II OZ 963/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 252/20 o odrzuceniu skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 252/20 odrzucił skargę M. M. (dalej określanej jako skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej zwanej P.p.s.a.) Sąd podał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 marca 2020 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL oraz nadesłanie trzech odpisów skargi. Na wykonanie zarządzenia wyznaczono termin siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wskazał Sąd wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone w dniu 22 maja 2020 r., a skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w zakreślonym terminie. Skarżąca wniosła zażalenie na to postanowienie podnosząc, że wystosowanie wezwania przez Sąd do nadesłania numeru PESEL było pozbawione podstawy prawnej, a zatem bezpodstawne. Przyznała, że nie wskazała tego numeru, ponieważ są to dane wrażliwe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 P.p.s.a. Stosownie zatem do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a. pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie - numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Do pisma strony należy także dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych, o czym stanowi art. 47 § 1 P.p.s.a. W punkcie wyjścia wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do wezwania skarżącej do podania numeru PESEL, gdyż niepodanie w skardze tego numeru nie uniemożliwiało nadania jej prawidłowego biegu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I GZ 366/19 (Lex nr 2745292), w okolicznościach konkretnej sprawy, gdy w aktach administracyjnych znajduje się numer PESEL strony wnoszącej skargę, nie można uznać, że niepodanie tego numeru w skardze, będące naruszeniem art. 46 § 2 pkt 1 lit. b P.p.s.a., stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie skardze prawidłowego biegu. Tymczasem w aktach administracyjnych sprawy przekazanych przez Wójta Gminy [...] znajduje się wypis z rejestru gruntów (k. 16), który zawiera informację o numerze PESEL skarżącej. Należało więc odnotować ten fakt i uczynić stosowną adnotację w aktach sądowych, np. w zarządzeniu wstępnym przewodniczącego Wydziału. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wezwanie skarżącej do podania numeru PESEL w sytuacji, gdy był on Sądowi znany bez wątpienia stanowiło przejaw nadmiernego formalizmu, który mógł doprowadzić do ograniczenia konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Należy jednak stwierdzić, że skarżąca nie uzupełniła dalszego braku formalnego skargi w postaci nadesłania jej odpisów, co stanowiło wystarczającą podstawę do odrzucenia skargi. W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (ONSAiWSA 2014/3/39) nie może być kwestionowane, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. W takiej sytuacji uznać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i odrzucił skargę, bowiem skutecznie doręczone wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie jej odpisów, nie zostało przez skarżącą wykonane. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie.