczeniem odnośnych wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, ale rozprawić się z nimi zgodnie z regułami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a> Zważyć bowiem trzeba na to, że, po pierwsze, <span class="anon-block">K. R. (1)</span> został przesłuchany w charakterze świadka w sprawie <span class="anon-block">E. F. (1)</span> w dniu<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> roku (k. 50 TT nr 18), tymczasem pieniądze „na łapówkę” za załatwienie sprawy, wedle ustaleń Sądu Okręgowego, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> miał przekazać osobiście lub za pośrednictwem żony do <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> roku. Zatem nie było tak, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie mógł ich przekazać na obronę <em> <!-- --> („…) bo już wcześniej jak <span class="anon-block">K. R. (1)</span> powiedział po przesłuchaniu w <span class="anon-block">P. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> jego w charakterze świadka w sprawie <span class="anon-block">E. F. (4)</span>, to mówił, że z przyczyn prawnych nie będzie mógł mnie reprezentować.” </em>(vide protokół przesłuchania <span class="anon-block">P. B.</span> z <span class="anon-block">(...)</span> roku). Po drugie, konstruując twierdzenie o „mistyfikacji” pełnomocnictwa przedłożonego przez <span class="anon-block">K. R. (1)</span> w toku postępowania rozpoznawczego, Sąd Okręgowy pominął wynikający z zacytowanych powyżej wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> fakt „wypłynięcia” w <span class="anon-block">(...)</span> roku w postępowaniu przed Sądem Rejonowym <em> <!-- --> „jakiegoś mojego pełnomocnictwo udzielonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, o którym ja nie miałem pojęcia”. </em>W świetle czego wnioskowanie Sądu, że pełnomocnictwo przedłożone w niniejszym postępowaniu przez oskarżonego <span class="anon-block">R.</span> było tym, którego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> udzielił w czasie aresztowania do niniejszej sprawy, za pośrednictwem <span class="anon-block">adw. R. K.</span>, nie było już takie pewne. Wątpliwości te pogłębiała okoliczność, że oskarżony <span class="anon-block">K. R. (1)</span> legitymował się pełnomocnictwem od <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową <span class="anon-block">P.</span> w <span class="anon-block">P.</span> w sprawie o sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>, tj. w sprawie przeciwko <span class="anon-block">J. C. (1)</span>. Analiza akt tego postępowania potwierdziła fakt złożenia pełnomocnictwa przez oskarżonego <span class="anon-block">R.</span> od <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przy piśmie z <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> roku (k. 224 ww. akt), tj. w okresie tymczasowego aresztowania <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w niniejszej sprawie (które trwało od<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> roku). Fakt ten nie dezawuował w całości odnośnych wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z pewnością jednak wymuszał ich pogłębioną analizę. Nie czyniły jednak temu zadość wywody Sądu Okręgowego, nawet wsparte dowodami pośrednimi, w tym eksponowanym w pisemnych motywach wyroku nagraniem rozmowy <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, które ten pierwszy zarejestrował podczas spotkania z ww. (vide opinia z badań odsłuchowych k. 2320-2369 akt głównych i samo nagranie rozmowy). Jego analiza nie prowadziła bowiem wprost do potwierdzenia odnośnych wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> – pomijając nawet kwestię tożsamości rozmówców, sam przedmiot rozmowy, a zwłaszcza jej kontekst i wypowiadane w jej trakcie słowa, mogły być różnie interpretowane. Tymczasem Sąd wyprowadził z niej jednoznaczne wnioski nawet nie odtwarzając treści rzeczonej rozmowy na rozprawie i nie próbując wyjaśnić o czym i o kim w istocie jest mowa i w jakim kontekście padają słowa o ewentualnej łapówce, czym naraził się na zarzut dowolności ocen. Nie sposób bowiem w tym stanie rzeczy jednoznacznie odrzucić tezy forsowanej w przez oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, że w gruncie rzeczy treść dowodowej rozmowy świadczyła na jego korzyść [ <em> <!-- --> np. „B: To co mam powiedzieć (…)? A: „No prawdę (…) <span class="anon-block">P.</span>, jak było, (…), że sobie wymyśliłeś, bo chciałeś /oczyścić atmosferę?/ (…)…. redaktor wku…ł, bo miał taką wiedzę ….. taką wiedzę na temat twojej osoby …. od <span class="anon-block">W.</span> (….)”; B: (…) no to dobrze …. Ale miał wiedzę. Ale to jest taka prawda, <span class="anon-block">K.</span>. Rozumiesz ?...taka jest prawda.” – k. 2339 </em>].</p> <p>Wybiorcza a przez to dowolna jawiła się także ocena wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> co do <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">M. B. (1)</span> </strong>. I w tym przypadku Sąd meriti pominął wyjaśnienia tego pierwszego z rozprawy, w których zdystansował się do swoich wyjaśnień złożonych w śledztwie, na których finalnie oparł się sąd a quo, co słusznie wytknął mu apelujący obrońca <span class="anon-block">M. B. (1)</span>.</p> <p>Wskazać należy, iż <span class="anon-block">P. B. (1)</span> zmienił w tym zakresie swoje wyjaśnienia, wskazując m.in. :</p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>„<em> <!-- -->Były początkowo takie przypadki, w których uczestniczył przy pożyczkach <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, bo potem zaczął się ukrywać, </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->kiedy nie było problemów z klientami";</em> </strong> „<em> <!-- -->Były różne gradacje tych oszustw, </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->natomiast w przypadkach, gdzie występował <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i udzielaliśmy z <span class="anon-block">P.</span> pożyczek, nie było konfliktów z klientami, którzy dostawali pożyczki"</em> </strong> (vide: protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. – k. 6680);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>„<em> <!-- -->Pamiętam sytuację, że byłem ja, <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, i za plecami <span class="anon-block">H. B.</span> pożyczyliśmy kwotę 15 tysięcy złotych państwu <span class="anon-block">K.</span> spod <span class="anon-block">G.</span>. </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Oni w szybkim czasie oddali pożyczkę i przepisaliśmy z powrotem nieruchomość na nich"</em> </strong> (vide: protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. – k. 6882);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Pieniądze na pożyczkę <span class="anon-block">P.</span> wykładał <span class="anon-block">M.</span>, </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->ale nie wiem, czy to były pieniądze ze wspólnej kasy</em> </strong> <em> <!-- --> i czy tam nie były też pieniądze <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, ale na pewno go nie było przy tej transakcji" </em>(protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. k. – <span class="anon-block"> (...)</span>, k. 7207);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Kolejną nieruchomość, o której chciałbym opowiedzieć, tj. nieruchomość należąca do pana <span class="anon-block">Z. S. (1)</span>”; „</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">M.</span> wtedy wypłacił mi 5 tysięcy złotych za pomoc, natomiast zabronił informować <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, ponieważ twierdził, że część pieniędzy pochodzi od <span class="anon-block">M. B.</span> na tę pożyczkę. <span class="anon-block">M. B.</span> </em> nie brał żadnego udziału w tej transakcji, a z tego, co pamiętam, to wtedy się ukrywał"</strong> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. – k. 7863, k. 7864);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Chciałem teraz powiedzieć o przypadku państwa <span class="anon-block">P.</span>, <span class="anon-block">R. P. (1)</span> (…) <span class="anon-block">P.</span> tę pożyczkę uzyskali. <span class="anon-block">M.</span> mówił, że wtedy dysponował pieniędzmi <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, i część tych pieniędzy, według słów <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, miała być od <span class="anon-block">M. B. (1)</span> </em>. <strong> <!-- -->Ja nigdy nie byłem przy jego rozliczeniach z <span class="anon-block">M. B. (1)</span>."</strong> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. – k. 8501);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>„<em> <!-- -->Co do wspólnych rozliczeń, to trudno mi sprecyzować, ja nie wnikałem w to, jakie rozliczenia wspólne mieli <span class="anon-block">M. B. (1)</span> z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>"; „</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Ja z relacji <span class="anon-block">M. P. (1)</span> wiem o wkładzie <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, ale jakie to były kwoty i w jakiej części partycypował <span class="anon-block">M. B. (1)</span> w pożyczce, tego nie wiem"</em> </strong> (protokół rozprawy dnia<span class="anon-block">(...)</span>r. – k. 8992, 8896);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>„<strong> <!-- --> <em> <!-- -->Teraz wiem, że nieprawdą było to, że <span class="anon-block">M. B. (1)</span> partycypował w niektórych pożyczkach, tak jak mi to mówił <span class="anon-block">P.</span>. <span class="anon-block">P.</span> mi tak wtedy mówił, żeby piętrzyć koszty i żeby z obiecanych dla mnie pieniędzy nie dać mi to, co było ustalone, bo jak twierdził, część musiał dostać <span class="anon-block">M. B. (1)</span>"; „(…) powiedziałem, że wiem teraz, że nie zawsze było tak, jak mówił mi <span class="anon-block">P.</span> o partycypowaniu w pożyczce <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, że to była prawda. Ja nie znałem rozliczeń <span class="anon-block">P.</span> z <span class="anon-block">B.</span> i na ten temat wiedziałem to, co mówił <span class="anon-block">P.</span>. Nie miałem takich informacji od <span class="anon-block">M. B. (1)</span>"</em> </strong> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. – k. 9128, 9129);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>„<strong> <!-- --> <em> <!-- -->Chciałbym powiedzieć, że jak <span class="anon-block">M. P. (1)</span> twierdził, że pieniądze pochodzą od <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, jak w przypadku opisywanego <span class="anon-block">P.</span>, to <span class="anon-block">P.</span> twierdził, że pieniądze pochodzą od <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, żeby nic nie mówić <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, że <span class="anon-block">P.</span> wykorzystuje jego pieniądze bez jego wiedzy (…) Było w tym dużo niekonsekwencji, dlatego z perspektywy czasu uważam, że to co mówiłem o ich wspólnych rozliczeniach i wspólnej kasie, to w wielu przypadkach <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, delikatnie mówiąc, mijał się z prawdą"</em> </strong> (protokół rozprawy z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r. <em> <!-- -->– k. 9513);</em> </p> </dd> <dt></dt> <dd> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->„(…) nie wierzę, że <span class="anon-block">M. P. (1)</span> przekazywał te kwoty, o których mówił, żonie <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, ponieważ uważam, że mówił tak po to, aby piętrzyć koszty. Nie wiem, jakie byty między nimi rozliczenia, ale na pewno nie takie, o których mówi <span class="anon-block">P.</span> (…) Uważam, że [<span class="anon-block">P.</span>] po prostu kłamał, że ma takie, a nie inne rozliczenia z <span class="anon-block">M. B. (1)</span>"</em> </strong> (protokół rozprawy z dnia 13 listopada 2014 r. - <span class="anon-block"> (...)</span>);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->„Nie podtrzymuję wyjaśnień w kwestii dotyczącej współfinansowania pożyczek przez <span class="anon-block">M. B. (1)</span>. W tamtym czasie <span class="anon-block">M. P. (1)</span> twierdził, że pieniądze są wspólne, <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, że jeździ do <span class="anon-block">L.</span>, czyli żony <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, jak również, że po sprzedaży nieruchomości zawozi jej pieniądze, jak i jakiemuś księgowemu. Ja nie twierdzę, że <span class="anon-block">M. B. (1)</span> nie miał rozliczeń z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, natomiast na dzień dzisiejszy jestem przekonany, że twierdzenia <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, że zawozi pieniądze do <span class="anon-block">L.</span>, były to twierdzenia po to żeby umniejszyć kwoty wypłacone mi czy <span class="anon-block">G.</span>"</em> </strong> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. - <span class="anon-block"> (...)</span>).</p> </dd> </dl> <p>Powyższej przytoczone jedynie dla przykładu - w ślad za apelującym obrońcą oskarżonego <span class="anon-block">M. B. (1)</span> – wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> podważały twierdzenia Sądu Okręgowego, że wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> były konsekwentne, „<em> <!-- -->a pewne drobne sprzeczności i sporadyczne odwoływanie się do niepamięci”</em> nie podważały ich wiarygodności, albowiem nie były wynikiem zacierania się szczegółów przy odtwarzaniu zdarzeń z przeszłości z uwagi na upływ czasu, a ewidentną zmianą wyjaśnień co do istoty udziału pomawianego przezeń w śledztwie <span class="anon-block">M. B. (1)</span> w czynach przypisanych mu w zaskarżonym wyroku.</p> <p>Naturalnie, Sąd Okręgowy miał prawo oprzeć się na wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> ze śledztwa, jednakże winien wyjaśniać dlaczego odrzucił te z jurysdykcyjnej fazy procesu, tym bardziej, że jego wiedza na temat udziału <span class="anon-block">M. B. (1)</span> w inkryminowanych czynach podchodziła w większości od <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, czyli ze słuchu, choć ten wyjaśnił w toku rozprawy, że: <em> <!-- -->„Chciałbym się odnieść do swoich wyjaśnień, które złożyłem odnośnie <span class="anon-block">M. B. (1)</span>. Podtrzymuję to, co powiedziałem, bo <span class="anon-block">M. B. (1)</span> tylko wykładał mi pieniądze, pożyczał, a nie wiedział, jakie umowy sporządzam" </em>(protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r.). Tymczasem, Sąd Okręgowy uznając odnośne wyjaśnienia <span class="anon-block">M. P. (1)</span> za niewiarygodne jako sprzeczne z innymi dowodami (w tym wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i zeznaniami pokrzywdzonych, choć ci ostatni akurat na temat udziału <span class="anon-block">M. B. (1)</span> w poszczególnych pożyczkach niczego nie zapodali), nie wziął w ogóle pod uwagę tego, że <span class="anon-block">M. P. (1)</span> mógł manipulować informacjami, które przekazywał tak <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, jak i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, kiedy ten ukrywał się na wolności lub przebywał w zakładzie karnym.</p> <p>Analogiczne zarzuty dotyczące oceny dowodu z wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> podnieśli także obrońcy <strong> <!-- -->oskarżonych <span class="anon-block">S. R. (1)</span> i <span class="anon-block">J. W. (1)</span>.</strong> </p> <p>I tak, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> wyjaśnił w toku przewodu sądowego m.in.:</p> <dl> <dt></dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Nie sadzę, aby wiedział, bo skąd, no pewno ja nie mówiłem <span class="anon-block">S.</span>. A </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->w interesie <span class="anon-block">H. B.</span> nie było, żeby informować <span class="anon-block">R.</span>, że nieruchomość pochodzi z przestępstwa. (…)</em> </strong> <em> <!-- --> W tym przypadku państwa <span class="anon-block">S.</span>, </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->do czasu jak <span class="anon-block">S. R.</span> nabywał te nieruchomość, to uważam, że nie byt świadomy, że nabywa nieruchomość uzyskaną w taki sposób przez <span class="anon-block">H. B.</span>"</em> </strong> (protokół rozprawy z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r. – k. 8478);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„(...) </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wprowadził <span class="anon-block">S. R.</span> w błąd nie mówiąc o tym, ze <span class="anon-block">S.</span> pieniądze spłacili"</em> </strong> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. – k. 9221);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Odnośnie pożyczki pani <span class="anon-block">B. B. (1)</span>. Ja nie posiadam w tej kwestii dużej wiedzy.</em> </strong> <em> <!-- --> To była specyficzna sytuacja. Ja byłem przy tej pożyczce, choć wcześniej <span class="anon-block">S. R.</span> żadnych pożyczek z nami nie robił" (…) <span class="anon-block">S. R. (1)</span> nie był przy tych rozmowach (…) </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Moja wiedza jest nikła jeśli chodzi o <span class="anon-block">B. B. (1)</span> </em> </strong> <em> <!-- -->"</em> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. – k. 8562-8563);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p> <em> <!-- -->„Jeśli chodzi o <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>, to było dużo umów, to była bardzo zawiła sprawa z uwagi na konflikt interesów osób trzecich. Jak Sąd zadawał szczegółowe pytania, to odpowiadałem i sedno sprawy oddałem, natomiast co do szczegółów to zdaję sobie sprawę, że </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->mogłem się pomylić, bo było tych spraw dużo. Te sprawy się zazębiały, było dużo osób zainteresowanych"</em> </strong> (protokół rozprawy z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. – k. 9566).</p> </dd> </dl> <p>Sąd Okręgowy nie tylko, że powyższych wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie przeanalizował, ale nawet nie założył, że główny „świadek” oskarżenia mógł się pomylić lub jego wiedza była ograniczona. Niekiedy zaś brak ustaleń zastępował domniemaniami i to w niekorzystanym dla oskarżonych kierunku przez co nie sposób było odgadnąć na jakiej podstawie wniosek odnośnie winy i sprawstwa oskarżonych co do poszczególnych czynów wyprowadził. Dla przykładu, Sąd Okręgowy przypisał oskarżonemu <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">S. R. (1)</span> udział w oszustwie na szkodę <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> (zarzuty odpowiednio CCXLI, CCLX), polegającego na przejęciu udziału pokrzywdzonego w nieruchomości położonej w <span class="anon-block">W.</span> „wspólnie i w porozumieniu” z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span> i <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, tymczasem nie ustalił w czym ów udział ww. miał się przejawiać, co przy braku realizacji bezpośrednich czynności sprawczych przez <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">S. R. (1)</span> wymagało wykazania <strong> <!-- -->istotnego </strong>wkładu w realizację zakładanego przez prokuratora wspólnego przedsięwzięcia, jak o tym była mowa powyższej.</p> <p>Równie niejasno rysował się współudział <span class="anon-block">J. W. (1)</span> w zarzucie oszustwa na szkodę <span class="anon-block">K. M. (1)</span> (nr CCXXXV), które zgodnie z treścią wyroku miało zostać popełnione w <span class="anon-block">(...)</span>roku, podczas gdy osoba tego oskarżonego pojawia się, wedle ustaleń Sądu meriti, dopiero w <span class="anon-block">(...)</span> roku, przy czym wywodów odnośnie wcześniejszej zmowy oskarżonego z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> brak.</p> <p>Z niezrozumiałych powodów Sąd Okręgowy przypisał także oskarżonemu <span class="anon-block">R.</span> popełnienia oszusta na szkodę <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">W. S. (1)</span> w <span class="anon-block">(...)</span> roku w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej, gdy ustalił, że był jej członkiem dopiero od <span class="anon-block">(...)</span> roku (vide punkty 60. i 63. sentencji wyroku).</p> <p>Z drugiej zaś strony, wniosek odnośnie zamiaru oskarżonego <span class="anon-block">J. W. (1)</span> co do zarzutu paserstwa wyprowadził z przypisanego mu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej mimo, iż sam czyn nie został przezeń zakwalifikowany jako popełniony w warunkach zorganizowanej przestępczości (vide punkt 50. wyroku w zw. z k. 598 uzasadnienia SO).</p> <p>Podobnymi mankamentami dotknięty został zaskarżony wyrok także w zakresie dotyczącym <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">D. G. (1)</span>. </strong>W przypadku tego oskarżonego wyrok Sądu Okręgowego w części przypisanych mu czynów wręcz nie poddawał się kontroli odwoławczej.</p> <p>I tak, w przypadku oszustwa zarzuconego oskarżonemu na szkodę np. <span class="anon-block">M. M. (3)</span>, udział <span class="anon-block">D. G. (1)</span> został sprowadzony przez sąd a quo do odebrania pokrzywdzonej z dworca (vide: k. 173 uzasadnienia SO). Przejawem zaś sprawczego udziału w zarzucie na szkodę <span class="anon-block">K. C. (1)</span> było przywiezienie pokrzywdzonej 50 zł przez oskarżonego po tym jak <span class="anon-block">M. P. (1)</span> przeniósł na siebie przysługujące jej prawo własności do lokalu spółdzielczego (vide: k. 175 uzasadnienia SO). Z kolei w przypadku czynu zarzuconego na szkodę <span class="anon-block">E. F. (1)</span> rola oskarżonego została sprowadzona do kilkukrotnego przekazania jej drobnych sum pieniędzy już po tym jak <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. przeniósł własność nieruchomości należącej do pokrzywdzonej na siebie (vide: k. 195 uzasadnienia SO). Sąd Okręgowy w ogóle nie ustalił na czym miał polegać udział <span class="anon-block">D. G. (1)</span> np. w zarzucie wyłudzenia nieruchomości położonej w Pogorzeli na szkodę <span class="anon-block">E. F. (2)</span> i <span class="anon-block">K. F. (1)</span> (zarzut CLXXIII w zw. z k. 196-197 uzasadnienia SO) czy działki w <span class="anon-block">M.</span> (zarzut CLXIII w zw. z k. 172 -173 uzasadnienia SO), podobnie jak w przypadku zarzutu oszustwa na szkodę <span class="anon-block">G. S.</span> (zarzut CLXXVIII w zw. z k. 205-208 uzasadnienia SO) oraz <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> i spadkobierców testamentowych po <span class="anon-block">L. Ł. (1)</span> (zarzuty CXCII, CXCIII w zw. z k. 262-265 uzasadnienia SO). Natomiast udział <span class="anon-block">D. G. (1)</span> w zarzucie wyłudzenia nieruchomości na szkodę <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">K. D. (2)</span> Sąd Okręgowy sprowadził do przyjeżdżania na teren gospodarstwa ww. w <span class="anon-block">W.</span> wraz z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i to już po tym jak <span class="anon-block">H. B. (1)</span> zawarł umowę przeniesienia prawa własności nieruchomości należącej do pokrzywdzonych (zarzut CLXXX w zw. z k. 215 uzasadnienia SO). Przejawem sprawczego udziału <span class="anon-block">D. G. (1)</span> w zarzucie wyłudzenia na szkodę <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">A. P. (1)</span>, wedle ustaleń Sądu Okręgowego, był z kolei odbiór przez oskarżonego odsetek od pożyczki już po tym jak <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i małżonkowie <span class="anon-block">P.</span> podpisali umowę przedwstępną sprzedaży należącej do nich nieruchomości (zarzut CLXXXIII w zw. z k. 237 uzasadnienia SO). I niestety, nie jest to lista wyczerpująca.</p> <p>Na sprawstwo <span class="anon-block">D. G. (1)</span> w powyższym zakresie miały wskazywać wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i zeznania pokrzywdzonych (świadków), których Sąd Okręgowy w ogóle nie przeanalizował w relewantnym zakresie, a przynajmniej nie dał temu wyrazu w pisemnych motywach wyroku. Sąd Okręgowy de facto wyprowadził wniosek odnośnie sprawstwa oskarżonego w wielu, w tym wskazanych powyżej sygnalnie przypadkach, z ustaleń w przedmiocie udziału <span class="anon-block">D. G. (1)</span> w zorganizowanej grupie przestępczej. Te zaś oparł głównie na wyjaśnieniach <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i po części także wyjaśnieniach <span class="anon-block">D. G. (1)</span> tyle, że jak słusznie podniósł apelujący obrońca - okoliczność, że oskarżony potwierdził mechanizm dokonywania oszustw: „<em> <!-- -->Częściowo się przyznaję do tego, że byłem w pewnych miejscach z <span class="anon-block">B.</span> i wiedziałem o prowadzonej przez niego działalności dot. niektórych nieruchomości. (…) Przyznaję się do tego, że wiedziałem co robi pan <span class="anon-block">B.</span> a nie poinformowałem o tym nikogo i przez to wielu ludzi straciło pieniądze i kariery zawodowe, różne rzeczy (…) w większości moje zarzuty to są ludzie i sytuacje, o których nie wiem. W kilku przypadkach byłem jako kierowca (…)” – </em>[vide protokół rozprawy z <span class="anon-block">(...)</span> roku – k. 6514] -mnie była wystarczająca do przypisania mu współsprawstwa we wszystkich zarzuconych aktem oskarżenia czynach.</p> <p>Zatem, nawet prawidłowe ustalenie przez Sąd Okręgowy faktu, że zadaniem oskarżonego <span class="anon-block">D. G. (1)</span> w inkryminowanym procederze o cechach zorganizowanych było odbieranie odsetek i rat pożyczek, przystępowanie do aktów notarialnych jako figurant, podawanie się za pracownika banku i pozostawanie na usługach innych oskarżonych za niewielkie wynagrodzenie – co de facto zostało przez <span class="anon-block">D. G. (1)</span> przyznane i potwierdzone wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. R. (1)</span> w części uznanej przez Sąd meriti za wiarygodną, niezależnie od wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> – było dalece niewystarczające do przypisania mu sprawstwa w każdym z pozostałych zarzuconych mu przestępstw oszustwa w ramach tego procederu.</p> <p>Powyższe świadczyło o nierzetelnej ocenie dowodów, w tym wypadku nie tylko wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, ale i reszty dowodów, na których oparł się Sąd Okręgowy i bezkrytycznym powieleniu ustaleń oskarżyciela publicznego w treści zaskarżonego wyroku.</p> <p>Wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> stanowiły de facto wyłączny dowód, na podstawie którego Sąd Okręgowy przypisał <strong> <!-- -->oskarżonemu <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </strong> sprawstwo w zakresie zarzuconych mu czynów. Nie był to jednak powód do ich zdezawuowania, mimo jego pomawiającego charakteru.</p> <p>Jak o tym była mowa powyżej, dowód taki wymagał wszechstronnej oceny na tle całokształtu relacjonowanych przezeń faktów, jak i okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego. Wbrew jednak stanowisku apelującego obrońcy adw. <span class="anon-block">P. K. (2)</span>, nie sposób było weryfikować jego wiarygodności przez pryzmat zeznań jakie <span class="anon-block">P. B. (1)</span> składał w charakterze świadka (vide k. 52 v TT nr 58), albowiem dowód taki był niedopuszczalny i jako taki nie podlegał ujawnieniu na rozprawie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 389;art. 389 § 1)">art. 389 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 391;art. 391 § 2)">art. 391 § 2 k.p.k.</a> a contrario). Za to nic nie zwalniało Sądu Okręgowego od oceny wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z punktu widzenia zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. I w tym zakresie zgodzić należało się z apelującą, że Sąd Okręgowy nie w pełni sprostał temu zadaniu.</p> <p>Przypomnieć należało, iż udział oskarżonego <span class="anon-block">J.</span> w zdarzeniach historycznych, objętych treścią postawionych mu zarzutów były niesporny. Sporny był jedynie zamiar z jakim oskarżony ten nabywał nieruchomości. Wyjaśnienia <span class="anon-block">M. J. (1)</span> w zakresie w jakim utrzymywał, iż nie wyłudził od <span class="anon-block">S. E.</span> należącej doń nieruchomości oraz, że nabył pozostałe w dobrej wierze zostały przez Sąd Okręgowy zdeprecjonowane jako sprzeczne z resztą dowodów, na których się oparł, a przede wszystkim z „<em> <!-- --> obszernymi wiarygodnymi co do zasady wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span>”</em> (k. 551 uzasadnienia SO). Rację miała jednak apelująca obrońca, że wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w tej mierze nie były konsekwentne, a nawet były sprzeczne w stosunku do zeznań <span class="anon-block">S. E.</span> – przede wszystkim w zakresie podawania się za przedstawiciela firmy udzielającej pożyczek pod zastaw nieruchomości. Wedle bowiem zeznań pokrzywdzonego to <span class="anon-block">P. B. (1)</span> poinformował go, że akt notarialny sprzedaży warunkowej należącej doń nieruchomości na zabezpieczenie pożyczki zostanie spisany „na ich pracownika” (k. 191 TT nr 58). Dopytywany na tę okoliczność na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku zeznał, że <em> <!-- --> „Nie było wtedy <span class="anon-block">J.</span> przy tym jak to powiedziano”</em> (k. 17.998 ). Mało tego, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> na toku przesłuchania na rozprawie <span class="anon-block">(...)</span>roku wyjaśnił, m.in. „<em> <!-- --> Myślę, że od wizyty u pana <span class="anon-block">E.</span> do czasu kiedy <span class="anon-block">J.</span> się zainteresował w/w nieruchomością, to upłynęło kilka dni do tygodnia. <span class="anon-block">M.</span> (<span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span> – uwaga SA) powiedzieli <span class="anon-block">J.</span> gdzie leży ta nieruchomość i pojechał już z tymi klientami swoimi do pana <span class="anon-block">E.</span> i doszło do jakiś małej awantury z panem <span class="anon-block">E.</span> (…)”</em> (k. 6876). Tymczasem pokrzywdzony stanowczo zeznał, że <span class="anon-block">M. J. (1)</span> i jego żonę <span class="anon-block">A. J. (1)</span> poznał dopiero u notariusza i <em> <!-- --> „Do mnie oni (<span class="anon-block">M. J.</span> i <span class="anon-block">A. J.</span> – uwaga SA) nic nie mówili u notariusza”</em> (vide <span class="anon-block">(...)</span> roku). Nie mogli zatem prowadzić wtenczas rozmów na temat pożyczki i sposobu jej spłaty, co jaskrawo kontrastowało z rozbudowanymi wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span> złożonymi <span class="anon-block">(...)</span> roku, czy tymi złożonymi w śledztwie, wedle których <span class="anon-block">M. J. (1)</span> wspólnie w <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> miał przekonywać <span class="anon-block">S. E.</span> do podpisania umowy (k. 605 TO <span class="anon-block">P. B.</span>). Niespójne były także wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> odnośnie przekazania gotówki pokrzywdzonemu, tj. czy uczynił to <span class="anon-block">M. J. (1)</span> za pośrednictwem <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, czy jednak za pośrednictwem <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, jak stwierdzili zgodnie wszyscy za ww. za wyjątkiem tego ostatniego.</p> <p>Jakkolwiek sprzeczności te nie dyskwalifikowały wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w całości – wedle bowiem pozostałych jego wyjaśnień oskarżony <span class="anon-block">J.</span> miał pełną wiedzę o oszukańczym procederze, którym <span class="anon-block">P. B. (1)</span> miał parać się wraz z pozostałymi uczestniczącymi w nim osobami (vide: np. k. 248-249, 285-286, 317, 604-605, 635 TO <span class="anon-block">P. B.</span>) - jednakże ich pominięcie przez Sąd Okręgowy potwierdzało zarzut, że ocena wyjaśnień pomawiającego nie była pełna a wybiórcza i tendencyjna zarazem. Wbrew bowiem dowodom uznanym za wiarygodne sąd a quo poczynił ustalenia faktyczne, które pozostawały w opozycji do tychże dowodów, jak choćby co do podawania się <span class="anon-block">M. J. (1)</span> za przedstawiciela firmy udzielającej pożyczek pod zastaw nieruchomości, z których wyprowadził wniosek m.in. odnośnie działania oskarżonego wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span> przy zarzucie wyłudzenia nieruchomości <span class="anon-block">S. E.</span>. Na niekorzyść oskarżonemu <span class="anon-block">J.</span> Sąd Okręgowy poczytał także okoliczność, że ten zmienił wyjaśnienia odnośnie tego komu przekazał pieniędzy za zakup nieruchomości S. <span class="anon-block">E.</span>, choć zmiana ta była zgodna z zeznaniami pokrzywdzonego i poczynionymi w sprawie ustaleniami.</p> <p>Ponadto zgodzić należało się z apelującą obrońcą, że Sąd Okręgowy de facto nie poczynił relewantnych ustaleń faktycznych co do zmowy współdziałających, zwłaszcza w zakresie realizacji znamion przestępstwa oszustwa oraz sprawczego współdziałania z <span class="anon-block">A. J. (1)</span>. W tym ostatnim zakresie zauważyć trzeba, iż Sąd Okręgowy w ogóle nie wziął pod uwagę wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> złożonych w toku przewodu sądowego. <em> <!-- -->„W tym akcie notarialnym (ze S. <span class="anon-block">E.</span> – uwaga SA) brała udział żona <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, ale ona na pewno nie była wtajemniczona. <span class="anon-block">M. J. (1)</span> często powtarzał przy tych przejętych nieruchomościach: &lt;&lt;żeby broń <span class="anon-block">B.</span> moja stara się o tym nie dowiedziała&gt;&gt;. Stąd wnioskuję, że ona nie była w to wtajemniczona” </em>(k. 6875). Mało tego, Sąd Okręgowy odmówił w tym zakresie wiary oskarżonemu <span class="anon-block">J.</span>, uznając, że skoro <span class="anon-block">A. J. (1)</span> „<em> <!-- -->wspólnie z mężem podpisywała akty notarialne, a pieniądze na zakup pochodziły z ich majątku wspólnego</em>” to musiała wiedzieć o oszukańczym sposobie przejęcia nabywanych nieruchomości.</p> <p>Omówione powyższej uchybienia wskazywały, że Sąd Okręgowy przy ocenie dowodów z wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> dopuścił się obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> w stopniu mogącym mieć wpływ na treść wyroku – niezależnie od innych, w tym w zakresie pominięcia faktu naprawienia szkody na rzecz <span class="anon-block">M. S. (1)</span>. Przy czym ustalenie rynkowej wartości przedmiotu zarzutu paserstwa w odniesieniu do nieruchomości położonej w <span class="anon-block">J.</span> (zarzut CCLXXXV) winno stanowić dodatkowe kryterium oceny wiarygodności wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w kontekście zamiaru oskarżonego <span class="anon-block">J.</span> – „<em> <!-- -->On (<span class="anon-block">M. J.</span> – uwaga SA) kupował od nas te nieruchomości za gotówkę, ale po cenach znacznie zaniżonych w stosunku do cen rynkowych (…)” </em>[k. 285-286 TO <span class="anon-block">P. B.</span>]. Zauważyć bowiem trzeba, że w tym wypadku o zakwalifikowaniu odnośnego czynu jako mienia znacznej wartości w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> przesądziła cena nabycia a nie wartość nieruchomości wskazana w analizach <span class="anon-block">M. W.</span>.</p> <p>Bezspornym było, że wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> stanowiły również podstawę ustaleń Sądu Okręgowego w przedmiocie winy i sprawstwa <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">P. N. (1)</span> </strong>, wedle których tenże, jako bliski współpracownik <span class="anon-block">S. R. (1)</span> i <span class="anon-block">K. K. (12)</span> - wiedząc w jaki sposób doszło do przejęcia nieruchomości przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> - odkupił od niego dwie nieruchomości uzyskane w wyniku oszustwa na szkodę małżonków <span class="anon-block">S.</span> i na szkodę <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>, a następnie sprzedał je z zyskiem.