II OSK 109/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie NSA Grażyna Radzicka (spr.) Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt II SA/Łd 458/07 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 5 września 2007 r. sygn. II SA/Łd 458/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania. Wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy. W dniu [...] listopada 1999 roku Starosta Pajęczański decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał M. R. pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego oraz budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki na działce o nr ewidencyjnym [...] w P.. Dnia 5 maja 2005 roku M. R. wniósł o zmianę w/w pozwolenia na budowę w wyniku czego Starosta Pajęczański w dniu [...] maja 2005 roku decyzją nr [...] zmienił swoją decyzję z dnia [...] listopada 1999 roku w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy przedmiotowego budynku, stanowiącego załącznik do wyżej wymienionej decyzji. 14 czerwca 2005 roku J. P. wystąpił do Starosty Pajęczańskiego o uznanie go za stronę w/w postępowania, a następnie w piśmie z dnia 13 marca 2006 roku J. P. wskazał, by pismo z dnia 14 czerwca 2005 roku potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Starosta Pajęczański na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art.149 § 1 i art. 150 K.p.a.-wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2005 roku nr [...], zmieniającą pozwolenie na rozbudowę budynku mieszkalnego oraz budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki na działce o nr ewid. [...] w P.. Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] października 2006 roku nr [...] nałożył na M. R. obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej wpływu projektowanej rozbudowy na stan konstrukcji budynku mieszkalnego J. P.. W dniu 3 listopada 2006 roku M. R. przedłożył ekspertyzę techniczną, z której wynikało iż rozbudowa budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w P. nie ma znaczącego wpływu na stan konstrukcji sąsiedniego budynku mieszkalno – usługowego oraz nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ich użytkowników i nie obniża przydatności budynków do użytkowania. Po przeprowadzeniu postępowania i umożliwieniu stronom zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym decyzją z dnia [...] listopada 2006 roku, nr [...] Starosta Pajęczański – działając na podstawie art. 82 ust. 1 i 2, art. 146 § 2, art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.)- odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] maja 2005 roku, nr [...], wskazując, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa, jednak z powodu, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - brak było podstaw do jej uchylenia. Od decyzji Starosty Pajęczańskiego z dnia [...] listopada 2006 roku skarżący złożył odwołanie, wskazując iż w trakcie prowadzonego postępowania zostały pominięte jego uwagi. Domagał się wykonania dylatacji między budynkiem nowobudowanym na działce nr [...], a budynkiem istniejącym stanowiącym jego własność. Zastrzegł, że fundamenty budynku nowobudowanego nie mogą opierać się o ściany piwnic budynku odwołującego. Zaznaczył, iż zgodnie z uzgodnieniami z 1999 roku i założeniami projektowymi kalenice dachu winny być zrównane na jednym poziomie co nie będzie miało wpływu na usztywnienie dachu jego domu. Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku, nr [...] ( znak: [...])- na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymał w mocy decyzję Starosty Pajęczańskiego z dnia [...] listopada 2006 roku. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż wykonany projekt budowlany sporządzony został zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Pajęczna, a także wymaganiami ochrony środowiska. Stwierdził ponadto, że z materiału dowodowego wynika, iż wnioskodawca przedłożył wymagane prawem dokumenty, stąd w ocenie organu odwoławczego zamierzona do realizacji inwestycja nie pogorszy użytkowania działki J. P.. Na powyższą decyzję Wojewody Łódzkiego J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 8 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji bez wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności poprzez pominięcie zarzutów podnoszonych przez skarżącego. W ocenie skarżącego decyzja narusza również art. 28, 35 i 45 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tj. Dz. u. z 2006 roku, nr 156, poz. 1118 ze zm.), poprzez nie wzięcie pod uwagę faktu, że inwestor przed wydaniem decyzji o zmianę pozwolenia na budowę prowadził roboty budowlane, co może wskazywać, iż były one prowadzone w warunkach samowoli budowlanej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę J. P. Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie organ wydał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o art. 146 § 2 K.p.a., który stanowi, iż nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zdaniem Sądu przepis ten należy powiązać z art. 151 § 2 K.p.a., który stanowi, iż w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności , o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Rozstrzygnięcie takie jest zatem dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa . Dopiero więc, gdy w wyniku ponownego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej podejmie decyzję w treści odpowiadającą decyzji dotychczasowej, obowiązany jest zastosować przesłankę negatywną z art. 146 § 2 K.p.a. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania normy prawnej zawartej w przepisie art. 146 § 2 K.p.a., a prowadzone przez organy postępowanie administracyjne nie naruszyło przywołanych w skardze przepisów. W rozpoznawanej sprawie, po złożeniu przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania, Starosta Pajęczański w sposób prawidłowy - badając czy wniosek skarżącego oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 K.p.a.- - wznowił postępowanie, a następnie poprawnie przeprowadził postępowanie wyjaśniające co do rozstrzygnięcia istoty sprawy ( art. 149 § 2 K.p.a.). Organ ustalił przy tym, iż postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego zostało przeprowadzone wadliwie, albowiem J. P. nie został uznany w nim za stronę postępowania, co niewątpliwie naruszało treść art. 28 § 2 ustawy Prawo budowlane. Niemniej jednak powyższe ustalenia nie przesądzały o tym, iż zaistniały podstawy do uchylenia decyzji z dnia [...] maja 2005 roku. Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 K.p.a. zakłada bowiem, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia . Wyjawienie tych wad i ich usuniecie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu organy administracji zasadnie przyjęły, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji z dnia [...] maja 2005 roku, a organy prawidłowo uznały, iż zamierzona do realizacji inwestycja została zaprojektowana zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając miedzy innymi poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich ( tzn. nie pogorszy użytkowania działki J. P. i nie ograniczy korzystania z jego działki ponad przeciętną miarę). Podkreślił również, że z przedłożonej dokumentacji wynika, iż zmiana projektu budowlanego nie dotyczyła projektu zagospodarowania działki nr [...], a jedynie rozwiązania konstrukcyjnego rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Według projektu zamiennego zakres robót obejmował w szczególności podwyższenie ścianek kolanowych i szczytowych o 60 cm. w stosunku do założeń projektu budowlanego pierwotnego, a połać dachową bez zmiany kąta nachylenia z kalenicą i połacią podwyższono o 60 cm. Nie stwierdzając naruszenia przez organy administracji rozstrzygające sprawę art. 7,8 i 77 K.p.a. Sąd I instancji podkreślił, że w art. 35 Prawa budowlanego został ściśle określony zakres działania organu administracji architektoniczno – budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę, przy czym przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę – art. 36 a ust. 3 Prawa budowlanego. Sąd I instancji stwierdził, że w myśl przepisów Prawa budowlanego organ architektoniczno – budowlany został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu, a ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne bowiem jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wobec tego, że wnioskodawca przedstawił wymagane prawem dokumenty, co organ stwierdził badając ich zgodność z wymogami zawartymi w art. 35 Prawa budowlanego, miał obowiązek wydać pozwolenie na budowę. W niniejszym postępowaniu organy przed wydaniem decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę sprawdziły zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii i uzgodnień oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdził, że nie ma znaczenia w niniejszym postępowaniu zarzut zawarty w skardze, iż inwestor prowadził roboty budowlane przed wydaniem decyzji, czy też zarzuty dotyczące niezgodności rozbudowy z normami technicznymi gdyż przywołany art. 35 Prawa budowlanego jednoznacznie określa zakres działania organu administracji przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę. Natomiast kwestie związane z ewentualną samowolą budowlaną rozstrzygane są przez właściwe organy nadzoru budowlanego. Organy te będą więc władne do zbadania wszelkich ewentualnych wątpliwości skarżącego w zakresie legalności rozpoczęcia robót budowlanych czy też zgodności rozbudowy z normami techniczno – budowlanymi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. P. reprezentowany przez pełnomocnika. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości zarzucił: - naruszenie prawa materialnego wyrażonego w art. 36 a ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 nr 156 poz. 1118 ze zm.) poprzez błędną wykładnię, - błędną subsumcję stanu faktycznego sprawy do art. 36, zamiast do art. 50 i następnych prawa budowlanego, - błędne zastosowanie art. 36 a ust. 3 polegające na błędnym zawężaniu zakresu działania organów administracji architektoniczno – budowlanej jedynie do art. 35 i pominięcia elementów do zbadania których organ jest zobligowany na podstawie art. 32-34 ustawy prawo budowlane, - poprzez niezastosowanie wbrew zapisowi art. 36 a ust. 3 – przepisu art. 32 ust 4a w związku z art. 28 ust. 1, - pominięcie przy ocenie zgodności decyzji będącej przedmiotem skargi art. 81 ust. 1 i 4 prawa budowlanego które to uchybienia stanowią podstawę skargi kasacyjnej przewidzianą w art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - naruszenie przepisów postępowania, określonych: a) w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) poprzez zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny podjęcia dogłębnej i wnikliwej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, dla oceny zgodności z prawem działania organu oraz decyzji będącej przedmiotem skargi, a w szczególności pominięcie przy tej ocenie: • faktu, iż decyzja o zmianie pozwolenia na budowę została wydana w warunkach samowoli budowlanej, • organ wydając taką decyzję nie wziął pod uwagę informacji o toczącym się procesie budowlanym zgłaszanych przez skarżącego (który pierwotnie, sprzecznie z prawem, nie został dopuszczony do udziału w sprawie jako strona), co w sposób oczywisty stanowi naruszenie zasady praworządności określonej w art. 7 kpa, • przepisów prawa materialnego w szczególności art. 32 ust. 4 a w związku z art. 28 ust. 1 i w związku z art. 36 a ust. 1 i 3 prawa budowlanego, wskazujących na rażącą niezgodność z prawem, wydanej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do błędnego wniosku, iż organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył zasady praworządności określonej w art. 7 kpa, a wydana przez niego decyzja jest zgodna z prawem, b) w art. 151 i 145 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm), poprzez nieuwzględnienie i oddalenie skargi, w sytuacji gdy wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę w warunkach samowoli budowlanej jest rażącym naruszeniem prawa tj. art. 36a ust. 1 i 3 w związku z art. 32 ust.4 a i art. 28 ust. 1 prawa budowlanego, skutkującym nieważnością decyzji zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i powinno skutkować uwzględnieniem skargi i stwierdzeniem przez Sąd nieważności zaskarżonych decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2) ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzuty postawione w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., tj. naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania należy uznać za nieuzasadnione. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Takiej właśnie kontroli, w oparciu o kryterium legalności, dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny. Jak wynika bowiem z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku kontrola ta obejmowała zarówno ocenę prawidłowości zastosowania przez organ administracji norm materialnoprawnych stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia jak również przepisów postępowania dotyczących postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzygał przy tym na podstawie przedstawionych akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), dysponował więc pełnym materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym, orzekał również w całokształcie przedmiotowej sprawy w jej granicach ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Nie znajdują więc uzasadnienia zarzuty wnoszącego skargę kasacyjną naruszenia wymienionych przepisów ustrojowych i normujących postępowanie przed sądami administracyjnymi. Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw okazał się również zarzut naruszenia prawa materialnego. Art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm.) pozwala na istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, a potrzeba zmiany rozwiązań projektowych może się ujawnić również w toku wykonywania robót budowlanych. Tak więc regulacja art. 36 a łagodzi rygoryzm art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie wystąpiła procedura zmiany pozwolenia na budowę bowiem zarówno inwestor jak i organy architektoniczno – budowlane uznały, że odstępstwa zastosowane przy przedmiotowej budowie mają charakter istotnych bowiem dotyczyły podwyższenia ścianek kolankowych i szczytowych o 60 cm w stosunku do założeń projektu budowlanego pierwotnego, a także podwyższenia połaci dachowej o 60 cm ( bez zmiany kąta nachylenia z kalenicą i połacią). Istotnym kryterium, warunkującym dopuszczalność stosowania regulacji art. 36 a, jest fakt prowadzenia procesu budowlanego , a tylko zakończenie czyni bezprzedmiotowym stosowanie powyższego przepisu. Tak więc jeżeli budowa, nie została zakończona, to wszelkie zmiany dokonują się poprzez zmianę ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę w omawianym trybie. (vide: Prawo budowlane – Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego Wyd. C.H. BECK Warszawa 2007). Dokonując oceny zasadności zgłoszonych zarzutów, należy zauważyć a co przemilcza autor skargi kasacyjnej, że jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia 5 maja 2005 r. o zmianie pozwolenia na budowę, organy nadzoru budowlanego z inicjatywy skarżącego dokonały kontroli obiektu i nie stwierdziły potrzeby ingerencji bowiem nie stwierdzono istotnych odstępstw w budowie prowadzonej na podstawie decyzji z dnia [...] listopada 1999 r. Powyższe świadczy o tym, że skoro w kwietniu 2005 r. nie stwierdzono w prowadzonej inwestycji potrzeby interwencji organów nadzoru budowlanego w trybie art. 50 i następne Prawa budowlanego, chybionym jest zarzut skargi, że zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę sanuje samowolę budowlaną. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania dopuszczalne jest wyłącznie rozstrzygnięcie tożsamej pod względem podmiotowej, przedmiotowym i podstawy prawnej sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Jakkolwiek organ prowadząc wznowione postępowanie nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego w postępowaniu, w którym zapadła decyzja ostateczna, nie oznacza to, że z uwagi na specyfikę art. 36 a ustawy Prawo budowlane zarówno organy rozstrzygające sprawę we wznowionym postępowaniu, jak i Sąd I instancji kontrolujący te rozstrzygnięcia mogły nie brać pod uwagę stanu obiektu w dacie, w której wydano decyzję o zmianie pozwolenia na budowę tj. datę [...] maja 2005 r. Dla istoty sprawy decydujący jest bowiem stan robót z decyzji o pozwolenie na budowę, a nie stan faktyczny z decyzji z [...] listopada 2006 r. (decyzja wydana przez organ I instancji po wznowieniu postępowania) czy z [...] lutego 2007 r. (decyzja Wojewody Łódzkiego po wznowieniu postępowania). Wreszcie nie są uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej, że we wznowionym postępowaniu, uszło uwadze organom rozstrzygającym sprawę jak i Sądowi I instancji, że z mocy art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego przy zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę nie stosowano przepisów art. 32 do 34, opierając się wyłącznie na wymogach art. 35 ustawy Prawo budowlane. Uwzględniając, że zmiana pozwolenia na budowę jest niejako postępowaniem wtórnym w stosunku do pierwotnego postępowania, w którym wydano pozwolenie na budowę, to czynności z art. 32 do 35 ustawy winny odnosić się wyłącznie do samych odstępstw. Powyższe czynności zostały wykonane co wynika zarówno z materiałów sprawy jak i samych rozstrzygnięć. Właśnie zakres zmian, dotyczący wyłącznie rozwiązań konstrukcyjnych legł u podstaw błędu organów, które ustalając krąg stron postępowania o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę pominęły skarżącego J. P. i co ostatecznie po wznowieniu postępowania doprowadziło do stwierdzenia wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał prawidłowej wykładni i kontroli przepisów dotyczących wznowienia postępowania, a zastosowanych przez organy rozstrzygające sprawę, jak i odniósł się do meritum sprawy, dotyczącym podstaw do wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, wobec nie stwierdzenia aby skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie zawierała usprawiedliwione podstawy, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.