III SA/Łd 610/20

SENTENCJA Dnia 23 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Asesor WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Łęczycy na uchwałę Rady Gminy Góra Świętej Małgorzaty z dnia 12 września 2018 r. nr 227/XXXV/2018 w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Góra Świętej Małgorzaty miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych oddala skargę. UZASADNIENIE 12 września 2018 r. Rada Gminy Góra Świętej Małgorzaty, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018r. poz. 994, poz. 1000, poz. 1349 i poz. 1432) i art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487, z 2017 r. poz.2245, 2439, z 2018 r. poz. 310 i poz. 650), podjęła uchwałę nr 227/XXXV/2018 w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Góra Świętej Małgorzaty miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W § 1 ust. 1 uchwały rada gminy ustalając zasady usytuowania na terenie gminy Góra Świętej Małgorzaty miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych wskazała, że punkty sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży lub poza miejscem sprzedaży, nie mogą być usytuowane w bezpośrednim sąsiedztwie: a) szkoły, b) przedszkola, c) kościoła. Skargę na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy w Łęczycy zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa, tj. art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 12 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2277) poprzez przyjęcie w § 1 uchwały, iż punkty sprzedaży napojów alkoholowych nie powinny być zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie szkół, przedszkoli i kościołów, co uznać należy za niezgodne z prawem, gdyż nie zapewnia należytego ograniczenia dostępności do alkoholu zwłaszcza dla osób małoletnich. Prokurator podzielił pogląd, iż zwarte w ustawie upoważnienie dla rady gminy, ani żaden inny przepis ustawy nie zawiera dyrektyw, w jaki sposób należy ustalać zasady, o których mowa w art. 12 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 1005/19 ). Jest to przepis pozostawiający kwestię usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych prawodawcy samorządowemu. Nie zawiera on jakichkolwiek wskazówek, czy wytycznych dotyczących realizacji kompetencji stanowienia przedmiotowych zasad. Oznacza to, że granice władztwa w zakresie stanowienia prawa miejscowego na podstawie ww. przepisu wyznaczają nie tylko cele ustawy o wychowaniu w trzeźwości, ale także konstytucyjne zasady: samodzielności samorządu terytorialnego i stanowienia prawa miejscowego, wynikające odpowiednio z art. 163 i art. 94 Konstytucji RP (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt II GSK 1546/18). Jeżeli cel jest wytyczony przez ustawę wprost, a podmiot realizujący tę właśnie ustawę wykonuje w jej ramach działania nie zmierzające do realizacji tego celu, to można uznać, że działa on niezgodnie z prawem, a nawet bez podstawy prawnej. Takie działania zatem podlegają weryfikacji sądowej. Nie jest to wtedy kontrola celowości, ale kontrola legalności, gdyż akt nie jest weryfikowany z punktu widzenia celów pozaprawnych, ale z punktu widzenia celu wyraźnie wyznaczonego w ustawie, będącej jego podstawą prawną. Jeżeli taki akt nie pozwala na realizację celu wyrażonego w jego podstawie prawnej, to jest on nie tylko "niecelowy", ale również sprzeczny z ustawą (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 stycznia 1995 r. sygn. akt SA/Kr 2937/94). Wolą ustawodawcy wyrażoną w preambule ustawy było uznanie życia obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu. Prokurator podzielił także pogląd, iż nawet odległość 30 metrów od obiektu chronionego jest bardzo mała, co oznacza, że punkt sprzedaży napojów alkoholowych przy tak niewielkiej odległości jest łatwo dostępny. Nie stanowi to należytego ograniczenia dostępności do alkoholu zwłaszcza dla osób małoletnich. Nie stwarza to także warunków motywujących do powstrzymania się od jego spożycia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 1027/19 ). Tymczasem w skarżonej uchwale nawet takiej odległości nie wskazano. Prokurator dodał, iż zaskarżona uchwała została zmieniona uchwałą nr 238/XXXVII/2018 z dnia 25 października 2018 r. Zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni jednakże zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1290/04 i 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 368/10; również W. Kisiel