</p> <p>O kryteriach oceny tego dowodu jako pomówienia była już mowa powyżej. W tym miejscu należy jedynie zauważyć, że pomawiająca relacja <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w tej części – od momentu, w którym zdecydował się on na współpracę z organami ścigania - była stała i nie nosiła znamion obciążania oskarżonego <span class="anon-block">P. N. (1)</span> ponad miarę, a apelujący zakwestionował ją w sposób typowo polemiczny, podważając odnośne wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> - de facto z punktu widzenia kryteriów motywacyjnych. Wprawdzie apelujący dostrzegł, że dowód z pomówienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> został istotnie wzmocniony zeznaniami świadka <span class="anon-block">P. K. (3)</span>, którym nie odmówił spójności i logiki przekazu, ale usiłował go podważyć poprzez brak ich dalszej weryfikacji w drodze zawnioskowanych przezeń dowodów.</p> <p>Niespornym było, że podjęta przez apelującego w końcowej fazie procesu - bo tak należało ocenić jej zgłoszenie w piśmie z<span class="anon-block">(...)</span> roku, czyli po ośmiu latach procesu sądowego (k. 23 746), a następnie z<span class="anon-block">(...)</span> roku, tj. już po zamknięciu przewodu sądowego w I instancji (k. 24 935) - inicjatywa dowodowa nie została przez sąd a quo rozpatrzona zgodnie z oczekiwaniami apelującego (vide k. 24 282 - 24 283, k. 24 964 - 24 965). Z takim ryzykiem skarżący musiał się jednak liczyć, mając na uwadze przebieg całego procesu i jego długotrwałość. Bez wątpienia celem zgłoszonej przez obronę inicjatywy dowodowej była m.in. weryfikacja zeznań świadka <span class="anon-block">K.</span>, co podważało zastosowane przez Sąd orzekający podstawy jej oddalenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 2;art. 170 § 1 pkt. 3)">art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k.</a> Jednakże skarżący nie wykazał, że nieprzeprowadzenie wnioskodawcach dowodów mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, co jest warunkiem skuteczności tego zarzutu o charakterze względnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a>).</p> <p>W tym miejscu przypomnieć należy, iż zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a> dowody przeprowadza się na wniosek stron albo z urzędu, co jest wyrazem zasady kontradyktoryjności w procesie karnym i realizacją prawa do obrony w sensie materialnym, której granice zakreślił ustawodawca, m.in. szczegółowo regulując podstawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 2)">art. 170 § 1 i 2 k.p.k.</a>) oraz tryb oddalania wniosków dowodowych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 3)">art. 170 § 3 k.p.k.</a>), podlegających ścisłej wykładni z uwagi na ich gwarancyjny charakter. Z drugiej strony oczywistym jest, że wnioski dowodowe muszą być powiązane z okolicznościami, które mają być udowodnione lub prowadzić do wykrycia właściwego dowodu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 169;art. 169 § 1;art. 169 § 2)">art. 169 § 1 i 2 k.p.k.</a>), muszą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, być dopuszczalne, dać się przeprowadzić i nadawać się do wykazania danej okoliczności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1)">art. 170 § 1 k.p.k.</a>) (<em> <!-- -->por. postanowienie SN z 2006.05.05, III KK 351/05, LEX nr 182994). </em> </p> <p>Odnosząc powyższe uwagi do realiów rozpatrywanego przypadku, stwierdzić wypada, że apelacja skarżącego, mimo pewnych racji, nie zdołała skutecznie poddać w wątpliwość trafność ocen Sądu I instancji i wyprowadzonych z nich wniosków co do kwestionowanych w środku odwoławczym dowodów osobowych. Wprawdzie przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 169;art. 169 § 2)">art. 169 § 2 k.p.k.</a> przewiduje, że wniosek dowodowy może zmierzać do wykrycia lub oceny właściwego dowodu, jednakże nie można dopuszczać dowodów w oderwaniu od faktycznych realiów rozpoznawanej sprawy. Sąd nie jest wszak zobowiązany do przeprowadzenia wszystkich zgłoszonych przez strony dowodów. W szczególności dowody nie mogą być przeprowadzany niejako "na wszelki wypadek", dla sprawdzenia, czy za ich pomocą da się wyprowadzić kolejną wersję zdarzenia <em> <!-- -->(por. wyrok SN z 2015.11.20, <span class="anon-block"> (...)</span> 70/15, LEX nr 1941904; wyrok SN z 2015.08.20, <span class="anon-block"> (...)</span> 44/15, LEX nr 1771721; postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2013 r., III KK 42/13, LEX nr 1331333 i z dnia 31 maja 2016 r., III KK 173/16, LEX nr 2057624).</em> </p> <p>Mając powyższe na względzie zauważyć trzeba, że fakt skonfliktowania świadka <span class="anon-block">K.</span> z oskarżonym <span class="anon-block">N.</span> został bezspornie w toku przewodu sądowego dowiedziony, a jego istnienie znajdowało się w polu widzenia Sądu Okręgowego, który dał temu wyraz w ocenie dowodów (vide k. 568-569 uzasadnienia SO). Wnioski zaś, które z tej oceny wyprowadził nie zostały przez apelującego podważone z punktu widzenia zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. Czyniło to z tak zaprezentowanych zarzutów w istocie polemikę z wynikami dokonanej przez Sąd meriti oceny dowodów i poczynionymi na jej podstawie ustaleniami.</p> <p>Faktem jest, że Sąd Okręgowy oddalił również wnioski dowodowe z zeznań świadków zgłoszonych przez obronę na okoliczność cen transakcyjnych nieruchomości, których paserstwo zarzucono oskarżonemu <span class="anon-block">N.</span>, celem weryfikacji ich oszacowania dokonanego w <span class="anon-block"> (...)</span> przez biegłego <span class="anon-block">M. W. (1)</span>. Wprawdzie zgodzić należało się z Sądem meriti, że dowody z zeznań świadków – nabywców przedmiotowych nieruchomości od oskarżonego - były nieprzydatne do ustalenia wartości rynkowej spornych gruntów w dacie postawionych oskarżonemu zarzutów, aczkolwiek sam był w tej mierze niekonsekwentny i oceniając przydatność procesową opinii biegłego <span class="anon-block">W.</span> wspierał się dowodami z zeznań pokrzywdzonych, a w jednym przypadku (vide zarzut oszustwa na szkodę <span class="anon-block">M. D.</span>) wręcz był to jedyny dowód.</p> <p>Jakkolwiek sama rozbieżność cen transakcyjnych przedmiotowych nieruchomości wynikająca już tylko z treści dokumentów ujawnionych w toku przewodu sądowego winna była skłonić Sąd orzekający do bardziej wnikliwej weryfikacji tej kwestii z urzędu – tyle, że nie przy pomocy zeznań świadków, ale w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 201)">art. 201 k.p.k.</a>, skoro już w śledztwie zostało przesądzone, że ustalenie wartości rynkowej nieruchomości stanowiących przedmiot postępowania wymagało wiadomości specjalnych, co uszło uwadze także apelującego.</p> <p>Zgodzić należało się z apelującym obrońcą - adw. <span class="anon-block">A. T. (2)</span> co do słabości pisemnych motywów skarżonego wyroku, zwłaszcza w zakresie działania „wspólnie i w porozumieniu” czy jej szczególnej postaci, jaką stanowiła zorganizowana grupa przestępcza będąca przedmiotem niniejszego postępowania w odniesieniu do <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">S. K. (1)</span> </strong>. Nie sposób jednak uznać, że te ustalenia, które zostały poczynione przez sąd a quo zostały oderwane od treści dowodów, a de facto, że z nich nie wynikały. Nie wszystkie bowiem ustalenia muszą wprost wynikać z konkretnych dowodów, ale można o nich wnioskować na zasadzie nieodpartej logiki faktów. Natomiast inną kwestią jest brak ustaleń w relewantnym zakresie.</p> <p>I tak, o udziale oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej Sąd Okręgowy wnioskował - jak należy logicznie mniemać - przez pryzmat uczestnictwa <span class="anon-block">S. K. (1)</span> w popełnieniu zarzuconych mu przestępstw oszustwa na szkodę <span class="anon-block">J. P. (1)</span>, <span class="anon-block">P. M.</span> i <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, których sposób realizacji miał odzwierciedlać schemat działania grupy mającej na celu popełnianie przestępstw polegających za przejmowaniu nieruchomości pokrzywdzonych za pomocą wprowadzenia ich w błąd lub wyzyskania ich niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranych czynności, a do której mieli należeć pozostali współdziałający z oskarżonym, tj. <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. B. (1)</span>. Nie tylko bowiem schemat popełnienia poszczególnych, zarzuconych oskarżonemu czynów był tożsamy, jak w innych ustalonych przez Sąd meriti przypadkach, ale i rola poszczególnych osób – naturalnie przy założeniu zmienności składu grupy i zmiennych konfiguracji osobowych w jakich jej członkowie mieli dopuszczać się poszczególnych czynów – samo bowiem ich zaistnienie nie było kwestionowane przez apelującego.</p> <p>Na tle poszczególnych czynów uwidoczniała się stała rola współdziałających – <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, jako osoby m.in. współfinansującą poszczególne pożyczki, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, jako osób wyznaczonych do kontaktów z pokrzywdzonymi, prowadzących negocjacje, odbierających odsetki i raty pożyczek od pokrzywdzonych, także współfinansujących poszczególne pożyczki, podobnie jak <span class="anon-block">S. R. (1)</span> i <span class="anon-block">M. B. (1)</span> (z poczynionymi we wcześniejszej fazie wywodów zastrzeżeniami co do udziału wskazanych osób w poszczególnych czynach), czy <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, jako zaufanego notariusza sporządzającego akty notarialne, których powiązania funkcjonalne (ustalone przez sąd a quo na tle całokształtu czynów objętych postępowaniem a nie tylko zarzutów postawionych <span class="anon-block">S. K.</span>) miały zostać obliczone na podejmowanie w sposób stały oszukańczego procederu, wymagającego znacznych nakładów finansowych, jak i wysiłku organizacyjnego wielu osób.</p> <p>Obszernych wywodów Sądu meriti co do zorganizowanej grupy przestępczej, której istnienia apelujący de facto nie kwestionował (vide: k. 575-587uzasadnienia SO) nie mógł dezawuować w całości fakt ich generalnego charakteru – można bowiem zdekodować tok rozumowania sądu meriti co do udziału <span class="anon-block">S. K. (1)</span> w opisywanej grupie, jako osoby przystępującej do aktów notarialnych w charakterze figuranta za niewielkim wynagrodzeniem. Nie sposób przy tym było oczekiwać od Sądu meriti przywołania konkretnych dowodów, tj. depozycji procesowych <span class="anon-block">P. B. (1)</span> tudzież <span class="anon-block">M. P. (1)</span> – w części uznanej za wiarygodną - które wprost wskazywałyby na przystąpienie <span class="anon-block">S. K. (1)</span> do zorganizowanej struktury przestępczej i jego zamiar bycia jej uczestnikiem, skoro takowych nie było. Pojęcie zorganizowanej grupy przestępczej jest terminem prawnym i o jej istnieniu decyduje sąd na podstawie całokształtu okoliczności sprawy. Rozstrzygająca jest natomiast świadomość i akceptacja sposobu oraz mechanizmu funkcjonowania zorganizowanej grupy przestępczej realizowana przez poszczególnych jej członków, wykonujących choćby pojedyncze zadania, ale będące środkiem do osiągnięcia założonego przez grupę celu. Oskarżony nie musiał więc znać wszystkich członków zorganizowanej grupy przestępczej i być zaangażowanym we wszystkie jej przedsięwzięcia, wystarczająca była jego świadomość uczestniczenia w działaniach wymagających zaangażowania większej grupy osób, wykonujących poszczególne czynności, zmierzające do realizacji podstawowych celów grupy, obliczonych na maksymalizację przestępczych zysków, dla których uzyskania grupa powstała i funkcjonowała. Dlatego też udział oskarżonego w charakterze figuranta w popełnieniu trzech zaledwie czynów o znamionach oszustwa czy wykonywanie poleceń innych współdziałających, uznanych przez Sąd Okręgowy za członków grupy przestępczej o charakterze zorganizowanym (<span class="anon-block">M. P. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>) nie przekreślał od razu sprawstwa oskarżonego w analizowanym aspekcie. Mimo lakoniczności wywodów Sądu meriti w relewantnym zakresie można z nich byłoby wydedukować, że oskarżonego <span class="anon-block">K.</span> mogła łączyć z innymi wspólna chęć popełnienia przestępstw, jak i gotowość do takich działań na rzecz grupy, które mogły ułatwić popełnienie przestępstwa. Rację miał jednak apelujący obrońca, odwołując się do trafnych przykładów z orzecznictwa sądów powszechnych, że w każdej sytuacji, gdy przedmiotem zarzutu jest przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a>, obowiązkiem sądu było rozważenie, w oparciu o konkretne dowody czy popełnione przez oskarżonego przestępstwo zostało zrealizowane w ramach zwykłego współsprawstwa, czy zorganizowanej grupy przestępczej, czy każdy ze współdziałających był jej członkiem, czy też jego zachowanie miało jedynie charakter współdziałania z grupą. Aby danej osobie przypisać czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> niezbędne jest wykazanie, że osoba taka miała świadomość istnienia grupy przestępczej i zamiar działania w jej ramach, że została zaakceptowana co najmniej przez osoby, które mogły decydować o jej składzie osobowym <em> <!-- -->(por. wyrok SA w Katowicach z dnia 27.10.<span class="anon-block">(...)</span> roku, sygn. II AKa 123/10- LEX nr 686851).</em> Skoro występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> można popełnić tylko umyślnie, to świadomość istnienia takiej grupy jest niezbędnym warunkiem przypisania udziału w niej. Nie można należeć do zorganizowanej grupy przestępczej, nie wiedząc, że taka grupa istnieje. Nie wystarczy, że istnienie grupy i współdziałania z nią sprawca mógł i powinien się domyślać, bo powinność domyślania się jest znamieniem nieumyślności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 9;art. 9 § 2)">art. 9 § 2 k.k.</a>), zatem nie spełnia znamienia umyślności występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> (<em> <!-- -->por. wyrok SA w Katowicach z dnia 24.03.2011r., sygn. II AKa 468/10- LEX nr 1001371). </em>Rozważań takowych Sąd Okręgowy jednak nie przeprowadził co do oskarżonego <span class="anon-block">S. K. (1)</span>, de facto przypisując mu udział w zorganizowanej grupie przestępczej, i to w zamiarze bezpośrednim, w sposób arbitralny.</p> <p>Za to, wbrew twierdzeniom apelującego, <span class="anon-block">S. K. (1)</span> nie musiał osobiście realizować znamion wykonawczych żadnego z zarzuconych mu oszustw – tj. ani osobiście powoływać się na działanie w imieniu firmy pożyczkowej wobec pożyczkobiorców, ani wprowadzać w błąd pokrzywdzonych/wykorzystywać ich niezdolność do należytego pojmowania przedsiębranego działania, ani finansować poszczególnych pożyczek czy uczestniczyć w podziale zysków z przejętych nieruchomości w większym zakresie. Działanie „wspólnie i w porozumieniu” ma miejsce zarówno wówczas, gdy każda ze współdziałających osób realizuje znamiona czynu zabronionego, jak i wówczas, gdy dokonują przestępstwa według uzgodnionego podziału ról, ale wykonywana przez każdego z nich czynność ma <strong> <!-- -->istotne</strong> znaczenie dla popełnienia <em> <!-- -->czynu (vide: wyrok SN z dn. 19.06. 1978 r., OSNKW 1978, poz. 110). </em>Bycie osobą przystępującą do aktów notarialnych o skutkach obligacyjnych dla pokrzywdzonych jako figurant (vide czyny na szkodę <span class="anon-block">J. P. (1)</span> oraz <span class="anon-block">P. M.</span>) z pewnością miało istotne znaczenie, natomiast sama wypłata pożyczki pokrzywdzonemu <span class="anon-block">R. D. (1)</span> (na polecenie <span class="anon-block">S. R.</span>), czy towarzyszenie <span class="anon-block">S. R. (1)</span> przy ustalaniu warunków pożyczki i zawieraniu aktu notarialnego z pokrzywdzonym nie wykluczała innej formy sprawczego współdziałania, tj. pomocnictwa, czego Sąd Okręgowy również nie rozważał, a co trafnie wytknął mu apelujący.</p> <p>Na koniec podkreślić wypada, że ewentualny zwrot akt sprawy Sądowi I instancji celem uzupełnienia ww. braków pisemnego uzasadnienia w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 449 a;art. 449 a § 1)">art. 449a § 1 k.p.k.</a> był bezprzedmiotowy wobec kardynalnego braku jakim dotknięte zostało całe postępowanie, a mianowicie braku prawidłowego ustalenia wartości przedmiotów czynności wykonawczych. W tym zakresie postępowanie Sądu Okręgowego było nierzetelne, co znacząco zdeterminowało wynik procesu w stadium odwoławczym, o czym była mowa szczegółowo na wstępie.</p> <p>Podobnymi mankamentami dotknięty został zaskarżony wyrok w części dotyczącej <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">R. M. (1)</span>. </strong>Ustalenia Sądu Okręgowego w tej części stanowiły de facto powielenie aktu oskarżenia bazującego na wyjaśnieniach współoskarżonego - <span class="anon-block">P. B. (1)</span>. Jakkolwiek pomawiający charakter tychże nie mógł ich deprecjonować w całości - analogicznie, jak okoliczność uprzedniej karalności <span class="anon-block">P. B. (1)</span> za składanie fałszywych zeznań, wbrew polemicznemu stanowisku apelującego obrońcy oskarżonego - to jednak składane przezeń depozycje winny stanowić przedmiot wnikliwej oceny z punktu widzenia zasad wiedzy i doświadczenia życiowego oraz konfrontacji z całokształtem okoliczności ujawnionych w toku rozprawy. I w tym względzie rację miał apelujący, że Sąd Okręgowy bezkrytycznie podszedł do wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie bacząc na ich wewnętrzne rozbieżności czy zgodność z resztą dowodów, na których się oparł, naruszając zasadę niesprzeczności. Jakkolwiek bowiem <span class="anon-block">P. B. (1)</span> był konsekwentny co do tego, że <span class="anon-block">R. M. (2)</span> w ramach swoich obowiązków służbowych w Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu w zamian za przygotowanie opinii o nieskorzystaniu z prawa pierwokupu nieruchomości rolnych stanowiących przedmiot niniejszego postępowania oraz za przyspieszenie terminu wydania takiego oświadczenia, miał żądać i przyjmować od niego, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> tudzież <span class="anon-block">D. G. (1)</span> korzyści majątkowych w wysokości 1.000 zł oraz 2% wartości nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży, a niezależnie od tego podjąć się pośrednictwa w załatwieniu tego rodzaju sprawy w Oddziale Terenowym Agencji w <span class="anon-block">O.</span> także w zamian za korzyść majątkową (vide np. k. 219-220, k. 406 TO <span class="anon-block">P. B.</span>), to nie konfrontował tych wyjaśnień, choćby z treścią odnośnych aktów notarialnych.</p> <p>Ich zestawienie prowadziło zaś do wniosku, że podawane przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> kwoty korzyści majątkowych (vide np. k. 248) nie korespondowały z wartościami nieruchomości ujętymi w odnośnych aktach notarialnych. Dla przykładu 2% od wartości nieruchomości położonej w <span class="anon-block">J.</span> ujętej w akcie notarialnym z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. nr A. 25.<span class="anon-block"> (...)</span> umowy sprzedaży pod warunkiem, zawartej z <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">P.</span> (zarzut CCLXXVI), powiększonej o kwotę 1.000 zł dawało sumę 2.440 zł, a nie 3.500 zł (72.000 zł x 2% + 1.000 zł). Podobnie było w przypadku nieruchomości położonej w <span class="anon-block">D.</span> (zarzut CCLXXIX), objętej aktem notarialnym warunkowej umowy sprzedaży nr A <span class="anon-block"> (...)</span>, zawartej przez <span class="anon-block">G. S.</span> (120.000 zł x 2% +1.000 zł, co dawało kwotę 3.400 zł a nie 6.000 zł wskazywaną przez <span class="anon-block">P. B.</span> – vide k. 36 TO <span class="anon-block">R. M.</span>). Nie sposób było także zweryfikować kwoty łapówki mającej być udzieloną oskarżonemu <span class="anon-block">M.</span> za nieruchomość w <span class="anon-block">K.</span> (zarzut CCLXXXI). Sąd Okręgowy przeszedł także milcząco nad rozbieżnościami w samej relacji procesowej <span class="anon-block">P. B. (1)</span> odnośnie wysokości i częstotliwości udzielanych korzyści majątkowych (od 6-7 razy po 2-3 tys. złotych i to niezależnie od <span class="anon-block">D. G.</span> i <span class="anon-block">H. B.</span>, do co najmniej 10 razy po 2-5 tys. złotych niezależnie od kwoty 16.000 zł mającej być uiszczoną z tytułu warunkowej umowy sprzedaży nieruchomości położonej w <span class="anon-block">K.</span> – vide k. 244, k. 315, k. 635 TO <span class="anon-block">P. B.</span>, k. 34 TO <span class="anon-block">R. M.</span> oraz wyjaśnienia złożone przez <span class="anon-block">P. B.</span> w toku przewodu sądowego). Bezrefleksyjnie Sąd orzekający potraktował także tę część wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, wedle których ten nie był w stanie podać kwoty jaką ostatecznie otrzymał <span class="anon-block">R. M. (4)</span> <em> <!-- -->„(…) i czy w ogóle dostał, bo nie byłem przy wszystkich rozmowach”</em> (dot. nieruchomości R. i <span class="anon-block">I. K.</span> - k. 9630).</p> <p>Powyższe potwierdzało nie tylko zarzut dowolności ocen Sądu Okręgowego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>), ale także bezkrytyczne powielenie ocen i założeń prowadzącego śledztwo prokuratora oraz inkorporowanie tychże do treści wyroku. To zaś oznaczało brak rzetelnej weryfikacji dowodów zaoferowanych przez oskarżenie i naruszenie zasady obiektywizmu przy formułowaniu wniosków odnośnie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie postawionych mu zarzutów.</p> <p>Lakoniczne były także wywody Sądu Okręgowego na temat udziału oskarżonego <span class="anon-block">M.</span> w zorganizowanej grupie przestępczej - w tym zakresie aktualność zachowują rozważania poczynione wyżej odnośnie udziału w tej samej grupie oskarżonego <span class="anon-block">S. K. (1)</span>. Wywody te mogły być nawet mylące – z jednej strony Sąd meriti traktował oskarżonego jako członka grupy a z drugiej jak osobę mającą jedynie z nią kontakt (vide k. 548-549 uzasadnienia SO). Niewątpliwie sama wiedza na temat sposobu przejmowania nieruchomości rolnych, co do których Skarbowi Państwa przysługiwało prawo pierwokupu wydawała się być niewystarczającą – taką wiedzą miał dysponować również np. oskarżony <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, który jednak nie został oskarżony o udział w zorganizowanej grupie przestępczej, choć skupował nieruchomości mające być przejętymi w ramach inkryminowanego procederu.</p> <p>Sąd Okręgowy w istocie nie rozważył czy przypisane oskarżonemu czyny o charakterze korupcji urzędniczej zrealizowane zostały w warunkach zorganizowanej grupy czy też jego zachowanie miało jedynie charakter współdziałania z grupą. Zaważyć bowiem należało, że zorganizowana grupa, wedle ustaleń Sądu Okręgowego, miała istnieć już znacznie wcześniej (od <span class="anon-block">(...)</span> roku) i trwać dłużej aniżeli sam przypisany oskarżonemu w niej udział (do <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> roku). Z kolei przedmiotem jej działalności od samego początku miało być nie łapownictwo czy płatna protekcja a przejmowanie nieruchomości, w tym rolnych, co do których Skarbowi Państwa przysługiwało prawo pierwokupu. Jak wynikało zaś z wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, kupowanie sobie przychylności <span class="anon-block">R. M. (4)</span> miało na celu nie tyle nieskorzystanie z prawa pierwokupu przez Agencję – gdyż ta czyniła to incydentalnie - co przyspieszenie jej działania w poszczególnych wypadkach. De facto więc przypisane oskarżonemu zachowania o znamionach sprzedajności i płatnej protekcji pozwalały na szybszą konsumpcję korzyści majątkowych, ale nie warunkowały ich uzyskania.</p> <p>Zgodzić należało się co do zasady z apelującym obrońcą <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. W. (1)</span>,</strong> że również w zakresie dotyczącym tego oskarżonego wyrok Sądu Okręgowego został wydany z obrazą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7, 410</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> w stopniu mogącym mieć wpływ na jego treść.</p> <p>Niewątpliwie bowiem zarzut, iż ocena wiarygodności i wartości dowodowej poszczególnych dowodów była wybiórcza i arbitralna, a ogólnikowość pisemnych motywów wyroku nie pozwalała na pełne odtworzenie toku rozumowania Sądu orzekającego w stopniu utrudniającym rzeczową z nim polemikę skarżącemu, a zarazem kontrolę odwoławczą znalazł swoje potwierdzenie.</p> <p>Jakkolwiek atakowanie jednego z głównych dowodów, na których oparto zaskarżony wyrok w postaci pomawiających m.in. <span class="anon-block">D. W. (1)</span> wyjaśnień współoskarżonego - <span class="anon-block">P. B. (1)</span> od strony kryteriów motywacyjnych, tj. powodów podjęcia współpracy z organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości, cech osobowościowych (zdolności manipulacyjnych, przyjęcia pieniędzy od współoskarżonych za obietnicę zmiany wyjaśnień), kontaktowania się ze świadkami w toku procesu sądowego, uprzedniej karalności za fałszywe zeznania, czy ewentualnych mankamentów psychicznych (uzależnienia od alkoholu) miało charakter polemiczny, albowiem okoliczności te znajdowały się w polu widzenia Sądu Okręgowego, który ocenił je w sposób swobodny, o tyle krytyka oceny wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w warstwie merytorycznej była już po części zasadna.</p> <p> <span class="anon-block">N.</span> przypomnieć wypada, że zgodnie z wyżej zaprezentowanym stanowiskiem sądu odwoławczego kryteria oceny tego dowodu pozostawały jednakie, jak w przypadku innych dowodów, a jej ramy wytyczał <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> To zaś oznaczało, że dowód ten mógł być co do zasady przedmiotem ustaleń w przedmiocie sprawstwa zarówno pomawiającego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, jak i osób przezeń pomawianych, czyli co do zasady także <span class="anon-block">D. W. (1)</span> (tzw. pomówienie złożone).</p> <p>I tak zgodzić należało się z apelującym, że wbrew stanowisku Sądu orzekającego relacja <span class="anon-block">P. B. (1)</span> składana w toku wieloletniego procesu sądowego nie była spójna ani niezmienna od momentu decyzji o współpracy z organami ścigania, co wykazali już apelujący innych oskarżonych w procesie. Po drugie, wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie tylko ewoluowały w czasie, ale także w części miały charakter jego własnych sądów, ocen i przypuszczeń, co nie zostało także przez Sąd orzekający uwzględnione. Przykładowo, <span class="anon-block">P. B. (1)</span> stwierdził m.in.: „<em> <!-- -->Wydaje mi się, że środki na zakup mieszkania <span class="anon-block">K.</span> wyłożył <span class="anon-block">D.</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> nie miał większych środków”</em> (k. 8696), a po odczytaniu wyjaśnień ze śledztwa na temat <span class="anon-block">R. K. (1)</span> - zgodził się z <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, że nie powinien wypowiadać się na temat tego przy czym nie był i w czym nie uczestniczył. Przyznał też, że <span class="anon-block">D. W. (1)</span> znał słabo - przez jego brata <span class="anon-block">J.</span> (k. 9635 - k. 9636). W przypadku pożyczki dla <span class="anon-block">A. S. (2)</span> wyjaśnił w toku rozprawy, że nie uczestniczył w negocjacjach z pokrzywdzonym i <span class="anon-block">J. W. (1)</span> odnośnie rozliczeń finansowych pomiędzy nimi (k. 8571) oraz, że pieniądze na pożyczkę dla pokrzywdzonego „<em> <!-- -->mógł”</em> wyłożyć <span class="anon-block">D. W. (1)</span> (k. 8572). W przypadku pożyczki dla <span class="anon-block">J. C. (1)</span> <span class="anon-block">P. B. (1)</span> stwierdził zaś, <em> <!-- -->iż „To są bracia (<span class="anon-block">J. W.</span> i <span class="anon-block">D. W.</span> – uwaga SA) i nie wiem czyje w danym momencie były pieniądze, które oni wykładali”</em> (k. 8528) i dalej – <em> <!-- -->„(…) nie pamiętam czy <span class="anon-block">D. W. (1)</span> miał w ogóle kontakt osobisty z <span class="anon-block">C.</span>”</em> (k. 8529). Odnośnie <span class="anon-block">G. Ś. (1)</span> <span class="anon-block">P. B. (1)</span> wyjaśnił z kolei, że ta została oszukana przez <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i że <em> <!-- -->„Nie potrafię podać szczegółów dot. rozliczeń pomiędzy <span class="anon-block">G. Ś.</span> a <span class="anon-block">D. G. (1)</span> co do tej umowy, jak i spłaty zadłużenia”</em> (k. 8534-35) i dalej - <em> <!-- -->„Między <span class="anon-block">J. C. (1)</span>, mną, <span class="anon-block">J. W. (1)</span> i <span class="anon-block">K. K. (13)</span> i <span class="anon-block">G. Ś. (1)</span> wytworzył się konflikt, jeżeli chodzi o to mieszkanie (…)” </em>(k. 8536), w świetle których wątpliwie i niejasno rysował się udział <span class="anon-block">D. W. (1)</span> w poszczególnych czynach.</p> <p>Podobna sytuacja dotyczyła transakcji zawieranych z <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>, w przypadku którego Sąd orzekający oparł się de facto na treści dokumentów oraz wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> stanowiących w znacznej mierze interpretację zdarzeń, w których nie brał on udziału. Dodatkowo Sąd orzekający nie pochylił się nad konstrukcją prawną zarzutów, a zwłaszcza nad tym czy zachowaniami opisanymi w zarzucie nr CCL można wypełnić znamiona usiłowania oszustwa i czy ich przedmiotem nie były nieistniejące wierzytelności, co świadczyło o tym, że Sąd Okręgowy nie weryfikował rzetelnie treści zarzutów postawionych oskarżonemu, i to niezależnie od kwestii oddalenia złożonych w toku procesu przez obronę wniosków dowodowych.</p> <p>Jakkolwiek Sąd Okręgowy utrzymywał, że wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> traktował z ostrożnością i uczynił podstawą faktyczną wyroku w zakresie potwierdzonym, choćby w części innymi dowodami, to założenia tego nie zrealizował w pełni, w tym w zakresie dotyczącym zarzutów <span class="anon-block">D. W. (1)</span>.</p> <p>I tak wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> jedynie w części korespondowały z zeznaniami pokrzywdzonego <span class="anon-block">D. J. (2)</span>. <span class="anon-block">P. B. (1)</span> wyjaśnił bowiem, że tenże najpierw chciał pożyczyć pieniądze, a potem sprzedać mieszkanie i wedle jego oceny nie był pokrzywdzonym, przy czym jego wiedza pochodziła częściowo ze słuchu – od <span class="anon-block">S. S. (5)</span> - ojczyma jego partnerki i beneficjenta pożyczki w wysokości jakoby 200.000 zł, tj. przewyższającej ustaloną w postępowaniu wartość mieszkania (k. 8512-8514).</p> <p>Pomimo, że Sąd Okręgowy dał wiarę wyjaśnieniom <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">S. S. (5)</span> jedynie w zakresie w jakim te korespondowały z zeznaniami pokrzywdzonego, to tych ostatnich nie konfrontował z całokształtem okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, w tym z treścią zaświadczenia <span class="anon-block"> (...)</span>, wedle którego <span class="anon-block">D. J. (2)</span> zgłosił zamiar zbycia prawa do lokalu spółdzielczego i że w wypadku dokonania sprzedaży prawa do lokalu nabywca – <span class="anon-block">D. W. (1)</span> zostanie przyjęty w poczet członków spółdzielni zgodnie z jej statutem (vide k. 72 TT nr 72). Wprawdzie pokrzywdzony zeznał, że notariusz (niebędący oskarżonym w sprawie) nie czytał nawet istotnych fragmentów aktu notarialnego (o sprzedaży i pełnomocnictwie) oraz nie wyjaśnił mu jego konsekwencji prawnych, to Sąd Okręgowy najwyraźniej nie dał temu wiary skoro nie poczynił na tej podstawie żadnych ustaleń faktycznych, a odnośne zeznania pokrzywdzonego milcząco pominął. Wręcz przyjął, że notariusz odczytał cały akt notarialny i wydał mu jego odpis, tyle że ów go samodzielnie nie przeczytał. Z drugiej strony dał w pełni wiarę zeznaniom pokrzywdzonego, w tym co do tego, że nie miał on świadomości, że przed notariuszem zawarł przedwstępną umowę sprzedaży własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego z <span class="anon-block">D. W. (1)</span> i udzielił mu pełnomocnictwa do zawarcia umowy przyrzeczonej.</p> <p>W tym zakresie ocena i wybór dowodów (okoliczności), na których oparł się Sąd Okręgowy jawiły się więc jako arbitralne. Z drugiej strony, wbrew twierdzeniom skarżącego, sam fakt, że niektórzy pokrzywdzeni mogli czuć się wykorzystani przez jeszcze inne osoby nie wykluczał sprawstwa <span class="anon-block">D. W. (1)</span> (np. <span class="anon-block">I. K. (1)</span> przez <span class="anon-block">R. K. (1)</span> czy <span class="anon-block">D. J. (2)</span> przez <span class="anon-block">S. S. (5)</span> oraz <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span> przez <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">M. S. (6)</span>).</p> <p>Biorąc pod uwagę powyższe, jak również nacechowane dużym ładunkiem emocjonalnym wypowiedzi Sądu Okręgowego na temat <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i pokrzywdzonych, zgodzić należało się ze skarżącym, iż Sąd I instancji nie dokonał w pełni obiektywnej, całościowej a zatem i swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, i to niezależnie od jego kompletności.</p> <p>Wady pisemnych motywów zaskarżonego wyroku skutkowały obrazą norm <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art<strong> <!-- -->. 7 i 410 k.p.k.</strong> </a> <strong> <!-- --> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> </strong> także w przypadku <strong> <!-- -->oskarżonej <span class="anon-block">I. A.</span>. </strong>Rację miał bowiem apelujący obrońca oskarżonej, że lakoniczne i uogólnione uzasadnienie w zakresie czynów zarzuconych oskarżonej prowadziło do ustaleń generalizujących, nieodnoszących się do oskarżonej i jej sytuacji procesowej. Przykładem takiego postąpienia było np. przyjęcie, że czynności notarialne dokonywane były pod presją czasu, pod koniec dnia pracy kancelarii celem uzasadnienia pośpiechu (vide k. 594 uzasadnienia SO), co przeczyło zeznaniom świadków, w tym pokrzywdzonych czy wyjaśnieniom <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, którzy nie wskazywali na taką okoliczność w odniesieniu do oskarżonej.</p> <p>Teza o arbitralnej, dowolnej ocenie dowodów, w tym wyjaśnień oskarżonej, znajdowała swoje potwierdzenie także w wybiórczej ocenie tych dowodów, które Sąd Okręgowy co do zasady poczytał za wiarygodne i oparł na nich zaskarżony wyrok. I tak Sąd Okręgowy nie tylko odmówił wiary wyjaśnieniom współoskarżonych – <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, którzy utrzymywali, że notariusz <span class="anon-block">A.</span> zawsze wyraźnie i dokładnie odczytywała całą treść zawieranych przed nią aktów notarialnych, uznając je za obliczone na „wybielenie” odpowiadających w procesie prawników, ale także tę część wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, wedle których akty notarialne, przy których zawarciu był obecny zostały odczytane, a rejent pytała czy cena została zapłacona (vide np. k. 8.481, k. 8536 akt głównych), co odpowiadało treści wyjaśnień oskarżonej.</p> <p>Mało tego, wbrew zeznaniom, np. pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. C. (1)</span>, Sąd Okręgowy ustalił, że oskarżona odczytała akt notarialny fragmentarycznie, podczas gdy on sam zeznał: „<em> <!-- -->Notariusz przeczytał nam ją. Ja nie miałem żadnych zastrzeżeń co do treści aktu notarialnego</em> (k. 107 TT nr 56), co powtórzył dalej: <em> <!-- -->„Akt był czytany przez jakąś panią, przeczytała wszystko, zapytała mnie czy zgadzam się z treścią, a ja odpowiedziałem tak”</em> (k. 19.366) i <em> <!-- -->„(…) Przeczytała od pierwszej do ostatniej linijki i spytała czy ja się zgadzam, czy potwierdzam, powiedziałem, że tak</em>” (k. 19.367).</p> <p>Jakkolwiek zeznania pokrzywdzonych wskazywały, że nie zdawali oni sobie sprawy ze wszystkich konsekwencji prawnych przedsiębranych u oskarżonej <span class="anon-block">A.</span> czynności notarialnych - np. rzeczony wyżej <span class="anon-block">J. C. (1)</span> zeznał, iż nie miał świadomości <em> <!-- -->„(…) że <span class="anon-block">G.