VII SA/Wa 673/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas, , sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), sędzia WSA Bogusław Cieśla, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K. S. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO) decyzją z [...] lutego 2021 r. [...], na mocy art. 2 w zw. art. 1 ust. 1 i 17 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U.2018.570) oraz 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2020.293 - dalej u.p.z.p.), oraz art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 u.p.z.p., po rozpatrzeniu odwołania K. i R. S. – uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2019 r. [...] odmawiającą uchylenia decyzji własnej z [...] listopada 2018 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla rozbudowy: linii napowietrznej SN 15kV, linii napowietrznej nN 0,4 kV; budowy: linii napowietrznej SN kV, linii kablowej SN 15 kV, napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4 kV, przyłącza kablowego nN 0,4, kV, rozbiórki linii napowietrznej SN 15 kV oraz napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4 kV – dz. nr ew. [...],[...],[...],[...] w m. [...], dz. nr [...],[...],[...],[...], w m. [...], gm. [...] i stwierdziło, że ww. decyzję wydano z naruszeniem prawa, z uwagi na przesłankę z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. oraz z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. Organ wskazał, że 9 września 2019 r. pp. S. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z [...] listopada 2018r. wskazując jako podstawę art 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zaznaczyli, że są właścicielami działki nr ew. [...] leżącej ok. 7,5 m od linii energetycznej i transformatora, która narusza ich prawo własności, zagraża zdrowiu R. S., który ma w głowie wszczepioną tytanową płytkę, wrażliwą na oddziaływanie energetyczne. Wskazali, że o wydaniu decyzji dowiedzieli się 9 sierpnia 2019 r. z pisma Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2019 r. Wójt Gminy [...] postanowieniem z [...] września 2019 r. odmówił wznowienia postępowania, które uchyliło SKO postanowieniem z [...] listopada 2019 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem z [...] listopada 2019 r. Wójt wznowił postępowanie. SKO decyzją z [...] stycznia 2020 r. uchyliło decyzję z [...] grudnia 2019 r. i umorzyło postępowanie. WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 23 września 2020 r., IV SA/Wa 863/20 uchylił zaskarżoną decyzję. SKO odwołało się do art. 153 p.p.s.a., wyjaśniło specyfikę postępowania wznowieniowego oraz przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Następnie podkreśliło, że u.p.z.p. nie przewiduje szczególnych zasad ustalania kręgu stron w takiej sprawie. Znajduje zatem zastosowanie art. 28 k.p.a., a o interesie prawnym decyduje zasięg oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości. Obydwa te pojęcia są niedookreślone i wymagają analizy wielu aspektów. Nie można zatem kręgu stron ograniczyć do właścicieli i wieczystych użytkowników nieruchomości sąsiadujących (graniczących) z inwestycją. Na poparcie tej argumentacji organ powołał orzecznictwo. Organ podał, że R. i K. S. są właścicielami działki nr ew. [...] w [...] leżącej ok. 7,5 m od linii energetycznej i transformatora na działce nr [...] obr. [...]. Działkę tą od działki inwestycyjnej oddziela jedynie droga gminna o szerokości ok. 5 m (nr ew. [...]). Uwzględniając rodzaj inwestycji i niewielką odległość od transformatora i oddziaływanie elektromagnetyczne SKO uznało, że inwestycja będzie oddziaływać na działkę nr ew. 84. Skarżący posiadają zatem przymiot strony określony w art. 28 k.p.a. Organ przytoczył art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 49 k.p.a. wskazując, że w ich świetle stronom postępowania lokalizacyjnego innym niż inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których mają być zlokalizowane inwestycje, nie doręcza się decyzji na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej (jak wymaga art. 109 § 1 k.p.a.), lecz komunikuje w drodze