II OSK 1007/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2022 r. sygn. akt IV SAB/Wa 1541/21 w sprawie ze skargi M. K. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie wydania karty pobytu oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2022 r., sygn. akt IV SAB/Wa 1541/21 po rozpoznaniu skargi M. (M.) K. (dalej powoływanej jako skarżąca) na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie wydania karty pobytu: 1) stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w podjęciu czynności w sprawie wydania karty pobytu, 2) stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) oddalił skargę w pozostałym zakresie, 4) zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącej kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok wydano w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie wydania jej karty pobytu, domagając się zobowiązania organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania akt sprawy, nadto orzeczenia, że bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu), przyznania od organu na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej zwanej P.p.s.a.), ewentualnie wymierzenia organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Motywując skargę podała, że decyzją z dnia 20 kwietnia 2021 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców udzielił jej zezwolenia na pobyt czasowy z terminem ważności do dnia 18 stycznia 2024 r. Wobec niewydania karty pobytu na jej wniosek, w dniu 6 lipca 2021 r. wniosła ponaglenie, pomimo tego do dnia wniesienia skargi nie wydano jej karty pobytu. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi i zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewoda wyraził pogląd, że zawarty w art. 3 § 2 P.p.s.a. katalog aktów administracyjnych jest zamknięty i nie wymienia on wprost opisywanej czynności materialno-technicznej polegającej na wydaniu karty pobytu. W konsekwencji czynność ta nie może być przedmiotem zaskarżenia. Niezależnie od tego Wojewoda wyjaśnił, że w procesie personalizacji i wysłania zlecenia wydrukowania karty do Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji niezbędne jest posiadanie oryginalnego wniosku z załączonymi fotografiami, na podstawie których została potwierdzona tożsamość cudzoziemca oraz wzorem złożonego przez niego podpisu. Dodał, że przepisy ustawy o cudzoziemcach nie określają, w jakim terminie ma nastąpić wydanie pierwszego takiego dokumentu. Wyjaśnił także, że brak wykonania powyższych czynności wynikało z przesłania przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców akt administracyjnych cudzoziemca do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w związku ze złożoną skargą na bezczynność w przedmiocie nierozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Nie ma zatem, w jego ocenie, obiektywnych możliwości wydania karty pobytu skarżącej z przyczyn niezawinionych od organu. Zaznaczył ponadto, że pełnomocnik skarżącej poprzez liczbę składanych skarg na bezczynność zarówno Wojewody Mazowieckiego, jak i Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ma wpływ na dezorganizację pracy obu urzędów, wymuszając jednocześnie poprzez składane ponaglenia oraz skargi na bezczynność organów procedowanie w pierwszej kolejności w sprawach, w których występuje jako profesjonalny pełnomocnik, co ma bezpośrednie przełożenie na terminy rozpatrywania spraw cudzoziemców występujących w swoich sprawach samodzielnie. Zarazem, zdaniem Wojewody, skarżąca w opisanej sytuacji nie poniosła żadnej szkody i uszczerbku, a w sprawie została wydana decyzja z wniosku cudzoziemki o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, z której bezpośrednio wynikają uprawnienia dla skarżącej. Tym samym wnioski o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej i wymierzenie grzywny nie zasługują na uwzględnienie. Wniósł także o niezasądzanie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, gdyż pełnomocnik skarżącej złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ponad 1000 skarg w przedmiocie bezczynności i przewlekłości Wojewody Mazowieckiego, a wszystkie skargi są tożsamej treści, różnią się jedynie danymi osobowymi skarżących. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził na wstępie, że wydanie pierwszej karty pobytu jest jedną z czynności legalizujących pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podejmowaną z urzędu przez właściwego wojewodę po wydaniu decyzji udzielającej zezwolenie cudzoziemcowi na pobyt. W konsekwencji brak działania organu administracji w tym zakresie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Stanowisko swoje uzasadnił wywodem, że postępowanie w przedmiocie udzielenia zezwolenia cudzoziemcowi na pobyt czasowy prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r. poz. 2354, ze zm.). Do tego postępowania stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, mimo że w obowiązującym stanie prawnym brak jest przepisu, który wprost odsyłałby do powołanej ustawy, analogicznie jak miało to miejsce