I OZ 1127/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 857/14 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w sprawie ze skargi J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie zwrotu przez J. Ż. należności z tytułu wypłaconych na rzecz P., E. i P. Ż. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty. W skardze złożonej na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, J. Ż. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania – na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a." - wskazując, że łączny dochód osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym wynosi około [...] zł, zaś comiesięczne wydatki (bez uwzględniania kosztów zakupu żywności, artykułów higienicznych czy odzieży) wynoszą ok.[...] zł (czynsz – [...] euro, prąd – [...] euro, gaz [...] euro, paliwo – [...] euro, karty telefoniczne – [...] euro, Internet [...] euro, abonament radiowo-telewizyjny – [...] euro, kredyt hipoteczny z tytułu zakupu posiadanego w Polsce mieszkania – [...] zł, alimenty –[...] zł, czynsz za mieszkanie – [...] zł, prąd – [...] zł, zadłużenie wynikające z nieterminowego uiszczania czynszu – [...] zł). Na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych wnioskodawcy i jego rodziny pozostaje kwota [...] zł. Należność, do zwrotu której wnioskodawca został zobowiązany, stanowi zatem - w jego sytuacji finansowej - kwotę bardzo wysoką, której uiszczenie pozbawiłoby go, a przede wszystkim jego najmłodszego dziecka, bieżących środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych. Wnioskodawca poza tym zasygnalizował, że aktualnie wyjechał wraz ze swoją partnerką i najmłodszym dzieckiem do Niemiec, gdzie podjął pracę. Odmawiając wstrzymania wykonania ww. orzeczenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – powołując się na ww. przepis – uznał, że wniosek J. Ż. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, wnioskodawca nie wykazał dostatecznie, że wykonanie ww. decyzji spowoduje po jego stronie znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualne bowiem pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy samo w sobie nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za przesłanki takie mogłyby – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - zostać uznane zilustrowane przez stronę stosownymi dokumentami konkretne okoliczności, wskazane jako ewentualne następstwa wykonania skarżonej decyzji. W niniejszej jednak sprawie skarżący takich okoliczności nie przedstawił. Sąd zwrócił przy tym uwagę, że konieczność zwrotu należności z tytułu wypłacanych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w każdym przypadku, niezależnie od zamożności strony, łączy się z obniżeniem dochodu, a nawet ewentualnymi trudnościami w sferze majątkowej, co nie oznacza automatycznie powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje także – w ocenie Sądu Wojewódzkiego - nieodwracalnych skutków, bowiem w razie uwzględnienia skargi, uiszczona kwota podlegać będzie zwrotowi. Wskazano również, że skarżący nie wykazał, aby wykonanie ww. decyzji mogło wyrządzić mu znaczną szkodę, a jedynie ogólnie zasugerował możliwość jej wyrządzenia oraz zadeklarował brak wystarczających środków finansowych pozwalających na jednorazowe uiszczenie wymagalnej należności. J. Ż. w złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zażaleniu, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy jej wykonanie spowoduje dla skarżącego trudne do odwrócenia skutki w postaci pozbawienia go możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb egzystencjalnych swoich i osób dla niego najbliższych, w tym kilkumiesięcznego dziecka. W uzasadnieniu zażalenia podnoszono, że skarżący uprawdopodobnił w dostateczny sposób swoją trudną sytuację finansową, która uzasadnia uwzględnienie jego wniosku. Brak możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencjalnych stanowi bowiem trudny do odwrócenia skutek, choćby nawet miał charakter tymczasowy. Może się bowiem wiązać z utratą wynajmowanego mieszkania, brakiem możliwości zaspakajania potrzeb najmłodszego dziecka, czy alimentów na rzecz pozostałych dzieci, co może wpłynąć na ich rozwój i powodować w ten sposób nieodwracalne skutki. Skarżący zwrócił również uwagę na istnienie innych wydanych przez te same organy decyzji obligujących do zwrotu świadczeń na rzecz funduszu alimentacyjnego. Odpowiedź na zażalenie nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Stąd też skarżący nie mógł oczekiwać od Sądu poszukiwania innych wydanych względem niego w takim samym przedmiocie i przez te same organy decyzji, chociażby aktualnie podlegały one kontroli sądowoadministracyjnej. Powoływanie się zaś na ww. okoliczności, przy uwzględnieniu funkcji kontrolnych, jakie wykonuje Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejsze zażalenie, nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Odnosząc się zatem do dokonanej przez Sąd I instancji oceany złożonego przez J. Ż. wniosku, należało uznać ją za prawidłową. Trzeba bowiem uznać, że skarżący w powołanym piśmie nie wskazał, ani nie udokumentował w dostateczny sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po jego stronie lub osób mu najbliższych znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Należy zgodzić się ze skarżącym, że konieczność spłaty zobowiązania, skutkująca znacznym uszczupleniem w pewnej perspektywie czasowej środków przeznaczanych na zaspokojenie bieżących potrzeb, może stanowić o zaistnieniu przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Stwierdzenie takiej okoliczności musi jednak wynikać z przedstawionego przez wnioskodawcę w sposób rzetelny swojego stanu majątkowego obejmującego nie tylko uzyskiwane dochody i ponoszone wydatki, lecz również posiadany majątek. Może on bowiem umożliwiać wnioskodawcy zaspokojenie zobowiązania, które jest zobligowany uiścić. W niniejszym przypadku skarżący wskazał źródło dochodów uzyskiwanych przez osoby pozostające wspólnie z nim we wspólnym gospodarstwie domowym oraz katalog ponoszonych przez siebie wydatków. Przedstawione przez niego informacje w tym zakresie nie mogły jednak zostać uznane za dostateczne. Z przedstawionych przez skarżącego danych wynika bowiem, że wspólnie z partnerką i dzieckiem przebywa w Niemczech, jednocześnie będąc właścicielem mieszkania w Polsce, na którego zakup zaciągnął kredyt, którego ratę zaliczył do wydatków uszczuplających jego miesięcznych dochód. Skarżący nie wskazał jednak dlaczego, pomimo niekorzystania z tej nieruchomości nie może jej wykorzystać do uzyskania środków umożliwiających mu zwiększenia dochodów, niwelując w ten sposób wydatki jakie będzie zobligowany ponieść uiszczając wskazane w zaskarżonej decyzji świadczenie. Powyższe sugeruje, że przedstawiona przez skarżącego sytuacja materialna, jako nierzetelna nie mogła stanowić podstawy w wystarczającym stopniu uzasadniającej jego wniosek. Podkreślić w tym miejscu również należy, że w przedmiotowej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy może podlegać zwrotowi. Podnoszony zatem przez skarżącego zarzut naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. nie mógł w związku z powyższym zostać uznany za uzasadniony. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.