</span> może coś zrobić bez mojej aprobaty czy współpracy”</em> (vide 19.367) - co biorąc pod uwagę ich kondycję i położenie co do zasady nie budziło wątpliwości z punktu widzenia zasad wiedzy i doświadczenia życiowego - to teza o tendencyjnej ocenie dowodów znajdowała swoje potwierdzenie i w innych okolicznościach.</p> <p>Potwierdzeniem powyższego był nie tylko wspomniany wyżej fakt, iż świadek <span class="anon-block">C.</span>, choć nie pamiętał czy w akcie notarialnym objętym treścią odnośnego zarzutu była mowa o pełnomocnictwie - co Sąd Okręgowy zinterpretował zgodnie z tezą aktu oskarżenia, jako odczytanie aktu notarialnego fragmentarycznie (z pominięciem treści o pełnomocnictwie) - ale także mało krytyczna ocena wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>. Przykładowo, wyjaśniając na temat czynności notarialnych z udziałem <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">D. K.</span> <span class="anon-block">P. B. (1)</span> stwierdził, iż w czasie gdy oskarżona <span class="anon-block">A.</span> odczytywała akt pełnomocnictwa <span class="anon-block">D. K.</span> to <span class="anon-block">M. K. (1)</span> nie dość, że był pijany to jeszcze <em> <!-- --> „(…) mówił przy <span class="anon-block">I. A.</span>, że na akcie notarialnym jest wpisana kwota 180.000 a on otrzymał około 10.000 zł”</em>. <span class="anon-block">M. K. (1)</span> miał awanturować się przy notariuszce, że nie otrzymał żadnych pieniędzy a „<em> <!-- --> Protesty <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">I. A.</span> słyszała, ale w żaden sposób nie reagowała, nie podjęła z nim żadnej w tym temacie rozmowy</em>” (k. 305 TO <span class="anon-block">P. B.</span>). Tymczasem, opisany przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przebieg czynności notarialnej udzielenia przez <span class="anon-block">D. K.</span> zgody mężowi na sprzedaż ich wspólnego mieszkalnego i pełnomocnictwa do przeprowadzenia tej czynności powinien budzić wątpliwości, albowiem miał miejsce w dniu <span class="anon-block">(...)</span>r., zaś przedwstępna umowa sprzedaży przedmiotowego mieszkania za kwotę 180.000 zł została zawarta w formie aktu notarialnego w dniu<span class="anon-block">(...)</span> roku. Dopiero z tej umowy wynikało, że kwota 145.000 zł została już zapłacona gotówką, w tym 10.000 zł zostało przekazane tytułem zadatku, a 135.000 zł tytułem zaliczki, co zgodnie z zeznaniami <span class="anon-block">M. K. (1)</span> nie było prawdą. Jawiło się zatem pytanie, skąd <span class="anon-block">M. K. (1)</span> znał cenę wpisaną do aktu notarialnego już w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku.</p> <p>Wątpliwości odnośnie przebiegu tej czynności pogłębiały zeznania świadka <span class="anon-block">E. Z.</span> – opiekunki zajmującej się chorującą na <span class="anon-block"> SM (...)</span>. Jak zeznała świadek <em> <!-- -->„(…) pani <span class="anon-block">K.</span> była sprawna psychicznie, była zorientowana co do miejsca i czas. Rozmawiała ze mną na każdy temat, wypowiadała się logicznie”</em> (vide k. 106 TT nr 60). Tymczasem Sąd Okręgowy jej zeznania odrzucił, bazując na wyjaśnieniach <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, że <em> <!-- -->„z nią nie było żadnego kontaktu”, „nie była świadoma co się wokół niej dzieje” </em>(k. 305 TO <span class="anon-block">P. B.</span>), i że w ogóle miała problemy z wysławianiem się, wydawała dźwięki, ale nie można było nawiązać z nią rozmowy (vide k. 774 TO <span class="anon-block">P. B.</span>) - mimo, że i córka pokrzywdzonej - <span class="anon-block">A. S. (11)</span> w toku rozprawy zeznała, że matka podejmowała decyzje świadomie i jeżeli pełnomocnictwo było udzielone w latach 2007-2008 to wtedy była świadoma tego co podpisuje, jeśli wiedziała co podpisuje (k.19.352-19.353).</p> <p>Powyższe, jedynie sygnalnie powołane, przykłady wskazywały, że Sąd Okręgowy nierzetelnie ocenił dowody, pomijając okoliczności dla oskarżonej korzystne, wbrew zasadzie obiektywizmu.</p> <p>Rację miał także apelujący obrońca, że Sąd Okręgowy, przypisując oskarżonej pomocnictwo do oszustwa poprzez nieprzeprowadzenie czynności notarialnych w sposób przewidziany przepisami prawa, arbitralne przyjął, że ta „<em> <!-- -->musiała mieć świadomość”, iż w </em>ten sposób ułatwiła sprawcom dokonanie wyłudzenia mienia pokrzywdzonych. Pominął przy tym okoliczność, że oskarżona w żaden sposób nie była powiązana z zakładaną przez oskarżenie zorganizowaną grupą przestępczą, że przy każdym akcie notarialnym objętym treścią postawionych jej zarzutów stawały różne osoby oraz, że kontakty z osobami, które miały ją tworzyć utrzymywała świadek <span class="anon-block">K. J. (1)</span>. W tym zakresie Sąd orzekający w istocie popadł w wewnętrzną sprzeczność. Z jednej bowiem strony przyjął, iż przed notariuszem <span class="anon-block">I. A.</span> zawierane były umowy wówczas, gdy z powodów obiektywnych niemożliwe było dokonanie transakcji w kancelarii notariusza <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, a kontakt z tą notariusz zapewniony był przez pracownicę <span class="anon-block"> kancelarii (...)</span>, a z drugiej, iż rola tej ostatniej była zgoła inna, niż przyznawała jako świadek, dostrzegając, że ta zataiła, iż pośredniczyła w kontaktach pomiędzy <span class="anon-block">D. G. (1)</span> a notariuszem <span class="anon-block">I. A.</span> i pomagała aktywnie w ustalaniu treści aktów notarialnych zawieranych z pokrzywdzonymi, których projekty zresztą osobiście przygotowywała.</p> <p>Pominął także treść wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który jednoznacznie wskazywał, iż <em> <!-- -->„(…) w prawie każdym przypadku płaciliśmy więcej za czynności cywilno-prawne niż wskazywała taksa notarialna ze względu na elastyczność pani <span class="anon-block">K.</span>, która była szwagierką <span class="anon-block">G.</span> oraz samej pani notariusz, która w pilnych przypadkach znajdowała zawsze wolne terminy dla nas i przyjmowała nas spoza kolejnością (…). Wielokrotnie <span class="anon-block">G.</span> dzwonił do <span class="anon-block">K.</span> pytając o radę i polecając jej osoby, które będą przychodziły do kancelarii, prosząc o szczególne potraktowanie, za co oczywiście będzie stosowne wynagrodzenie”</em> (k. 292-293 TO <span class="anon-block">P. B.</span>), a nade wszystko to, że <em> <!-- -->„Osobą, z którą wszystko omawiano w kancelarii pani <span class="anon-block">A.</span> to była pani <span class="anon-block">K.</span> – siostra konkubiny <span class="anon-block">D. G. (1)</span>. Jak było coś omawiane z panią <span class="anon-block">K.</span>, np. jakieś ukryte pożyczki, to wtedy ona wychodziła na klatkę schodową i rozmawiał z nią <span class="anon-block">D. G.</span>, a nie było przy tych rozmowach pani <span class="anon-block">A.</span>”</em> (k. 8481).</p> <p>Okoliczności te gdyby zostały należycie uwzględnione i ocenione mogły niewątpliwie rzutować na treść wyroku, ich pominięcie czyniło więc ustalenia przyjęte za jego podstawę dowolnymi. Forsowana jednak przez apelującego teza o uniewinnieniu oskarżonej od popełnienia zarzuconych jej czynów jawiła się jako przedwczesna.</p> <p>Nie odnosząc się szerzej do reszty zarzutów z uwagi na kasatoryjny charakter wyroku w części dot. m.in. <span class="anon-block">I. A.</span> marginalnie zauważyć trzeba, że za działanie notariusza w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 4)">art. 115 § 4 k.k.</a>, może być uznane dążenie do uzyskania wynagrodzenia za sprzeczną z prawem czynność notarialną podjętą z naruszeniem nakazu odmowy jej dokonania, określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 (art. 81)">art. 81 ustawy Prawo o notariacie</a>.</p> <p>Nie jest również trafny pogląd, że notariusz nie może ponieść odpowiedzialności karnej za np. niepoinformowanie strony o skutkach zawartej umowy, w sytuacji gdy brak wyjaśnienia stronie konsekwencji prawnych zawieranej przez nią umowy był tak rażący, że prowadził do niezamierzonych przez stronę, szkodliwych dla niej i poważnych konsekwencji prawnych z uwagi na szczególną pozycję notariusza i aktów notarialnych w porządku prawnym. Czynności notarialne muszą zapewniać wszystkim ich uczestnikom bezpieczeństwo prawne.</p> <p>Ta ostania uwaga znajdowała pełne odniesienie do zarzutów apelacji <strong> <!-- --> obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">W. C. (1)</span> </strong>, gdzie wniosek skarżącego jakoby fakt, iż „zyski” z objętych skargą prokuratora aktów notarialnych nie różniły się wartościowo od zysków (taksy notarialnej) z innych aktów notarialnych – miał podważać motywację oskarżonego do popełnienia zarzuconych mu przestępstw. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5 § 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 (art. 89;art. 89 § 1)">art. 89 § 1 ustawy Prawo o notariacie</a>, notariusz pobiera wynagrodzenie za dokonaną czynność notarialną, określone na podstawie umowy ze stronami czynności. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia <span class="anon-block">(...)</span> (OSNC 2014, z. 10, poz. 101), notariusz jest przedsiębiorcą, a zatem naturalne jest także dążenie do osiągnięcia zysku. Należy jednak podkreślić, że pobierane przez notariusza wynagrodzenie nie jest jego „funkcją publiczną" i nie może być zaliczone do wykonywania władzy urzędniczej, bowiem notariusz pobiera je dla siebie, z tytułu prowadzonej przez siebie działalności <em> <!-- --> [vide <span class="anon-block">A. O.</span>: Wynagrodzenie notariusza jako działanie funkcjonariusza publicznego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, (w:) Odpowiedzialność karna notariusza, <span class="anon-block">A. O.</span> (red.): <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">(...)</span>, s. 201; <span class="anon-block">K. F.</span>: Odpowiedzialność karna notariusza w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego, (w:) Odpowiedzialność karna notariusza, <span class="anon-block">A. O.</span> (red.), <span class="anon-block">W.</span> 2010, s. 284]. </em> </p> <p>Poza tym skarżący niezasadnie identyfikował działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> z jej uzyskaniem, podczas gdy odpowiedzialność karną, na podstawie powołanych przepisów, poniesie także sprawca, który co prawda żadnej korzyści nie odniósł, ale takim właśnie celem się kierował. W związku z tym, za działanie notariusza w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 2)">art. 231 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 4)">art. 115 § 4 k.k.</a>, może być uznane dążenie do uzyskania wynagrodzenia za sprzeczną z prawem czynność notarialną, podjętą z naruszeniem nakazu odmowy jej dokonania, określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 (art. 81)">art. 81 ustawy Prawo o notariacie</a>. Za taką czynność z pewnością będzie uchodziło działanie na szkodę interesu prywatnego. W świetle postawionych oskarżonemu zarzutów takim zachowaniem miało być niedopełnienie przez niego jako notariusza obowiązków wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 (art. 80;art. 94)">art. 80 i 94 ustawy Prawo o notariacie</a> przy czynnościach notarialnych objętych treścią aktu oskarżenia, tj. nieudzielenie pokrzywdzonym niezbędnych wyjaśnień dotyczących dokonywanych czynności notarialnych, nie/odczytanie aktów notarialnych fragmentarycznie i nieupewnienie się, czy pokrzywdzeni dokładnie zrozumieli treść i znaczenie aktów, dla których czynności te powodowały skutki prawne oraz/lub niewydanie pokrzywdzonym odpisów aktów notarialnych.</p> <p>Zgodzić należało się z apelującym obrońcą, że Sąd Okręgowy nie poczynił w tym zakresie adekwatnych ustaleń faktycznych, tj. indywidualizujących każdy przypadek z osobna, mało tego Sąd Okręgowy częściowo popadł w sprzeczność pomiędzy treścią wyroku a poczynionymi ustaleniami, co czyniło je dowolnymi i narażało na krytykę odwoławczą</p> <p>Przykładowo - co do pokrzywdzonego <span class="anon-block">Z. S. (1)</span> Sąd orzekający wręcz ustalił, że oskarżony jako notariusz odczytał akt notarialny, nie ustalił przy tym, że pominął jego fragmenty - w szczególności te dotyczące pełnomocnictwa, choć takie ustalenie przyjął w sentencji wyroku.</p> <p>Wywodów w tym zakresie nie mogły zastąpić generalne ustalenia, mające stanowić niejako modus operandi oskarżonego i współdziałających z nim osób (por. zwłaszcza „<em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->W każdym z opisanych poniżej przypadków</span> osoby przystępujące do aktów notarialnych nie miały świadomości, że podpisały również pełnomocnictwo do zawarcia umowy przenoszącej własność nieruchomości. Pełnomocnictwo to nie zostało im bowiem odczytane przez notariusza, a jedynie przekazane do podpisu wraz z aktem notarialnym dotyczącym nieruchomości. Z kancelarii notarialnej nie otrzymali następnie żadnych dokumentów lub też otrzymali jedynie akt notarialny warunkowej umowy sprzedaży” – k. 139 uzasadnienia SO; „<span class="anon-block">W. C. (1)</span> zatajał przed pokrzywdzonymi istotne elementy dokumentu, odczytując go fragmentarycznie i pośpiesznie podając akt notarialny do podpisu. Notariusz nie upewniał się w żaden sposób, czy pokrzywdzeni dokładnie rozumieją treść i znaczenie aktu oraz czy jest zgodny z ich wolą. Ponadto w większości przypadków, właścicielom nieruchomości nie wydawano odpisów aktów notarialnych, co powodowało, że nie byli świadomi istoty transakcji, w jakiej uczestniczą” – k. 140 uzasadnienia SO</em>), które nie zawsze korespondowały z pozostałymi ustaleniami.</p> <p>Potwierdzeniem tego był przypadek <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">A. G. (2)</span>, odnośnie których Sąd Okręgowy ustalił, że akt notarialny oskarżony czytał pospiesznie, ale odczytał - wbrew generalnemu ustaleniu, że nie został w całości odczytany. Nie ustalił za to, czy pokrzywdzeni otrzymali wypis aktu notarialnego. Podobnie było w przypadku pierwszego z czynów na szkodę <span class="anon-block">B. W. (1)</span> - wedle ustaleń Sądu oskarżony odczytał umowę pożyczki kwoty 36.800 zł i przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie wierzytelności - wbrew generalnemu ustaleniu, że nie została odczytana w całości. Ustalił za to, że pokrzywdzony nie dostał wypisu aktu notarialnego. Co do drugiego czynu na szkodę <span class="anon-block">B. W. (1)</span> (zarzut CXXIX.) w ogóle brak było ustaleń co do odczytania aktu notarialnego czy wydania pokrzywdzonemu jego wypisu, analogicznie jak w przypadku aktów notarialnych z udziałem <span class="anon-block">P. Ł. (1)</span>. W przypadku czynu na szkodę <span class="anon-block">R. P. (1)</span> Sąd Okręgowy w zasadzie przytoczył zeznania pokrzywdzonej, która stwierdziła, że notariusz nie czytał nic na temat udzielanego przez nią pełnomocnictwa do zawarcia innych umów i nie pytał jej czy zrozumiała treść dokumentu, co - jak należało wnosić - miało zastępować ustalenia faktyczne, przy czym pokrzywdzona otrzymała odpis aktu notarialnego. Odnośnie pokrzywdzonej <span class="anon-block">A. G. (1)</span> Sąd Okręgowy ustalił, że cały akt notarialny wraz z pełnomocnictwem został odczytany - wbrew generalnemu ustaleniu, że nie został odczytany w całości. Co do pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. M. (3)</span> Sąd Okręgowy przyjął, iż akt notarialny wraz z pełnomocnictwem został odczytany przez oskarżonego i to wbrew opisowi czynu w sentencji zaskarżonego wyroku. Odnośnie czynu na szkodę <span class="anon-block">A. F. (1)</span> Sąd Okręgowy przyjął za zeznaniami pokrzywdzonego, iż ten nie wychwycił słów o sprzedaży, zapłacie ceny, czy udzielanym pełnomocnictwie, co nie było równoznaczne z jego fragmentarycznym odczytaniem. W przypadku pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. W. (2)</span> Sąd Okręgowy przyjął, iż notariusz odczytał akt notarialny, choć bardzo szybko, ale nie fragmentarycznie jak w opisie zarzuconemu czynu, przy czym ustalił, iż nie otrzymał jego wypisu. Analogiczna sytuacja dotyczyła pokrzywdzonych: <span class="anon-block">J. P. (1)</span>, <span class="anon-block">G. S.</span> czy <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span>.</p> <p>Powyższe dowodziło, że Sąd Okręgowy nie weryfikował rzetelnie treści zarzutów, mało tego, powielił bezkrytycznie ustalenia przyjęte za podstawę oskarżenia. Nie oznaczało to jednak tego, że zarzuty z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 231;art. 231 § 1)">art. 231 § 1 k.k.</a> jawiły się jako bezpodstawne – nie sposób bowiem pomijać tego, że inkryminowane zachowania oskarżonego <span class="anon-block">C.</span> miały również polegać na należytym zabezpieczeniu praw i słusznych interesów pokrzywdzonych, poprzez nieupewnienie się czy pokrzywdzeni dokładnie rozumieli treść i znaczenie aktów notarialnych oraz czy były one zgodne z ich wolą w sytuacji gdy w toku postępowania bezspornie dowiedziono, że intencją większości pokrzywdzonych było uzyskanie pożyczek a nie wyzbycie się nieruchomości i to poprzez wykorzystanie pełnomocnictwa, co do którego skutków nie mieli pełni świadomości, czego dowodziła treść ich zeznań.</p> <p>Ustaleń zasadniczych w tym zakresie Sąd Okręgowy dokonał głównie na podstawie zeznań pokrzywdzonych, które bynajmniej nie sprowadzały się do opisu ich emocji i subiektywnych odczuć w sytuacji gdy ci dowiadywali się, że nie są już właścicielami nieruchomości mających stanowić jedynie zabezpieczenie zaciąganych pożyczek, a w przypadku części z nich w sytuacji gdy okazywało się, iż miast umów pożyczek podpisali umowy sprzedaży nieruchomości – przedwstępne bądź warunkowe, zawierające pełnomocnictwa dla kupujących do zawarcia umów ostatecznych „z samym sobą”, tj. bez udziału pokrzywdzonych.</p> <p>Jakkolwiek Sąd Okręgowy generalizując stwierdził, że <em> <!-- -->„Istota zeznań poszczególnych pokrzywdzonych, świadków sprowadzała się bowiem do tego, że</em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> poczuli się</em> </strong> <em> <!-- --> ewidentnie oszukani w wyniku sekwencji zdarzeń, w których aktywnie uczestniczyli, a co wyraźnie i bez żadnych wątpliwości wynika z ich przesłuchania na rozprawie głównej”, </em>to co do zasady dość wiernie przytoczył on najistotniejsze szczegóły ich zeznań odnośnie do przebiegu czynności notarialnych z ich i notariusza <span class="anon-block">C.</span> udziałem, na podstawie których można było ustalić fakty orzeczniczo relewantne, które Sąd Okręgowy potraktował w większości globalnie.</p> <p>Skarżący wprawdzie poddał w wątpliwość miarodajność ich relacji w tym zakresie, kontestując zdolność pokrzywdzonych i świadków do odtworzenia zdarzeń z tak odległej przeszłości, zwłaszcza w przypadku gdy gros z nich prezentowała bardzo mały stan świadomości prawnej, a nawet możliwości percepcyjnych z uwagi na poziom wykształcenia, stan zdrowia (vide np. przypadek <span class="anon-block">E. M. (1)</span>) czy w ogóle kondycję psychofizyczną (np. stan nietrzeźwości, zmęczenie), rzecz jednak w tym, że sposób przeprowadzenia czynności notarialnych winien być dostosowany do poziomu jej uczestników i niepowtarzalnych okoliczności konkretnego przypadku.</p> <p>Z tych względów ustawa taką wagę przywiązuje do odczytania aktu notarialnego i tego, aby przy jego odczytaniu notariusz przekonał się, że osoby biorące udział w czynności dokładnie rozumieją treść oraz znaczenie aktu i że jest on zgodny z ich wolą (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 (art. 94;art. 94 § 1)">art. 94 § 1 Prawa o notariacie</a>). Znaczenie tego wymogu skarżący próbował umniejszyć, sugerując iż pokrzywdzeni nawet, jeżeli oskarżony notariusz zrobiłby im „wykład” na temat prowadzonej czynności zapewne by z niej nie zrezygnowali, bowiem byli zdesperowani, pilnie potrzebowali gotówki, a poza tym byli wcześniej „urobieni” przez oskarżonych, tj. mieli potwierdzać zapłatę ceny i nie zadawać notariuszowi zbędnych pytań, zauważyć jednak wypada, że rola rejenta nie sprowadza się li tylko do spisania oświadczenia stron. W doktrynie zgodnie wskazuje się, że państwo przeniosło na notariusza część swoich kompetencji w zakresie czynności, które uznało za doniosłe pod względem prawnym i ogólnospołecznym. Właśnie z tego powodu ustawodawca przyjął, że umowy cywilnoprawne dotyczące przeniesienia własności nieruchomości muszą być zawierane przed notariuszem, bowiem to szczególny status tego zawodu ma zapewnić, by przeniesienie zostało dokonane przy zachowaniu należytej staranności i zgodnie z prawem. Czynności notarialne muszą zapewniać wszystkim ich uczestnikom bezpieczeństwo prawne. Akt notarialny, którego notariusz jest autorem, stanowi akt publiczny, a jego treść ma być efektem bezstronnego działania notariusza. Notariusz nie jest pełnomocnikiem żadnej ze stron - reprezentuje tylko prawo. Akty notarialne stanowią „pewniki porządku prawnego", „aksjomaty" - nie wymagają dowodu, a wręcz przeciwnie - same stanowią dowód <em> <!-- -->[por. <span class="anon-block">M. K.</span>: Jurysdykcja notariusza z perspektywy teoretycznoprawnej, (w:) Rozprawy z prawa prywatnego, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 ()">prawa o notariacie</a> i prawa europejskiego ofiarowane Panu <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">R. S.</span>, <span class="anon-block">E. D.</span>, <span class="anon-block">A. O.</span>, <span class="anon-block">M. P.</span> (red.), <span class="anon-block">K.</span> 2007, s. 437].</em> </p> <p>Trzeba zatem jednoznacznie stwierdzić, że nie można zaakceptować takiej interpretacji przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 (art. 80;art. 80 § 2;art. 80 § 3;art. 80 § 94)">art. 80 § 2 i 3 oraz 94 Prawa o notariacie</a>, która sprowadzałaby status notariusza do roli biernego uczestnika zawieranych umów, ograniczającego się do sporządzenia umowy notarialnej wedle pewnego wzorca, poprzestania na zdawkowych pouczeniach, przyłożenia pieczęci i podpisu oraz pobrania wynagrodzenia. Z wcześniejszych wywodów bowiem wynika, że notariusz odpowiada za treść sporządzonej przez siebie umowy i za jej skutki, a jego obowiązkiem jest dbać o to, by umowa ta była bezstronna i zgodna z przepisami prawa oraz zasadami współżycia społecznego.</p> <p>Reasumując, gdyby oskarżony - wykonując czynności notariusza - zadośćuczynił obowiązkowi z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 (art. 80;art. 80 § 2;art. 80 § 3)">art. 80 § 2 i 3 ustawy - Prawo o notariacie</a> i w sposób bezstronny "czuwał nad należytym zabezpieczeniem praw i słusznych interesów" wszystkich stron zawieranych umów, to w okolicznościach opisywanych w zeznaniach pokrzywdzonych, zgodnie z dyspozycją art. 81 tej ustawy, powinien był odmówić sporządzenia umów jako sprzecznych z prawem. Winien bowiem stwierdzić, że poprzez te umowy dochodzi do pokrzywdzenia strony z powodu "braku zabezpieczenia praw i słusznych interesów" w rozumieniu omówionych powyżej przepisów ustawy.</p> <p>Naturalnie, samo rażące naruszenie obowiązków notariusza nie determinowało jeszcze odpowiedzialności za współudział oskarżonego w oszustwie. Jakkolwiek <span class="anon-block">W. C. (1)</span> nie musiał własnoręcznie zrealizować wszystkich znamion czynnościowych tego typu przestępstwa, to oczywistym jest, że niekorzystne rozporządzenie mieniem jako znamię dopełniające ustawowe znamiona typu czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> następowało z chwilą zawarcia z pokrzywdzonymi aktów notarialnych objętych treścią zarzutów (umów przedwstępnych sprzedaży, pożyczek oraz przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie wierzytelności, warunkowych umów sprzedaży) skutkujących niekorzystanym z punktu widzenia ich interesów rozporządzeniem należącym doń mieniem (dokonanie) względnie bezpośrednio do tego zmierzających (usiłowanie).</p> <p>Poza ewidentnymi przypadkami, kiedy to oskarżony już od samych pokrzywdzonych w trakcie dokonywanych czynności notarialnych miał wiedzę, że ci traktują akty notarialne jako element koniecznej procedury pożyczkowej, rodzaj zabezpieczenia pożyczkodawców, czemu przeczyła literalna treść umów (vide przypadki m.in. <span class="anon-block">A. G. (1)</span>, <span class="anon-block">D. P. (1)</span>, <span class="anon-block">E. F. (1)</span>, <span class="anon-block">E. F. (2)</span>), na zmowę oskarżonego z resztą współdziałających (mającą wskazywać na intencjonalne naruszanie przez <span class="anon-block">W. C. (1)</span> obowiązków notariusza z 80 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910220091" title="Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie - Dz. U. z 1991 r. Nr 22, poz. 91 (§ 2;§ 3;§ 94)">§ 2 i 3 oraz 94 Prawa o notariacie</a> w celu wprowadzenia pokrzywdzonych w błąd co do faktycznej treści zawieranych aktów notarialnych lub wyzyskania niezdolności pokrzywdzonych do należytego pojmowania przedsiębranych czynności - także poprzez zaniechanie, przemilczenie) wskazywały w ocenie Sądu Okręgowego bezpośrednio wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span>. Te ostatnie Sąd Okręgowy ocenił jednak pobieżnie, czyniąc ogólnikowe ustalenia w tym zakresie. Zgodzić bowiem należało się z apelującym, że wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> złożone w toku przewodu sądowego nie były stanowcze i jednoznaczne, wbrew stanowisku Sądu orzekającego. <span class="anon-block">P. B. (1)</span> wyjaśnił w toku rozprawy m.in. <em> <!-- -->„(…) pan <span class="anon-block">C.</span> doskonale zdawał sobie sprawę z czego żyjemy, że są to pożyczki, ale nie mogę powiedzieć, że w każdym przypadku pan <span class="anon-block">C.</span> był informowany i wiedział o tym czy jest to pożyczka, czy sprzedaż”</em> (k. 8688), co nie przeszkadzało mu dalej wyjaśniać, iż <em> <!-- -->„Przed każdym aktem notarialnym rozmawialiśmy z notariuszem i ustalaliśmy formę umowy, kwotę fikcyjną, która ma być na akcie notarialnym i tak to wyglądało, w przypadkach zawierania umów sprzedaży nieruchomości”</em> (k. 8996), by po tym ponownie wycofać się ze stanowczego stwierdzenia ze śledztwa, iż <em> <!-- -->„notariusz <span class="anon-block">C.</span> zawsze był wtajemniczony w sedno sprawy”,</em> wskazując: <em> <!-- -->„Chciałbym sprostować to ogólne stwierdzenie zawarte w odczytanych wyjaśnieniach, bo były przypadki, że notariusz <span class="anon-block">C.</span> nie wiedział o niektórych, może zbyt ogólnie ująłem to stwierdzając, tak jak w odczytanych wyjaśnieniach, że zawsze był wtajemniczany. Były przypadki takie, że notariusz nie musiał być wtajemniczony w sprawy jakiegoś pełnomocnictwa, czy szybkiego przeniesienia własności, kiedy ludzie nie sprzeciwiali się takiej formie aktu” </em>(k. 9564-65 ), i dalej: <em> <!-- -->„Mówiąc, że zawsze charakteryzowaliśmy notariuszowi <span class="anon-block">C.</span> klienta przed przyprowadzeniem jego, generalizuję, bo chodziło mi o przypadki gdzie trzeba było wprowadzić notariusza w temat, żeby wiedział co to za klient.”</em> (k. 9641). Bywało też, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie miał wiedzy na temat konkretnej umowy: „<em> <!-- -->Nie mam wiedzy, czy notariusz (<span class="anon-block">W. C.</span> - uwaga SA) wiedział, że chodziło w rzeczywistości o pożyczkę a nie sprzedaż nieruchomości”</em> (dot. umowy z <span class="anon-block">R. G. (1)</span> - vide k. 8599). Depozycje te stały wyraźnie w opozycji do wyjaśnień ze śledztwa, kiedy to <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w sposób pewny i niepozostawiający wątpliwości wielokrotnie wyjaśniał <em> <!-- -->„(…) my – tj. ja, <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">F.</span> – za każdym razem przed przyjściem z klientem do <span class="anon-block">C.</span> z zamiarem spisania aktu notarialnego pod nieruchomość uprzedzaliśmy <span class="anon-block">C.</span> jaki poziom intelektualny, osobisty i wykształcenie posiada dana osoba. Chodziło o to, aby notariusz przygotował się na taką osobę i na ile należy zachować pozory wiarygodności przeprowadzonej czynności cywilno-prawnej i jak z klientem rozmawiać (…)” </em>(k. 259-260 TO <span class="anon-block">P. B.</span>).</p> <p>Wątpliwości, jakie na kanwie tylko tych fragmentów wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> powstały Sąd Okręgowy nie dostrzegł, traktując je zapewne jako nieistotne przez co nie wszystkie kwestie orzeczniczo relewantne zostały wyjaśnione. Tym zapewne tłumaczyć należy brak ustaleń szczegółowych w wielu przypadkach również odnośnie „działania wspólnie i w porozumieniu” ze współoskarżonymi przy konkretnych aktach notarialnych, które Sąd Okręgowy de facto zastąpił ustaleniami zbiorczymi, tj. w ramach ustaleń dot. zorganizowanej grupy, choć zarzucone oskarżonemu oszustwa – niekiedy w powiązaniu z lichwą (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a>) na szkodę poszczególnych pokrzywdzonych stanowiły inny rodzaj przestępstwa (vide: przypadki np. <span class="anon-block">Z. S. (1)</span>, <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">A. G. (2)</span>, <span class="anon-block">B. W. (1)</span>, <span class="anon-block">R. P. (1)</span>, <span class="anon-block">B. A.</span>). Wątpliwości te pogłębiała okoliczność, że nie wszystkie akty notarialne zawarte przy udziale <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, a objęte aktem oskarżenia, stanowiły przedmiot postawionych mu zarzutów, choć okoliczności ich zawarcia były zbieżne z tymi, których popełnienie mu zarzucono, co słusznie podniósł skarżący (vide np. przypadki <span class="anon-block">A. P. (2)</span>, <span class="anon-block">I. S.</span>, <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">D. J. (1)</span>, <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">D. O. (1)</span>, <span class="anon-block">R. D. (1)</span>, <span class="anon-block">B. B. (1)</span>).</p> <p>Rekapitulując - zgodzić należało się z autorem apelacji, że Sąd Okręgowy dokonał globalnych ustaleń i ocen nie rozpatrując poszczególnych przypadków i zachowań w kontekście realizacji znamion danego typu czynu przez oskarżonego <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, co mogło mieć wpływ na treść wyroku, jednakże wniosek o uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów jawił się jako zdecydowanie przedwczesny.</p> <p>Zarzut apelacji obrońcy <strong> <!-- -->oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong> obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 2)">art. 424 § 1 i 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 6)">art. 4 i 6 k.p.k.</a> poprzez ogólnikową, selektywną ocenę dowodów i okoliczności ujawnionych toku przewodu sądowego i pominięcie okoliczności korzystnych dla oskarżonego był jedynie częściowo zasadny, i to w powiązaniu z zarzutem obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a>, naturalnie w aktualnie analizowanym zakresie. Jakkolwiek bowiem Sąd Okręgowy pominął w pisemnych motywach wyroku wyszczególnienie zarzutu postawionego oskarżonemu w punkcie XCVIII komparycji zaskarżonego wyroku - przy ocenie dowodów odnośnie czynu na szkodę <span class="anon-block">B. W. (1)</span> - to nie budziło wątpliwości sądu odwoławczego, że merytoryczna ich ocena w tej części dotyczyła także oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (vide k. 325 uzasadnienia SO). Osobną natomiast rzeczą był sposób oceny tych i innych dowodów oraz wyprowadzonych z nich wniosków odnośnie winy i sprawstwa oskarżonego.</p> <p>Zgodzić należy się z apelującym obrońcą, iż podstawą poczynionych w tym zakresie ustaleń faktycznych były wyjaśnienia <strong> <!-- -->współoskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span>.</strong> </p> <p>Wyjaśnienia ww. stanowiły klasyczny przykład pomówienia złożonego, polegającego na obciążeniu samego siebie udziałem w inkryminowanych czynach i współdziałających z nim osób. Jak już o tym była mowa powyżej, brak było podstaw dokonywania odmiennego wartościowania wyjaśnień podejrzanego pomawiającego inne osoby i uznawania ich a priori za niewiarygodne. Kryteria oceny dowodów winny być jednakowe dla każdego dowodu a ich wyznacznikiem niezmiennie pozostaje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Dowód taki powinien być więc badany na takich samych zasadach jak każdy inny. Nie sposób zatem zaakceptować tezy, że dowód z pomówienia powinien być szczególnie wnikliwie badany <em> <!-- -->(vide wyrok SN z 6.02.1970 r., IV KR 249/69, OSNKW 1970/4–5, poz. 46). </em>Oznaczałoby to bowiem, że wobec innych dowodów taka wnikliwość nie jest już wymagana. Reasumując, każdy dowód musi być rozpatrywany na tle innych dowodów, możliwości czy też niemożliwości wystąpienia określonych faktów czy zjawisk, kompletności i logiczności <em> <!-- -->(vide: krytyka orzecznictwa Sądu Najwyższego J. Gurgul, Wartość..., s. 31–37 za M. Kurowski [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, LEX/el. 2025, art. 7. ).</em> </p> <p>Z tego punktu widzenia ani okoliczność, że wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> stanowiły pomówienie, ani to, że w pewnych obszarach były jedynym źródłem faktów relewantnych orzeczniczo nie mógł być dlań dyskredytujący. Jakkolwiek oskarżony skorzystał z dobrodziejstwa <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 k.k.</a>, tj. instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary, to okoliczność ta nie oznaczała jeszcze tego, że całość jego relacji w aktualnie analizowanym zakresie stanowiła bezpodstawne pomówienie współoskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i obliczona była wyłącznie na ekskulpowanie własnej osoby poprzez przerzucanie odpowiedzialności na współoskarżonego. Okoliczności te nie uszły uwadze Sądu Okręgowego, który miał je w polu widzenia, analogicznie jak to, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> był karany za składanie fałszywych zeznań. Depozycje procesowe ww. należało bowiem ocenić autonomicznie na tle niepowtarzalnych okoliczności konkretnego przypadku. Z tych względów nawet odmienne relacjonowanie na temat tych samych zdarzeń w charakterze świadka nie mogło być z góry oceniane jako przejaw instrumentalnego traktowania organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości. Analogicznie, jak ujawnienie faktu przyjęcia „łapówki” za zmianę niekorzystanych dla pomawianych wyjaśnień czy kontaktowanie się ze współoskarżonym <span class="anon-block">M. P. (1)</span> - wbrew sądowemu zakazowi – i świadkami (pokrzywdzonymi) w sprawie w trakcie postępowania sądowego, co zostało przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przyznane w toku procesu i wnikliwie przez Sąd orzekający przeanalizowane w pisemnych motywach wyroku. Nota bene zauważyć wypada, że odwoływanie się przez apelującego do zeznań złożonych przez oskarżonych <span class="anon-block">P. B. (1)</span> czy <span class="anon-block">P. R. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span> w innych postępowaniach było niedopuszczalne, albowiem te, zgodnie z zakazem dowodowym, nie mogły być wprowadzone do niniejszego procesu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 389;art. 389 § 1)">art. 389 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 392;art. 392 § 2)">art. 392 § 2 k.p.k.</a>).</p> <p>Bezspornym było, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> miał za sobą niechlubną przeszłość, jednakże status tzw. małego świadka koronnego z istoty uzyskują skruszeni sprawcy, którzy w zamian za podjętą z organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości współpracę mogą oczekiwać całkowicie legalnych korzyści procesowych. Z tych względów fakt, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie krył się z taką motywacją świadczył jedynie o szczerości jego procesowej wypowiedzi.</p> <p>Okoliczność zaś, że <span class="anon-block">P. B. (1)</span> uczestniczył w niemal każdej transakcji objętej niniejszym postępowaniem z pewnością nie uzasadniała lansowanej przez apelującego – w ślad za wyjaśnieniami <span class="anon-block">H. B. (1)</span> – tezy, iż to <span class="anon-block">P. B. (1)</span> „<em> <!