w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573). W sytuacji udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się mu kartę pobytu, stosownie do treści art. 240 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, przy czym karta pobytu wydana bezpośrednio po udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy jest pierwszą kartą pobytu i wydaje się ją z urzędu. Organem właściwym do wydania karty pobytu jest wojewoda, który udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy nawet wówczas, gdy decyzję udzielającą takie zezwolenie wydał organ wyższego stopnia - Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Karta pobytu jest dokumentem, który potwierdza prawo pobytu cudzoziemca na terenie Polski i jego tożsamości, ale także uprawnia do przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy. Podkreślił przy tym, że zgodnie z art. 245 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach odmowa wydania albo wymiany karty następuje w drodze decyzji administracyjnej. Uznając skargę za zasadną stwierdził, że organ już w momencie rozpoznawania wniosku o udzielenie zezwolenia cudzoziemcowi na pobyt czasowy, dysponuje danymi niezbędnymi do zlecenia wydania karty pobytu i nie ma potrzeby przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Organ zna dane osobowe cudzoziemca w zakresie imienia (imion) i nazwiska cudzoziemca oraz imion jego rodziców, a także w zakresie daty, miejsca i kraju jego urodzenia, informacji o obywatelstwie, płci, wzroście w centymetrach i kolorze oczu oraz numeru ewidencyjnego Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) - w przypadku gdy został nadany. Organ posiada również obraz linii papilarnych cudzoziemca, a także jego fotografie i wzór podpisu. Zauważył, że organ wskazane dane i informacje powinien przechowywać w rejestrze spraw dotyczących zezwoleń na pobyt czasowy, prowadzonym w systemie informatycznym. Jeżeli organ nie przechowuje jednak tych danych w rejestrze, to powinien po uzyskaniu informacji o wydanej przez organ odwoławczy decyzji wystąpić do aktualnego dysponenta akt sprawy administracyjnej o ich udostępnienie. Tym samym po udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy organ powinien w jak najkrótszym czasie (niezwłocznie) przystąpić do czynności zlecenia personalizacji karty pobytu. Sąd zauważył, że Wojewoda Mazowiecki o treści decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców dowiedział się w dniu 9 lipca 2021 r., zaś pierwszą czynność zmierzającą do wydania karty pobytu podjął w dniu 29 września 2021 r. Czynność polegała na zwróceniu się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z prośbą o wypożyczenie akt administracyjnych. Zlecenia personalizacji karty pobytu organ dokonał w dniu 11 października 2021 r. Zdaniem Sądu oznacza to, że organ przez dwa miesiące (po odliczeniu okresu związanego z wystąpieniem o akta i ich przekazaniem) nie podjął czynności w przedmiocie wydania karty pobytu, ale także nie poinformował skarżącej ani o przyczynach niewydania karty pobytu, ani o nowym terminie załatwienia sprawy. Tym samym nie zastosował się do treści art. 35 § 1 i 2 oraz art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., obecnie Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.; dalej zwanej K.p.a.). Sąd zaznaczył także, że w dacie rozpoznawania skargi kwestia wydania karty pobytu była zakończona, ponieważ pełnomocnik wobec wydania karty zrezygnował z uprawnienia do wglądu do akt sprawy, co dokumentuje adnotacja na wniosku. Dlatego też nie było podstaw do zobowiązania organu do podjęcia jakiejkolwiek czynności zmierzającej do wydania karty pobytu, a jedynie należało stwierdzić bezczynność organu. Nie budziło wątpliwości Sądu, że pomimo naruszenia wskazanych przepisów, a także zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa przewidzianej w art. 8 K.p.a., nie sposób zakwalifikować naruszeń organu jako rażące naruszenie prawa. Podkreślił bowiem, że stwierdzona bezczynność wynikała nie tylko z postawy (zaniechań) organu, ale też z powodu znanych sądowi z urzędu obiektywnych trudności związanych ze zwielokrotnionym wpływem wniosków, utrudnieniami związanymi ze stanem epidemii i ograniczonym dostępem do akt administracyjnych. Przyjął też, że stopień zawinienia organu w nieterminowym wydaniu karty pobytu nie daje podstaw do wymierzenia mu grzywny. Skarżąca nie wykazała również, że z faktu oczekiwania na wydanie karty pobytu doznała jakiejkolwiek krzywdy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. wskazując, że na koszty postępowania składał się: wpis od skargi w kwocie 100 złotych, określony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), koszty zastępstwa procesowego w wysokości 497 złotych, określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) i art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz pkt IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1923). Nie znalazł jednocześnie podstaw do zastosowania art. 206 P.p.s.a. przyjmując, że skarżąca, która wniosła do sądu tylko jedną skargę i poniosła koszty wynajęcia profesjonalnego pełnomocnika ma prawo oczekiwać zwrotu od organu kosztów zastępstwa procesowego, ponieważ stosunek zastępstwa procesowego pełnomocnika i ewentualnych innych skarżących nie ma wpływu na jej własną sytuację. Wojewoda Mazowiecki, reprezentowany przez pełnomocnika będącą radcą prawnym, wniósł skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku, zaskarżając go w części, tj. co do pkt 1 i 4. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które - jak zaznaczono - mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności pełnomocnik podniosła naruszenie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. w związku z art. 35 oraz art. 36 § 1 i 2 K.p.a. i art. 240 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne przyjęcie, iż doszło do bezczynności organu. Wskazała w tym zakresie, że ustawa nie zakreśla terminu, w jakim organ jest zobowiązany działać. Następny zarzut odniosła do art. 149 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Wytknęła błędne zakwalifikowanie czynności materialno-technicznej - wydania karty pobytu jako czynności mogącej być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego podczas gdy stanowi jedynie realizację przez organ wydanego rozstrzygnięcia. Nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a, czy art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a w przypadku niewykonania obowiązku wydania karty strona może skarżyć zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez organ w trybie przewidzianym w art. 227 i nast. K.p.a. Podniosła też naruszenie art. 149 § 1 w związku z art. 141 § 4 w związku z art. 206 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 206 P.p.s.a. w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynikało, że spełniona jest przesłanka "uzasadnionego przypadku", tj. nieodstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego lub też ich miarkowanie w sytuacji niewielkiego wkładu pracy pełnomocnika strony. W oparciu o wskazane zarzuty pełnomocnik wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej przez uchylenie zaskarżonego orzeczenia i odrzucenie skargi lub uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie punktu 1 i 4 i rozpoznanie skargi, jeśli Sąd uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona poprzez uznanie braku bezczynności organu i niezasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, ewentualnie uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie w zakresie punktu 1 i 4 zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik zrzekła się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka rozwinęła podniesione zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie stwierdzić przyjdzie, że Naczelny Sąd Administracyjny orzekał już wielokrotnie w podobnych sprawach dotyczących bezczynności organu polegających na niezałatwieniu w terminie sprawy z wniosku cudzoziemca o wydanie karty pobytu. Podzielając racje przytoczone w uzasadnieniach wydanych orzeczeń należy odwołać się do przytoczonej w nich argumentacji, przede wszystkim w wyroku z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 933/22 (publ.: cbois) Zarzuty kasacyjne organu od orzeczeń uwzględniających skargi w tych sprawach są zbliżone, niejednokrotnie wręcz tożsame. W pierwszej kolejności ustosunkować się trzeba do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 149 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., który jest najdalej idącym w tym sensie, że uznanie zasadności twierdzeń pełnomocnika o niedopuszczalności drogi sądowej oznaczałoby konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i odrzucenia skargi. Zarzut ten nie jest jednak trafny. Jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji obowiązek wydania karty pobytu ma swoje umocowanie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, to jest ustawie o cudzoziemcach. Z art. 240 pkt 1 tej ustawy wynika, że kartę pobytu wydaje się cudzoziemcowi, któremu udzielono m.in. zezwolenia na pobyt czasowy. Wydanie karty pobytu, będące konsekwencją decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy, stanowi zakończenie procedury legalizującej pobyt cudzoziemca w Polsce. Dokument ten stanowi jednocześnie potwierdzenie tożsamości oraz prawa pobytu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto uprawnia go, wraz z dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy (art. 242 ustawy o cudzoziemcach). Dokument urzędowy, jakim jest karta pobytu, pozostaje zindywidualizowany tak co do adresata, jak i treści i po wydaniu odnosi skutek publicznoprawny, odnosząc się do sfery uprawnień przysługujących cudzoziemcowi. Jej doniosłość jako dokumentu potwierdzającego sytuację prawną cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej potwierdza regulacja zawarta w art. 245 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach (odmowa wydania karty pobytu następuje w drodze decyzji administracyjnej). W efekcie skoro została określona forma rozstrzygnięcia negatywnego, to nieuprawnione byłoby twierdzenie, że brak