publicznego ogłoszenia (poprzez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty sposób). Art. 49 k.p.a. kreuje fikcję prawną, że z upływem czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia wywiera ono skutki równoważne z doręczeniem decyzji. Dodał, że wnioskodawcy nie byli właścicielami ani użytkownikami wieczystymi działek inwestycyjnych, organ miał zatem jedynie obowiązek zawiadomienia o wszczęciu postępowania i decyzji w drodze publicznego ogłoszenia w trybie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 49 k.p.a. Obowiązków tych jednak nie dopełnił, gdyż dokonał obwieszczeń jedynie w [...] i [...]. Organ zwrócił uwagę na wytyczne zawarte w uzasadnieniu ww. wyroku z 23 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 863/20 podnosząc, że sformułowanie "w danej miejscowości" należy rozumieć jako miejscowość (miejscowości), gdzie zlokalizowana jest dana inwestycja celu publicznego albo miejscowość (miejscowości) w zasięgu jej oddziaływania. Wskazał następnie, że Wójt Gminy [...] powiadamiał poprzez obwieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej (http://bip. [...].pl) w dniu 27 listopada 2018 r. oraz w tej samej dacie na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy [...] oraz sołectwa [...] i [...]. Jednak o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji w formie obwieszenia nie powiadomił mieszkańców [...] pomimo, że zasięg oddziaływania inwestycji obejmuje również działkę wnioskodawców. W konsekwencji organ stwierdził, że zaszła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. R. i K. S. o wydaniu decyzji dowiedzieli się z pisma Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2019 r. skierowanego do ich pełnomocnika. Od tej daty rozpoczął zatem bieg termin jednego miesiąca określony w art. 148 § 1 k.p.a. Wniosek o wznowienie złożyli natomiast 9 września 2019 r. (data wpływu 11 września 2019 r.), a więc zachowali termin określony w art. 148 k.p.a. SKO zaznaczyło, że zgodnie z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Z art. 146 § 1 k.p.a. zaś wynika, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Natomiast art. 151 § 2 k.p.a. stanowi, iż w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Przepisy art. 53 ust. 7 i 8 u.p.z.p. stanowią lex specialis w stosunku do k.p.a. mają więc pierwszeństwo w stosowaniu (wyrok NSA z 6 września 2013 r., II OSK 886/12, LEX nr 1375644). W świetle art. 53 ust. 8 u.p.z.p. SKO wskazało, że decyzję z [...] listopada 2018 r. doręczono stronom 28 listopada 2018 r., co wynika z potwierdzeń odbioru. Natomiast ogłoszenie decyzji poprzez obwieszczenie w BIP (http://bip. [...].pl) oraz wywieszenie obwieszczeń na tablicach Urzędu Gminy [...] oraz sołectwa [...] i [...] nastąpiło 27 listopada 2018 r. Dwunastomiesięczny termin ograniczający uchylenie decyzji biegł od upływu 14 dni od dnia publicznego jej ogłoszenia, czyli od 12 grudnia 2018 r. Termin ten niewątpliwe już upłynął, a zatem nie jest możliwe uchylenie decyzji. Z tej przyczyny SKO uchyliło zaskarżoną decyzję i stwierdziło, że ww. decyzję ostateczną wydano z naruszeniem prawa, z uwagi na przesłankę z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję złożyli K. i R. S. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie: - art. 49 §1 i 2 k.p.a., polegającą na przyjęciu, że mimo wadliwego ogłoszenia o wydaniu decyzji z 27 listopada 2018 r. stało się ono skuteczne i wywołuje skutki prawne w postaci biegu terminu, w którym możliwe jest uchylenie ww. decyzji podczas, gdy prawidłowe ogłoszenie jest warunkiem sine qua non dla jego wejścia w życie, a zatem organ winien przyjąć, że nie wywołuje ona skutków prawnych, a więc nie biegnie termin do jej uchylenia; - art. 53 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że zaistniała przesłanka uniemożliwiająca uchylenie ww. decyzji z uwagi na upływ 12 miesięcy od jej ogłoszenia podczas, gdy organ sam uznał, że nie została prawidłowo ogłoszona, a prawidłowe ogłoszenie aktu jest warunkiem jej wejścia w życie, a zatem winien przyjąć, że nieprawidłowe ogłoszenie decyzji powoduje, że nie wywołuje ona skutków prawnych, a w konsekwencji nie biegnie termin do jej uchylenia. Ponadto, skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego. mających mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na naruszeniu: - art. 110 § 1 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że organ jest związany decyzją z [...] listopada 2018 r. pomimo faktu, że nie została prawidłowo ogłoszona, a przepis stanowi, że prawidłowe ogłoszenie aktu administracyjnego stanowi warunek sine gua non dla jego wejścia w życie, a zatem organ winien przyjąć, że ogłoszenie decyzji nie wywołuje skutków prawnych, a w konsekwencji nie biegnie termin przewidziany do jej uchylenia; - art. 8 w zw. z art. 110 §1 w zw. z art. 49 § 2 k.p.a., który nakazuje organom działać na podstawie i w granicach prawa podczas, gdy organ wykraczając poza granice prawa przyjął, że wywołuje skutki prawne decyzja nieprawidłowo wprowadzona do obrotu prawnego, tj., że organ jest związany decyzją z [...] listopada 2018 r. pomimo faktu, że została nieprawidłowo ogłoszona, a prawidłowe ogłoszenie stanowi warunek sine qua non dla jej wejścia w życie, a zatem organ winien przyjąć, że nie wywołuje ona skutków prawnych, a w konsekwencji nie biegnie termin przewidziany przepisami prawa dla jej uchylenia. Skarżący wnieśli m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji w części objętej zaskarżeniem i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a jeśli Sąd uzna za zasadne - unieważnienie decyzji. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji w części objętej zaskarżeniem o zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie, wskazując sposób załatwienia spawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi – po przedstawieniu przebiegu postępowania – skarżący wskazali, że istota sporu sprowadza się do tego, że wadliwie doręczona bądź ogłoszona decyzja - choć istnieje w znaczeniu normatywnym - to nie może wywoływać skutków prawnych. Prawidłowe doręczenie bądź ogłoszenie aktu stanowi bowiem warunek sine qua non dla jego wejścia do obrotu prawnego i w konsekwencji jest konieczne dla powstania jakichkolwiek skutków prawnych. Mając zatem na uwadze, że doszło do wadliwego ogłoszenia decyzji z [...] listopada 2018 r., bowiem nie była ona dostępna dla wszystkich podmiotów objętych oddziaływaniem inwestycji, nie można uznać decyzji za skutecznie wprowadzoną do obrotu prawnego i wywołującą skutki w postaci biegu terminu przewidzianego w art. 53 ust. 8 u.p.z.p. Dalej opisali obszernie sposoby doręczania decyzji, podkreślając między innymi, że ustawodawca nie różnicuje ani doręczenia ani ogłoszenia decyzji w kontekście mniejszej lub większej wagi. Zarówno doręczenie jak i ogłoszenie pełni taką samą rolę tj. wprowadzenia do obrotu prawnego, co oznacza, że dopiero w tym momencie decyzja wywołuje skutki prawne. Powołując się na piśmiennictwo zaznaczyli, że kwestia ta pozostaje w związku z prawomocnością i ostatecznością decyzji. Wskazali na dominujące w doktrynie i judykaturze stanowisko, że akt administracyjny istnieje od momentu jego wydania i podpisania przez upoważnioną osobę. Przyjęcie bowiem, że wadliwie doręczona bądź ogłoszona decyzja nie istnieje w sensie prawnym oraz że doręczenie decyzji jest równoznaczne z jej wydaniem, pozbawia art. 110 § 1 k.p.a. nie tylko logicznego, lecz także normatywnego sensu. Od ustanowionej w art. 109 §1 k.p.a. reguły doręczenia (ogłoszenia) decyzji nie można w drodze wykładni celowościowej wprowadzać wyjątków, gdyż decyzja jest przede wszystkim czynnością materialnoprawną, która rodzi skutki prawne kształtujące uprawnienia i obowiązki jednostki. Prawidłowe zakomunikowanie jednostce oświadczenia woli organu jest warunkiem bytu prawnego decyzji. Decyzje są doręczane, ogłaszane w celu zapewnienia jej praw procesowych i przestrzegania zasady praworządności. Doręczenie nie polega zatem na jakimkolwiek komunikowaniu treści decyzji, lecz powinna czynić zadość przepisom prawa. W tym kontekście skarżący podnieśli, że doszło do nieprawidłowego ogłoszenia decyzji lokalizacyjnej, bowiem Wójt Gminy [...] o decyzji jak i o wszczęciu postępowania w formie obwieszczenia nie powiadomił mieszkańców [...]