-- -->wymyślił, zaplanował i zrealizował wszystkie oszustwa, a współoskarżeni, w szczególności <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, a właściwie jego pieniądze, były tylko i wyłącznie narządzeniem w rękach <span class="anon-block">P. B. (1)</span>”.</em> </p> <p>Potwierdzenia powyższego założenia skarżący upatrywał m.in. <strong> <!-- -->w wyjaśnieniach <span class="anon-block">M. P. (1)</span> oraz <span class="anon-block">K. K. (1)</span> </strong>, których depozycje miały uwiarygodniać wyjaśnienia jego mandanta, czyli <span class="anon-block">H. B. (1)</span>.</p> <p>Na wstępie zauważyć należy, iż w myśl reguły nemo se ipsum accusare tenetur – oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 74;art. 74 § 1)">art. 74 § 1 k.p.k.</a>). Z racji tego, że chroni go domniemanie niewinności, linia obrony i stopień aktywności w tym zakresie pozostawiony jest jego wyborowi. Oskarżony nie może być przymuszany do dostarczania dowodów przeciwko sobie. Ich wykrycie i procesowe utrwalenie należy do organów ścigania i oskarżyciela. Niemniej, w przypadku ich złożenia, stanowią one specyficzny dowód w procesie karnym – z jednej strony bowiem pochodzą od osoby, która w zakresie zdarzenia będącego przedmiotem osądu może dysponować najszerszą wiedzą, a z drugiej strony jest bezpośrednio i osobiście zainteresowana wynikiem procesu. Okoliczność ta sama w sobie nie przesądza o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego. W sytuacji jednak negowania sprawstwa, osoba taka - z natury rzeczy - zainteresowana jest przedstawieniem siebie w korzystnym położeniu. W takim układzie procesowym ocena pochodzących od niej depozycji procesowych winna być dokonana z należytą ostrożnością - na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>). Wymogom tym co do zasady sprostał Sąd Okręgowy, jeśli idzie o ocenę wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oraz <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">K. K. (1)</span> w aktualnie rozpatrywanym zakresie, a przynajmniej krytyka odwoławcza nie była w stanie jej podważyć w stopniu uzasadniającym uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów.</p> <p>Jakkolwiek <strong> <!-- -->wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </strong>nie sprowadzały się prostej negacji zarzutów aktu oskarżenia, albowiem oskarżony ten złożył w toku procesu szerokie wyjaśnienia, w których podważał wiarygodność wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz zeznań świadków, przekonując, że podał ofiarą bezpodstawnych pomówień współoskarżonego oraz zeznań pokrzywdzonych, w gruncie rzeczy jednak wyjaśnienia te bazowały wprost na treści dokumentów, tj. formalnej treści aktów notarialnych oraz opatrzonych podpisami pokrzywdzonych pokwitowań odbioru gotówki, w świetle których jawił się on jako zwykły inwestor - pożyczkodawca lub nabywca nieruchomości, który całkowicie legalnie nabywał je po cenach bywało, że zbliżonych do rynkowych, gdy ci pierwsi nie spłacali pożyczek bądź wyrażali wolę zbycia nieruchomości, otrzymując ekwiwalent w postaci ceny, co kwitowali w aktach notarialnych lub odrębnie w tym celu sporządzonych dowodach zapłaty ceny. Nawet zaś, jeżeli pokrzywdzeni czuli się oszukani, to wedle wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie za jego sprawą a <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który miał nie informować go o pobieraniu środków pieniężnych na poczet spłaty kapitału przez co ci zostawali w ten sposób doprowadzani do niekorzystanego rozporządzenia należącym do nich mieniem.</p> <p>Uwiarygodnieniem powyższego, wedle skarżącego były m.in. <strong> <!-- -->wyjaśnienia <span class="anon-block">M. P. (1)</span>,</strong> wedle których to <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oszukiwał ludzi, manipulował, a on sam i inni oskarżeni zostali przez niego wykorzystani. Apelujący pominął jednak okoliczność, że <span class="anon-block">M. P. (1)</span> złożył wyjątkowo zmienną relację i odwołał częściowo powyższe twierdzenia, w których obciążył ponad miarę <span class="anon-block">P. B. (1)</span> za namową oskarżonego <span class="anon-block">B.</span>: <em> <!-- -->„Nie podtrzymuję więc tych odczytanych wyjaśnień, w których winą obarczam <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, bo jego rola był taka, że razem udzielaliśmy pożyczek, a nie że on to wymyślił. Wcześniej <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przejął ten lombard, który mieścił się w kamienicy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i lombard też był jego własnością, on zapoczątkował te pożyczki. On (czyli <span class="anon-block">H. B.</span> – uwaga SA) nie chciał figurować jako właściciel tego lombardu z tego co ja wiem. Różnica pomiędzy moimi pożyczkami, a pożyczkami <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">H. B. (1)</span> była taka, że ja faktycznie oddawałem nieruchomości jak ludzie oddawali pieniądze, a oni tego nie robili” </em>(vide przesłuchanie na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku – k. 6668-6669). Abstrahując od tego, że Sąd Okręgowy obdarzył wiarygodnością wyjaśnienia <span class="anon-block">M. P. (1)</span> jedynie w wąskim zakresie (zgodnym z uznanymi za wiarygodne zeznaniami świadków i wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span>), to biorąc pod uwagę całokształt okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie sposób uznać, że stanowiły one wiarygodne potwierdzenie lansowanej przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wersji inkryminowanych zdarzeń.</p> <p>Nie inaczej należało potraktować <strong> <!-- -->wyjaśnienia </strong>zmarłego w toku procesu <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. K. (1)</span>.</strong> Jakkolwiek i ten na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku wyjaśnił, że: <em> <!-- -->„Jedyną osobą odpowiedzialną jest <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, osobą która to wszystko organizowała. Rola pana <span class="anon-block">B.</span>, który miał największą ilość pieniędzy, to został wmanewrowany w pewną ilość aktów notarialnych (…)” (k. 6516).</em> Tymczasem wyjaśnień tych nie sposób oceniać fragmentarycznie. W postępowaniu przygotowawczym tenże bowiem w istocie przyznał się do udziału w oszukiwaniu pokrzywdzonych pod pozorem udzielania pożyczek. Stwierdził, że był <em> <!-- -->„(…) słupem, figurantem, &amp;lt;&amp;lt;debilem&amp;gt;&amp;gt;”. Jego zdaniem „Rola <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i <span class="anon-block">H. B. (1)</span> była równa. Oni byli wspólnikami. Każdy z nich miał rolę wiodącą.”</em> (k. 11 TO <span class="anon-block">K. K.</span>).</p> <p>Przypomnieć w tym miejscu wypada, że zasada zawarta w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>, wedle której podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej obowiązuje także przy wyciąganiu wniosków przez strony procesowe, które przedstawiając własne stanowisko nie mogą go opierać na fragmentarycznej ocenie dowodów z pominięciem tego wszystkiego, co mogło prowadzić do innych wniosków <em> <!-- -->(SN III KR 196/79, OSNPG 1980, nr 3, poz. 43). </em>W świetle powyższego apelujący, zarzucając Sądowi I instancji selektywny dobór dowodów i ich tendencyjną ocenę w aktualnie rozważanym zakresie, sam naraził się na zarzut dowolności ocen.</p> <p>Wnioskowania tego nie podważał fakt, iż np. rzeczony <span class="anon-block">K. K. (1)</span> na rozprawie stwierdził m.in, że <em> <!-- -->„Nigdy pan <span class="anon-block">B.</span> nie prowadził przy mnie rozmów z jakimiś klientami.”</em> (k. 6517). Te i inne dopowiedzenia, których rzekomo nie zaprotokołowała w czasie przesłuchania nadzorująca śledztwo prokurator, a do których odwołał się apelujący w istocie nie miały bowiem waloru ekskulpującego. Jak już o tym była mowa powyżej, współsprawstwo może albo polegać na wielosprawstwie, albo mieć charakter współsprawstwa właściwego (dopełniającego). W pierwszym wypadku każdy współsprawca wypełnia wszystkie ustawowe znamiona czynu zabronionego. W wypadku współsprawstwa właściwego poszczególni współsprawcy nie realizują wszystkich znamion czynu zabronionego. Realizacja ich następuje w wyniku popełnienia czynu przez kilka osób. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że jest współsprawcą każdy, kto realizuje choćby część znamion czynu zabronionego. Poza tym należy przyjąć, że jest również współsprawcą ten, czyja rola w popełnieniu czynu zabronionego jest istotna, choć nie realizuje on jego ustawowych znamion. Wobec tego nawet brak czynnego udziału w zdarzeniu nie wyklucza współudziału w inkryminowanym czynie, jeśli wynikało to z ustalonego sposobu działania, a oskarżony był świadom wspólnej realizacji czynu, tj. akceptował działania współdziałającego i traktował je jak własne, choćby ich własnoręcznie nie wykonywał. Zawarcie porozumienia nie musi przy tym oznaczać, że sprawcy szczegółowo uzgodnią każdy element swojego zachowania, podział ról, itp. Istotne, aby ich zmowa obejmowała zgodę na realizację wszystkich znamion przestępstwa. Działanie wspólnie i w porozumieniu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 1)">art. 18 § 1 k.k.</a> nie ogranicza się do takich sytuacji, gdy wszystkie elementy i przebieg podjętego działania wynikają z uprzedniego uzgodnienia między współdziałającymi, lecz mieści w sobie również takie działania, których podjęcie dyktuje czy wymusza dynamiczny rozwój wydarzeń, o ile postawa współdziałającego nie dostarczy podstaw do przyjęcia, iż nie akceptuje on działań nieuzgodnionych, wykraczających poza zakres wstępnego porozumienia. Zatem przypisanie oskarżonemu popełnienie czynu zabronionego w formie współsprawstwa wymaga nie tylko wykazania istnienia zamiaru (woli i świadomości wspólnego zachowania) po stronie każdego z uczestników czynu, a więc porozumienia o wspólnym popełnieniu zarzuconego im czynu, ale również faktu wspólnego wykonania przez nich tego czynu. Kumulatywne wystąpienie tych dwóch przesłanek, daje podstawy do przyjęcia, że sprawcy dopuścili się przestępstwa "wspólnie i w porozumieniu". Inną natomiast rzeczą jest to, czy Sąd Okręgowy takie działanie oskarżonemu wykazał.</p> <p>Tak było z pewnością w przypadku czynu na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. G. (2)</span> </strong>, w przypadku którego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie tylko zawarł z pokrzywdzonym umowę pożyczki kwoty 35.000 zł oraz przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie wierzytelności, ale także brał udział we wstępnych negocjacjach, podczas których <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przedstawiał małżonkom <span class="anon-block"> (...)</span> warunki pożyczki. Wprawdzie na temat udziału <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w wstępnych rozmowach zeznała <span class="anon-block">C. G.</span> (vide k. 203 TT nr 4) w przeciwieństwie do <span class="anon-block">A. G. (2)</span>, to zauważyć trzeba, że nawet gdyby <span class="anon-block">H. B. (1)</span> został przedstawiony pokrzywdzonym dopiero w dniu podpisania aktu notarialnego, to nie można pomijać tego, że <span class="anon-block">R. G. (2)</span> – syn małżonków <span class="anon-block"> (...)</span>, który był świadkiem zawarcia aktu notarialnego - zeznał, że gdy po odczytaniu aktu notarialnego przez notariusza rodzice wahali się czy podpisać ów akt, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> stwierdził, że ci <strong> <!-- --> <em> <!-- -->(„…) nie mają co patrzeć na to co jest napisane w akcie tylko na uzgodnienia słowne”</em> </strong> (k. 48 TT nr 4). Te zaś były takie, że wprawdzie termin spłaty pożyczki miał wynosić trzy miesiące, jednakże - jak zapewniał ich <span class="anon-block">P. B. (1)</span> -pokrzywdzeni nie mieli się czuć się zobligowani terminem, bowiem w razie niemożności spłaty, miał on zostać przedłużony. Pokrzywdzeni spłacili łącznie ok. 100.000 zł, a mimo tego nieruchomości nie odzyskali. To zaś, iż raty pożyczki uiszczali do rąk <span class="anon-block">P. B. (1)</span> lub <span class="anon-block">D. G. (3)</span> (wielokrotnie zwracając się przy tym z prośbą o zwrot nieruchomości) w niczym ustaleń Sądu meriti nie podważało – wpisywało się w model postępowania współdziałających, obliczony na uśpienie czujności pokrzywdzonych, zwodzenie ich perspektywą odzyskania nieruchomości, a w dalszej fazie odwodzenie od ewentualnego zamiaru złożenia zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Okoliczności te ocenione w powiązaniu z resztą uznanych za wiarygodne dowodów, w tym wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego, wskazywały na zmowę oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> z pozostałymi współdziałającymi, mającą na celu przejęcie należącej do <span class="anon-block">A. G. (2)</span> nieruchomości za pomocą wprowadzenia w błąd.</p> <p>Jako całkowicie bezpodstawny jawił się przy tym zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w odniesieniu do oceny zeznań świadków - <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. G.</span>, <span class="anon-block">R. G. (2)</span> oraz <span class="anon-block">W. G.</span> </strong> – synów pokrzywdzonych. Przede wszystkim został on oparty na częściowo fałszywym założeniu, że ci nie brali udziału w zawarciu umowy pożyczki oraz przewłaszczenia na zabezpieczenie i z tego względu nie dysponowali wiedzą na temat okoliczność jej zawarcia. De facto jedynie pierwszy i ostatni z ww. był świadkiem ze słyszenia, przy czym <span class="anon-block">W. G.</span> faktycznie nie asystował rodzicom w kancelarii notarialnej, oczekując na ich powrót w samochodzie, jednakże towarzyszył im kilkukrotnie w czasie spotkań z oskarżonymi zarówno przed zawarciem aktu notarialnego, jak i po (k. 51 TT nr 4). Nie ma zresztą racjonalnych powodów, aby różnicować świadków na „lepszych” i „gorszych” li tylko przez wzgląd na sposób uzyskania wiedzy na temat faktów orzeczniczo relewantnych czy stopień ich pokrewieństwa – są tylko dowody wiarygodne albo niewiarygodne. W tym zakresie stanowisko skarżącego jawiło się jako całkowicie polemiczne.</p> <p>Z kolei zarzuty w części dotyczącej kwalifikacji prawnej zachowania oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 304)">art. 304 k.k.</a> były zdecydowanie przedwczesne przede wszystkim wobec braków postępowania rozpoznawczego w części dot. wartości przedmiotu czynu zarzuconego, o czym była szczegółowo mowa powyżej. Uwaga ta dotyczyła także pozostałych czynów kwalifikowanych z tego samego artykułu.</p> <p>Bezspornym było, że <strong> <!-- -->pokrzywdzony <span class="anon-block">B. W. (1)</span> </strong>nie spłacił w terminie dwóch miesięcy pożyczki zaciągniętej u <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w wysokości faktycznie 34.000 zł, co nie oznaczało, że oskarżony miał prawo zatrzymać nieruchomość przewłaszczoną za zabezpieczenie i zbyć dalej ze znacznym (bo za kwotę 182.500 zł jak ustalił Sąd Okręgowy) zyskiem. Sąd Okręgowy przyjmując, że <span class="anon-block">B. W.</span> padł ofiarą oszustwa popełnionego „wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> i <span class="anon-block">D. G. (1)</span>” bazował na ustaleniu, iż w spotkaniu bezpośrednio poprzedzającym zawarcie w formie aktu notarialnego umowy pożyczki oraz przeniesienia własności nieruchomości na zabezpieczenie wierzytelności brał udział również <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, sugerując że był on obecny nie tylko w kancelarii notarialnej, ale i przy ustalaniu warunków pożyczki przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (k. 166 uzasadnienia SO). Sugestie te powtórzył, omawiając dowody na okoliczność zarzutów popełnionych na szkodę pokrzywdzonego <span class="anon-block">B. W. (1)</span>, tym zarzutu nr XCVIII. komparycji zaskarżonego wyroku postawionego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (k. 326 uzasadnienia SO).</p> <p>Tymczasem, okolicznościom tym przeczyła treść zeznań pokrzywdzonego i jego żony <span class="anon-block">M. W. (2)</span>, którzy zeznali, że pożyczkodawcę - <span class="anon-block">H. B. (1)</span> poznali dopiero w kancelarii notarialnej, zaś warunki pożyczki pokrzywdzony ustalał z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (vide np. k. 2, 5, 35 TT nr 5), co korespondowało z wyjaśnieniami oskarżonego i samego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (vide k. 255 TO <span class="anon-block">P. B.</span>). Ustalenie to stanowiło bezkrytyczne powielenie uzasadnienia aktu oskarżenia i potwierdzało zarzut dowolności ocen apelującego.</p> <p>Brak udziału <span class="anon-block">H. B. (1)</span> we wstępnych uzgodnieniach z <span class="anon-block">B. W. (1)</span> nie wykluczał jednak sprawstwa tego oskarżonego, jeśli taki sposób działania wynikał z uprzedniego porozumienia i ustalonego podziału ról tyle, że takowych wywodów zabrakło w pisemnych motywach wyroku, a ich uzupełnienie w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 449 a)">art. 449a k.p.k.</a> było niecelowe z uwagi na kasatoryjny charakterze orzeczenia sądu odwoławczego.</p> <p>Okoliczność, że w kontaktach z <strong> <!-- --> pokrzywdzoną <span class="anon-block">E. F. (1)</span> </strong> występował <span class="anon-block">P. B. (1)</span> a nie <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie oznaczała, że ten ostatni nie uczestniczył w oszukańczym przejęciu należącej doń nieruchomości. Z niespornych ustaleń Sądu meriti wynikało bowiem, że to z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> pokrzywdzona zawarła umowę przedwstępną sprzedaży pod warunkiem nieruchomości w <span class="anon-block">R.</span> oraz udzieliła mu pełnomocnictwa do zawarcia umowy warunkowej i ostatecznej. Na jego podstawie <span class="anon-block">P. B. (1)</span> zawarł umowę warunkową sprzedaży nieruchomości, a w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. przeniósł własność nieruchomości na siebie, po czym od razu sprzedał warunkowo nieruchomość <span class="anon-block">N. B.</span>, reprezentowanej przez męża <span class="anon-block">H. B. (1)</span>. Z kolei dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. <span class="anon-block">N. B.</span> sprzedała warunkowo przedmiotową nieruchomość na rzecz <span class="anon-block"> spółki z o.o. (...)</span>, której prezesem zarządu był <span class="anon-block">H. B. (1)</span>. Ustalenia te jednoznacznie wynikały z treści odnośnych aktów notarialnych i w tym kontekście wyjaśnienia <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, przed którym akty te zawarto, czy <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, który opisywał własne spostrzeżenia z kontaktów z pokrzywdzoną i <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oraz <span class="anon-block">N. B.</span> niczego nowego w tym zakresie nie wprowadzały, a bynajmniej oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> nie ekskulpowały. Skarżący pominął przy tym okoliczność, że tak <span class="anon-block">W. C.</span> jak i <span class="anon-block">D. G.</span> stali pod analogicznym zarzutem i mieli interes procesowy w przerzuceniu odpowiedzialności za ten czyn na obciążającego ich <span class="anon-block">P. B. (1)</span>. Natomiast żona <span class="anon-block">H. B. (1)</span> miała oczywisty interes osobisty w złożeniu korzystanej dla oskarżonego relacji, co nie wymagało większego komentarza.</p> <p>Krytyka odwoławcza miała w tym zakresie charakter wręcz gołosłowny, bowiem oczywistym dowodem na sprawstwo oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> były wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, w świetle których to właśnie <span class="anon-block">H. B. (1)</span> był od początku zainteresowany przejęciem nieruchomości należącej do <span class="anon-block">E. F. (1)</span> z uwagi na jej potencjał budowalny i finalnie został głównym jej beneficjentem. <span class="anon-block">P. B. (1)</span> był bowiem jak wyjaśnił jedynie pośrednikiem w kontaktach z pokrzywdzoną oraz figurował w pierwotnych aktach notarialnych, zaś wszystkie umowy zawarte na jego żonę i <span class="anon-block"> firmę (...)</span> były w istocie pozorne.</p> <p>Ocena powyższych wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przez Sąd Okręgowy mieściła się w ramach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, a apelujący nie był w stanie jej skutecznie podważyć.</p> <p>Zarzuty apelującego obrońcy skierowane przeciwko przeprowadzonej przez Sąd meriti ocenie dowodów osobowych w zakresie czynu na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">W. S. (1)</span> </strong> nie zasługiwały na uwzględnienie. Faktem jest, że od strony formalnej pokrzywdzeni nie spłacili pożyczki w terminie, co uprawniało oskarżonego do zatrzymania zabezpieczających jej spłatę nieruchomości, jednakże istotą zarzutu było to, czy pokrzywdzeni zgodziliby się na zawarcie umowy pożyczki, gdyby wiedzieli, że wiążące są nie ustne uzgodnienia, jakie poczynił z nimi <span class="anon-block">P. B. (1)</span> co do warunków i terminu spłaty pożyczki, a nie treść aktu notarialnego.</p> <p>Jakkolwiek pokrzywdzeni nieco rozbieżnie zeznawali co do drugorzędnych szczegółów, w tym udziału <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w spotkaniu w lokalu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> przed wizytą u notariusza czy obecności notariusza/asesora notarialnego w trakcie czynności notarialnej i jej przebiegu – co automatycznie nie czyniło ich zeznań niewiarygodnymi, zgodnie z psychologicznymi mechanizmami zapamiętywania i odtwarzania śladów pamięciowych, które zacierają się wraz z upływem czasu – a nakazywało oceniać je przez pryzmat całokształtu okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego. Poza tym w świetle ustaleń Sądu meriti <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie brał jednak udziału w ustalaniu z pokrzywdzonymi warunków udzielenia i spłaty pożyczki. W związku z tym najistotniejszym dowodem na sprawstwo oskarżonego w tym zakresie nadal pozostawały wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, na podstawie których Sąd Okręgowy prawidłowo wnioskował o tym, że taki sposób działania wynikał ze zmowy wszystkich współdziałających. Skarżący z naruszeniem reguł <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> pominął bowiem tę część wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, wedle których <em> <!-- -->„(…) z <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">B.</span> ustaliliśmy, że ja będę negocjował ze <span class="anon-block">S.</span> (…). <span class="anon-block">R.</span> zainteresowany był tą nieruchomością, dokładnie jej połową (…). <span class="anon-block">B.</span> również miał dostać od <span class="anon-block">R.</span> 10% ceny sprzedaży, za to to, że wystawił mu tę nieruchomość i za to, że początkowo będzie figurował w umowie. Ustaliliśmy, że <span class="anon-block">R.</span> finansuje to, <span class="anon-block">B.</span> staje do umowy i jest początkowo właścicielem, po czym później <span class="anon-block">R.</span> podstawia swojego człowieka do połowy nieruchomości, na której mu zależało, a połowę <span class="anon-block">B.</span> sprzedaje z czego dostaje wraz ze mną po 10 %. Takie ustalenia były jeszcze przed podpisaniem ze <span class="anon-block">S.</span> pierwszej umowy. Ustalenia te był w kawiarni <span class="anon-block">A.</span> przy Nowowiejskiego. Jasne było więc i od początku oczywiste przejęcie tej nieruchomości pod pozorem pożyczki”</em> (vide: k. 276 TO <span class="anon-block">P. B.</span>). Dalszy rozwój wydarzeń wynikający choćby ze zgromadzonych w sprawie dokumentów – niezależnie od braku możliwości skontaktowania się z oskarżonymi w celu wcześniejszego zwrotu pożyczki przez pokrzywdzonych - potwierdzał te uzgodnienia, zaś fakt zwrotu pokrzywdzonym zbudowanej części nieruchomości nie mógł mieć waloru ekskulpującego, a co najwyżej rzutował na zakres pozostałej do naprawienia szkody.</p> <p>Analogicznie należało ocenić zarzuty apelacji w części odnoszącej się do czynu na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. S.</span> </strong>. Okoliczność, że pokrzywdzony w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. w aktem notarialnym warunkowej sprzedaży przeniósł na <span class="anon-block">H. B. (1)</span> własność całej nieruchomości, składającej się z pięciu działek gruntu, za cenę 120.000 zł, jedynie formalnie potwierdzała treść wyjaśnień oskarżonego. Jakkolwiek dysponował on pokwitowaniem odbioru ceny 120.000 zł, opatrzonym podpisem na nazwisko <span class="anon-block">G. S.</span>, ów zeznał, że nie otrzymał żadnych pieniędzy poza kwotą pożyczki (20.000 zł), bo tak pokrzywdzony rozumiał sens zawieranych czynności notarialnych, które miały służyć jedynie zabezpieczeniu spłaty pożyczki, a jeżeli godził się na sprzedaż jednej z działek to tylko po to, aby oskarżony sprzedał <span class="anon-block">D. J. (3)</span> działkę o pow. 4 ha, uzgodnioną z pokrzywdzonym, a gdy pożyczka zostanie spłacona, reszta działek miała wrócić do <span class="anon-block">G. S.</span>. Przy czym, zarówno <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, jak i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, zapewniali pokrzywdzonego, że będzie obecny podczas sporządzania umowy z <span class="anon-block">D.</span> i że po spłacie pożyczki reszta nieruchomości zostanie na niego „przepisana”. Pokrzywdzony traktował czynności notarialne jak zwykłą formalność, rodzaj koniecznego zabezpieczenia spłaty pożyczki w wysokości 20.000 zł, o czym świadczyło to, że za aktami notarialnymi nie szła zapłata ceny (k. 23 TT nr 23). Wprawdzie oskarżony dysponował pokwitowaniem zapłaty 120.000 zł, opatrzonym podpisem pokrzywdzonego (dołączonym do wniosku dowodowego z <span class="anon-block">(...)</span> r. wraz z innymi tego rodzaju pokwitowaniami), to okoliczność ta jeszcze nie dowodziła tego, że <span class="anon-block">G. S.</span>, po pierwsze, chciał sprzedać <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wszystkie nieruchomości, a po drugie, że takie pokwitowanie świadomie podpisał, podobnie zresztą jak i pozostali pokrzywdzeni, co do których pokwitowania odbioru ceny wynikającej z aktu notarialnego obrona oskarżonego złożyła w toku procesu. Jak bowiem wynikało z uznanych za wiarygodne wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, praktyką było przedkładanie do podpisu pokrzywdzonym kartek in blanco, co dawało możliwość uzupełnienia ich dowolną treścią, a co niejednokrotnie zdesperowani pokrzywdzeni bez namysłu czynili, wierząc, że jest to w ich interesie (vide protokół rozprawy z <span class="anon-block">(...)</span> r.).</p> <p>Ocenę odnośnych wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, Sąd meriti wsparł zeznaniami pokrzywdzonego, które wbrew supozycjom skarżącego nie pozostawały w rażącej sprzeczności. W śledztwie pokrzywdzony spójnie zeznał, że od <span class="anon-block">H. B. (1)</span> uzyskał 20.000 zł pożyczki w dniu podpisania pierwszego aktu notarialnego (k. 3, 22 TT nr 23), natomiast później zaciągnął kolejną pożyczkę na sumę 20.000 zł, otrzymując od <span class="anon-block">P. B. (1)</span> realnie 15.000 zł (5.000 zł potrącił na poczet odsetek z tytułu pierwszej umowy), do której nie mógł stanąć <span class="anon-block">H. B. (1)</span> tylko jakiś członek jego rodziny (k. 5 TT nr 23). Na rozprawie zaś pokrzywdzony zeznał, że pożyczka w kwocie 20.000 zł została wypłacona w dwóch transzach - 15.000 zł przekazał mu <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w dniu zawarcia pierwszego aktu notarialnego, zaś pozostałą sumę 5.000 zł przekazał mu po około tygodniu <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (k. 16.093). Pokrzywdzony wspomniał też o drugiej pożyczce na kwotę 20.000 zł spisaną na kogoś innego <em> <!-- -->„(…) bo na <span class="anon-block">B.</span> już nie było można bo miał za dużo umów”</em> (k. 16.093). Ta ostatnia zaś, jak należało logicznie mniemać nie była w ogóle przedmiotem zainteresowania organów ścigania. W tych okolicznościach sprzeczności w zeznaniach pokrzywdzonego miały charakter pozorny, a w każdym razie nie pozostawały w opozycji do wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> co do istoty sprawy (vide zwłaszcza k. 316-318, k. 634-635 TO <span class="anon-block">P. B.</span>), wbrew zarzutom apelującego. W tym przypadku realizacja oszukańczego zamiaru w warunkach współsprawstwa przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> została przez Sąd Okręgowy prawidłowo wykazania i znajdowała oparcie w zgromadzonych i należycie ocenionych dowodach.</p> <p>Nie inaczej było w przypadku czynu na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> </strong>. Nieuczestniczenie bowiem przez oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> we wstępnych negocjacjach co do warunków sprzedaży nieruchomości pokrzywdzonego oraz fakt potwierdzenia uiszczenia całej ceny - tak w akcie notarialnym, jak i w odrębnym dokumencie (pokwitowaniu) - nie oznaczał bowiem, że oskarżony nie pozostawał w zmowie z pozostałymi współdziałającymi mającej na celu przejęcie należącej do <span class="anon-block">Z. G.</span> nieruchomości za pomocą wprowadzenia w błąd co do faktycznej treści aktu notarialnego umowy przedwstępnej sprzedaży działki za kwotę 170.000 zł i udzielonego pełnomocnictwa do zawarcia umowy ostatecznej.</p> <p>Przede wszystkim skarżący bezpodstawnie zarzucił Sądowi orzekającemu, iż ten niesłusznie przyjął, że pokrzywdzony pozostawał w błędzie co do rodzaju czynności prawnej, na mocy której został on doprowadzony do niekorzystanego rozporządzenia mieniem. Jak bowiem wynikało z zeznań <span class="anon-block">Z. G. (4)</span> i <span class="anon-block">M. G.</span> pokrzywdzony był zainteresowany zbyciem nieruchomości za kwotę miliona złotych, do czego zobowiązał się wobec niego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> pod warunkiem uprzedniego jej zbycia deweloperowi, który miał mieć możliwość jej dalszej odsprzedaży z zyskiem. Tylko na tych warunkach <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> zgodził się zbyć nieruchomość <span class="anon-block">H. B. (1)</span> za cenę 170.000 zł, którą traktował wyłącznie jako zadatek na poczet ceny ostatecznej (k. 8-9 TT nr 20). Wersja ta przystawała do wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który wprost wyjaśnił, że rolą jego, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> i <span class="anon-block">P. R. (1)</span> było <em> <!-- -->„(…), aby ich (małżonków <span class="anon-block">G.</span> – uwaga SA) &lt;&lt;porobić&gt;&gt; żeby przystąpili do umowy i przenieśli własność tylko za tą kwotę a resztę on (<span class="anon-block">H. B.</span> – uwaga SA) im powie, że zapłaci w późniejszym terminie, czego oczywiście nie miał zamiaru zrobić. Zaproponował nam za to 30 % od późniejszej sprzedaży.”</em> (k. 278 TO P <span class="anon-block">B.</span>). Jak wyjaśnił dalej <span class="anon-block">P. B. (1)</span> <em> <!-- -->„historyjkę dla <span class="anon-block">G.</span>, że klient to firma z <span class="anon-block">W.</span> i że trzeba najpierw przenieść własność na <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">B.</span> będzie to musiał przenieść na swoją firmę co jest uzasadnione kwestiami podatkowymi”</em> wymyślił <span class="anon-block">D. G. (1)</span>. Ponieważ <span class="anon-block">G.</span> znajdowali się na „zakręcie życiowym” „historyjka” przeszła i stawili się u notariusza <span class="anon-block">C.</span>, aby przenieść nieruchomość. <span class="anon-block">C.</span>, jak dalej relacjonował <span class="anon-block">P. B.</span>, był we wszystko wtajemniczony przez <span class="anon-block">B.</span> i <em> <!-- -->„odpowiednio przy <span class="anon-block">G.</span> mówił i się zachowywał”</em> (tamże).</p> <p>Mając na uwadze powyższe, jak i opisany przez <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">M. G.</span> przebieg odczytania aktu notarialnego przez rejenta (z pominięciem fragmentów o cenie ostatecznej i wydaniu nieruchomości oraz pełnomocnictwie dla <span class="anon-block">H. B. (1)</span> do zawarcia umowy ostatecznej – k. 8, 59 TT nr 20), odmienne twierdzenia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oraz <span class="anon-block">D. G. (1)</span> – utrzymującego w toku przewodu sądowego, iż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> czy <span class="anon-block">J. W. (1)</span> to zwykli inwestorzy, którzy w dobrej wierze nabywali nieruchomości od <span class="anon-block">P. B. (1)</span> – nie wytrzymywały krytyki z punktów widzenia zasad logiki i doświadczenia życiowego i słusznie zostały przez Sąd meriti ocenione jako wyraz przyjętej linii obrony, obliczonej na przerzucenie odpowiedzialności za zarzucone im czyny na <span class="anon-block">P. B. (1)</span>.</p> <p>Krytyka odwoławcza nie była w stanie skutecznie podważyć oceny dowodów ze źródeł osobowych w zakresie czynu na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span>.</strong> </p> <p>Przede wszystkim skarżący nie zanegował tego, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> brał udział w spotkaniu z pokrzywdzonym oraz <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, które odbyło się w lokalu na <span class="anon-block">ul. (...)</span>, w czasie którego ustalono, że pokrzywdzonemu zostanie udzielona pożyczka w wysokości 40.000 zł pod zastaw trzech działek, z oprocentowaniem 5 % miesięcznie. Jakkolwiek bezspornym było, że w kancelarii notarialnej pokrzywdzony został poinformowany, że spisany zostanie przedwstępny akt sprzedaży działek na trzy miesiące, a w przypadku niezwrócenia pieniędzy w terminie, umowa będzie mogła zostać przedłużona, na co <span class="anon-block">R. K. (1)</span> się zgodził, bowiem potrzebował pieniędzy, to powyższe nie oznaczało, iż był on świadom konsekwencji aktu notarialnego, który zawarł. Owszem, zeznał, że <em> <!-- -->„Notariusz zaczął czytać umowę - wynikało z tego co czytał, że jest to umowa sprzedaży za sumę – praktycznie wartość ziemi - zupełnie inną niż pożyczałem. Ja zacząłem mówić przy notariuszu, że to nie do końca tak jak oni (<span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">H. B.</span> – uwaga SA) mi mówili – gdyż mówili o przeniesieniu własności na trzy miesiące a nie żadnej sprzedaży. Oni zaczęli mnie zapewniać, że taka jest procedura i to najlepszy sposób na zabezpieczenie dla każdej ze stron. Uwierzyłem im”. (k. 4 TT nr 24), </em>przy czym w trakcie tej czynności notariusz wtrącił, że „przecież się dogadacie”, zaś na zwróconą uwagę o pełnomocnictwie notariusz odparł mu, że zawsze tak się robi i nie ma się tym przejmować (k. 4, 7 TT nr 24).</p> <p>Nie przeczyły temu zeznania jakie pokrzywdzony złożył w toku przesłuchania na rozprawie: <em> <!-- -->„(…) byłem taki przekonany, jak w banku, jeżeli coś się nie spłaca, to równowartość jest zabierana z tej hipoteki”</em> (k. 20.238), tj. że wspólnie coś sprzedadzą (k. 20.234), ale tylko na poczet spłaty pożyczki, co korelowało z wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span>: <em> <!-- -->„<span class="anon-block">K.</span> był utrzymywany, również przeze mnie w świadomości, że tak musi być i że <span class="anon-block">B.</span> jak sprzeda nieruchomość to się z nim rozliczy (…)”</em> [k. 353 TO <span class="anon-block">P. B.</span>]. Skutecznej przeciwwagi dla tych depozycji nie mogły stanowić wyjaśnienia oskarżonego bazujące na treści aktów notarialnych i pokwitowaniu zapłaty ceny – w tym zakresie aktualność zachowywały wcześniejsze uwagi jak i fakt, że pokrzywdzony zaprzeczył, aby takowy dokument świadomie podpisał. W tym kontekście znamienna pozostawała także okoliczność, iż <span class="anon-block">R. K. (1)</span> był nakłaniany przez samego <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, jak i jego żonę <span class="anon-block">N.</span> do nieskładania zeznań przeciwko oskarżonemu (k. 354 TO <span class="anon-block">P. B.</span>).</p> <p>Niespornym było, że pokrzywdzony odzyskał część działek, w tym <span class="anon-block">działkę (...)