w: Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, pod red. P. Chmielnickiego. Warszawa 2010, s. 805-806 oraz R. Lewicka. Kontrola prawotwórstwa administracji o charakterze powszechnie obowiązującym. Warszawa 2008, s. 220) tak w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 października 2018 r. sygn. akt II SA/Go 515/18). Wskazując na powyższe Prokurator Rejonowy w Łęczycy wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Góra Świętej Małgorzaty wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona uchwała została zmieniona uchwałą Nr 238/XXXVII/2018 Rady Gminy Góra Świętej Małgorzaty z dnia 25 października 2018 r. zmieniająca uchwałę Nr 227/XXXV/2018 Rady Gminy Góra Świętej Małgorzaty z dnia 12 września 2018 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Góra Świętej Małgorzaty miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych i nie została zakwestionowana przez Organ Nadzoru. Na dzień składania odpowiedzi na niniejszą skargę nie została rozpoznana przez Sąd skarga Prokuratora na uchwałę 238/XXXVII/2018 Rady Gminy Góra Świętej Małgorzaty z dnia 25 października 2018 r. zmieniającą uchwałę Nr 227/XXXV/2018 Rady Gminy Góra Świętej Małgorzaty z dnia 12 września 2018 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Góra Świętej Małgorzaty miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art.3 § 2 pkt.5 wymienionej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z treścią art.147 § 1 cytowanej ustawy sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art.3 § 2 pkt.5 i 6 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała nr 227/XXXV/2018 Rady Gminy Świętej Małgorzaty z dnia 12 września 2018r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Świętej Małgorzaty miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Prokurator Rejonowy w Łęczycy zaskarżył przepis § 1 uchwały w części w jakiej określa on, że punkty sprzedaży napojów alkoholowych nie powinny być zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie szkoły, przedszkola i kościoła. W ocenie skarżącego takie uregulowanie nie zapewnia należytego ograniczenia dostępności do alkoholu zwłaszcza dla osób małoletnich. Należy zaznaczyć, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego zaś w art.94 Konstytucji RP przewidziano, że akty prawa miejscowego ustanawiają organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Kompetencję gmin do wydania aktów prawa miejscowego określa art.40 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020r. poz.713 ze zm.) zgodnie z którym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Upoważnienie ustawowe do wydania przez radę gminy uchwały określającej zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych zawarte jest w art.12 ust.3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U., z 2019r. poz.2277 ze zm.) w myśl którego rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Dodać należy, że w preambule do ustawy uznano życie obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu. Zgodnie zaś z treścią art.1 ust.1 wymienionej ustawy, organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane do podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy. Z treści przepisu art.12 ust.3 wymienionej ustawy wynika, że upoważnienie dla organu gminy do wydania uchwały ma charakter ogólny. Określa ono jedynie organ upoważniony do wydania aktu oraz zakres spraw przekazanych do uregulowania. Nie zawiera natomiast wytycznych dotyczących treści aktu prawa miejscowego a więc precyzyjnych wskazań dotyczących treści uchwały jaka ma być podjęta na podstawie wymienionego upoważnienia. W upoważnieniu z art.12 ust.3 ustawy organowi gminy przyznano swobodę w ustaleniu treści akta prawa miejscowego co stanowi przejaw samodzielności przyznanej konstytucyjnie samorządowi terytorialnemu. Wydany na podstawie art.12 ust.3 ustawy akt prawa miejscowego musi być jednak zgodny z treścią ustawy i jej celem. Organ gminy nie ma tutaj dowolności w stanowieniu aktu prawa miejscowego lecz musi realizować cele ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Określone w art.12 ust.3 ustawy upoważnienie do wydania przez radę gminy uchwały dotyczącej zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych był przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 2 lipca 2020r. w sprawie sygn. akt II GSK 413/20. W orzeczeniu tym NSA podniósł, że " ... ustawodawca nie precyzuje jak należy rozumieć pojęcie "zasad usytuowania punktów sprzedaży