I GZ 306/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gliwicach z dnia 3 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 1143/18 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1143/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA), działając na podstawie art. 178 p.p.s.a., art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., odrzucić skargę kasacyjną B.B. (dalej: skarżąca) od wyroku Sądu z dnia 12 marca 2019 r. oddalającego skargę skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. WSA wskazał, że pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. strona skarżąca wniosła o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. Odpis wyroku Sądu wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie skarżącej w dniu 14 maja 2019 r. Okręgowa Rada Adwokacka, po przyznaniu stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, pismem z 3 października 2019 r. poinformowała Sąd o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu dla strony skarżącej. Pismem z dnia 4 grudnia 2019 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 12 marca 2019 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Prawomocnym postanowieniem z dnia 23 grudnia 2019 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe WSA odrzucił skargę kasacyjną. Pełnomocnik skarżącej złożył zażalenie na wspomniane postanowienie Sądu I instancji, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu postawiono zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, a to: 1. art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez niesłuszne odrzucenie skargi kasacyjnej, podczas gdy w warunkach rozpoznawanej sprawy zachodziły podstawy do przywrócenia pełnomocnikowi skarżącej terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, z uwagi na następujące okoliczności, które zostały uprawdopodobnione we wniosku: - w doręczonym pełnomocnikowi odpisie zarządzenia Okręgowej Rady Adwokackiej w Katowicach z dnia [...] października 2019 r. [...] wskazano, że pełnomocnik został ustanowiony do reprezentowania Skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, podczas gdy w chwili wyznaczenia postępowanie to uległo już zakończeniu, a pełnomocnik został wyznaczony do sporządzenia skargi kasacyjnej, co nie wynikało z treści zarządzenia, - pełnomocnik dochował należytej staranności albowiem polecił uprawnionemu stażyście zaewidencjonowanie korespondencji, zarejestrowanie sprawy w kancelaryjnym wykazie prowadzonych spraw, założenie akt oraz przekazanie ich pełnomocnikowi po wykonaniu powyższych czynności celem podjęcia w sprawie dalszych działań, z czego dwie ostatnie czynności nie zostały wykonane wbrew poleceniu, - w dniu 26 listopada 2019 r. pełnomocnik ujawnił brak zarejestrowania niniejszej sprawy w kancelaryjnym wykazie prowadzonych sprawy, udzielił stażyście ustnego upomnienia wobec braku możliwości zastosowania przepisów prawa pracy w tym zakresie, polecił niezwłoczne zamówienie akt wszystkich spraw skarżącej i osobiście nadzorował chwilę złożenia zamówienia tychże akt w czytelni tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a wgląd do nich ostatecznie uzyskał w dniu 28 listopada 2019 r., - w okresie od dnia 9 października 2019 r. do dnia 15 listopada 2019 r. pełnomocnikowi skarżącej doręczono 233 listy polecone, a wskutek zaniechania przedłożenia przez stażystę zarejestrowanych, kancelaryjnych akt niniejszej sprawy, pełnomocnik pozostawał w błędzie co do rzetelności czynności wykonanych przez stażystę oraz nie miał wiedzy o rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, pomimo dochowania należytej staranności i podjęcia szeregu działań w celu zapobieżenia skutkom takiego niesubordynowanego działania, pomimo wyraźnych poleceń związanych z potrzebą wykonania czynności bez zbędnej zwłoki, - pełnomocnik niezwłocznie podjął próbę kontaktu ze skarżącą i w związku z tym w dniu 5 grudnia 2019 r. doręczono mu stosowną dokumentację medyczną oraz wyjaśnienia, z których wynikało, iż skarżąca nie mogła podjąć kontaktu z pełnomocnikiem, z uwagi na jej stan zdrowia, uniemożliwiający rozsądne i skuteczne działanie we wszystkich sprawach. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów zawarto w uzasadnieniu zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd administracyjny w pierwszej kolejności stwierdza, że istota sprawy na obecnym etapie postępowania sprowadza się do oceny, czy skarga kasacyjna została złożona w ustawowym terminie. Należy wskazać, że zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Przypomnieć należy, że strona skarżąca otrzymała odpis wyroku zapadłego w sprawie wraz z uzasadnieniem w dniu 14 maja 2019 r., a skarga kasacyjna została złożona w dniu 5 grudnia 2019 r., przy czym wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia nie został uwzględniony, zatem nie ulega wątpliwości, że skarga kasacyjna złożona w dniu 5 grudnia 2019 r. podlega odrzuceniu, jako złożona po upływie terminu do tego wyznaczonego. Skoro więc w sprawie bezspornym jest, że skarga kasacyjna została nadana do NSA, a już po trzydziestodniowym terminie została przez ten Sąd przekazania do WSA w Poznaniu, to zasadnie Sąd I instancji odrzucił ten środek odwoławczy, na mocy art. 178 w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a. Zdaniem NSA, niezasadne są argumenty podniesione w zażaleniu. Odnoszą się one bowiem do kwestii przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, która była już przedmiotem badania przez WSA i NSA, a zakończyła się negatywnym rozpoznaniem wniosku skarżącego w tym zakresie. Wobec powyższego nie mogły one spowodować uchylenia postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.