II SA/Rz 1332/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą [...] na tę decyzję - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE A. Sp. z o.o. z siedzibą [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o wymierzeniu Spółce kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej nią decyzji z uwagi na znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Spółki, wobec wygenerowania przez nią za 2014 r. straty, uiszczenie przedmiotowej kary skutkować będzie naruszeniem jej płynności finansowej, a w konsekwencji koniecznością wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, której efektem będzie likwidacja przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, zaś wstrzymanie jej wykonania możliwe jest na wniosek skarżącego, umotywowany okolicznościami świadczącymi o zachodzeniu jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przepis ten przewiduje mianowicie udzielenie stronie skarżącej, na czas postępowania sądowego, ochrony tymczasowej w razie, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie jednej ze wskazanych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Dokonując zatem oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd musi bazować na materiale dowodowym, który pozwoli na zajęcie stanowiska w powyższym zakresie. W przypadku - będącej przedmiotem skargi w niniejszej sprawie - decyzji o nałożeniu kary pieniężnej konieczne jest odniesienie kwoty tejże kary do stanu materialnego strony skarżącej. Potrzebne są więc w tym celu aktualne i pełne dane o powyższym. Tymczasem w aktach sprawy znajdują się zeznanie podatkowe za 2014 r., jak też sprawozdania finansowe za 2013 oraz 2014 r. Wynika z nich, że Spółka za obydwa wymienione lata poniosła stratę, która nadto uległa zwiększeniu z kwoty 149 368,31 za 2013 r. zł do kwoty 167 360,10 zł za 2014r. Powiększeniu takiemu uległy także zarówno aktywa Spółki, jak i jej pasywa (o tożsamej wielkości) z kwoty 330 392,49 zł w 2013 r. do kwoty 536 474,30 zł w 2014 r. Należy jednak zaznaczyć, że strata sama w sobie nie jest okolicznością wystarczającą do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stanowi ona bowiem tylko różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w konkretnym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania. Wykazanie straty nie jest natomiast tożsame z twierdzeniem, że dany podmiot gospodarczy nie dysponuje środkami finansowymi albo majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Strata nie stanowi także o powstaniu stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że może ona zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Poniesienie straty nie musi więc oznaczać końca działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Z załączonych deklaracji na poczet podatku od towarów i usług za pierwszy i drugi kwartał 2015 r. wynika, że Spółka dokonała dostawy towarów i świadczyła usługi na łączną kwotę odpowiednio: 679 992 zł i 548 733 zł, a zatem pomimo poniesionej straty pozostaje nadal w obrocie gospodarczym. Ponadto, na podstawie powołanych wyżej dokumentów nie jest możliwe odtworzenie obecnej sytuacji finansowej Spółki, a w szczególności, czy posiada ona i jakiej wartości majątek ruchomy i nieruchomy oraz aktywa finansowe. Dostatecznym argumentem za uwzględnieniem żądania strony nie jest także fakt prowadzenia względem niej postępowań egzekucyjnych. Podane wyżej informacje odnoszące się do kondycji finansowej Spółki nie wskazują więc, wbrew jej twierdzeniom, na możliwość wystąpienia w razie wykonania skarżonej decyzji jednego z niebezpieczeństw wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd nie dysponował natomiast bardziej aktualnymi danymi, które mogłyby rzutować na ocenę w tym zakresie. Należy podkreślić, że każde rozstrzygnięcie zobowiązujące do uiszczenia określonej należności pieniężnej pociąga za sobą pewne konsekwencje w zakresie finansów zobowiązanego. Okoliczność ta sama z siebie nie uzasadnia więc zastosowania wyjątkowej instytucji prawnej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanego w skardze aktu administracyjnego. Dlatego też orzeczono o odmowie wstrzymania wykonania wymienionej na wstępie decyzji Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lipca 2015 r., podstawę czego stanowił art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.