</span>, która nie mogła zostać sprzedana z uwagi na roszczenia Skarbu Państwa, jednakże fakt ten nie ekskulpował oskarżonego a rzutował na zakres pozostałej do naprawianie szkody. Taki sam walor mogło mieć wykreślenie ciążących na nieruchomości hipotek, po ich spłacie przez oskarżonego – zarzutom w tej części poświęcono jednak wstępną część niniejszych wywodów.</p> <p>Zgodzić należało się z apelującym, że <strong> <!-- --> pokrzywdzeni <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">K. D. (3)</span> </strong> zawarli umowę pożyczki gotówkowej z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (spisana przez <span class="anon-block">P. R. (1)</span> formalnie reprezentującym lombard <span class="anon-block"> (...)</span>), powyższe nie oznaczało jednak tego, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> był wyłącznie kupującym od ww. nieruchomość za cenę 250.000, na co formalnie wskazywała treść warunkowej umowy sprzedaży, opiewającej na kwotę 50.000 zł oraz pisemnego oświadczenia z <span class="anon-block">(...)</span> roku o otrzymaniu ceny 200.000 zł, opatrzonego podpisem na nazwisko <span class="anon-block">K. D. (2)</span>. Apelujący pominął bowiem to, że wedle zeznań <span class="anon-block">K. D. (2)</span>, po wypłaceniu im połowy sumy pożyczki przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> do lombardu <span class="anon-block"> (...)</span> w pewnej chwili przybył <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, który uzależnił wypłatę drugiej części pożyczki (5000 zł) od spisania zastawu u notariusza (k. 3 TT nr 26). Owszem pokrzywdzony zeznał, że <em> <!-- --> „Wiedzieliśmy, że jest to umowa sprzedaży, ale podpisaliśmy, gdyż co mieliśmy zrobić”</em> (tamże), co nie oznaczało, że on i żona mieli świadomość znaczenia czynności prawnej i nie działali pod wpływem błędu. Po pierwsze, nie mieli świadomości, że prócz aktu warunkowej umowy sprzedaży podpisali również pełnomocnictwo do zawarcia umowy ostatecznej przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z samym sobą, z którego ten skorzystał już 22 stycznia 2004 roku (po upływie zaledwie 17 dni od zawarcia umowy warunkowej), spłacając pożyczkę <span class="anon-block">P. B. (1)</span> przez kolejny rok, a po wtóre, byli przez cały czas utrzymywani w przekonaniu, że jak tylko ją spłacą to nieruchomość zostanie im zwrócona, przy czym jeszcze w kancelarii notarialnej tłumaczono im, że akt to tylko taka formalność i jak spłacą te 10.000 zł, to wszystko będzie dobrze. Informacje te były przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> podtrzymywane nawet jak pokrzywdzeni z zawiadomienia sądu wieczystoksięgowego dowiedzieli się, że nie są już właścicielami nieruchomości (k. 3 TT nr 26). Zeznania te korespondowały z wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który opisując na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span>roku przypadki podpisywania kartek A4 in blanco wprost wymienił przypadek pokrzywdzonych <span class="anon-block">D.</span>. Poza tym stwierdził, że nieruchomość w <span class="anon-block">W.</span> była położona w atrakcyjnym miejscu i <em> <!-- --> „(…) dlatego <span class="anon-block">B.</span> bardzo zależało na jej przejęciu” </em>( k. 684 TO <span class="anon-block">P. B.</span>).</p> <p>Całkowicie zasadnie Sąd Okręgowy odmówił wiary wyjaśnieniom <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, iż ten nie miał nic wspólnego z czynności prawnymi zawartymi przez <strong> <!-- -->pokrzywdzoną <span class="anon-block">M. M. (2)</span> </strong>z <span class="anon-block">K. K. (1)</span>. Pomimo, że oskarżony nie był stroną umów rozporządzających udziałem pokrzywdzonej w nieruchomości w <span class="anon-block">K.</span>, to powyższe nie oznaczało, iż nie działał on w zmowie z <span class="anon-block">K. K. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span> mającej na celu wyłudzenie należącego do pokrzywdzonej udziału w przedmiotowej nieruchomości za pomocą wprowadzenia jej w błąd oraz wyzyskanie jej niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranych czynności. Udziału oskarżonego nie mogła potwierdzić sama pokrzywdzona, bowiem nie miała z nim do czynienia w przeciwieństwie do <span class="anon-block">K. K. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>. Ten ostatni wyjaśnił, że <span class="anon-block">K. K. (1)</span> był tylko figurantem a pieniądze na transakcje wykładał <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, przy czym nie były pokrzywdzonej wypłacone nawet kwoty wynikające z aktów notarialnych (k. 621, k. 685 TO <span class="anon-block">P. B.</span>). Jakkolwiek <span class="anon-block">K. K. (1)</span> w toku przewodu sądowego zaprzeczył, aby <span class="anon-block">H. B. (1)</span> miał cokolwiek wspólnego z transakcjami z <span class="anon-block">M. M. (2)</span>, jednakże w śledztwie, opisując swój udział w czynach na szkodę <span class="anon-block">E. M. (1)</span> (właściciela drugiej części udziału w nieruchomości w <span class="anon-block">K.</span>), stwierdził, że zgodził się na rolę <em> <!-- -->„(…) pośrednika w przekazywaniu pieniędzy. Miałem systematycznie dostawać pieniądze od </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">B.</span> </em> </strong> <em> <!-- -->, żebym przekazał je <span class="anon-block">M.</span> (…) W piątek została podpisana umowa przedwstępną przeniesienia własności nieruchomości w <span class="anon-block">K.</span>. Państwo <span class="anon-block">M.</span> dostali pieniądze, o których jest mowa w akcie notarialnym. <span class="anon-block">B.</span> przywoził te pieniądze, a ja je przekazywałem w obecności <span class="anon-block">C.</span>. Później było podobnie z nieruchomością w <span class="anon-block">W.</span>. (…) Ja stawałem do tych aktów notarialnych, bo jestem starym idiotą. Ja stawałem, bo byłem jedyną osobą, której mógł zaufać <span class="anon-block">M.</span> (…) Potem stawałem do umowy z <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">V.</span> (…). Nie dostałem żadnych pieniędzy. Jeżeli były jakieś pieniądze, to rozliczenia prowadził <span class="anon-block">B.</span> lub <span class="anon-block">B.</span>” (k. 10 TO <span class="anon-block">K. K.</span>). </em> </p> <p>W świetle powyższego słusznie Sąd Okręgowy oparł się na wyjaśnieniach <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, uznając że te znajdowały częściowe wsparcie w odnośnych wyjaśnieniach <span class="anon-block">K. K. (1)</span>, które w istotnych punktach je uwiarygodniały i wraz z zeznaniami <span class="anon-block">M. M. (2)</span>, a także <span class="anon-block">E. M. (1)</span> skutecznie podważały wersję lansowaną przez obronę.</p> <p>Powyższe wywody znajdowały swoją aktualność także w odniesieniu do czynów zarzuconych <span class="anon-block">H. B. (1)</span> na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. M. (1)</span>, </strong>przy czym okoliczność, że transakcja dotycząca sprzedaży nieruchomości w <span class="anon-block">M.</span> została ostatecznie rozliczona w drodze ugody sądowej nie oznaczała, iż ten nie doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystanego rozporządzenia mieniem poprzez zawarcie umowy przejęcia długu z <span class="anon-block">K. K. (1)</span>. Ten ostatni bowiem, jak wynikało z wyżej zacytowanych fragmentów jego wyjaśnień, był tylko figurantem, z czego pokrzywdzony nie zdawał sobie sprawy z uwagi na poważny stan zdrowia i zmienny stan świadomości. Stan ten został przez oskarżonego wykorzystany do skłonienia <span class="anon-block">E. M. (1)</span> do sprzedaży dwóch kolejnych nieruchomości, tj. w <span class="anon-block">K.</span> (o której była wyżej mowa) i <span class="anon-block">W.</span>, co potwierdzili w swoich relacjach niezależnie od siebie tak pokrzywdzony, jak i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który szczegółowo opisał przebieg transakcji z udziałem <span class="anon-block">E. M. (1)</span>, wskazując na towarzyszący oskarżonemu od początku zamysł niezapłacenia należności wynikających z ceny sprzedaży odnośnych nieruchomości: <em> <!-- -->„(…) <span class="anon-block">B.</span> mówił, że <span class="anon-block">M.</span> jest w takim stanie, że długo nie pociągnie. <span class="anon-block">B.</span> nie stawał do tych aktów (dot. nieruchomości w <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">W.</span> – uwaga SA), bo chodziło o to, żeby <span class="anon-block">M.</span> nie powiązał go z tymi transakcjami”</em> (k.621 TO <span class="anon-block">P. B.</span>).</p> <p> <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, jak wyjaśnił, brał udział w negocjacjach dotyczących tych dwóch ostatnich nieruchomości i związku z tym z inicjatywny <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wraz z <span class="anon-block">K. K. (1)</span> oraz <span class="anon-block">D. G. (1)</span> brał udział w „urabianiu” <span class="anon-block">E. M. (1)</span>, aby ten zgodził się na sprzedaż nieruchomości w <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">W.</span>, odgrywając rolę dewelopera a <span class="anon-block">K. K. (1)</span> radcy prawnego, zaś ostatni z ww. komornika, wytwarzając presję grożącej pokrzywdzonemu egzekucji. Akcja była szerzej zakrojona z uwagi na strukturę właścicielską i obejmowała przejęcie nieruchomości/udziałów należących także do żony <span class="anon-block">E. M. (2)</span> <span class="anon-block">M.</span> oraz konkubiny <span class="anon-block">R. B. (1)</span>.</p> <p>Jakkolwiek <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie brał udziału w transakcji nabycia nieruchomości w <span class="anon-block">M.</span> to znał jej przebieg z relacji <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, wskazując, iż nakłonił on <span class="anon-block">K. K. (1)</span> do tego by razem przekonali <span class="anon-block">E. M. (1)</span> do wyrażenia zgody na przejęcie przez tego drugiego nierozliczonej ceny z tytułu transakcji sprzedaży nieruchomości w <span class="anon-block">M.</span>, bowiem <em> <!-- -->„(…) pojawiała się okazja aby <span class="anon-block">M.</span> nie zapłacić nic</em>”, <span class="anon-block">K.</span> nie dysponował zaś żadną kwotą, za 3 tysiące zgodził się przejąć dług z umowy, czego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> był już naocznym świadkiem (k. 623 TO <span class="anon-block">P. B.</span>).</p> <p>W tych okolicznościach fakt, że do aktów notarialnych stawał <span class="anon-block">K. K. (1)</span> nie mógł być dla oskarżonego ekskulpujący. Wprawdzie skarżący powołał się w tym zakresie na wyjaśnienia <span class="anon-block">K. K. (1)</span> z rozprawy, w których tenże, choć potwierdził rolę figuranta to działającego na rzecz <span class="anon-block">P. B. (1)</span> a nie <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, zaś pokrzywdzonego starał się przedstawić jako niezależnego decydenta, który miał samodzielnie wyjść z inicjatywą przejęcia długu oskarżonego <span class="anon-block">B.</span>, zbycia nieruchomości w <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">W.</span> oraz pomysłem przystąpienia jego osoby (tj. <span class="anon-block">K. K.</span>) do transakcji w charakterze nabywcy jako gwaranta zapłaty ceny przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z uwagi na zaufanie jakim pokrzywdzony go darzył (k. 13.211-13.213). Skarżącym pominął jednak pierwotne, cytowane powyżej wyjaśnienie <span class="anon-block">K. K. (1)</span> oraz odnośne wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (k. 306-307, 508, 620- 622 TO <span class="anon-block">P. B.</span>), a niezależnie od tego korespondujące z nimi zeznania pokrzywdzonego <span class="anon-block">E. M. (1)</span>, <span class="anon-block">M. M. (2)</span> oraz <span class="anon-block">R. B. (1)</span>. Okoliczność, że ta ostatnia – w powołaniu na treść aktu notarialnego – dot. sprzedaży nieruchomości w <span class="anon-block">W.</span> - zeznała, że stroną transakcji był <span class="anon-block">K. K. (1)</span>, i że to on negocjował z nim cenę sprzedaży (w imieniu rzekomego dewelopera z <span class="anon-block">W.</span>) - niczego w tym zakresie nie zmieniało – świadek zeznała to co wynikało z jej wiedzy i treści aktu notarialnego, a co wyrwane z kontekstu wypaczało sens jej procesowej wypowiedzi. Zarówno bowiem z wcześniejszych, jak i dalszych zeznań świadka z <span class="anon-block">(...)</span>roku wynikało, że za transakcją stał <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, na którego ziemia została „przepisana”, czego ta od początku się obawiała, i co skarżący całkowicie pominął (k. 19.510 -19.511).</p> <p>Wskazane dowody razem tworzyły spójną, wzajemnie się dopełniająca całość, która nie budziła uzasadnionych wątpliwości z punktu widzenia zasad wiedzy i doświadczenia życiowego w przeciwieństwie do wersji forsowanej przez skarżącego, a opartej na wyjaśnieniach nieprzyznającego się do winy <span class="anon-block">H. B. (1)</span> oraz zmienionych wyjaśnieniach <span class="anon-block">K. K. (1)</span> z <span class="anon-block">(...)</span> roku, którym w pełni zasadnie Sąd Okręgowy odmówił w tym zakresie wiary.</p> <p>Apelujący wprawdzie dostrzegł obciążającą wymowę zeznań <span class="anon-block">E. M. (1)</span>, usiłując ją zdyskredytować wpływem emocji oraz jego konkubiny i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>. Zauważyć jednak należało, że twierdzenia te miały charakter typowo polemiczny, co wykazano powyższej, m.in. omawiając zarzuty skierowane przeciwko ocenie dowodów w części dotyczącej czynu na szkodę <span class="anon-block">M. M. (2)</span>, oraz poniżej w przypadku czynu na szkodę <span class="anon-block">R. B. (1)</span>.</p> <p>Skarżący nie zdołał bowiem skutecznie podważyć przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy oceny dowodów osobowych również w zakresie czynu na szkodę pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. B. (1)</span>.</strong> Jakkolwiek faktem jest, iż przeciwko zeznaniom pokrzywdzonej – prócz wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> - przemawiała treść aktu notarialnego - umowy sprzedaży ½ udziału w prawie własności nieruchomości położonej w <span class="anon-block">M.</span> oraz pokwitowanie zapłaty reszty umówionej ceny, tj. łącznie sumy 100.000 zł, jednakże słusznie Sąd Okręgowy dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonej, iż ta uzyskała wyłącznie 30.000 zł. Za wiarygodnością odnośnej części zeznań świadka przemawiała okoliczność, że z powodu braku zapłaty reszty ceny wszczęła ona przeciwko oskarżonemu postępowanie egzekucyjne. Wprawdzie sprawę finalnie przegrała w oparciu o opinię grafologa, który potwierdził autentyczność podpisu pokrzywdzonej na pokwitowaniu odbioru całej ceny (k. 89 i następ. TT nr 39), powyższe nie oznaczało jednak, że świadek bezpodstawnie obciążyła oskarżonego, a następnie fałszywie zakwestionowała autentyczność własnego podpisu w niniejszym procesie. <span class="anon-block">R. B. (1)</span> przesłuchana na tę okoliczność przyznała, że gdy pierwszy raz zobaczyła pokwitowanie to była pewna, że takiego pisma nigdy nie podpisała (k. 6 TT nr 39). Dopiero po pewnym czasie świadek <span class="anon-block">M. M. (14)</span> przypomniała jej, że podpisała pustą kartkę papieru, gdyż <span class="anon-block">H. B. (1)</span> obiecał jej pomóc w złożeniu jakiegoś podania (k. 7, 88 TT nr 39), co wpisywało się w schemat postępowania oskarżonego, który w podobny sposób starał się uzyskać od innych pokrzywdzonych podpisy in blanco by móc je potem wykorzystać np. jako dowód zapłaty kwot wynikających z zawieranych aktów notarialnych.</p> <p>Praktykę tę potwierdził <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który niezależnie od tego, jeszcze na etapie śledztwa wyjaśnił, że cena z aktu notarialnego zawartego z <span class="anon-block">R. B. (1)</span> nie została zapłacona (k. 623 TO P <span class="anon-block">B.</span>).</p> <p>Oceny tej nie mógł podważyć fakt, że <span class="anon-block">R. B. (1)</span> zeznając jako świadek w procesie przeciwko <span class="anon-block">H. B. (1)</span> o groźby karalne (sygn. akt<span class="anon-block">(...)</span>SR <span class="anon-block">P. (1)</span> <span class="anon-block">J.</span> w <span class="anon-block">P.</span>) okazała się niewiarygodna i świadomie zeznała nieprawdę – przesłuchana na tę okoliczność w niniejszym postępowaniu przyznała, że skłamała ze strachu przed <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (k. 41 TT nr 39). Jak już o tym była mowa we wcześniejszych wywodach, wiarygodność zeznań świadka czy wyjaśnień oskarżonego należy oceniać autonomicznie i na tle realiów konkretnego przypadku, zgodnie z zasadą jurysdykcyjnej samodzielności sądu karnego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8;art. 8 § 1)">art. 8 § 1 k.p.k.</a>) i w granicach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Inną konsekwencją obowiązywania zasady swobodnej oceny dowodów jest to, że brak jest reguły nakazującej całkowite uznanie wiarygodności lub jej braku co do określonego środka dowodowego. A zatem sąd ma prawo uznać za wiarygodne zeznania świadka, czy wyjaśnienia oskarżonego, np. co do niektórych przedstawionych przez niego okoliczności i nie dać wiary co do innych okoliczności, pod warunkiem oczywiście, że stanowisko sądu w tej kwestii zostanie należycie uzasadnione. Należy też pamiętać, iż żaden dowód - w tym zarówno wyjaśnienia oskarżonego jak i zeznania świadka - nie może być oceniany w oderwaniu od wymowy wszystkich pozostałych dowodów. Jak bowiem stwierdził Sąd Najwyższy <em> <!-- --> "wiarygodność dowodu z zeznań świadka powinna być między innymi oceniana zarówno w kontekście całokształtu relacjonowanych przezeń okoliczności jak i na tle innych dowodów"</em> (wyrok z dnia 7 sierpnia 1978 r. - OSNÓW 1978/Nr 11 poz. 133).</p> <p>W świetle powyższego prawidłowo Sąd Okręgowy wnioskował, że w zamyśle oskarżonego od początku było przejęcie udziału w nieruchomości pokrzywdzonej bez zapłaty całej ceny. Sąd odwoławczy świadomie nie odwołał się w tym miejscu do wartości rynkowej, ta bowiem nie zostałam w procesie prawidłowo ustalona.</p> <p>Skarżący nie wykazał także, aby ocena zeznań pokrzywdzonych - <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. N.</span> i jej synów <span class="anon-block">R.</span> i <span class="anon-block">B. K.</span> była dowolna. </strong>Przede wszystkim w pełni zasadnie Sąd Okręgowy odrzucił wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, które jedynie formalnie znajdowały oparcie w treści dokumentów, tj. umowie przedwstępnej sprzedaży odnośnej nieruchomości oraz oświadczeniu <span class="anon-block">R. K. (2)</span> z <span class="anon-block">(...)</span> roku o przyjęciu reszty ceny sprzedaży w wysokości 80.000 zł.</p> <p>Niespornym było, że pokrzywdzony <span class="anon-block">R. K. (2)</span> - który jako jedyny z trojga pokrzywdzonych ustalał z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> szczegóły transakcji - zeznał, iż został poinformowany już w kancelarii notarialnej przez oskarżonego oraz rejenta, że <em> <!-- -->„(…) będzie podpisana umowa przedwstępna sprzedaży nieruchomości (…)”, </em>jednak sens tej wypowiedzi oddaje dopiero dalsza treść przytoczonego w apelacji cytatu: <em> <!-- -->„(…), bo takie są wymogi i tak wszyscy robią, ale jest to tylko zabezpieczenie pożyczki. Ja 20 000 zł dostałem od <span class="anon-block">B.</span> w kancelarii (…)”</em> [k. 2 TT nr 29]. W istocie powyższe zeznania świadka zadają kłam lansowanej przez oskarżonego wersji wydarzeń, wedle której transakcja z udziałem braci <span class="anon-block">K.</span>, w tym działającego w imieniu matki <span class="anon-block">G. N.</span> <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, była zwykłą transakcją kupna - sprzedaży nieruchomości sfinalizowana zapłatą umówionej ceny.</p> <p>Tymczasem już tylko przytoczony powyższej fragment zeznań <span class="anon-block">R. K. (2)</span> wskazywał, iż ten traktował akt notarialny jako konieczną formalność, rodzaj zabezpieczenia spłaty pożyczki. Innymi słowy, nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji prawnych zawartego aktu notarialnego, podobnie jak jego brat <span class="anon-block">B.</span>, nie mówiąc już w ogóle o nieświadomej niczego <span class="anon-block">G. N.</span>, której synowie nie poinformowali o zaciąganej pożyczce i sposobie jej zabezpieczenia. Wprawdzie udzieliła ona synowi pełnomocnictwa do zbycia należącego do niej udziału w nieruchomości, ale celem ewentualnego zbycia go sąsiadowi, a nie <span class="anon-block">H. B. (1)</span>. W tym stanie rzeczy prawidłowo Sąd Okręgowy wnioskował, że pokrzywdzeni nie zdawali sobie sprawy z tego, że umowa przedwstępna sprzedaży nieruchomości, nie będzie służyć zabezpieczeniu pożyczki a przejęciu nieruchomości. Wnioskowania tego nie obalał fakt, że bracia <span class="anon-block">K.</span> oświadczyli w akcie notarialnym o otrzymaniu zadatku w wysokości 20.000 zł na poczet ceny – co odpowiadało kwocie wypłaconej im przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> pożyczki – ani oświadczenie o przyjęciu reszty ceny (80.000 zł). Jakkolwiek <span class="anon-block">R. K. (2)</span> nie pamiętał dlaczego je wypisał (był wówczas w szpitalu w <span class="anon-block">W.</span> w związku z wylewem jakiego doznał), ale zaprzeczył, iżby taka sumę otrzymał. Nawet jednak gdyby przyjąć, że jakąś część z tej kwoty, a nawet całość uzyskał, to nie budziło wątpliwości, że cena sprzedaży (łącznie 100.000 zł) rażąco odbiegała od rynkowych (oskarżony zbył ją następnie za 300.000 zł) i wskazywała na ukrytą pożyczkę. Zresztą determinacja pokrzywdzonych, którzy doprowadzili do obalenia wyroku zaocznego Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">P.</span> z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>, zobowiązujący ich do złożenia oświadczenia woli o sprzedaży swoich udziałów w przedmiotowej nieruchomości <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, fakt ten tylko potwierdziła.</p> <p>W przypadku pokrzywdzonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">A. P. (1)</span> </strong> fakt, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie brał udziału we wstępnych negocjacjach, które prowadził z nimi <span class="anon-block">P. B. (1)</span> ani nie kasował odsetek od pożyczki, nie wykluczał możliwości przypisania mu współudziału w oszukańczym przejęciu należącej do ww. nieruchomości. I w tym wypadku pokrzywdzeni byli poinformowani o rodzaju umowy jaką z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> zawarli (aczkolwiek dopiero w trakcie zawierania aktu notarialnego), co nie oznaczało, że mieli świadomość jej znaczenia i nie byli w błędzie co do jej treści. Po pierwsze, tak <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, jak i <span class="anon-block">H. B. (1)</span> zapewniali pokrzywdzonego, że nie byli zainteresowani przejęciem nieruchomości i chcieli zarobić na odsetkach, przekonując że jest to forma zabezpieczenia dla nich (k. 3-4 TT nr 41). Po drugie, dla pokrzywdzonego umowa była fikcyjna <em> <!-- -->„(…) ponieważ nikt nam nie przekazał kwoty wpisanej w akcie notarialnej, to jest 30.000 zł”</em> (k. 4 TT nr 41). Innymi słowy, pokrzywdzeni byli przekonani, że chodziło o ukrytą formę pożyczki a nie sprzedaż. Po trzecie, <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">T. P. (2)</span> nie mieli świadomości, że w akcie notarialnym zawarte było pełnomocnictwo dla <span class="anon-block">H. B. (1)</span> do zawarcia umowy przyrzeczonej – o tym, że nie byli już właścicielami ziemi dowiedzieli się dopiero z zawiadomienia sądu wieczystoksięgowego. Zeznania te były szczere i wzajemnie zgodne, korespondowały z wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, a skarżący nie wykazał, aby taka ich ocena Sądu meriti była błędna, nielogiczna bądź tendencyjna - w przeciwieństwie do wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, bazujących na formalnej treści aktu notarialnego – typowej formy stosowanego przez niego w tym i wielu innych przypadkach zabezpieczenia spłaty pożyczki, co łącznie uprawniało do ustalenia współudziału oskarżonego w doprowadzeniu pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.</p> <p>Zgodzić należało się z apelującym obrońcą, że ocena dowodu z zeznań pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. P. (1)</span> </strong>nie była wnikliwa i wszechstronna. Z depozycji ww., złożonych w śledztwie, wynikało bowiem, że ta umowę pożyczki lombardowej zawarła z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i z nim uzgadniała jej warunki, czyli sposób spłaty i zabezpieczenia w formie aktu notarialnego, tj. przedwstępnej umowy sprzedaży należącej do niej nieruchomości. Tymczasem okoliczności tej przeczyły nie tylko wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> - wedle których był on jedynie stroną aktu notarialnego zainteresowaną nabyciem rzeczonej nieruchomości z polecenia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> - ale także zeznania świadka złożone na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku: <em> <!-- --> „To inny mężczyzna spisywał ze mną umowę pożyczki w Lombardzie a inny był u notariusza ze mną”</em> (k. 18.207). Sąd Okręgowy bezrefleksyjnie przeszedł nad tym stwierdzeniem świadka, zakładając - jak należy mniemać – że z uwagi na upływ czasu i wiek świadek mogła przeinaczyć szczegóły inkryminowanego zdarzenia, które podała w śledztwie. Wedle bowiem protokołu przesłuchania z dnia <span class="anon-block">(...)</span> roku świadek zeznała, że wszelkie formalności w lombardzie, jak i u notariusza załatwiała z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>. Analiza dokumentów z okresu zbliżonego do czasu zaciągnięcia pożyczki wskazywała jednak, że to zeznania z rozprawy były z nimi w tym zakresie zgodne. Z dokumentów zawartych w teczce tematycznej nr 46, a zwłaszcza kserokopii z akt postępowania<span class="anon-block">(...)</span> Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">P.</span> w postaci apelacji i uzasadnienia Sądu Okręgowego, wynikło bowiem, że uczestniczka postępowania (<span class="anon-block">T. P. (1)</span>) sprawę pożyczki lombardowej załatwiała nie z wnioskodawcą (<span class="anon-block">H. B. (1)</span>) a jego „wspólnikami” – <span class="anon-block">D. P. (2)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (k. 86, 88 TT). Niespornym było także, iż to na konto <span class="anon-block">P. B. (1)</span> <span class="anon-block">T. P. (1)</span> spłaciła pożyczkę wraz z odsetkami (k. 30 TT). Ponieważ <span class="anon-block">P. B. (1)</span> oględnie opisał okoliczności pożyczki dla <span class="anon-block">T. P. (1)</span> należało uznać, że to on był osobą, która uzgodniła z pokrzywdzoną warunki pożyczki i sposób jej zabezpieczenia. Okoliczność ta nie wykluczała jednak sprawstwa oskarżonego <span class="anon-block">B.</span>. Jak bowiem wyjaśnił <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> chciał przejąć nieruchomość <span class="anon-block">T. P. (1)</span> na podstawie pełnomocnictwa, gdyż była atrakcyjnie położona i wartościowa za kwotę pożyczki, którą sfinansował, co mu się nie udało (k. 687-688 TO <span class="anon-block">P. B.</span>). Ponieważ warunki pożyczki rażąco odbiegały od treści aktu notarialnego, a i cena wpisana do aktu notarialnego była fikcyjna – raz, że nie została zapłacona, a dwa, nie przystawała nawet do obiegowych cen tego typu nieruchomości (kamienica) - nie budziło wątpliwości, że zamiarem pokrzywdzonej nie była sprzedaż nieruchomości a jedynie zabezpieczenie spłaty pożyczki w kwocie 6.000 zł, którą ta zgodnie z ustnymi ustaleniami spłaciła wraz z odsetkami. Nie była jednak świadoma konsekwencji prawnych zawartej notarialnie umowy i w ogóle nie wiedziała, że udzieliła <span class="anon-block">H. B. (1)</span> pełnomocnictwa do zawarcia umowy przyrzeczonej, co oskarżony usiłował wykorzystać. Zatem zeznania pokrzywdzonej ocenione w powyższy sposób w powiązaniu z uznanymi za wiarygodne wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span> zgodnie wskazywały na zmowę <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z pomawiającym go współoskarżonym, mającą na celu oszukańcze przejęcie należącej do <span class="anon-block">T. P. (1)</span> nieruchomości.</p> <p>Skarżący nie był w stanie także skutecznie zakwestionować przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy oceny dowodów z zeznań pokrzywdzonych <strong> <!-- -->- <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">B. N.</span> </strong>, którzy zgodnie zeznali, że ich zamiarem nie była sprzedaż należących doń nieruchomości a uzyskanie pożyczki pod zastaw nieruchomości. Potwierdzeniem powyższego była okoliczność, że za zawartymi przez nich w formie aktów notarialnych przedwstępnych umów sprzedaży wraz z pełnomocnictwem do zawarcia umowy sprzedaży dla <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie szła zapłata ceny. To zaś wskazywało, że pokrzywdzeni traktowali je jako fikcyjne - zwykłą formalność, rodzaj koniecznego zabezpieczenia w zamian za spłatę przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> długów hipotecznych ciążących na przedmiotowych nieruchomościach. Okoliczność, że długi zostały przez oskarżonego spłacone wersji tej nie obalało, albowiem pokrzywdzeni, po wykreśleniu hipotek planowali uzyskać kredyt bankowy i spłacić <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, który - zgodnie z ustnymi ustaleniami - miał dodatkowo uzyskać 20.000 zł ponad to co spłacił (k. 3 TT nr 55).</p> <p>Oceny tej nie podważał fakt, iż pokrzywdzony, będąc przesłuchiwanym przez pracowników US w <span class="anon-block">P.</span>, potwierdził, że sprzedał swoje nieruchomości <span class="anon-block">H. B. (1)</span> za cenę 110.000 zł. Świadek przyznał bowiem, iż widząc siedzącego obok niego w tym samym pomieszczeniu <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie miał odwagi powiedzieć prawdy. Postawa taka sugerowała instrumentalne podejście pokrzywdzonego, zauważyć jednak należało, iż sytuacja opisana wyżej była mocno dlań niekomfortowa – pokrzywdzony znajdował się w trudnym położeniu - stracił dach nad głową, a poza tym zwyczajnie mógł się bać pogorszenia swojej sytuacji, a nawet przyznania, że dał się oszukać. Z drugiej strony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> spłacił jego długi, co uzasadniało ambiwalencję w zachowaniu <span class="anon-block">A. N.</span> (k. 6 TT nr 55).</p> <p>Jakkolwiek <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie brał udziału ani w ustalaniu warunków pożyczki, ani w zawarciu aktów notarialnych, dysponował jednak wiedzą od <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, że ten od początku zainteresowany był przejęciem nieruchomości pokrzywdzonych z uwagi na ich atrakcyjne położenie. Okoliczność tę uprawdopodabniał fakt, że na tym terenie oskarżony faktycznie wybudował własny dom („minipałac”), a rolą <span class="anon-block">P. B. (1)</span> było skłonienie pokrzywdzonych do dobrowolnego opuszczenia przejętych nieruchomości (k. 690 TO <span class="anon-block">P. B.</span>). To zaś uprawdopodabniało zeznania pokrzywdzonych, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> pod pozorem spłaty długów (jako formy udzielenia pożyczki) zmierzał do przejęcia należących do nich nieruchomości, a którzy nie zdawali sobie sprawy z konsekwencji prawnych przedsiębranych czynności prawnych. Wnioskowania tego nie obalało nieprzesłuchanie w charakterze świadka pośrednika, który skontaktował i umówił <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">B. N.</span> z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> – pokrzywdzony nie dysponował bowiem żadnymi danymi kontaktowymi tej osoby (k. 3 TT nr 55), wobec czego nie sposób było Sądowi Okręgowemu czynić zarzutu nieprzesłuchania <span class="anon-block">W. C. (2)</span> w charakterze świadka - z urzędu.</p> <p>Zgodzić należało się z apelującym, że oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> zamierzał nabyć i nabył nieruchomości należące do pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. G. (2)</span> </strong>w drodze umowy sprzedaży tyle, że intencją pokrzywdzonego nie było ich trwałe wyzbycie się a jedynie zabezpieczenie spłaty pożyczki, co miało wiązać się z jedynie czasowym przeniesieniem własności nieruchomości na oskarżonego i ich zwrotem po spłacie długu. Jakkolwiek pokrzywdzony zeznał, że akt notarialny sprzedaży należących doń nieruchomości został w jego obecności przez rejenta odczytany, to ów akt traktował li tylko jako rodzaj zabezpieczenia, czynność pozorną – tak jak zapłata ceny, której nigdy nie otrzymał poza sumą pożyczki w kwocie 9.000 zł. Okoliczności tej nie podważała ani treść aktu notarialnego, ani pisemne oświadczenie o zapłacie całej ceny opatrzone podpisem pokrzywdzonego. O praktyce podpisywania kartek in blanco szeroko relacjonował <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w toku procesu, co umożliwiało oskarżonemu wypełnienie ich dowolna treścią. Nie było też trudno skłonić zdesperowanych pokrzywdzony do dobrowolnego złożenia takowego oświadczenia, dla których była to kolejna formalność, analogiczna jak sam akt notarialny, który w ich mniemaniu miał tylko zabezpieczać spłatę pożyczki w sytuacji gdy już takową im udzielono lub na jej wypłatę oczekiwali. Z tych względów godzili się na wpisanie do aktów notarialnych nawet zaniżonych wartości nieruchomości (co dodatkowo tłumaczono im względami podatkowymi). Jak zeznał <span class="anon-block">Z. G. (5)</span>, dopiero w ostateczności sprzedałby ojcowiznę i to nie za kwotę z aktu notarialnego a za sumę nie mniejszą niż 100.000 zł ( k. 3 TT nr 57).</p> <p>Okoliczność, że <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> w krótkim czasie po transakcji z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> zawarł kolejną umowę pożyczki wraz z ustanowieniem hipoteki na tej samej nieruchomości nie świadczyła bynajmniej o jego złych intencjach a o jego nieświadomości co do trwałego wyzbycia się prawa własności do nieruchomości. Nie sposób także pominąć tego, że pokrzywdzony jeszcze przez długi czas spłacał pożyczkę w lombardzie w przeświadczeniu, że po jej spłacie nieruchomości do niego powrócą. Innymi słowy, pokrzywdzony nie zdawał sobie sprawy ze znaczenia dokonanej z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> czynności prawnej, do której przystąpił pod wpływem błędu co do zamiarów i intencji pożyczkodawców. Jak bowiem zeznał <span class="anon-block">Z. G. (2)</span> finalne uzgodnienia co do warunków pożyczki, sposobu jej spłaty i zabezpieczenia czynione były w pizzerii przy udziale zarówno <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, jak i <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (k. 3-4 TT nr 57).</p> <p>W świetle powyższego wiarygodnie brzmiały wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span>: <em> <!-- -->„<span class="anon-block">Z. G. (2)</span> wmówiliśmy (<span class="anon-block">P. B.</span> i <span class="anon-block">H. B.</span> – uwaga SA), że musi przenieść własność nieruchomości mieszczącej się w <span class="anon-block">P.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, która miała być zabezpieczeniem tej pożyczki na wykładającego te pieniądze, czyli <span class="anon-block">H. B. (1)</span> </em>” ( k. 679 to <span class="anon-block">P. B.</span>).</p> <p>Skarżący nie był także w stanie skutecznie podważyć przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy oceny dowodów osobowych w zakresie czynu na szkodę pokrzywdzonej <strong> <!-- --> <span class="anon-block">L. B.</span>.</strong> </p> <p>Przede wszystkim, wbrew twierdzeniom apelującego - opartym na wyjaśnieniach oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> – z uznanych za wiarygodne zeznań pokrzywdzonej (k. 2-5, 29-31 TT nr 66) oraz jej męża <span class="anon-block">G. B.</span> (17.398-17.404) wynikło, że warunki udzielenia pożyczki pod zastaw udziału w prawie własności nieruchomości, położonej w <span class="anon-block">K.</span> a należącego do <span class="anon-block">L. B.