. Następnie przytoczyli obszernie orzecznictwo sądów administracyjnych i doktrynę wskazujące zasady i skutki doręczania decyzji. Zdaniem skarżących, organ dokonał błędnej wykładni i w konsekwencji nieprawidłowo zastosował art. 53 ust. 8 u.p.z.p. "poprzez przyjęcie, że zaistniała przesłanka uniemożliwiająca uchylenie decyzji ostatecznej z [...] listopada 2018 r. z uwagi na upływ 12 miesięcy od jej ogłoszenia podczas, gdy organ sam uznał za zasadne, iż ww. decyzja nie została prawidłowo ogłoszona". Takie działanie stoi w sprzeczności z wyrażoną w art. 8 k.p.a. regułą działania na podstawie przepisów i w granicach prawa. Natomiast SKO - wykraczając poza granice prawa - przyjęło, że nieprawidłowo wprowadzona do obrotu prawnego decyzja wywołuje skutki prawne. Skoro organ stwierdził, że wymaganego prawem ogłoszenia nie dokonano skutecznie, to wskazany w art. 53 ust. 8 u.p.z.p. termin nie rozpoczął biegu, a zatem w chwili wydania skarżonej decyzji uchylenie decyzji z [...] listopada 2018 r. było dopuszczalne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd kontrolował w tej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2021 r. uchylającą decyzję Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2019 r. odmawiającą uchylenia decyzji własnej z [...] listopada 2018 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla rozbudowy opisanej inwestycji dz. nr ew. [...],[...],[...],[...] w m. [...], dz. nr [...],[...],[...],[...], w m. [...], gm. [...] i stwierdziło, że ww. decyzję wydano z naruszeniem prawa, z uwagi na treść art. 53 ust. 8 u.p.z.p. wobec wystąpienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W świetle wskazanych na wstępie kryteriów stanowisko organu odwoławczego należy podzielić. Podkreślić na wstępie trzeba, że w tej sprawie w dniu 23 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 863/20 zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w uzasadnieniu którego Sąd zwarł ocenę prawną, którą organy i Sąd orzekający ponownie byli związani – stosownie do art. 153 p.p.s.a. Związanie sądu i organu oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu sądu trwa bowiem dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualnym. Taki skutek może spowodować zmiana istotnych okoliczności faktycznych, prowadząca do zaistnienia nowej sprawy, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania. Należy mieć zatem na uwadze, że w ww. wyroku Sąd zakwestionował uprzednie ustalenia organu drugiej instancji wobec naruszenia art. 148 § 1 i 2 k.p.a. SKO pominęło bowiem, że obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty wywieszono tylko w miejscowościach, w których prowadzona była inwestycja, a nie w miejscowości, w której znajduje się nieruchomość skarżących. Sąd podkreślił m.in., że zawiadomienie poprzez publiczne obwieszczenie uregulowane w art. 49 kpa jest szczególnym przypadkiem doręczenia. Przepisem szczególnym, o którym mowa w ww. przepisie jest art. 53 u.p.z.p. Wójt Gminy [...] o treści decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego zawiadomił wyłącznie mieszkańców miejscowości [...] i [...]. Obwieszczenie winno być kierowane do potencjalnych uczestników postępowania. Obowiązek ten odnosi się nie tylko do podmiotów istniejących i znanych organowi w chwili wszczęcia procedury, lecz także do wszystkich podmiotów, które odpowiadają kryteriom strony postępowania. Sformułowanie "w danej miejscowości" należy rozumieć jako miejscowość/ miejscowości, gdzie zlokalizowana jest inwestycja celu publicznego albo też miejscowość/miejscowości, znajdującą się w zasięgu oddziaływania danej inwestycji. Tam bowiem potencjalnie znajdują się nieruchomości, których właścicielami są osoby posiadające interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa, niezbędnym do uzyskania statusu strony w postępowania administracyjnym. Orzekając ponownie – uwzględniając ww. ocenę prawną – SKO ustaliło, że wnioskodawcy są właścicielami działki nr ew. [...] w [...] leżącej ok. 7,5 