rozstrzygnięcia w przedmiocie wydania karty pozostaje poza kontrolą sądu (zob. powołany już wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 933/22). Kwestionując dopuszczalność drogi sądowej pełnomocnik organu pominął w istocie charakter uprawnień, które skarżąca nabyła w związku z wydaniem decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy. Nie wskazał także, w jaki inny sposób mogłaby domagać się ochrony nabytych uprawnień. Zaaprobowanie stanowiska Wojewody w istocie pozbawiałoby skarżącą prawa do wyegzekwowania działania organów w zakresie wydania karty pobytu, co skutkowałoby tym, że cudzoziemiec nie mógłby uzyskać dokumentu, którego posiadanie wiąże się z określonymi uprawnieniami odnoszącymi się do legalnego pobytu w Polsce. W konsekwencji nie do obrony jest pogląd, że wydanie karty pobytu nie jest aktem administracyjnym indywidualnym, w rozważanym przypadku - czynnością z zakresu administracji publicznej, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a skoro tak - dopuszczalna jest skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Zgodzić się trzeba z pełnomocnikiem, że przepisy ustawy o cudzoziemcach nie wskazują wprost w jakim terminie po wydaniu decyzji udzielającej cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wojewoda powinien podjąć w ramach działań z urzędu czynności umożliwiające sporządzenie karty pobytu, którą cudzoziemiec mógłby odebrać na warunkach określonych w art. 248 ust. 1-3 ustawy. Brak pozytywnej regulacji w tym zakresie nie oznacza, że organ może dokonać tego w dowolnym terminie. W takiej sytuacji organ powinien skorzystać z normy kompetencyjnej niezwłocznie po zaistnieniu warunków umożliwiających podjęcie działania objętego stosowaną regulacją prawną (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 477/22, publ.: cbois). Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 K.p.a.), powinny działać w sprawie szybko i wnikliwie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od wszczęcia postępowania. Taki sposób działania organu stanowi standard w demokratycznym państwie prawa (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), a także element jednego z praw podstawowych Unii Europejskiej, tj. prawa do dobrej administracji (art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej). Czynność organu w postaci wydania karty pobytu nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego, a jedynie podjęcia działań w celu zlecenia jej wydruku. Do jej dokonania organ powinien dysponować oryginałem albo uwierzytelnionym odpisem decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy oraz oryginałem wniosku (zachodzi konieczność pobrania niektórych danych wskazanych w art. 244 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w tym wzoru podpisu, linii papilarnych oraz fotografii cudzoziemca). Można i należy przyjąć, że okres ten nie powinien przekraczać 14 dni, jest to i tak dwukrotnie dłuższy termin wobec tego przewidzianego na wydanie zaświadczenia (zob. art. 217 § 2 K.p.a.). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca wniosek o wydanie karty pobytu i zapoznanie się z aktami złożyła w dniu 7 czerwca 2021 r., a organ powziął informację o zezwoleniu skarżącej na pobyt czasowy w dniu 9 lipca 2021 r., tj. z chwilą powiadomienia go o wydaniu decyzji oraz miejscu pozostawania akt administracyjnych związanych z tą decyzją. Organ zaś dopiero w dniu 29 września 2021 r. zwrócił się do sądu o wypożyczenie akt sprawy na potrzeby prowadzonego postępowania. Świadczy to o tym, jak trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że przez ponad dwa miesiące pozostawał w bezczynności. Dlatego też zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a w związku z art. 35, art. 36 § 1 i 2 K.p.a. i art. 240 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach nie mógł odnieść oczekiwanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną skutku. Tak samo ocenić należy zarzut dotyczący naruszenia art. 149 § 1 w związku z art. 141 § 4 i art. 206 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odniósł się do żądania "o niezasądzanie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego" wyjaśniając przyczyny, z powodu których nie zdecydował się na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów. Ustawodawca możliwość odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postepowania w całości lub w części pozostawił uznaniu sądu zastrzegając jedynie, że może to nastąpić w uzasadnionych przypadkach (art. 206 P.p.s.a.). Nie można zatem skutecznie czynić Sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia tego przepisu przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 926/18, LEX nr 3192479 i powołany wcześniej wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 933/22). Wskazanie zaś przez sąd podstawy prawnej swojego działania i jej wyjaśnienie z wyszczególnieniem niezbędnych kosztów postępowania czyni zadość konstrukcji prawidłowego uzasadnienia wyroku sądu w tej części. Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a.