</span> ustalał <span class="anon-block">P. B. (1)</span> wraz z <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, co zadawało kłam jego wyjaśnieniom, iż był tylko nabywcą udziału z polecenie <span class="anon-block">P. B. (1)</span>.</p> <p>Wersji tej nie przeczył fakt, że <span class="anon-block">L.</span> i <span class="anon-block">G. B.</span> uiszczali odsetki na konto <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, co stanowiło źródło jego dochodu i służyło utrzymywaniu pokrzywdzonych w błędzie co do charakteru i skutków prawnych zawartych aktów notarialnych. Te ostatnie pokrzywdzeni traktowali bowiem jako rodzaj zastawu, hipoteki do czasu spłaty pożyczki (<span class="anon-block">L. B.</span> dopiero podczas przesłuchania w śledztwie powzięła pełną świadomość, że jej udział w nieruchomości został ostatecznie sprzedany – k. 17.397).</p> <p>Relacje pokrzywdzonych korelowały z wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, które mimo pewnych różnic nie podważały ich wiarygodności. <span class="anon-block">P. B. (1)</span> wyjaśnił bowiem, że pożyczka została udzielona w wysokości około 6.000 zł, podczas gdy pokrzywdzonym wypłacono faktycznie kwotę zaledwie 3.000 zł. Różnice te nie były zatem dyskwalifikujące.</p> <p>Wbrew twierdzeniom apelującego, pokrzywdzeni spłacili około 1.000 zł, oczekując na wypłatę reszty kwoty pożyczki (7.000 zł) do czasu jak <span class="anon-block">(...)</span>roku <span class="anon-block">P. B. (1)</span> kazał pokrzywdzonej przyjechać do lombardu, gdzie wspólnie z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> powiedzieli jej, że nie są w stanie z mężem oddać im kwoty pożyczki i jedynym rozwiązaniem będzie wyprowadzenie się z posesji. Jak zeznała <span class="anon-block">L. B.</span>, wtedy zrozumiała, że została oszukana i gdy zaczęli ich nachodzić <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, grożąc przerobieniem nieruchomości na dom publiczny, zaprzestali dalszej spłaty. Oceny tej nie podważała okoliczność, że pokrzywdzona miała fałszywie zeznawać w postępowaniu przez US, albowiem jak stwierdziła nakłaniał ją do tego <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i zrobiła to ze strachu.</p> <p>Zeznania pokrzywdzonych potwierdzały zatem zmowę <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który stanowczo wyjaśnił, że <em> <!-- -->„( …) <span class="anon-block">B.</span> od początku chciał nieruchomości tę przejąć i działał z takim zamiarem”</em> (k. 355 TO <span class="anon-block">P. B.</span>).</p> <p>Na podzielenie zasługiwała także ocena dowodów osobowych w zakresie czynu na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. Z.</span>,</strong> z której zeznań jednoznacznie wynikało, że nie zgłosiła się do <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z zamiarem sprzedaży należącego do niej udziału w nieruchomości przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, tylko do lombardu na <span class="anon-block">R.</span> z zamiarem uzyskania pożyczki w wysokości 40.000 zł pod zastaw nieruchomości.</p> <p>Jej depozycji nie mogła podważać ani treść aktu notarialnego umowy sprzedaży rzeczonej nieruchomości, ani pokwitowanie odbioru kwoty 150.000 zł, tj. ponad cenę nabycia zawartą w akcie notarialnym. Po pierwsze, jak wynikało z innych tego typu przypadków, pokrzywdzona zgodziła się na podpisanie aktu notarialnego, traktując to jako zwykłą formalność – sposób zabezpieczenia spłaty pożyczki a nie akt sprzedaży, uznając cenę z aktu za wartość fikcyjną, na którą nie zgodziłaby się gdyby miała zamiar sprzedaży swojego udziału (75.000 zł). Po wtóre, jak wskazywała na to, choćby treść wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, pokrzywdzonym częstokroć podsuwano do podpisu kartki in blanco, co dawało możliwość wypełnienia ich dowolną treścią, a bywało, że własnoręcznie spisywali oświadczenia pod dyktando <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, znajdując się pod presją swojej trudnej sytuacji materialnej i życiowej, w świetle czego przedłożone w końcowej fazie procesu (po przesłuchaniu pokrzywdzonej na rozprawie) pokwitowanie odbioru kwoty nawet nie 75.000 a 150.000 zł, datowane na dzień transakcji i opatrzone podpisem <span class="anon-block">R. Z.</span> słusznie zostało potraktowane przez Sąd Okręgowy jako nieudolna próba podważenia wiarygodności zeznań pokrzywdzonej i przejaw przyjętej na potrzeby procesu linii obrony oskarżonego.</p> <p>Oceny tej nie mogły podważać rozbieżności co do kwoty uzyskanej pożyczki – 27.000 zł (20.000 zł plus 7.000 zł) - jak zeznała <span class="anon-block">R. Z.</span> w śledztwie (k. 1-5 TT nr 63), czy 5.000 zł - jak zeznała w swobodnej części przesłuchania na rozprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span>roku. Pokrzywdzona bowiem przyznała, że lepiej pamiętała szczegóły zdarzenia w <span class="anon-block">(...)</span>roku, od tego czasu przeszła też wylew, co skutkowało jej problemami z pamięcią (k. 22.567). Poza tym kwotę pożyczki (20.000 zł) potwierdził w swoich wyjaśnieniach <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (k. 679 TO <span class="anon-block">P. B.</span>), aczkolwiek na rozprawie wspomniał o dwóch transzach w kwotach po 20.000 zł (k. 8566), co jednak kłóciło się z wersją podaną w postępowaniu przygotowawczym oraz zeznaniami pokrzywdzonej. Nie mniej, jego wyjaśnień nie dezawuowało, albowiem <span class="anon-block">P. B. (1)</span> doprecyzował, że <em> <!-- --> „Na pewno nie dostała całych kwot tytułem pożyczki, tj. 2 x po 20 tys., bo były odliczane na pewno koszty notarialne i kwota na poczet odsetek. Trudno mi jest teraz sobie przypomnieć jaka to była kwota”</em> (k. 8658). W tej sytuacji zasadnie Sąd Okręgowy oparł się w tym względzie na pierwotnych zeznaniach <span class="anon-block">R. Z.</span> oraz <span class="anon-block">P. B. (1)</span> jako pewnych i wzajemnie zgodnych.</p> <p>Brak było natomiast podstaw do kwestionowania relacji ww. w zakresie w jakim stwierdzili oni, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wymógł na rodzicach pokrzywdzonej sprzedaż pozostałej części domu – wiedzę tę <span class="anon-block">R. Z.</span> czerpała ze słuchu a <span class="anon-block">P. B. (1)</span> w działaniach tych współuczestniczył, co wzajemnie je uwiarygodniało.</p> <p>Zgodzić należało się z apelującym, że ocena dowodów osobowych w zakresie czynu na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. D.</span> </strong>jawiła się jako częściowo dowolna, aczkolwiek nie w stopniu oczekiwanym przez apelującego.</p> <p>Treść aktu notarialnego sprzedaży nieruchomości pokrzywdzonej na rzecz <span class="anon-block">H. B. (1)</span> jako nabywcy nie wskazywała jeszcze na to, że zgodnym zamiarem stron była jej sprzedaż i to za cenę wskazaną w akcie notarialnym, której nawet pokrzywdzona nie otrzymała. Wbrew twierdzeniom skarżącego z zeznań <span class="anon-block">M. D.</span> wynikało, że zgodziła się ona na przeniesienie własności nieruchomości na <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wyłącznie w celu zabezpieczenia spłaty pożyczki. Została o tym poinformowana dopiero w kancelarii notarialnej, co oskarżony wraz z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> uzasadniali krótkim terminem realizacji umowy pożyczki (trzy miesiące) przez co rzekomo nie opłacało się ponosić dodatkowych kosztów, zapewniając ww., że po spłacie pożyczki nieruchomość zostanie zwrócona (k. 3 TT nr 64). W świetle powyższego okoliczność, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie uczestniczył we wstępnych uzgodnieniach z pokrzywdzoną była irrelewantna orzeczniczo, analogicznie jak to, że spłata pożyczki następowała na konto <span class="anon-block">P. B. (1)</span> lub do rąk <span class="anon-block">P. R. (1)</span>. Na współdziałanie wymienianych wskazywały bowiem, prócz zeznań pokrzywdzonej, wyjaśnia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i częściowo <span class="anon-block">P. R. (1)</span> (k. 13 TO <span class="anon-block">P. R.</span>)</p> <p> <span class="anon-block">M. D.</span>, jak zeznała, otrzymała wyłącznie 20.000 zł tytułem pożyczki w dniu podpisania aktu notarialnego miast obiecanych 100.000 zł, a zapłaciła na poczet jej spłaty sumę około 250.000 zł: <em> <!-- -->„Ja czuje się oszukana przez <span class="anon-block">B.</span>, <span class="anon-block">B.</span> i tego notariusza, który podpisywał pierwszy akt (…) Ludzie ci wyłudzili ode mnie pieniądze w kwocie około 250 000 złotych</em>” (k. 5 TT nr 64). Jej zeznania w tym zakresie korespondowały z wyjaśnieniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span> <em> <!-- -->„Nam w tamtym czasie nie zależało na przejęciu tych kurników, dlatego że <span class="anon-block">D.</span> płaciła bardzo duże odsetki, wtedy jej firma dobrze prosperowała i mieliśmy z tego duże profity”</em> (k. 690 TO <span class="anon-block">P. B.</span>, podobnie na rozprawie – nieruchomość była nieatrakcyjna i to zadecydowało o jej zwrocie - k. 8483).</p> <p>Sąd Okręgowy przytoczył nawet odnośne wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> pozostawiając je de facto poza oceną. Zgodzić bowiem należało się z apelującym, że w ich świetle zamiarem współdziałających nie było przejęcie nieruchomości <span class="anon-block">M. D.</span> a – co skarżący tendencyjnie pominął - wyłudzenie pieniędzy z tytułu rzekomych odsetek od kwoty 100.000 zł, której pokrzywdzona nigdy zresztą nie uzyskała.</p> <p>Dodatkowo Sąd Okręgowy wnioskował, że pokrzywdzona oszacowała wartość zastawionej nieruchomości na sumę 250.000 zł (choć ta takowych szacunków nie czyniła), zapominając że w opisie czynu zarzuconego brak było elementu odnoszącego się do zamiaru przejęcia nieruchomości <span class="anon-block">M. D.</span> za pomocą wprowadzenia w błąd, tak jak w innych tego typu przypadkach (vide zarzut CXVII komparycji wyroku). W istocie Sąd orzekający bezrefleksyjnie powielił uzasadnienie aktu oskarżenia w zakresie analizowanego zarzutu, nie dokonując samodzielnych ocen i ustaleń osadzonych w realiach materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w granicach postawionego oskarżonemu zarzutu. Poza tym ocena dowodów osobowych nie budziła wątpliwości z punktu widzenia zasad wiedzy i doświadczenia życiowego.</p> <p>Na podzielenie zasługiwała także ocena dowodów osobowych w zakresie czynu na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. B.</span>. </strong>I w tym przypadku krytyka odwoławcza skupiła się na wykazywaniu sprzeczności wyjaśnień <span class="anon-block">H. B. (1)</span> odnośnie nabycia nieruchomości pokrzywdzonego w drodze zwykłej transakcji sprzedaży z depozycjami <span class="anon-block">T. B.</span> oraz <span class="anon-block">P. B. (1)</span> o pożyczce lombardowej pod zastaw nieruchomości. Jakkolwiek w tym przypadku apelujący odwołał się nadto do zeznań świadka <span class="anon-block">A. T. (1)</span>, który zaprzeczył, iżby to dla niego <span class="anon-block">T. B.</span> zaciągnął pożyczkę lombardową od <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, jednakże nie wykazał, aby Sąd Okręgowy, odmawiając wiary powyższym zeznaniom świadka, uczynił to w sposób dowolny. Jak słusznie podniósł Sąd orzekający, świadek <span class="anon-block">T.</span> miał prawo obawiać się współodpowiedzialności za doprowadzenie pokrzywdzonego do utraty nieruchomości. Poza tym jego wersji przeczyły zeznania <span class="anon-block">T. B.</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, które wzajemnie się dopełniały i wpisywały w mechanizm przejmowania nieruchomości przez oskarżonego (k. 745-746 TO <span class="anon-block">P. B.</span>). Przy czym, wbrew twierdzeniom apelującego, z zeznań pokrzywdzonego wprost wynikało, iż to z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> spotkał się w lombardzie na <span class="anon-block">ul. (...)</span> – tam podpisał dokument pożyczki i stamtąd udał się wraz z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> i <span class="anon-block">A. T. (1)</span> oraz jeszcze jednym mężczyzną do kancelarii notarialnej, gdzie podpisał akt notarialny, po czym <span class="anon-block">H. B. (1)</span> wypłacił mu 4.000 zł z tytułu części pożyczki pod zastaw jego ziemi – resztę miał otrzymać <span class="anon-block">A. T. (1)</span> (k. 2-5, 36-37 TT nr 67).</p> <p>Skarżący, powołując się na wielokrotnie przywoływany argument, że to <span class="anon-block">P. B. (1)</span> prowadził z pokrzywdzonym negocjacje poprzedzające zawarcie aktu notarialnego w sprawie sprzedaży, nawet nie zauważył, że w tym przypadku, Sąd Okręgowy nie przyjął współdziałania <span class="anon-block">H. B. (1)</span> z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>. Nie baczył także na to, że pokrzywdzony nie spłacał rat pożyczki <span class="anon-block">P. B. (1)</span> – pomijając okoliczność, że pożyczka była zaciągnięta dla <span class="anon-block">A. T. (1)</span>, to <span class="anon-block">T. B.</span> nie miałby jak tego czynić, bowiem już po miesiącu od zawarcia warunkowej umowy sprzedaży nieruchomości (w mniemaniu pokrzywdzonego pożyczki pod zastaw nieruchomości) oskarżony <span class="anon-block">B.</span> na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez pokrzywdzonego (który nie miał świadomości, że takowego udzielił) przeniósł na siebie nieruchomość pokrzywdzonego.</p> <p>Z kolei sam fakt, że zeznania <span class="anon-block">A. T. (1)</span> wspierały wersję wydarzeń lansowaną w toku procesu przez <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie mógł być wystarczającą podstawą do czynienia sądowi a quo zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> W tym miejscu należy wskazać, że obowiązująca procedura karna nie przewiduje zasady wartościowania dowodów, ani też prymatu dowodów korzystnych dla oskarżonego nad dowodami przemawiającymi na jego niekorzyść (np. wyrok SN z dn. 3 marca 1997 r. Prok. i Pr. 1998/Nr 2 poz. 7). Zasada wyrażona w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> nie daje także podstaw do apriorycznego preferowania lub dyskwalifikowania jednych dowodów na rzecz drugich i to tylko dlatego, że uzyskano je na określonym etapie postępowania. Sąd ma prawo dać wiarę zeznaniom świadków, czy wyjaśnieniom oskarżonych złożonym np. w toku śledztwa, wbrew odmiennym twierdzeniom na rozprawie, bądź odwrotnie. Istotnym jest, by swoje stanowisko w tym przedmiocie należycie i przekonująco uzasadnił oraz byleby ocena dowodów była wszechstronna i wnikliwa <em> <!-- -->(por.: wyrok SN z dn. 21 maja 1981 r., OSNPG 1982/Nr 1, poz. 10, wyrok SN z dn. 6 października 1987 r., OSNKW 1988/Nr 3-4 poz. 28).</em> </p> <p>Krytyka odwoławcza w zakresie oceny dowodów osobowych odnośnie czynu na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> </strong>, jedynie w części zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim wbrew twierdzeniem skarżącego z uznanych za wiarygodne przez Sąd Okręgowy dowodów z zeznań <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> i <span class="anon-block">M. Z.</span> oraz wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie wynikało, aby to ten ostatni dokonał wszystkich działań, które doprowadziły pokrzywdzoną do niekorzystanego rozporządzenia mieniem w postaci nieruchomości.</p> <p>Jakkolwiek, wedle zeznań pokrzywdzonej, to z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> wstępnie ustaliła kwotę i warunki pożyczki, a przed udaniem się do notariusza nie wiedziała, że jego wspólnik (<span class="anon-block">H. B. (1)</span>) przystąpi do umowy i że nie otrzyma od razu kwoty pożyczki, tj. 100 tys. zł a w transzach – 2 razy po 30 tys. zł i raz 40 tys. zł - <em> <!-- -->„Po odczytaniu tego fragmentu o transzach, ja zapytałam <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">B.</span> dlaczego wypłata ma nastąpić w transzach, oni wtedy mi odpowiedzieli, że chcą przekonać się, czy ja jestem wiarygodna i czy na pewno będę im płaciła odsetki (…) wtedy notariusz zapytał: to co robimy, podpisujemy akt, czy nie? Ja ostatecznie zgodziłam się podpisać akt notarialny (….) Po podpisaniu aktu notarialnego (….) zapytałam ich dlaczego w akcie jest wpisane inne oprocentowanie aniżeli ustalone przez nas wcześniej w wys. 10%, ww. powiedzieli mi, że tak musi być </em>” (k. 4-5 TT nr 44) – to w świetle już tylko tych fragmentów zeznań <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> nie budziło wątpliwości, że zachowanie <span class="anon-block">H. B. (1)</span> było ściśle powiązanie z działaniami <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który zresztą potwierdził to w swoich wyjaśnieniach, niezależnie od świadka <span class="anon-block">M. Z.</span>: <em> <!-- -->„Wspólnie z <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> ustaliśmy warunki pożyczki (…) kwota, która jest wpisana na akcie notarialnym, czyli kwota 100.000 zł jest kwotą absolutnie nieprawdziwą w stosunku do udzielonej pożyczki (…) oprocentowanie, które jest wpisane, czyli 1,5 % w skali miesiąca jest to również kwota nieprawdziwa. Oprocentowanie wynosiło 10-12 %. Na pożyczkę składaliśmy się razem z <span class="anon-block">B.</span> i razem chcieliśmy przejąć tę nieruchomość, takie było nasze założenie”(k. 557-558 TO <span class="anon-block">P. B.</span>). </em> </p> <p>Rację miał natomiast apelujący, że niejasno rysowała się kwestia sum przekazanych pokrzywdzonej na poczet pożyczki. Świadkowie zeznali bowiem zgodnie, że nie otrzymali kwoty pożyczki w pełnej wysokości, tylko o wiele niższą w stosunku do umówionej, a za „przepisanie” nieruchomości na powrót na <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> musieli jeszcze zapłacić kwotę 100.000 zł, której nigdy nie otrzymali. Jakkolwiek pokrzywdzona przyznała, że pokwitowała odbiór transz pożyczki własnoręcznie (na kwoty 10.000 zł oraz „ostatniej transzy pożyczki” - k. 81 i 82 TT nr 44 ), to nie potrafiła jednoznacznie zeznać jaką sumę pożyczki faktycznie odebrała, poza tym, że była znacznie niższa niż umówiona i faktycznie wypłacona (k. 21.320, 21.325v., 21.326 ).</p> <p>I tak w śledztwie utrzymywała, że łącznie otrzymała w ciągu trzech miesięcy <em> <!-- -->„(…) 9 tys. zł, choć mąż uważał, że dali nam 30 tys. zł”</em> (k. 7 TT nr 44). Z kolei na rozprawie wskazywała już na sumy 40-50.000 zł (k. 21.320, 21.326). Natomiast <span class="anon-block">M. Z.</span> zeznał pierwotnie, że żona odebrała nie więcej niż 10 tys. zł, w tym, 2-3 tys. na jego rachunek bankowy w mBanku (k. 15 TT nr 44), ale w toku rozprawy wymienił jednak sumę 30.000 zł (k. 21.390).</p> <p>Rozbieżności co do wysokości sum wypłaconych pokrzywdzonej nie rozwiewały wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span>: <em> <!-- -->(…) Wiem, że przy podpisywaniu umowy było wpłacone kilka tysięcy złotych (…) Wiem że przekazywaliśmy pieniądze w kilku ratach, łącznie mogła być to kwota około 15.000 zł. Nie pamiętam czy przekazywaliśmy im także jakieś pieniądze wpłacając na konto w banku (…) na pewno nie przekazaliśmy <span class="anon-block">A. Z.</span> całości pieniędzy, które wynikają umowy - aktu notarialnego, czyli kwoty 100 tys. zł. Graliśmy na zwłokę (…) pani <span class="anon-block">A.</span> postawiła sprawę na ostrzu noża, zgodziliśmy się na powrotne przeniesienie własności, jednakże zażądaliśmy kwoty (…) 100 tys. powiększonej o odsetki (…) pani <span class="anon-block">A.</span> przy rozwiązaniu tej umowy przyniosła, wydaje mi się, że była to kwota około 80-90 tys. zł (…) Z tych pieniędzy 10 tys. zł dostał <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, a resztą pieniędzy my z <span class="anon-block">B.</span> podzieliłyśmy się po połowie” </em>(k. 557-558 TO <span class="anon-block">P. B.</span>). Jakkolwiek relacje <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">M.</span> małżonków <span class="anon-block">Z.</span> oraz odnośne wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span> były zgodne co do niewypłacenia umówionej sumy pożyczki, na podstawie czego Sąd Okręgowy wnioskował o oszukańczym zamiarze <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, to niejednoznacznie rysowała się kwestia niewspółmierności świadczenia pokrzywdzonej ze świadczeniem wzajemnym, i to niezależnie od braku należytego ustalenia wartości zastawionej nieruchomości. W tym zakresie postępowanie Sądu Okręgowego nie było rzetelne, a ocena dowodów osobowych jawiła się jako dowolna.</p> <p>Całkowicie zasadnie Sąd Okręgowy odmówił wiary wyjaśnieniom <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, iż ten nie miał nic wspólnego z czynności prawnymi dokonanymi przez pokrzywdzonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. D. (1)</span> </strong> z <span class="anon-block">K. K. (1)</span>. Pomimo, że oskarżony nie był stroną umowy z <span class="anon-block">(...)</span> roku rozporządzającej prawem własności do dwóch nieruchomości należących do pokrzywdzonego, a położonych w <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">R.</span>, to powyższe nie oznaczało, iż nie działał on w zmowie m. in. z <span class="anon-block">K. K. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, mającej na celu wyłudzenie należących do pokrzywdzonego nieruchomości za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru zapłaty za wymienione wyżej nieruchomości. Udziału oskarżonego nie mógł potwierdzić sam pokrzywdzony, bowiem nie miał z nim do czynienia w przeciwieństwie do <span class="anon-block">K. K. (1)</span> i <span class="anon-block">P. B. (1)</span>. Ten ostatni wyjaśnił, że <em> <!-- -->„<span class="anon-block">K.</span> był tylko figurantem, <span class="anon-block">B.</span> gospodarstwo sprzedał a kwotę około 300 tys. zł. Pożyczkę finansował <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, ja dostałem za pomoc - przekonywanie <span class="anon-block">D.</span> łąkę o powierzchni 1,5 ha. Natomiast jakie wynagrodzenie dostał <span class="anon-block">K.</span> tego nie wiem (…)”</em> (k. 684 TO <span class="anon-block">P. B.</span>).</p> <p>Jakkolwiek <span class="anon-block">K. K. (1)</span> w toku przewodu sądowego sugerował, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> nie znał „historii” nabycia nieruchomości i wprost przyznał, że był figurantem, ale na prośbę <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który miał rozliczyć transakcję (k. 13.253, 13.208-13.209), jednakże w śledztwie, opisując swój udział w inkryminowanym czynie stwierdził: <em> <!-- -->„On ( <span class="anon-block">J. D.</span> – uwaga SA) miał łącznie dostać około 200.000 złotych. Pieniądze miały być od <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">B.</span>. Ja miałem tylko figurować w akcie (…) W zakresie działek <span class="anon-block">D.</span> toczyło się postępowanie o unieważnienie darowizny (…) Pozwanymi byłem ja i młody <span class="anon-block">D.</span> (…) przed sądem powiedziałem, że nabyłem nieruchomość. Odpowiedziałem zgodnie z treścią aktu notarialnego” </em>(k. 93 TO <span class="anon-block">K. K.</span>).</p> <p>W świetle powyższego zasadnie Sąd Okręgowy dał wiarę odnośnym wyjaśnieniom <span class="anon-block">P. B. (1)</span> i pierwotnym wyjaśnieniom <span class="anon-block">K. K. (1)</span> – w zakresie w jakim były z tymi pierwszymi zbieżne. Nadużyciem zaś apelującego (powielanym w innych tego typu przypadkach) było zarzucenie Sądowi Okręgowemu, że odmówił pokrzywdzonemu wiary w zakresie w jakim zeznał, że na żadnym etapie sprawy związanej ze sprzedażą nieruchomości nie miał do czynienia z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (pominąwszy spotkanie w jednej ze spraw cywilnych, w której zeznawał <span class="anon-block">H. B. (1)</span>) – zeznania te Sąd meriti poczytał w całości za wiarygodne tyle, że bezpośrednio nieprzydatne do czynienia ustaleń w zakresie udziału oskarżonego w przejęciu należących doń nieruchomości. Nie budziło nadto wątpliwości, że zeznania <span class="anon-block">J. D. (1)</span> były istotnym potwierdzeniem wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, które legły u podstaw poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, na podstawie których sąd a quo wnioskował o sprawstwie oskarżonego <span class="anon-block">B.</span>.</p> <p>Analogicznie należało ocenić zarzuty skierowane przeciwko ocenie dowodów osobowych w części dotyczącej czynu na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">D.</span> małżonków <span class="anon-block">J.</span>. </strong> </p> <p>Jakkolwiek w tym przypadku wstępne uzgodnienia dotyczące warunków pożyczki <span class="anon-block">T. J. (3)</span> czynił z <span class="anon-block">P. B. (1)</span> a <span class="anon-block">H. B. (1)</span> poznał dopiero w czasie zawierania aktu notarialnego umowy sprzedaży pod warunkiem nieruchomości wraz z pełnomocnictwem do zawarcia umowy ostatecznej, to okoliczność ta nie oznacza jeszcze, że ten ostatni nie działał w zamiarze wyłudzenia nieruchomości pokrzywdzonych. Na okoliczność tę wskazywały wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, wedle których, po pierwsze, cena wpisana do aktu notarialnego była fikcyjna, po wtóre, została zawarta w celu ukrycia pożyczki, której wysokość była dużo niższa, i po trzecie, pieniądze na pożyczkę wykładał <span class="anon-block">H. B. (1)</span> (k. 686 TO <span class="anon-block">P. B.</span>). Wersję tę uwiarygodniały w części wyjaśnienia <span class="anon-block">K. K. (1)</span> jakie ów złożył w śledztwie, a w których wyraźnie stwierdził, że <span class="anon-block">T. J. (3)</span> zabiegał o pożyczkę : <em> <!-- -->„Duet BB (<span class="anon-block">H. B.</span> i <span class="anon-block">P. B.</span> – uwaga SA) miał udzielić pożyczki 200 000 zł, <span class="anon-block">J.</span> miał pojechać do pracy i z tego spłacić pożyczkę. Nie wiem jak ostatecznie się dogadali”</em> (k. 92 TO <span class="anon-block">K. K.</span>).</p> <p>Intencją pokrzywdzonych z pewnością nie była sprzedaż a jedynie zaciągnięcie pożyczki pod zastaw nieruchomości. Z tych względów gdy tylko nabrali podejrzeń co do intencji <span class="anon-block">H. B. (1)</span> doprowadzili do rozwiązania umowy. Fakt, że <span class="anon-block">H. B. (1)</span> zgodził się na taki krok bynajmniej nie świadczył o jego dobrych zamiarach i zawarciu warunkowej umowy sprzedaży nieruchomości w dobrej wierze. Sam <span class="anon-block">K. K. (1)</span> zasugerował, że przyczyną tego „rozmyślenia się” była najprawdopodobniej wzmianka o egzekucji w księdze wieczystej (k. 92 TO <span class="anon-block">K. K.</span>), w czym utwierdzały ponownie wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span>: <em> <!-- -->„<span class="anon-block">B.</span> bardzo zależało, aby tę umowę rozwiązać, ponieważ nie mógł dogadać się z komornikiem w <span class="anon-block">G.</span> <span class="anon-block">W.</span>., który prowadził egzekucję”</em> (k. 686 TO <span class="anon-block">P. B.</span>).</p> <p>Zarzuty skarżącego pod adresem oceny dowodów osobowych w odniesieniu do czynu na szkodę <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. M.</span> </strong>należało ocenić jako w większości polemiczne.</p> <p>Nie sposób było podważyć tej oceny li tylko przez wzgląd na treść zeznań pokrzywdzonego oraz jego brata – świadka <span class="anon-block">T. M. (2)</span>, w świetle których nie mieli oni w ogóle do czynienia z osobą <span class="anon-block">H. B. (1)</span> – warunki pożyczki pod zastaw nieruchomości ustalali bowiem z <span class="anon-block">M. P. (1)</span> w obecności <span class="anon-block">S. K. (1)</span>, zaś z tym ostatnim <span class="anon-block">P. M.</span> przystąpił do aktu notarialnego, którym okazała się być umowa sprzedaży nieruchomości pod warunkiem z pełnomocnictwa dla <span class="anon-block">S. K. (1)</span> do zawarcia umowy ostatecznej.</p> <p>Okoliczność ta nie wykluczała jednak sprawczego współudziału oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> zgodnie z teorią istotności roli, zaprezentowaną przy wcześniejszych wywodach.</p> <p>Kluczowe znaczenie miały w tym względzie wyjaśnienia <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, który wyjaśniając w śledztwie na temat pożyczki dla <span class="anon-block">P. M.</span> stwierdził m.in., że spotkał się w tej sprawie z <span class="anon-block">H. B. (1)</span> <em> <!-- -->„( …) i zapytałem go czy może wyłożyć 150 000 zł na pożyczkę. On się na to zgodził tylko powiedział, że mam kogoś znaleźć, na kogo zostanie przepisana nieruchomość – określił to &lt;&lt;baranka&gt;&gt;. Zaproponowałem <span class="anon-block">S. K. (1)</span> - mojemu koledze udział w pożyczce. Jego rola miała polegać tylko na tym, że nieruchomość zostanie przepisana na jego nazwisko. <span class="anon-block">S.</span> miał za to dostać 50 000 zł, na co <span class="anon-block">B.</span> się zgodził. Podpisaliśmy umowę przedwstępną kupna sprzedaży nieruchomości z <span class="anon-block">M.</span> i nasze drogi wtedy się rozstały. Po jakiś dwóch - trzech miesiącach zgłosiła się Agencja Nieruchomości Rolnych, która oznajmiła <span class="anon-block">K.</span>, że korzysta z prawa pierwokupu.(….) Powiadomiłem o wszystkim <span class="anon-block">B.</span> i <span class="anon-block">B.</span> mnie poinstruował, co mamy dalej zrobić. To znaczy pan <span class="anon-block">M.</span> miał ustanowić pełnomocnictwo do przelania pieniędzy z <span class="anon-block"> (...)</span> na konto <span class="anon-block">K.</span> (….) <span class="anon-block">M.</span> zgodził się na pełnomocnictwo (…) Następnie Agencja przelała pieniądze na konto <span class="anon-block"> (...) , (...)</span> wypłacił wszystkie pieniądze, zostawił sobie 50 000 zł, a ja resztę zawiozłem do <span class="anon-block">B.</span>. On mi wypłacił 50 000 zł. <span class="anon-block">B.</span> zarobił 150 000 zł. Ja zwróciłem się do <span class="anon-block">B.</span>, bo wiedziałem, że on zawsze ma pieniądze. Z <span class="anon-block">B.</span> spotykałem się osobiście, w Browarze, nie rozmawiałem z nim przez telefon, bo bał się podsłuchów (…) &lt;&lt;<span class="anon-block">B.</span>&gt;&gt; to było określenie <span class="anon-block">B.</span> na osoby, na które będą przepisane nieruchomości, to takie słupy”</em> (k. 233 TO <span class="anon-block">M. P.</span>).</p> <p>Wersje tę uwiarygodniały wyjaśnienia <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, który dysponował wprawdzie wiedzą jedynie ze słyszenia, ale pokrywała się ona w ogólności z odnośnymi wyjaśnieniami <span class="anon-block">M. P. (1)</span> ( k. 683 TO <span class="anon-block">P. B.</span>). Niezależnie od tego z relacji pokrzywdzonego <span class="anon-block">P. M.</span> pośrednio wynikał udział innych osób, albowiem <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, z którym ustalał warunki pożyczki pod zastaw nieruchomości przedstawiał siebie i towarzyszącego mu <span class="anon-block">S. K. (1)</span> jako pośredników dysponujących kapitałem grupy ludzi, którzy udzielają pożyczek i w ten sposób zarabiają (k. 2 TT nr 25). Bez merytorycznego znaczenia pozostawały natomiast w tym względzie wyjaśnienia <span class="anon-block">S. K. (1)</span>, który w zakresie analizowanego czynu nie przyznał się do współudziału w jego popełnieniu i skorzystał z prawa do odmowy składania wyjaśnień przez co nie sposób było z nimi logicznie polemizować.</p> <p>Sam fakt, że oskarżony <span class="anon-block">H. B. (1)</span> zaprzeczył, iżby miał utrzymywać korupcyjne kontakty z oskarżonym <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span> </strong>, odwołując się do swojej oficjalnej wizyty w Oddziale Terenowym Agencji Nieruchomości Rolnych przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> w sprawie działek <span class="anon-block">R. K. (1)</span> w obecności innych zresztą pracowników Agencji (p.f. kierownika placówki - <span class="anon-block">E. P.</span> oraz radcy prawnego) nie wykluczał tego, że dopuścił on czynów o charakterze korupcji urzędniczej. Nie sposób wszak było sobie wyobrazić, aby oskarżony w obecności osób postronnych, zwłaszcza przełożonych <span class="anon-block">R. M. (1)</span>, miał korumpować ww. jako starszego specjalisty ds. rozdysponowania mienia i geodezji w Gospodarstwie Rolnym Skarbu Państwa <span class="anon-block">S.</span>, w sekcji Gospodarowania Zasobem Oddziału Terenowego Agencji Nieruchomości Rolnych w <span class="anon-block">P.</span>. Z tego punktu widzenia zarzucanie Sądowi Okręgowemu, że nie przesłuchał <span class="anon-block">R. K. (1)</span> (w tym wątku) tudzież innych pracowników wskazanej placówki (<span class="anon-block">K. M. (3)</span>, prawnika <span class="anon-block">G.</span>) nie mogło w ocenie sądu odwoławczego przybliżać do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Zresztą bierność stron, w tym skarżącego, w tym zakresie pozwalała sądowi meriti mniemać, że strony nie widziały potrzeby przeprowadzenia ww. dowodów w toku wieloletniego procesu.</p> <p>W świetle powyższego teza o niekompletności zgromadzonych dowodów w aktualnie rozpatrywanym zakresie nie została wykazana w stopniu oczekiwanym przez apelującego. Jak słusznie stwierdził Sąd Najwyższy <em> <!-- -->„Nie można uznać za naruszenie prawa sytuacji, gdy sądy powszechne za pomocą innych, niż by sobie życzyły tego strony, określonych dowodów realizują swój obowiązek ustalenia prawdy materialnej”</em> (postanowienie SN z 28.10.2020 r., II KK 405/19, LEX nr 3077362). Inną kwestią pozostawało to, czy z tego obowiązku Sąd Okręgowy wywiązał się należycie.</p> <p>Z pewnością nietrafny był zarzut, co do tego, że Sąd Okręgowy negatywnie zweryfikował odnośne wyjaśnienia <span class="anon-block">H. B. (1)</span> w oparciu o zeznania świadków – <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. P.</span> <span class="anon-block">T. A.</span> oraz <span class="anon-block">Ł. D. (2)</span> </strong>– wnikliwa analiza pisemnych motywów wyroku prowadziła do wniosku, że dowody z zeznań ww. dotyczyły zarzutów od CCLXXV do CCLXXXI <span class="anon-block">R. M. (1)</span> (vide k. 571 formularza uzasadnienia SO). Wprawdzie zeznania te zostały wymienione obok ustaleń w części <em> <!-- -->„Przestępstwa popełnione przez <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">H. B. (1)</span>”</em> (vide k. 278-279 formularza uzasadnienia wyroku SO) nie oznaczało to jednak, że wszystkie dowody wskazane w tej części odniosły się zarazem do oskarżonego <span class="anon-block">B.</span>. Koniunkcja (spójnik „i”) w podtytule części stanu faktycznego wskazywała jedynie na to, że w tej samej rubryce formularza Sąd Okręgowy poczynił ustalenia co do przestępstw o charakterze korupcji urzędniczej, zarzuconych tak <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">M.</span>, jak i <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, co bezpodstawnie skarżący utożsamił z ich podstawą dowodową. Nie budziło bowiem wątpliwości, że zeznania odnośnych świadków bezpośrednio weryfikowały wyjaśnienia <span class="anon-block">R. M. (1)</span> a nie <span class="anon-block">H. B. (1)</span>. Wprawdzie pierwszy z ww. przyznał się do utrzymywania nieformalnych kontaktów z <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">H. B. (3)</span>, jednakże zaprzeczył, aby przyjmował lub żądał korzyści majątkowych w zamian za wydanie przez Agencję opinii o nieskorzystaniu z prawa pierwokupu nieruchomości rolnych, jednakże co do zasady słusznie Sąd meriti potraktował je jako wyraz przyjętej przez <span class="anon-block">R. M. (1)</span> linii obrony, obliczonej na uwolnienie od grożącej mu odpowiedzialności karnej.</p> <p>Do negatywnej weryfikacji wyjaśnień tego oskarżonego, jak i <span class="anon-block">H. B. (1)</span> posłużyły Sądowi Okręgowemu przede wszystkim wyjaśnienia <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. B. (1)</span>.