m od linii energetycznej i transformatora na działce nr [...] obr. [...], zatem z uwagi na charakter inwestycji i jej potencjalne oddziaływanie elektromagnetyczne może ona oddziaływać na ww. nieruchomość, a to oznacza, że skarżący posiadają przymiot strony określony w art. 28 k.p.a. W świetle stanowiska zawartego w ww. wyroku stanowisko to należy podzielić. Rację ma organ również co do tego, że z uwagi na przepisy art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 49 k.p.a. stronom postępowania lokalizacyjnego innym niż inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których mają być zlokalizowane inwestycje, nie doręcza się decyzji na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 109 § 1 k.p.a.), a jedynie komunikuje w drodze obwieszczenia lub w inny zwyczajowo przyjęty sposób. Skorzystanie z tej regulacji wymaga powołania podstawy prawnej zawartej w odrębnym akcie prawnym rangi ustawowej. Przepisami szczególnymi w rozumieniu art. 49 k.p.a. są zarówno inne przepisy k.p.a., jak i regulacje zawarte w innych ustawach przewidujące taką formę zawiadamianie stron postępowania o czynnościach organu. Przepis art. 49 k.p.a. nie stanowi zatem samodzielnej podstawy prawnej zawiadamiania stron. Taką podstawą są przepisy szczególne, a więc ww. art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Nie było kwestionowane, że wnioskodawcy pp. S. nie byli właścicielami jak i użytkownikami wieczystymi działek inwestycyjnych winni być zatem zawiadomieni o wydaniu decyzji w drodze publicznego ogłoszenia w trybie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 49 k.p.a. Organ nie dokonał jednak stosownych obwieszczeń w miejscowości [...] ograniczając się tylko do [...] i [...]. Wystąpiła zatem przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Niemniej należy mieć na uwadze, że art. 53 ust. 8 u.p.z.p. wprost stanowi, że nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Uchylenie decyzji lokalizacyjnej jest zatem niedopuszczalne po upływie 12 wskazanego terminu, pomimo wystąpienia przesłanki braku udziału strony w postępowaniu bez własnej winy. Ponadto fakt, że art. 53 ust. 8 u.p.z.p, nie wskazuje na konieczność stosowania, w razie upływu przewidzianego w nim terminu, normy art. 151 § 2 k.p.a., nie wyłącza jego stosowania w toku wznowionego postępowania. Przepis art. 53 ust. 8 u.p.z.p., stanowi lex specialis w stosunku do art. 146 § 1 k.p.a. W związku z tym, przyjąć należy, że poza szczególnym w stosunku do terminu 5-letniego, terminem, którego upływ wyłącza możliwość uchylenia decyzji, w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, znajdują zastosowanie wszystkie jego pozostałe unormowania, w tym art. 151 § 2 k.p.a. Innymi słowy, w toku postępowania wznowieniowego w sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w przypadku upływu 12- miesięcznego terminu, od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji, organ traci kompetencję do uchylenia decyzji ostatecznej. Upływ tego terminu wyklucza uchylenie decyzji i skutkuje wydaniem orzeczenia w trybie art. 151 § 2 k.p.a. o stwierdzeniu wydania decyzji z naruszeniem prawa (zob. wyrok NSA z 4 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1352/07 LEX nr 543302). Z akt sprawy wynika, że decyzję z [...] listopada 2018 r. doręczono stronom w dniu 28 listopada 2018 r. (ZPO). Ogłoszenie decyzji w formie obwieszczenie w BIP (http://bip. [...].pl) oraz wywieszenie obwieszczeń na tablicach Urzędu Gminy [...] oraz sołectwa [...] i [...] miało miejsce 27 listopada 2018 r. Dwunastomiesięczny termin określony w art. 53 ust. 8 u.p.z.p. rozpoczął swój bieg po upływie 14 dni od dnia publicznego jej ogłoszenia, a zatem od 12 grudnia 2018 r. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, omawiana regulacja z woli ustawodawcy ograniczała możliwość uchylenia decyzji z [...] listopada 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pomimo zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Z podanych przyczyn, jako całkowicie chybione należało ocenić zarzuty skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.