III SAB/Wr 1517/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. R. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I odrzucić skargę; II zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (sto) złotych. UZASADNIENIE Strona skarżąca N. R. wniosła pismem z 11 maja 2021 r. (data wpływu do organu) skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej decyzja wydana została w sprawie 29 maja 2020 r. W wykonaniu zarządzenia z 13 grudnia 2021 r. pełnomocnik organu został wezwany do przedłożenia w terminie 7 dni zwrotnego potwierdzenia odbioru przez stronę skarżącą przesyłki z decyzją wydaną 29 maja 2020 r. Jak wynika z przedłożonego przez organ zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzja została skutecznie doręczona skarżącej 5 czerwca 2020 r. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej strona skarżąca nie wniosła odwołania od decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej: p.p.s.a.). sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych - niż wskazane w pkt 1-5 tego przepisu - przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Uchwałą podjętą w dniu 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął o dopuszczalności uwzględnienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej po wydaniu przez organ rozstrzygnięcia kończącego w sprawie, której dotyczy zarzut bezczynności. W uchwale tej NSA stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie w momencie wniesienia skargi nie występował zarzucany skargą stan bezczynności organu. Postępowanie zostało uprzednio zakończone decyzją (doręczoną stronie skarżącej 5 czerwca 2020 r.), od której skarżąca nie wniosła odwołania. W konsekwencji - wobec powoływanej uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. - brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi przez tutejszy Sąd w zakresie rozstrzygania, czy organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Należy przy tym wskazać, że uchwała ta jest wiążąca dla Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę. Zgodnie bowiem z art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Tutejszy Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z 269 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 100 złotych Sąd postanowił, jak w pkt II sentencji, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.