</strong> Ich ocena była jednak częściowo dowolna. Ponieważ zarzuty apelującego obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> były zbieżne z zarzutami podniesionymi w apelacji obrońcy <span class="anon-block">R. M. (1)</span> aktualność zachowywały uprzednio poczynione przez sąd odwoławczy wywody w analizowanym wątku. Przypomnieć jednak wypada, że pomawiający charakter wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie mógł ich deprecjonować w całości - analogicznie, jak okoliczność podjęcia współpracy z organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości, wbrew polemicznemu stanowisku apelującego obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">B.</span> - to jednak składane przezeń depozycje winny stanowić przedmiot wnikliwej oceny z punktu widzenia zasad wiedzy i doświadczenia życiowego oraz konfrontacji z całokształtem okoliczności ujawnionych w toku rozprawy. I w tym względzie rację miał apelujący, że Sąd Okręgowy bezkrytycznie podszedł do wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span> nie bacząc na ich wewnętrzne rozbieżności czy zgodność z resztą dowodów, na których się oparł, naruszając zasadę niesprzeczności. Jakkolwiek bowiem <span class="anon-block">P. B. (1)</span> był konsekwentny co do tego, że <span class="anon-block">R. M. (2)</span> w ramach swoich obowiązków służbowych w Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu w zamian za przygotowanie opinii o nieskorzystaniu z prawa pierwokupu nieruchomości rolnych stanowiących przedmiot niniejszego postępowania oraz za przyspieszenie terminu wydania takiego oświadczenia, miał żądać i przyjmować od niego, <span class="anon-block">H. B. (1)</span> tudzież <span class="anon-block">D. G. (1)</span> korzyści majątkowych w wysokości 1.000 zł oraz 2 % wartości nieruchomości będącej przedmiotem sprzedaży, a niezależnie od tego podjąć się pośrednictwa w załatwieniu tego rodzaju sprawy w Oddziale Terenowym Agencji w <span class="anon-block">O.</span> także w zamian za korzyść majątkową (vide np. k. 219-220, k. 406 TO <span class="anon-block">P. B.</span>), to nie konfrontował tych wyjaśnień, choćby z treścią odnośnych aktów notarialnych.</p> <p>Ich zestawienie prowadziło zaś do wniosku, że podawane przez <span class="anon-block">P. B. (1)</span> kwoty korzyści majątkowych (vide np. k. 248) nie korespondowały z wartościami nieruchomości ujętymi w odnośnych aktach notarialnych. Dla przykładu 2 % od wartości nieruchomości położonej w <span class="anon-block">D.</span>, objętej aktem notarialnym warunkowej umowy sprzedaży nr A <span class="anon-block"> (...)</span>, zawartej przez <span class="anon-block">G. S.</span> (zarzut CXXIII), powiększonej o kwotę 1.000 zł dawało sumę 3.400 zł a nie 6.000 zł (120.000 zł x 2% + 1.000 zł) wskazywaną przez <span class="anon-block">P. B.</span> (vide k. 36 TO <span class="anon-block">R. M.</span>). Sąd Okręgowy przeszedł także milcząco nad rozbieżnościami w samej relacji procesowej <span class="anon-block">P. B. (1)</span> odnośnie wysokości i częstotliwości udzielanych korzyści majątkowych (od 6-7 razy po 2-3 tys. złotych i to niezależnie od <span class="anon-block">D. G.</span> i <span class="anon-block">H. B.</span>, do co najmniej 10 razy po 2-5 tys. złotych niezależnie od kwoty 16.000 zł mającej być uiszczoną z tytułu warunkowej umowy sprzedaży nieruchomości położonej w <span class="anon-block">K.</span> – vide k. 244, k. 315, k. 635 TO <span class="anon-block">P. B.</span>, k. 34 TO <span class="anon-block">R. M.</span> oraz wyjaśnienia złożone przez <span class="anon-block">P. B.</span> w toku przewodu sądowego). Bezrefleksyjnie Sąd orzekający potraktował także tę część wyjaśnień <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, wedle których ten nie był w stanie podać kwoty jaką ostatecznie otrzymał <span class="anon-block">R. M. (4)</span> <em> <!-- -->„(…) i czy w ogóle dostał, bo nie byłem przy wszystkich rozmowach”</em> (dot. nieruchomości R. i <span class="anon-block">I. K.</span> - k. 9630).</p> <p>Powyższe potwierdzało nie tylko zarzut dowolności ocen Sądu Okręgowego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>), ale także bezkrytyczne powielenie ocen i założeń prowadzącego śledztwo prokuratora oraz inkorporowanie tychże do treści wyroku. To zaś oznaczało brak rzetelnej weryfikacji dowodów zaoferowanych przez oskarżenie i naruszenie zasady obiektywizmu przy formułowaniu wniosków odnośnie winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie postawionych mu zarzutów.</p> <p>V.  ZARZUTY ZWIĄZANE Z CZYNEM PRZYPISANYM OSKARŻONEMU <span class="anon-block">K. R. (6)</span> W PUNKCIE 70. ZASKARŻONEGO WYROKU (ZARZUT z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239;art. 239 § 1)">art. 239 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>)</p> <p>W tym zakresie apelujący co do zasady nie wykazali, że postępowanie Sądu Okręgowego było nierzetelne, zaś ocena dowodów dowolna, a w konsekwencji, że poczynione w jej następstwie ustalenia co do winy i sprawstwa oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> były wadliwe w stopniu mogącym mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku.</p> <p>Na wstępie zauważyć trzeba, że apelujący podnieśli generalnie sformułowane zarzuty dot. obrazy <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 99 a;art. 99 a § 1)">art. 99a § 1 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> </strong> - szeroko przez sąd odwoławczy skomentowane we wcześniejszej części niniejszych wywodów - jednakże zauważyć trzeba, że ich uzasadnienie dowodziło, że zostały one skierowane głównie do skasowanej części zaskarżonego wyroku. Nie ulegało przy tym wątpliwości, że uzasadnienie sporządzone przez Sąd Okręgowy w analizowanym zakresie odpowiadało co do zasady wymogom ustawowym i pozwalało na prześledzenie toku rozumowania sądu a quo (vide zwłaszcza karty 276-277, 501-505, 537, 546-547, 600-601), czego pośrednim potwierdzeniem była sama treść apelacji.</p> <p>Jakkolwiek faktem jest, że pisemne motywy wyroku nie zawierały powodów, dla których Sąd Okręgowy dokonał modyfikacji opisu czynu, to przyczyny dokonania takiej zmiany były proste do zdekodowania. Jako typowo polemiczny należało zatem ocenić zarzut obrazy <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.</a> </strong> (w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a>). Po myśli wskazanego przepisu, wyrok skazujący powinien zawierać, m.in. dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną. Zwrot ten oznacza, że opis czynu powinien wskazywać czas, miejsce, sposób i okoliczności popełnienia przestępstwa oraz jego skutki, a zwłaszcza wysokość powstałej szkody (argument z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 332;art. 332 § 1;art. 332 § 1 pkt. 2)">art. 332 § 1 pkt 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 1;art. 413 § 1 pkt. 4;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 1 pkt 4 i § 2 pkt 1)</a>. Z punktu widzenia znamion strony przedmiotowej przestępstwa dokładne określenie sposobu i okoliczności jego popełnienia wymaga zawarcia w opisie czynu tych elementów przebiegu zdarzenia, które wypełniają te znamiona. Opis czynu powinien w związku z tym zawierać komplet znamion, które zostały wypełnione ustalonym zachowaniem sprawcy <em> <!-- -->(por. wyrok SN z 22.03.2012 r., IV KK 375/11, OSNKW 2012/7, poz. 78). </em> </p> <p>Oceniając niniejszą sprawę z powyższego punktu widzenia, nie sposób uznać, że opis czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 70. zaskarżonym wyroku nie oddawał kompletu ustawowych znamion typu czynu, a także ustaleń faktycznych odnoszących się do miejsca, czasu i sposobu jego popełnienia czy przedmiotów czynności wykonawczych.</p> <p>I tak z opisu czynu wynikało, że oskarżony działał w okresie od <span class="anon-block">(...)</span> r., w <span class="anon-block">P.</span> i <span class="anon-block">G.</span>, a jego sprawcze zachowanie polegało na pomaganiu sprawcom przestępstwa - <span class="anon-block">M. K. (3)</span> i <span class="anon-block">M. O.</span> w uniknięciu odpowiedzialności karnej w ten sposób, że będąc ich obrońcą postępowaniu karnym prowadzonym przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">G.</span> pod sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>, nakłonił oskarżonych do podania fałszywej wersji rzeczywistych wydarzeń, na poparcie której w dniu <span class="anon-block">(...)</span> r. przedłożył we wskazanym Sądzie podrobione rachunki zakupu sprzętu elektronicznego, posługując się tymi dokumentami jako autentycznymi, utrudniając tym samym wskazane postępowanie – co w zupełności odpowiadało także poczynionym w sprawie ustaleniom.</p> <p>Modyfikacja opisu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 70. zaskarżonego wyroku miała zatem charakter wyłącznie uzupełniający znamiona ustawowe typu czynu (de facto jedynie w części dot. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a>, reszta dookreśleń stanowiła bowiem zbędne powtórzenie treści czynu zarzuconego w akcie oskarżenia), co jednoznacznie wynikało z samej sentencji wyroku. Była to typowa, często spotykana w praktyce sądowej zmiana poprzez uzupełnienie opisu czynu. Wprawdzie lepszą praktyką byłoby formułowanie w całości zmienionego opisu czynu, ale zastosowana przez Sąd Okręgowy „technika” opisu czynu nie wykluczała możliwości precyzyjnego ustalenia inkryminowanego zachowania, za które <span class="anon-block">K. R. (1)</span> został skazany. W tym stanie rzeczy nie sposób było mówić o ograniczeniu prawa oskarżonego do obrony <strong> <!-- -->(<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a>). </strong> </p> <p>Za takowe nie mogło uchodzić procedowanie Sądu meriti w końcowej fazie dwunastoletniego procesu z ograniczeniem uczestnictwa oskarżonego w rozprawie do 4 godzin dziennie, i z co najmniej jedną, piętnastominutową przerwą. Wszak Sąd Okręgowy oparł swoje procedowanie w tej mierze na opinii biegłych z <span class="anon-block"> (...)</span> z<span class="anon-block">(...)</span> roku (k. 24 510), uzupełnionej kolejnymi opiniami z <span class="anon-block">(...)</span>r. (k. 24 788, k. 24 881), z udziałem dodatkowych specjalistów w zakresie schorzeń, którymi dotknięty był <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, a którzy fachowo, zgodnie z zakresem posiadanych wiadomości specjalnych ocenili stan zdrowia somatycznego oskarżonego, uznając, że pod takimi warunkami może on uczestniczyć w procesie. Dodatkowo Sąd Okręgowy, zgodnie z wynikami opinii uzupełniających, zabezpieczył udział ratowników medycznych, którzy czuwali nad stanem zdrowia oskarżonego w czasie rozprawy.</p> <p>Jakkolwiek <strong> <!-- -->prawo do obrony</strong> uregulowane w art. 42 ust. 2 <span class="anon-block">K.</span> i na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> wprowadzone do postępowania karnego, jest uznawane za jedno z fundamentalnych praw człowieka i jako takie znalazło swoje odzwierciedlenie w aktach prawa międzynarodowego. W szczególności jest ono wprost gwarantowane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 14;art. 14 ust. 3;art. 14 ust. 3 lit. b;art. 14 ust. 3 lit. d)">art. 14 ust. 3 lit. b oraz d</a> <span class="anon-block"> (...)</span> oraz art. 6 ust. 3 lit. c EKPC, to nie ma ono wymiaru absolutnego. Realizowanie prawa do obrony, oprócz biernego charakteru (w szczególności prawa do milczenia) może przybierać również formę aktywną. Ustawodawca przewidział dla tej strony postępowania karnego wiele uprawnień odpowiadających standardowi prawa do obrony wypracowanych na gruncie orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. W szczególności jako najistotniejsze z punktu widzenia możliwości realizacji prawa do obrony w tym znaczeniu uznaje się prawo do: składania wniosków o wykonanie czynności dowodowej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 k.p.k.</a>), zadawania pytania podmiotom przesłuchiwanym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 370;art. 370 § 1)">art. 370 § 1 k.p.k.</a>), wypowiadania się co do przeprowadzonego dowodu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 175;art. 175 § 2;art. 367)">art. 175 § 2, art. 367 k.p.k.</a>), zaskarżania orzeczeń (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425)">art. 425 k.p.k.</a>) czy uczestnictwa w rozprawie głównej, będąc prawidłowo zawiadomionym o jej terminie (<em> <!-- -->tak wyrok SN z 22.03.2023 r., II KK 28/23, LEX nr 3512732)</em>. Należy uznać, że również przez rozwiązania w zakresie przesłuchiwania świadków i wprowadzania dowodów do postępowania sądowego obrona może być realizowana w sposób aktywny. Prawo do obrony tak rozumiane może jednak zostać wykorzystane do celowego przedłużania postępowania lub uniemożliwienia rozpoznania sprawy. Wówczas zachowanie oskarżonego będzie wykraczało poza zakres prawa do obrony. Jednakże negatywne konsekwencje dla takiego zachowania muszą być przewidziane przez prawo. Zatem, np. nadużywaniu instytucji wniosków dowodowych przeciwdziała możliwość oddalenia takiego wniosku, jeżeli zmierza on w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 5)">art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.</a>), prekluzji dowodowej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 6)">art. 170 § 1 pkt 6 k.p.k.</a>), niestawiennictwu – możliwość rozpoznania sprawy pod nieobecność oskarżonego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 377)">art. 377 k.p.k.</a>), czy wreszcie celowe przewlekanie postępowania może spowodować przedłużanie czasu trwania tymczasowego aresztowania (art. 263 § 4 k.p.k. <em> <!-- -->– vide M. Kurowski [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, LEX/el. 2024, art. 6. teza 7).</em> </p> <p>Mając na uwadze długotrwałość niniejszego postępowania (ponad dziewięcioletniego w stadium jurysdykcyjnym), ilość terminów rozprawy (ok. 200), a tym samym czas na przygotowanie i przeprowadzenie linii obrony oraz obszerność wyjaśnień oskarżonego składanych na rozprawie od początku procesu - w tym uzupełniających, złożonych w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku - oraz mowy końcowej wygłoszonej w dniu <span class="anon-block">(...)</span> roku - w obecności ratowników medycznych, którzy na żądanie oskarżonego dokonali pomiaru jego ciśnienia tętniczego (k. 24 897 – 24 904, 25 005 - 25 019) oraz kontradyktoryjny sposób przesłuchania świadków na okoliczność analizowanego zarzutu (we wcześniejszej fazie procesu, kiedy stan zdrowia oskarżonego nie budził wątpliwości), nie sposób uznać, że prawo <span class="anon-block">K. R. (1)</span> do obrony czy szerzej standard <strong> <!-- --> rzetelnego procesu</strong> – których wyrazem jest m.in. prawo oskarżonego do składania wyjaśnień, zgłaszania inicjatywy dowodowej i udziału w rozprawie, samodzielnie i niezależnie od obrońcy – zostały naruszone, i to w stopniu mogącym mieć wpływ na treść wyroku, a w każdym razie apelujący obrońcy okoliczności takiej nie wykazali.</p> <p>Marginalnie zauważyć trzeba, że formalnie Sąd Okręgowy mógł wyłączyć sprawę oskarżonego <span class="anon-block">R.</span> do odrębnego postępowania tyle, że nawet z medycznego punktu widzenia postąpienie takie nie było wskazane. Biegli w uzupełniającej opinii uznali bowiem, że <em> <!-- -->„W interesie oskarżonego powinno być jak najszybsze zakończenie sprawy sądowej, aby unormować sytuację życiową i wyeliminować ważny czynnik stresu, tj. ciągnącą się sprawę sądową” </em>(k. 24 881). Poza tym Sąd Okręgowy musiał ważyć prawo do obrony z celami procesu karnego, a jednym z nich jest zasada szybkości postępowania, tj. aby rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 1;art. 2 § 1 pkt. 4)">art. 2 § 1 pkt 4 k.p.k.</a>).</p> <p>W tym kontekście sam fakt, że Sąd Okręgowy limitował oskarżonemu czas na złożenie wyjaśnień w końcowej fazie postępowania, że uprzednio dwukrotnie stwierdził kolizję interesów w jego obronie przez adw. <span class="anon-block">Ż. D.</span>, czy prostował protokół rozprawy głównej w zakresie pominiętych w nim czynności wnioskowanych przez <span class="anon-block">K. R. (1)</span> nie świadczył o pozbawieniu tego oskarżonego prawa do obrony czy tym bardziej do rzetelnego procesu. Oczywistym przy tym jest, że <em> <!-- -->„Każdy ma prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko niemu sprawie karnej” </em>(art. 6 ust. 1 konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności).</p> <p>W realiach rozpatrywanej sprawy, oskarżony - reprezentowany w stadium jurysdykcyjnym przez trzech obrońców z wyboru - nie domagał się wyłączenia sędziego przewodniczącego składu orzekającego pomimo, że nieprawomocny wyrok skazujący zapadł po blisko 10 latach procesu sądowego. Skoro spóźnione zgłoszenie wniosku o wyłączenie sędziego przez stronę znającą przyczynę wyłączenia powoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania (art. 41 § 2), a w konsekwencji za nieskuteczny musi być uznany podniesiony w środku odwoławczym zarzut naruszenia art. 41 § 1, to tym bardziej naruszenie tego przepisu nie ma miejsca w sytuacji, gdy wniosek o wyłączenie sędziego w ogóle nie został zgłoszony przez stronę, której znana była okoliczność uzasadniająca wyłączenie sędziego, jak zasadnie wywiódł Sąd Najwyższy <em> <!-- -->(postanowienie SN z 22.09.2009 r., III KK 65/09, LEX nr 529622).</em> </p> <p>Nie mniej zarzutu braku bezstronności nie może uzasadniać samo tylko korzystanie przez sąd z przysługującego mu uprawnienia do, np. uchylania pytań czy też oddalania wniosków dowodowych <em> <!-- -->(tak wyrok SN z 6.11.1997 r., III KKN 340/96, OSP 1999/12, poz. 225; wyrok SA w Łodzi z 7.02.2001 r., II AKa 269/00, Prok. i Pr. 2002/10, poz. 21).</em> </p> <p>Mając powyższe na uwadze podniesiony w uzasadnieniu apelacji <strong> <!-- -->zarzut braku bezstronności </strong>sądu a quo należało uznać za instrumentalny, obliczony na podważenie niekorzystanego dla oskarżonego wyroku Sądu I instancji.</p> <p>Po takim „wyczyszczeniu przedpola” należało przyjść do zarzutów wokół, których skupiała się treść środków odwoławczych. Apelacje wywiedzione na rzecz <span class="anon-block">K. R. (1)</span> w aktualnie rozpatrywanym zakresie co do zasady zarzucały zaskarżonemu wyrokowi <strong> <!-- -->błąd w ustaleniach faktycznych</strong>, mający wynikać z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów <strong> <!-- -->(błąd "dowolności").</strong> </p> <p>W orzecznictwie Sądu Najwyższego wypracowano wymogi, którym podlegać musi ocena dowodów, aby nie przekształciła się w "dowolną". Tak więc przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> wtedy, gdy:</p> <p>- jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a>) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a>),</p> <p>- stanowi wyraz rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>),</p> <p>- jest wyczerpujące i logiczne - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a>).</p> <p>Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanego przypadku, stwierdzić należy, iż Sąd I instancji, wbrew stanowisku skarżących, w sposób staranny przeprowadził postępowanie dowodowe, w większości należycie rozważył całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy, dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dowodów w sposób w większości zgodny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, a na tej podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, dokonał prawidłowej subsumcji prawnej, a stanowisko swoje w tym względzie szczegółowo i logicznie uzasadnił, umożliwiając tym samym pełną kontrolę odwoławczą.</p> <p>Apelujący, jak wynika z pisemnego uzasadnienia podniesionych zarzutów, zakwestionował przede wszystkim dokonaną przez Sąd meriti ocenę <strong> <!-- -->zeznań świadka <span class="anon-block">M. K. (3)</span> </strong>, stojąc na stanowisku, iż dowód ten w żaden sposób nie powinien zostać uznany za wiarygodny, a tym samym stanowić podstawy dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń stanu faktycznego w rozpatrywanym zakresie.</p> <p>Sąd Apelacyjny zbadał tę ocenę w oparciu o krytykę przedstawioną w skargach apelacyjnych i nie znalazł podstaw do jej kwestionowania w stopniu oczekiwanym przez skarżących. Brak było zatem także podstaw do zasadnego twierdzenia o obrazie przepisu <strong> <!-- --> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </strong> Przypomnienia wymaga bowiem w tym miejscu, że zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona w powołanym przepisie nakazuje sądowi, by oceniał znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego na podstawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, nie będąc przy tym związany żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi. Nie oznaczało to jednak, by dowody należało oceniać bez uwzględnienia ich wzajemnego kontekstu, czego w istocie rzeczy domagali się autorzy apelacji.</p> <p>Faktem jest, że świadek <span class="anon-block">M. K. (3)</span> nie był konsekwentny w swoich zeznaniach odnośnie zarzutu poplecznictwa co do szczegółów. I tak zeznając na ten temat w śledztwie stwierdził, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> był jego obrońcą w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w <span class="anon-block">G.</span>, w sprawie, w której stanął pod zarzutem paserstwa, do którego pomocnictwa miał udzielić mu <span class="anon-block">M. O.</span> – współoskarżony w tamtejszym procesie. W toku rozprawy przed tamtejszym Sądem <span class="anon-block">M. K. (3)</span> nie przyznał się do paserstwa przedmiotów pochodzących z kradzież z włamaniem do <span class="anon-block"> firmy (...)</span> z okolic <span class="anon-block">S.</span>, zmieniając wersję podaną w śledztwie, podobnie jak <span class="anon-block">M. O.</span>, zgodnie z linią obrony wymyśloną przez mecenasa <span class="anon-block">R.</span>. Wersję tę uwiarygodnić miały rachunki, które zostały załączone do akt postępowania przez obrońcę, a które okazały się być podrobione: W <span class="anon-block">(...)</span> roku świadek zeznał na ten temat tak: <em> <!-- --> „(…) wersja, <span class="underline"> <!-- --> którą przedstawiłem przed sądem </span>była w całości wymyślona przez mecenasa <span class="anon-block">R.</span>. Ja w postępowaniu przygotowawczym przyznałem się do tego czynu, <span class="underline"> <!-- --> a potem przed sądem zmieniłem swoje wyjaśnienia na polecenie mecenasa <span class="anon-block">R.</span> (…) <span class="anon-block">O.</span> złożył </span> </em> <span class="underline"> <!-- --> takie same wyjaśnienia, bo to była nasza wspólna linia obrony w tej sprawie</span>.” (<em> <!-- --> k. 3804). </em>Potwierdzeniem tego był przebieg postępowania w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span> (vide: odpisy dokumentów z akt VI K Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span>, tom XX akt głównych).</p> <p>Zeznając w toku niniejszego procesu na rozprawie w dniu 21 listopada 2018 roku świadek <span class="anon-block">K.</span> w swobodnej fazie wypowiedzi stwierdził, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> został obrońcą jego i <span class="anon-block">M. O.</span> już na etapie śledztwa, ustalając z nimi linię obrony polegającą na przyznaniu się do paserstwa przedmiotów pochodzących w kradzieży z włamaniem do <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, tak aby uniknąć tymczasowego aresztowania, zaś na rozprawie <span class="anon-block">K. R. (1)</span> wpadł na „fenomenalny” pomysł, aby nie przyznać się nawet do paserstwa tych przedmiotów, by uniknąć w ten sposób odwieszenia wykonania kary z wcześniejszych wyroków – <em> <!-- -->„(…) idziemy na uniewinnienie (…)”</em> - jak miał wówczas powiedzieć <span class="anon-block">K. R. (1)</span> do świadka (k. 20 939).</p> <p>Odpowiadając na pytania stron <span class="anon-block">M. K. (3)</span> stwierdził m.in.: <em> <!-- -->„Przecież mecenas <span class="anon-block">R.</span> przyjechał do komisariatu w <span class="anon-block">S.</span>. A może nie. Mecenas <span class="anon-block">R.</span> przyjechał do prokuratury, <span class="underline"> <!-- -->nie pamiętam, bo to było 10 lat temu,</span> może nawet więcej </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->i to zostało wcześniej jakby ustalone,</em> </strong> <em> <!-- --> co możemy robić, jak żeśmy się nie przyznawali, <span class="underline"> <!-- -->bo czekaliśmy na mecenasa <span class="anon-block">R.</span> i żeśmy uznali, że na tym etapie, żeby wyjść, żeby nie było obawy matactwa, przyznać się do czegokolwiek i to była sugestia mecenasa <span class="anon-block">R.</span>.</span> Przecież w aktach jest, że my żeśmy poszli i w takim sensie przyznaliśmy się do paserstwa.” </em>(k. 20 934). I dalej: „<em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Na pytanie oskarżonego <span class="anon-block">K. R.</span>: „Kto wymyślił <span class="anon-block">G.</span>?”</span> Przecież <span class="anon-block">K.</span>, Ty. Przepraszam, oskarżony. Te przezwiska, te pseudonimy, wystąpiły podczas rozmowy mojej, <span class="anon-block">W.</span>, <span class="anon-block">O.</span> i mecenasa <span class="anon-block">R.</span>. To była rozmowa, jak mamy ułożyć całe zeznania”</em> (k. 20 938). Świadek jednocześnie podtrzymał zeznania złożone w śledztwie.</p> <p>Sąd Okręgowy zbagatelizował niezgodności w zeznaniach świadka, ustalając szczegóły inkryminowanego zdarzenia w oparciu o wersję przedstawioną przez świadka <span class="anon-block">K.</span> w śledztwie, która korespondowała z niespornym faktem zgłoszenia się <span class="anon-block">K. R. (1)</span> jako obrońcy oskarżonych <span class="anon-block">M. K. (3)</span> i <span class="anon-block">M. O.</span> w sprawie <span class="anon-block"> (...)</span> na etapie postępowania sądowego (k. 3888-3890 akt głównych). Jakkolwiek sprzeczność ta była bezsporna, to jednak nie deprecjonowała w całości zeznań świadka, którego depozycje co do istoty sprawy były konsekwentne na przestrzeni całego postępowania, tj. co do tego, że linię obrony zaprezentowaną przed sądem przez niego i <span class="anon-block">M. O.</span> wymyślił <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, i że to oskarżony - na potrzeby tej linii - przedłożył fałszywe dokumenty zakupu sprzętu elektronicznego. Zresztą świadek wielokrotnie podkreślał, że nie żył tą sprawą przez ostatnie 10 lat, a w dniu przesłuchania nie spał od kilkudziesięciu godzin, co tłumaczyło podejście Sądu Okręgowego do analizowanych rozbieżności.</p> <p>Pewne światło na tę sprawę rzucały także zeznania złożone w innej sprawie, gdzie <span class="anon-block">M. K. (3)</span> jako świadek - uprzednio skazany w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 3)">art. 60 § 3 k.k.</a> - pomawiając oskarżonych w innym procesie (m.in. <span class="anon-block">M. O.</span> i <span class="anon-block">R. P. (3)</span> - poprzednio <span class="anon-block">W.</span>) o ok. 300 czynów polegających głównie na kradzieżach z włamaniami w warunkach zorganizowanych grup przestępczych, w tym do <span class="anon-block"> firmy (...)</span> (vide przesłuchanie z <span class="anon-block">(...)</span> roku w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> SO w <span class="anon-block">P.</span> - k. 20 965 akt głównych) zeznał co następuje: „<em> <!-- --> Zatrzymała mnie policja (…) zawieźli nas do <span class="anon-block">S.</span>, to znaczy mnie i <span class="anon-block">M.</span>, policja ze <span class="anon-block">S.</span> oskarżyła nas o włamanie. Na tym etapie został wynajęty adwokat <span class="anon-block">R.</span>, <span class="underline"> <!-- --> to znaczy może za wcześnie by powiedzieć, że został wynajęty.</span> Sytuacja była taka, że policjanci ze <span class="anon-block">S.</span> (…) oskarżyli mnie o włamanie. Ja powiedziałem, że (…) kupiłem ten towar, chodziło o to, że za włamanie można było zastosować tymczasowy areszt, a za paserkę nie. <span class="underline"> <!-- --> Miałem możliwość rozmawiać z <span class="anon-block">M.</span>, uzgodniliśmy, że ja kupiłem ten telefon od jakiś ludzi, a <span class="anon-block">M.</span> ze mną jeździł, aby mnie osłaniać</span>, to była moja linia obrony w tamtym czasie w uzgodnieniu z adwokatem <span class="anon-block">R.</span>, taka historia została wymyślona (…)” </em> </p> <p>Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że <span class="anon-block">M. K. (3)</span> - jako osoba, która wedle relacji świadka znała się z <span class="anon-block">K. R. (1)</span> jeszcze na długo przed sprawą <span class="anon-block"> (...)</span> i która pozostawałam z nim w relacji pewnej poufałości (czego wyrazem miało być m.in. to, że oskarżony wiedział, że obaj z <span class="anon-block">M. O.</span> zajmują się kradzieżami) - mógł już dużo wcześniej radzić się mecenasa jak uniknąć tymczasowego aresztowania w razie ewentualnego zatrzymania. Poza tym fakt, iż <span class="anon-block">M. K. (3)</span> wraz z <span class="anon-block">M. O.</span> udzielili adw. <span class="anon-block">R.</span> pełnomocnictwa do obrony, formalnie po wpływie sprawy do Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span>, nie wykluczał wcześniejszych rozmów na temat podjęcia się obrony i ustalenia linii obrony ww., tj. jeszcze na etapie śledztwa a przed skierowaniem sprawy do sądu, co jest zgodne z praktyką i doświadczeniem życiowym. Pośrednim tego potwierdzeniem była okoliczność, że już w końcowej fazie śledztwa <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, który uprzednio, stojąc jeszcze pod zarzutem popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a>, deklarował nawet chęć dobrowolnego poddania się karze za czyn, do którego de facto się przyznawał (paserstwa), nie przyznał się do przedstawionego mu zarzutu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 291;art. 291 § 1)">art. 291 § 1 k.k.</a>, korzystając z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 3878).</p> <p>Mając na uwadze powyższe, jak i sam upływ czasu, przesunięcie pewnych „akcentów” w relacji świadka jawiło się jako zupełnie zrozumiałe i nie zmieniało obciążającej wymowy zeznań świadka - także z punktu widzenia kryteriów motywacyjnych. Skarżący, zarzucając Sądowi Okręgowemu wybiórczą i tendencyjną ocenę zeznań <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, pomijają kontekst w jakim ujawnił on inkryminowane zachowanie <span class="anon-block">K. R. (1)</span>. Wątek ten Sąd Okręgowy szczegółowo badał na rozprawie, istotnie poszerzając podstawę wyrokowania o materiały ze sprawy <span class="anon-block">(...)</span> SO w <span class="anon-block">P.</span>, w której <span class="anon-block">M. K. (3)</span> miał status tzw. małego świadka koronnego. Sprawa ta była o tyle istotna, że to właśnie na etapie prowadzonego w niej śledztwa, niejako przy okazji, świadek <span class="anon-block">K.</span> ujawnił inkryminowane zachowanie swojego byłego obrońcy – nota bene reprezentującego go również w sprawie <span class="anon-block">(...)</span>. Motywację tę najlepiej oddają zeznania świadka: <em> <!-- --> „W sprawie, o której jestem podejrzany zostałem objęty <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60)">art. 60 kk</a>, który mówi, że muszę wyjaśnić cała prawdę. Jeżeli bym tego nie wyjawił, to kłamałbym, na co nie mogę sobie pozwolić. Ja przyznałem się teraz do kradzieży. Gdybym, nadal utrzymywał, że to było paserstwo, któryś ze współoskarżonych mógłby słusznie zarzucić mi kłamstwo i moja sytuacja byłaby procesowo trudna.”</em> (k 3804 akt głównych).</p> <p>Z tych względów zeznań <span class="anon-block">M. K. (3)</span> nie mogły podważać ani <strong> <!-- -->zeznania <span class="anon-block">M. O.</span>, ani <span class="anon-block">R. P. (3)</span> </strong>, którzy będąc pomawiani w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> przez świadka <span class="anon-block">K.</span> mieli interes własny w deprecjonowaniu jego zeznań i osoby jako źródła dowodowego w ich własnym procesie, niezależnie od związków z oskarżonym <span class="anon-block">R.</span>, który także był ich obrońcą w rzeczonym procesie – aż do czasu zawieszenie w prawie wykonywania zawodu w związku z niniejszą sprawą.</p> <p>Krytyka odwoławcza skierowana w tym zakresie przez skarżących miała charakter polemiczny i w niczym nie podważała toku rozumowania Sądu meriti, który drobiazgowo przesłuchał, w tym w drodze konfrontacji, świadków <span class="anon-block">O.</span> i <span class="anon-block">P.</span> na rozprawie, czemu dał wyraz w pisemnych motywach wyroku, skutecznie podważając tezę o tendencyjnym w tym zakresie prowadzeniu postępowania.</p> <p>Ocena zeznań ww. i korespondujących z nimi wyjaśnień <span class="anon-block">K. R. (1)</span> przeprowadzona przez Sąd Okręgowy nie przekracza ram oceny swobodnej – nie wykazywała istotnych błędów logicznych ani nie budziła uzasadnionych wątpliwości z punktu widzenia zasad wiedzy i doświadczenia życiowego.</p> <p>Ubocznie zauważyć wypada, że skarżący w uzasadnieniu apelacji zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> powiązali z naruszeniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> Tymczasem nie można zasadnie stawiać zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> na tej podstawie, że strony zgłaszają wątpliwości co do ustaleń faktycznych. Dla oceny czy został naruszony zakaz in dubio pro reo nie są miarodajne wątpliwości strony procesowej, ale jedynie to, czy sąd orzekający wątpliwości takie powziął i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, albo to, czy w świetle realiów konkretnej sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. W wypadku bowiem, gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, nie można mówić o naruszeniu reguły in dubio pro reo, albowiem jedną z podstawowych prerogatyw sądu orzekającego jest swobodna ocena dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>) <em> <!-- -->(vide: postanowienie SN publ. OSNwSK 2004/1/238). </em>Skoro zatem apelujący kwestionowali w istocie dokonaną przez sąd orzekający ocenę dowodów, to zarzut obrazy zasady in dubio pro reo jawił się jako gołosłowny.</p> <p>W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, iż Sąd I instancji nie popełnił również zarzucanego przez skarżących błędu w ustaleniach faktycznych, przyjmując że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> dopuścił się przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239;art. 239 § 1)">art. 239 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>, przypisanego mu w punkcie 70. zaskarżonego wyroku. Przypomnieć tu trzeba, iż o dopuszczeniu się uchybienia określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> można zasadnie mówić jedynie wówczas, gdy trafność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowościom logicznego rozumowania. Sama zaś tylko możliwość, przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennego poglądu nie mogła prowadzić do wniosku o popełnieniu błędu w ustaleniach faktycznych.</p> <p>Wskazać należy, że apelujący na poparcie swojego stanowiska zbiorczo przytoczyli argumenty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego oraz dokonania błędnych ustaleń faktycznych. Zbędnym więc było powielanie przez Sąd Apelacyjny poprzednich rozważań, gdyż pozostawały one aktualne w zakresie tego ostatniego uchybienia. W tych warunkach nie było podstaw do odmiennych ustaleń co do zachowania się oskarżonego, niż to uczynił Sąd I instancji, a w konsekwencji uniewinnienia go od przypisanego mu w punkcie 70. zaskarżonym wyroku czynu, czego w pierwszej kolejności domagali się skarżący.</p> <p>Na koniec podkreślić trzeba, że ustalone w sprawie inkryminowane zachowanie oskarżonego nie stanowiło kontratypu i nie mieściło się w granicach działań oskarżonego jako obrońcy w procesie karnym. Stąd zarzut obrazy prawa materialnego, poprzez bezpodstawne zastosowanie do ustalonego zachowania oskarżonego normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239;art. 239 § 1)">art. 239 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, był oczywiście chybiony.</p> <p>Przestępstwo<strong> <!-- --> poplecznictwa </strong>jako przestępstwo powszechne znajduje bowiem zastosowanie także<strong> <!-- --> do obrońcy.</strong> Zatem adwokat może być poplecznikiem w sprawie swego klienta tak jak każdy inny człowiek. Zarazem jego rola procesowa polegać ma na obronie, ma wspomagać oskarżonego w dążeniu do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Jednak wyłącznie legalnymi metodami. Obrońca nie może zatem uczynić nic, co mieści się w znamionach poplecznictwa, przy czym znamiona strony przedmiotowej poplecznictwa opisane są z użyciem zwrotu „w szczególności”. Poplecznictwem jest więc również każde inne niż wymienione w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239)">art. 239 k.k.</a> działanie, które pomaga sprawcy przestępstwa uniknąć odpowiedzialności karnej, szczególnie przez świadome wprowadzanie wymiaru sprawiedliwości w błąd. Nie wolno mu zatem ukrywać oskarżonego, zacierać śladów przestępstwa – to jest zupełnie oczywiste. Natomiast wolno mu doradzać oskarżonemu, by nie składał wyjaśnień. Wolno doradzać świadkowi mającemu prawo odmowy zeznań, by z tego prawa skorzystał. Wolno nawet radzić oskarżonemu by coś przemilczał, bo mieści się to w prawach oskarżonego.<span class="underline"> <!-- --> Natomiast nie wolno obrońcy tworzyć dla oskarżonego wersji śledczej, która miałaby wprowadzić w błąd organy ścigania, bo byłoby to poplecznictwo</span>. Nie wolno tego robić obrońcy, mimo że sam oskarżony może przedstawiać wymyśloną przez siebie wersję zdarzenia i mieści się to w zakresie prawa do obrony. Rola obrońcy oskarżonego o popełnienie przestępstwa ma na celu wspieranie go, pokazywanie mu możliwości obrony, czuwanie nad tym, by organy ścigania nie nadużywały przysługujących mu praw. Wykraczanie poza te ramy przybiera postać współdziałania z oskarżonym i udzielania mu ochrony pozaprocesowej. Nie to było celem konstruowania szczególnych praw obrońcy <em> <!-- -->(vide: Dr hab. prof. SWPS Teresa Gardocka: Materialne granice prawa do obrony w procesie karnym w: Prawo do obrony w postępowaniu penalnym. Wybrane aspekty, Warszawa 2014, Wydawca: Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich; https://bip.brpo.gov.pl/sites/default/files/Prawo%20penalne.pdf). </em> </p> <p>Reasumując, Sąd Apelacyjny stwierdził, iż Sąd I instancji w ww. zakresie nie popełnił błędów na etapie gromadzenia i przeprowadzenia dowodów, jak również w zakresie ich oceny i wysnutych z nich wniosków, a co za tym idzie - prawidłowo uznał, że <span class="anon-block">K. R. (1)</span> dopuścił się przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239;art. 239 § 1)">art. 239 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w sposób opisany w punkcie 70. wyroku.</p> <p>Ponieważ było to jedyne skazanie, które ostało się z zaskarżonego wyroku, w części zasługiwał na uwzględnienie podniesiony przez apelujących w uzasadnieniu środków odwoławczych zarzut wymierzenia oskarżonemu rażąco niewspółmiernie surowej kary, wywiedziony z zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 213;art. 213 § 1)">art. <strong> <!-- -->213 § 1 k.p.k.</strong> </a> Zgodnie z tym przepisem w toku postępowania karnego należy ustalić w szczególności tożsamość oskarżonego, jego wiek, stosunki rodzinne i majątkowe, wykształcenie, zawód wyuczony i wykonywany oraz zajmowane stanowisko lub pełnioną funkcję, a także miejsce pracy i źródła dochodu, dane o jego karalności. Celem zbierania tych danych jest z jednej strony prawidłowe ustalenie tożsamości oskarżonego oraz ułatwienia możliwości kontaktu z nim, z drugiej zaś mają one służyć realizacji indywidualno-prewencyjnych dyrektyw wymiaru kary określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> Wymierzając karę, sąd zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 2)">art. 53 § 2 k.k.</a> (w brzmieniu obowiązującym z chwili czynu jako względniejszym dla oskarżonego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>) uwzględnia m.in. właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu. Trafne jest zatem spostrzeżenie Sądu Najwyższego, że: <em> <!-- -->„Wymierzenie właściwej co do rodzaju oraz wysokości kary powinno być uwarunkowane także zebraniem i uwzględnieniem niezbędnych danych osobopoznawczych w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 8)">art. 8</a> [obecnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 213)">art. 213</a> – uwaga SA] <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a>, albowiem ukaraniu podlega sprawca o konkretnych cechach osobowości, charakteru, a także konkretnie zachowujący się przed, w czasie i po jego popełnieniu”</em> (wyrok SN z 29.08.1978 r., VI KRN 207/78, OSNKW 1978/12, poz. 142).</p> <p>Jak wynika z akt postępowania Sąd Okręgowy nie zebrał aktualnych danych osobopoznawczych o <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, bynajmniej jednak nie było to efektem tendencyjnego nastawienia do oskarżonego - jak chcą tego apelujący - a sytuacji pandemicznej – wywiad środowiskowo został zlecony tyle, że przez niepodanie numeru telefonu kurator nie mógł go zrealizować w drodze telefonicznej (k. 23 046). Brak ten został uzupełniony w toku postępowania odwoławczego i rzutował na prognozę kryminologiczną.</p> <p> <span class="anon-block">N.</span> przypomnieć należy, iż w ugruntowanym orzecznictwie trafnie podkreśla się, że zarzut niewspółmierności kary, jako zarzut z kategorii ocen, można zasadnie podnosić wówczas: <em> <!-- -->"gdy kara jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, innymi słowy - gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą"</em> (w. SN z 11 kwietnia 1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 7-8/1985, poz. 60). Niewspółmierność zachodzi zatem wówczas, gdy suma zastosowanych kar i innych środków, wymierzona za przypisane przestępstwa, nie odzwierciedla należycie stopnia szkodliwości społecznej czynu i nie uwzględnia w wystarczającej mierze celów kary (vide wyrok SN z 30 listopada 1990 r., Wr 363/90, OSNKW 7-9/1991, poz. 39). Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę co do jej wymiaru, ale o "<em> <!-- -->różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - »rażąco« niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować"</em> (vide wyrok SN z 2 lutego 1995 r., II KRN 198/94, OSNPP 6/1995, poz. 18).</p> <p>Za przypisany oskarżonemu czyn w punkcie 70. zaskarżonego wyroku Sąd I instancji dysponował zasadniczą sankcją od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności oraz środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata na okres 3 lat, mogąc go orzec w wymiarze od roku do 10 lat.</p> <p>W ocenie Sądu odwoławczego wysokość orzeczonej kary, jak i wymierzonego środka karnego – niezależnie od samej słuszności jego wymierzenia - nie raziły surowością.</p> <p>Dyrektywy sądowego wymiaru kary zawiera <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 k.k.</a> (w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>), który stanowił, że sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.</p> <p>Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że Sąd I instancji, uzasadniając wymierzoną przez siebie karę, w sposób co do zasady należyty wziął pod uwagę okoliczności relewantne dla wymiaru kary - tak obciążające, jak i łagodzące, a w szczególności: kumulatywną kwalifikację prawną czynu oraz działanie w sposób premedytowany, a z drugiej - niekaralność za przestępstwa i prowadzenie ustabilizowanego trybu życia, których wypadkowa wskazywała jednak na umiarkowany stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, a czego pośrednim potwierdzeniem był wymiar kary oscylujący w dolnych graniach ustawowego zagrożenia - analogicznie w przypadku środka karnego. Za jego (fakultatywnym) wymierzeniem przemawiał rodzaj naruszonych przez oskarżonego dóbr prawnych (przeciwko wymiarowi sprawiedliwości oraz wiarygodności dokumentów) i sposób uczynienia tego, skutkujący podważeniem zaufania do zawodu adwokata i świadczący o przeniewierzeniu się przez oskarżonego zasadom etycznym wykonywania tego zawodu.</p> <p>Kara pozbawienia wolności może być uznana za rażąco niewspółmierną nie tylko z powodu nadmiernej jej wysokości, ale również z powodu nieorzeczenia warunkowego zawieszenia jej wykonania <em> <!-- -->(wyrok 7 s. SN z 9 stycznia 1973 r., V KRN 474/72, OSNKW 6/1973, poz. 76). </em>Ostatnia z opisanych wyżej sytuacji wystąpiła w rozpatrywanym przypadku.</p> <p>Przypomnieć należy, że wedle treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 k.k.</a> (w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>) sąd może warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nieprzekraczającej 2 lat, jeżeli jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Nadto, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4 § 2)">§ 2</a>, zawieszając wykonanie kary, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa.</p> <p>W świetle powyższego, sąd podejmując decyzję w przedmiocie warunkowego zawieszenia wykonania kary bierze pod uwagę przede wszystkim okoliczności o charakterze podmiotowym, związane ściśle z osobą sprawcy, jego dotychczasowy sposób życia. Ustawodawca nie zamieszcza wprost wymogu uprzedniej niekaralności sprawcy, jednakże fakt ten może i powinien być wzięty pod uwagę przez sąd w ramach pojęcia postawy sprawcy czy dotychczasowego sposobu życia. Wskazać przy tym należy, iż dotychczasowa niekaralność sprawcy za przestępstwo jedynie uprawdopodobnia, nie przesądza natomiast o tym, że spełnione są przesłanki warunkowego zawieszenia. Decyzja o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej kary jest bowiem integralną częścią orzeczenia o karze i należy tę instytucję traktować jako szczególną formę wymiaru kary, jako specyficzną karnoprawną reakcję na popełnione przestępstwo. Zatem sąd, chcąc wymierzać karę z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, zobowiązany jest brać pod uwagę dyrektywy sądowego wymiaru kary określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> <em> <!-- -->(por. wyrok SA w Łodzi 2000-11-23, II AKa 217/0, Prok.i Pr.-wkł. 2001/6/16).</em> </p> <p>Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanego przypadku i uwzględniając właściwości i warunki osobiste oskarżonego, w tym jego niekaralność za przestępstwa (vide: informacja z <span class="anon-block">K.</span> – k. 28.406), przestrzeganie w miejscu zamieszkania obowiązującego porządku prawnego i zasad współżycia społecznego oraz sytuację rodzinną i osobistą (jak wynika z wywiadu kuratora sądowego oskarżony jest ojcem pięciorga dzieci, w tym trojga małoletnich, od <span class="anon-block">(...)</span> roku nie wykonuje zawodu adwokata, a stan jego zdrowia jest średni z racji schorzeń neurologicznych i nadciśnienia tętniczego - k. 28 613), a ponadto umiarkowany stopień społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, Sąd Apelacyjny uznał, że w stosunku do oskarżonego zachodziła pozytywna prognoza na przyszłość - tj., że pomimo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności nie popełni on ponownie przestępstwa, a zarazem zostaną spełnione zakładane przez ustawodawcę pozostałe cele kary.</p> <p>Ponieważ jednak prognoza co do zachowania oskarżonego na przyszłość była osłabiona wagą popełnionego przestępstwa, Sąd Apelacyjny uznał za celowe wyznaczenie względem oskarżonego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a> czteroletniego okresu próby, który pozwoli ją zweryfikować. Ponadto, aby przeciwdziałać opinii społecznej o pobłażliwości wobec sprawców uzyskujących karę z dobrodziejstwem warunkowego zawieszenie jej wykonania, sąd ad quem wymierzył oskarżonemu karę grzywny, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> w liczbie 150 stawek dziennych w kwocie po 100 zł każda, jako wypadkowej ustalonych w postępowaniu okoliczności łagodzących i obciążających oraz możliwości zarobkowych oskarżonego. Wprawdzie z wywiadu środowiskowego wynikało, że oskarżony pozostawał na utrzymaniu żony i obciążony był obowiązkiem alimentacyjnym w kwocie 1.200 zł, jednak pomimo schorzeń somatycznych nie był pozbawiony zdolności do pracy (nie dysponował orzeczeniem o niezdolności do pracy zarobkowej i współpracował z małżonką w ramach praktyki adwokackiej, nadto wywiązywał się z obowiązku alimentacyjnego).</p> <p>Tak ukształtowana kara w ocenie Sądu Apelacyjnego w należytym stopniu uwzględniała stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oraz spełniała cele zapobiegawcze kary - tak względem oskarżonego, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.</p> <p>Dodatkowo, w celach porządkowych, Sąd Apelacyjny zmienił rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego zawarte w punktach 147. i 148., co do oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span>.</p> <p>I tak, na poczet orzeczonej kary grzywny, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> - jako kary podlegającej efektywnemu wykonaniu - zaliczono oskarżonemu okres faktycznego pozbawienia wolności w sprawie w dniu <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> r. oraz od dnia <span class="anon-block">(...)</span>r. (30 dni), przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności za równoważny dwóm dziennym stawkom grzywny, uznając orzeczoną grzywnę za wykonaną do wysokości 60 stawek dziennych.</p> <p>Z kolei, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 2)">art. 63 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a> (i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 43;art. 43 § 2)">art. 43 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 k.k.</a>), na poczet orzeczonego w punkcie 70. sentencji wyroku środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata zaliczono oskarżonemu okres rzeczywistego stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu adwokata w sprawie od dnia <span class="anon-block">(...)</span>r., uznając środek ten za wykonany w całości.</p> <p>Konsekwencją rozstrzygnięć Sądu odwoławczego była także zmiana orzeczenia Sądu I instancji o kosztach w punkcie 150. tiret dwunasty zaskarżonego wyroku. Mianowicie, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 k.p.k.</a> zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 433,80 zł, tytułem zwrotu 1/10 (ilość zarzutów) z 1/18 (ilość podejrzanych) części kosztów postępowania przygotowawczego oraz 1/10 z 1/16 (ilość oskarżonych) części kosztów postępowania sądowego, tj. wyłącznie w części skazującej, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.</p> <p>Do pozostałych zarzutów podniesionych przez autorów apelacji wywiedzionych na rzecz <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, tj. w części niezwiązanej z treścią analizowanego czynu, Sąd odwoławczy odniósł się już wcześniej - w zakresie w jakim było to niezbędne do rozpoznania w sprawy w stadium odwoławczym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 436)">art. 436 k.p.k.</a>).</p> <p>O kosztach sądowych za postępowanie odwoławczego, przypadających od oskarżonego <span class="anon-block">K. R. (1)</span> w części skazującej, orzeczono w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634 pkt. 15)">punkcie XV.</a>, obciążając tego oskarżonego, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> stosunkowo, tj. wydatkami z tytułu informacji uzyskanej z <span class="anon-block">K.</span> (30 zł, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia<span class="anon-block">(...)</span> r. w sprawie opłat za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego, Dz.U.2024.1339 - t.j.) oraz 1/10 z 1/16 ryczałtu za doręczenia (ustalonego na kwotę 20 zł w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031081026" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym - Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1026 (§ 1)">§ 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym</a> - Dz.U.2013.663 - j.t. ze zm. - to jest ca 0,10 zł). Nadto, zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 2;art. 2 ust. 1;art. 2 ust. 1 pkt. 3;art. 3;art. 3 ust. 2)">art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 10;art. 10 ust. 1;art. 10 ust. 2)">art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz.U.2023.123 - t.j.), Sąd Apelacyjny wymierzył oskarżonemu jedną opłatę za obie instancje w wysokości 1.680 zł. Nie znaleziono przy tym podstaw do zwolnienia oskarżonego od obowiązku poniesienia kosztów sądowych. W tym przypadku Sąd odwoławczy kierował się ustalonymi w toku postępowania możliwościami zarobkowymi oskarżonego i wielkością jego obciążeń finansowych oraz tym, że wniesione apelacje jedynie w niewielkim zakresie okazały się skuteczne.</p> <p>Wobec powyższego, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i 2 k.p.k.</a> orzeczono jako w punkcie IX., XII. i XV. wyroku.</p> <p>VI.  ODNOŚNIE APELACJI OBROŃCY OSKARŻONEGO <span class="anon-block">P. B. (1)</span> W CZĘŚCI DOTYCZĄCEJ ROZSTRZYGNIĘCIA O KOSZTACH NIEOPŁACONEJ POMOCY PRAWNEJ UDZIELONEJ OSKARŻONEMU Z URZĘDU.</p> <p>Apelacja w tym zakresie była chybiona, i to w stopniu oczywistym.</p> <p>Lektura uzasadnienia analizowanego zarzutu prowadziła do wniosku, że jego autorka rozminęła się całkowicie z treścią kontestowanego rozstrzygnięcia i jego pisemnych motywów.</p> <p>Przede wszystkim Sąd Okręgowy, orzekając o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z urzędu w postępowaniu rozpoznawczym nie stosował przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 2;§ 2 pkt. 1)">§ 2 pkt 1</a> w zw. z § 4 ust. 1 i 3 w zw. § 17 ust. 2 pkt 5 <strong> <!-- -->rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, </strong>a przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 2;§ 14;§ 14 ust. 2;§ 14 ust. 2 pkt. 5;§ 14 ust. 7;§ 16;§ 17;§ 19;§ 19 pkt. 1;§ 20)">§ 2, § 14 ust. 2 pkt 5 i ust. 7, § 16, § 17, § 19 pkt 1 i § 20 <strong> <!-- -->rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacki oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</strong> </a> (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18 – t.j.) (vide: pkt 149 wyroku tiret piąty sentencji zaskarżonego wyroku), który odsyłał do § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości <strong> <!-- -->z dnia 22.10.2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu</strong> (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801). Zgodnie z ww. przepisami przejściowymi do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie wskazanych rozporządzeń (odpowiednio przed 2 listopada 2016 r. i 1 stycznia 2016 r.) <span class="underline"> <!-- -->stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.</span> </p> <p>W związku z tym fakt, że § 4 ust. 1 <em> <!-- -->rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu</em> został uznany za niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 31;art. 31 ust. 3;art. 32;art. 32 ust. 1;art. 32 ust. 1 zd. 2;art. 92;art. 92 ust. 1;art. 92 ust. 1 zd. 1)">art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej</a>, wyrokiem <span class="anon-block">T.</span> z dnia 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt SK 66/19, i że stracił moc z dniem 28 kwietnia 2020 r. był irrelewantny orzeczniczo - analogicznie jak to, że § 2 pkt 1 w związku z § 4 ust. 1 <em> <!-- -->rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu </em>Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2024 r. sygn. akt SK 90/22, uznał - w zakresie, w jakim określa opłaty stanowiące ponoszone przez Skarb Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w wysokości niższej niż stawki minimalne opłat określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia <span class="anon-block">(...)</span> r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964, ze zm.) – za niezgodny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją RP</a>.</p> <p>Przepisy intertemporalne obu ww. rozporządzeń nadal zatem obowiązywały, co implikowało wniosek, że Sąd Okręgowy prawidłowo zastosował przepisy cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., które nota bene nie różnicowały dolnej granicy stawki minimalnej w zależności od podstawy pomocy prawnej świadczonej przez adwokata przed organami wymiaru sprawiedliwości.</p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej <span class="anon-block">P. B. (1)</span> z urzędu przez adw. <span class="anon-block">M. K. (2)</span> w postępowaniu przed Sądem I instancji jako prawidłowe należało zatem utrzymać w mocy, o czym na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> orzeczono w punkcie XII. wyroku.</p> <p>VII.  UWAGI KOŃCOWE</p> <p>Do pozostałych zarzutów podniesionych przez autorów apelacji wywiedzionych na rzecz oskarżonych – <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, <span class="anon-block">K. R. (1)</span>, <span class="anon-block">H. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">J. W. (1)</span>, <span class="anon-block">D. W. (1)</span>, <span class="anon-block">S. K. (1)</span>, <span class="anon-block">S. R. (1)</span>, <span class="anon-block">R. M. (1)</span>, <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">P. N. (1)</span> i <span class="anon-block">I. A.</span> </strong> - Sąd odwoławczy nie odnosił się, uznając, że uwzględnienie wyżej wyeksplikowanych zarzutów było wystarczające do wydania wyroku w II instancji, zaś rozpoznanie pozostałych uchybień było przedwczesne lub bezprzedmiotowe, na co zezwalała treść 436 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> Dotyczyło to zwłaszcza innych zarzutów odnośnie kompletności zgromadzonych w postępowaniu dowodów i sposobu procedowania sądu a quo, zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, obrazy prawa materialnego oraz rażącej niewspółmierności kary.</p> <p>W tym miejscu należy jedynie wskazać, że sąd odwoławczy, uznając za zasadne wyżej przeanalizowane zarzuty, wskazujące na nierzetelne rozpoznanie kluczowych dla sprawy kwestii, doszedł do przekonania, że skoro Sąd Okręgowy wnioskował o istnieniu zorganizowanej grupy przestępczej, jej celach, składzie osobowym, pełnionych w niej rolach przez poszczególne osoby oraz czasie jej trwania (początku i końcu) i udziale w niej konkretnych osób przez pryzmat poszczególnych zarzutów, to konieczność powtórzenia postępowania rozpoznawczego co do odnośnych czynów (w tym zakwalifikowanych jako popełnionych w warunkach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 §1 k.k.</a>), determinowała konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku także co do przypisanego oskarżonym występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> Kwestia bowiem udziału poszczególnych osób w zarzuconej przez prokuratora oskarżonym zorganizowanej grupie przestępczej - mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, polegających na wprowadzaniu pokrzywdzonych w błąd lub wyzyskiwaniu ich niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranych czynności celem przejęcia należących do nich nieruchomości - a także jej zakresu czasowego, w tym popełnienia poszczególnych czynów w tej grupie bądź poza nią pozostawała nadal otwarta. Zauważyć przy tym wypadało, że Sąd Okręgowy, ustalając istnienie zorganizowanej grupy przestępczej i udział w niej poszczególnych oskarżonych, oparł się de facto na wszystkich dowodach, którym dał wiarę, uznając, że wszystkie zarzuty postawione oskarżonym, którym takową przynależność do grupy – w ślad za prokuratorem przypisał – niejako automatycznie zostały popełnione w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a>) – nawet wówczas gdy formą sprawczą było jednosprawstwo (vide: czyny na szkodę <span class="anon-block">T. B.</span> oraz <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">B. N.</span>). Kwestia ta wymagać będzie ponownego przeanalizowania.</p> <p>W tych okolicznościach uchylić należało zaskarżony wyrok także w zakresie zarzuconego oskarżonym udziału w zorganizowanej grupie przestępczej – również w zakresie dotyczącym oskarżonego <span class="anon-block">P. B. (1)</span> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 435)">art. 435 k.p.k.</a>, niezależnie od czynów kwalifikowanych w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 65;art. 65 § 1)">art. 65 § 1 k.k.</a>). Wprawdzie występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> ma charakter formalny, jednakże decydujące o jego istnieniu powiązania organizacyjne możliwe były do ustalenia na tle poszczególnych czynów, w których te powiązania na poziomie funkcjonalnym, wedle sądu orzekającego się przejawiały, a których istnienie warunkowało byt grupy, tj. jej istnienie, zaspokajanie potrzeb członków grupy, a nadto zapewniało maksymalizację przestępczych zysków i bezpieczeństwo członkom grupy, czyli realizację celów grupy.</p> <p>Kierując się powyższym, orzeczono jak w punktach I. lit a), V., VIII., X., sentencji wyroku.</p> <p>***</p> <p>Uchylenie wyroku Sądu Okręgowego względem oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. B. (1)</span> </strong> w punktach 1-5, 8-9, 87-137 determinowało konieczność zmiany orzeczenia o zaliczeniu okresu pozbawienia wolności na poczet podlegającej wykonaniu kary w punkcie 147. oraz w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego w punkcie 150. sentencji zaskarżonego wyroku w sposób opisany w punkcie II. lit. a) i b) wyroku sądu odwoławczego – zmiany te miały charakter li tylko porządkujący.</p> <p>***</p> <p>W toku ponownego rozpoznawania sprawy Sąd Okręgowy, uwzględniając przytoczone wyżej wskazania instancji odwoławczej, przeprowadzi w sposób dynamiczny i skoncentrowany na przedmiocie procesu postępowanie rozpoznawcze - przy możliwie szerokim skorzystaniu z uprawnień jakie daje treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 442;art. 442 § 2)">art. 442 § 2 k.p.k.</a> - pozwalające na prawidłowe rozstrzygnięcie kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonych za zarzucane im czyny. Przede wszystkim jednak konieczne będzie uzupełnienie istotnych braków postępowania poprzez należyte oszacowanie wartości poszczególnych przedmiotów zarzuconych oskarżonym czynów, które znacznie utrudniają rzetelne rozpoznanie sprawy w rozsądnym terminie przez sąd. W związku z tym celowym będzie rozważenie możliwości skorzystania z trybu uregulowanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 344 a)">art. 344a k.p.k.</a>, co zarzucał apelującym w toku rozprawy odwoławczej prokurator. Dopiero po uzupełnieniu braków postępowania we wskazanym kierunku, sąd a quo zobligowany będzie do ponownego przeanalizowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego, który winien zostać oceniony w sposób określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, ewentualnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> Wydając wyrok i formułując część motywacyjną wyroku Sąd Okręgowy powinien jednocześnie pamiętać o ograniczeniach wynikających z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 443)">art. 443 k.p.k.</a> Sporządzając zaś uzasadnienie wyroku, winien w pełni respektować treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> </p> <p>Sąd Okręgowy zobowiązany będzie także do przeanalizowania uwag zawartych w apelacjach obrońców oskarżonych oraz przytoczonej na ich poparcie argumentacji w zakresie, w jakim z przyczyn wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 436)">art. 436 k.p.k.</a>, nie uczyniono tego w niniejszym uzasadnieniu, aby finalnie uzyskać stan materialnej sprawiedliwości wyroku.</p> <p>VIII.  ODNOŚNIE ZAŻALENIA WNIESIONEGO PRZEZ PEŁNOMOCNIKA OSKARŻYCIELI POSIŁKOWYCH – <span class="anon-block">I. K. (1)</span> I <span class="anon-block">R. K. (1)</span>.</p> <p>Zasadą jest, że w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd określa, kto, w jakiej części i zakresie ponosi koszty procesu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626 § 1 k.p.k.</a>). Pomimo, że wyrok Sądu Okręgowego co do czynów na szkodę oskarżycieli posiłkowych, reprezentowanych przez adw. <span class="anon-block">K. P.</span>, został uchylony a sprawa w tym zakresie została przekazana do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, sąd odwoławczy stanął na stanowisku, że względy słuszności przemawiały za rozpoznaniem zażalenia in meritum, albowiem z racji długotrwałości toczącego się w sprawie postępowania pełnomocnik pokrzywdzonych, ustanowiony z urzędu, pozbawiony zostałby wynagrodzenia przez bliżej nieokreślony czas, mimo faktycznie udzielonej pomocy prawnej. Tym samym, Sąd Apelacyjny zaaprobował praktykę zastosowaną już przez Sąd Okręgowy w postępowaniu rozpoznawczym przy pierwszym rozpoznaniu sprawy, a polegającą na <span class="underline"> <!-- -->zaliczkowym przyznawaniu wynagrodzenia</span> niektórym zastępcom procesowym stron ustanowionym z urzędu (obrońcom, jak i pełnomocniczce oskarżycielki posiłkowej - <span class="anon-block">E. F. (2)</span>, co pokryło większość, a w jednym przypadku nawet całość należnego ww. od Skarbu Państwa wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed sądem a quo). Wprawdzie obowiązujące przepisy nie przewidują wypłaty wynagrodzenia dla obrońcy/pełnomocnika z urzędu w formie zaliczkowej czy też na raty, ale również tego nie zabraniają, a zatem zasądzenie przez sąd częściowego wynagrodzenia związanego z zakończeniem określonej fazy postępowania karnego nie stanowi naruszenia obowiązujących przepisów. Należy też nadmienić, że wykształciła się w orzecznictwie praktyka zasądzania obrońcy z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym nawet wówczas, gdy wyrok sądu meriti jest uchylany, a sprawa przekazywana do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji <em> <!-- -->(por. K. Eichstaedt [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, LEX/el. 2024, art. 618). </em>Za takim rozwiązaniem przemawiało również to, że zażalenie okazało się celowe.</p> <p>Analiza akt sprawy wykazała bowiem, że Sąd Okręgowy nie tylko, że nie uwzględnił wszystkich terminów rozprawy z udziałem pełnomocnika procesowego oskarżycieli posiłkowych – osobiście lub przez substytuta - ale także okoliczności, że za reprezentowanie kilku osób w postępowaniu karnym należało ustalić opłatę od każdej z tych osób, czyli w tym przypadku podwójnie (vide <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 17)">§ 17 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a>).</p> <p>I tak, oskarżyciele posiłkowi - <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">R. K. (5)</span> byli reprezentowani przez adwokata ustanowionego z urzędu na łącznie 60 terminach rozprawy głównej (<span class="anon-block">(...)</span>, co przy zastosowaniu przyjętej przez Sąd Okręgowy opłaty na poziomie 150 % stawki minimalnej za pierwszy termin rozprawy, powiększonej o 20 % za każdy kolejny, dawało kwotę łączną 28.339,20 zł brutto [900 zł + 10.620 zł (180 zł x 59) = 11.520 zł x 23 % (2.649,60 zł) = 14.169,60 zł x 2], zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w chwili orzekania w I instancji (vide: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 2;§ 14;§ 14 ust. 2;§ 14 ust. 2 pkt. 5;§ 14 ust. 7;§ 16;§ 17;§ 19;§ 19 pkt. 1;§ 20)">§ 2, § 14 ust. 2 pkt 5 i ust. 7, § 16, § 17, § 19 pkt 1 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r., poz. 18 – t.j.) oraz w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801).</p> <p>Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i 2 k.p.k.</a> zmienił zaskarżone orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżycielom posiłkowym: <span class="anon-block">I. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (1)</span> w postępowaniu przed Sądem I instancji, orzekając jak w punkcie XI. sentencji wyroku. <strong> <!-- -->Rozstrzygnięcie to ma oczywiście charakter zaliczkowy, </strong>co Sąd Okręgowy winien uwzględnić orzekając całościowo o kosztach procesu w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.</p> <p>***</p> <p> <strong> <!-- -->O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</strong> oskarżonym: <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, jak również oskarżycielom posiłkowym – odpowiednio - <span class="anon-block">I. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (1)</span> oraz <span class="anon-block">E. F. (2)</span> orzeczono w punktach XIII. i XIV. wyroku.</p> <p>I tak, na podstawie § 2 pkt 1 i 2, § 4 ust. 1, 2, 3, § 17 ust. 2 pkt 5, § 17 ust. 7, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 r., poz. 763), Sąd Apelacyjny zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">M. K. (2)</span> kwotę - 1.771,20 zł, w tym 23 % VAT (za udział w dwóch terminach rozprawy apelacyjnej),</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">Ł. M.</span> kwotę - 1.476 zł, w tym 23 % VAT (za udział w jednym terminie rozprawy apelacyjnej),</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">T. J. (2)</span> kwotę - 3.099,60 zł, w tym 23 % VAT (za udział w trzech terminach rozprawy apelacyjnej),</p> </dd> </dl> <p>tytułem opłaty oraz dodatkowo na rzecz adwokata <span class="anon-block">T. J. (2)</span> kwotę 276 zł, tytułem uzasadnionych wydatków za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżonym – odpowiednio – <span class="anon-block">P. B. (1)</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">M. P. (1)</span>,</p> <p>i tymczasowo na rzecz adwokatów:</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p> <span class="anon-block">K. P.</span> i <span class="anon-block">J. J. (2)</span> kwoty po 2.066,40 zł, w tym 23 % VAT (za udział w trzech terminach rozprawy apelacyjnej),</p> </dd> </dl> <p>tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym oskarżycielom posiłkowym – odpowiednio - <span class="anon-block">I. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (1)</span> oraz <span class="anon-block">E. F. (2)</span>.</p> <p>Zasądzając powyższe sumy, sąd odwoławczy kierował się nakładem pracy adwokatów, a zwłaszcza ilością terminów rozprawy z udziałem poszczególnych zastępców procesowych, przy czym jako zasadę przyjęto stawkę minimalną opłaty, za wyjątkiem obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, w którego przypadku nakład pracy obrońcy był ponadstandardowy, albowiem z uwagi na tymczasowe aresztowanie oskarżonego obrońca był dodatkowo zaangażowany w postępowania incydentalne. To zaś uzasadniało podwyższenie stawki do 150 % opłaty podstawowej. Wprawdzie obrońca wnioskował o jej zasądzenie w wysokości 400 % stawki, jednakże mając na uwadze treść merytorycznego rozstrzygnięcia Sądu II instancji (umorzenie postępowania co do jednego czynu z uwagi na przedawnienie karalności) nie sposób uznać, że apelujący przyczynił się do niego w istotnym zakresie. Dodatkowo obrońcy temu należał się zwrot niezbędnych, udokumentowanych wydatków, za które należało uznać zryczałtowane koszty dojazdu prywatnym samochodem z <span class="anon-block">P.</span> do Zakładu Karnego w <span class="anon-block">R.</span> na widzenie z oskarżonym (240 km x 1,15 zł zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 22.12.2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy - Dz.U. z 2023 r., poz. 5). Za takowe natomiast nie mogły uchodzić koszty korespondencji do Sądu Apelacyjnego (pomijając nawet, że część z nich dotyczyła postępowania w fazie toczącej się jeszcze przed sądem I instancji) – były to bowiem wydatki, których obrońca mógł uniknąć, np. składając korespondencję procesową w biurze podawczym sądu, a nie za pośrednictwem operatora pocztowego.</p> <p>Jakkolwiek regułą jest, że sąd określa, kto, w jakiej części i zakresie ponosi koszty procesu w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a>), a za takowe z pewnością nie mogło uchodzić orzeczenie, którym uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jednakże mając na uwadze długotrwałość niniejszego postępowania, Sąd odwoławczy uznał za słuszne przyznanie wynagrodzenia za ten etap postępowania pełnomocnikom z urzędu <strong> <!-- -->tymczasowo </strong>(zaliczkowo), co Sąd I instancji, orzekając całościowo powinien uwzględnić w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie <em> <!-- -->(por. K. Eichstaedt [w:] <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">Kodeks postępowania karnego</a>. Tom II. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, LEX/el. 2024, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626)">art. 626</a>; D. Świecki, Czynności procesowe..., <span class="anon-block">(...)</span>, s. 391).</em> </p> <p>Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">I. P.</span> <span class="anon-block">M. Ś.</span> <span class="anon-block">M. K.</span> </strong> </p> </div>