i podawania". A zatem ustawodawca w ogóle nie wymaga, aby wśród określonych zasad usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu znalazły się zasady ustalania odległości pomiędzy punktem sprzedaży alkoholu a innymi obiektami i sposoby ich mierzenia (por. wyrok NSA z 17 maja 2018 r. sygn. akt II GSK 2934/16 oraz wyrok NSA z 25 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 1440/19; te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie pod pojęciem zasad usytuowania przyjmuje się położenie punktów sprzedaży względem innych obiektów użyteczności publicznej, jak też innych obiektów, które rada uzna za zasługujące na szczególną ochronę (por. wyrok NSA z 17 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 3190/16). Należy zatem uznać, że już samo wskazanie przez organ gminy obiektów chronionych i minimalnych odległości, w jakich od tych obiektów mogą być sytuowane punkty sprzedaży i podawania napojów alkoholowych....oznacza działanie prawidłowo zmierzające do realizacji celu ustawy, tj. ograniczenia dostępności alkoholu. Ustalenie natomiast konkretnych odległości punktów sprzedaży i podawania alkoholu od obiektów chronionych jest dokonywane w ramach przyznanej organowi swobody prawotwórczej. Wobec braku zarówno ustawowych wytycznych, jak i metodologii pozwalającej w obiektywny sposób ocenić skuteczność przyjętych w tym zakresie rozwiązań, zgodność z prawem przepisów uchwały wprowadzających minimalne odległości usytuowania punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych od obiektów chronionych, oznacza zgodność ze wskazanym przez ustawodawcę celem tej regulacji. Wielkość minimalnej odległości powinna być przez sąd oceniana z uwzględnieniem aksjologii ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (por. I. Niżnik-Dobosz w: I. Niżnik-Dobosz, M. Koszowski, Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Komentarz, LEX 2020, komentarz do art. 12, pkt 270). Swoboda gminy w zakresie tworzenia norm prawnych ustalających zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych jest bowiem ograniczona przez obowiązek realizowania celów ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Tworzenie takich zasad, które stałyby w sprzeczności z zadaniami gminy postawionymi przez ustawodawcę, oznaczałoby naruszenie prawa.". Nadto NSA wskazał, że " nie może być uznane za zasadne stwierdzenie Prokuratora i Sądu, że przyjęta przez radę gminy odległość punktów sprzedaży od obiektów chronionych "w żaden sposób nie ogranicza dostępności alkoholu" oraz że "w oczywisty sposób kłóci się z koniecznością realizowania obowiązku ograniczania dostępności do alkoholu". Takie stwierdzenie byłoby zasadne tylko w przypadku, gdyby rada gminy w ogóle nie wprowadziła żadnych ograniczeń, albo gdyby wykazano w tej sprawie, że wprowadzone ograniczenia są jedynie pozorne, bo nie jest możliwy do zrealizowania żaden stan faktyczny, w którym wprowadzone ograniczenia mogłyby być skuteczne. Tego jednak ani Prokurator w skardze nie twierdził, ani sąd nie analizował w zaskarżonym wyroku, poprzestając na ogólnej konkluzji o oczywistej sprzeczności z celem ustawy. W tej sprawie nie poparto żadnymi konkretnymi argumentami zasadności dokonanej oceny, że wprowadzona przez organ samorządu terytorialnego, w ramach przyznanej mu swobody prawotwórczej, regulacja zmierzająca do realizacji celu ustawy tj. ograniczenia dostępności alkoholu poprzez wprowadzenie minimalnej odległości sytuowania punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych od miejsc chronionych, wykracza poza zakres przyznanej samorządowi samodzielności. Samo aprioryczne założenie, że odległość 15 m jest niewystarczająca, nie może stanowić podstawy prawnej dla zakwestionowania zgodności z upoważnieniem ustawowym tego aktu prawa miejscowego organu samorządu terytorialnego. Zarzucana przez Prokuratora i sąd zbyt bliska odległość pomiędzy obiektami jest niedookreślona, nacechowana subiektywizmem, sformułowana bowiem została w całkowitym oderwaniu od uwarunkowań społecznych i urbanistycznych konkretnej gminy. Prokurator ani sąd nie wykazał, że w tej sprawie istnieje ścisły i bezpośredni związek pomiędzy wielkością spożycia napojów alkoholowych a dostępnością tych napojów, oceniany wyłącznie na podstawie odległości punktów sprzedaży od obiektów uznanych przez gminę za chronione i że wprowadzenie limitu minimum 15 metrów odległości jest sprzeczne z celem ustawy. W ocenie NSA należy zatem uznać, że przepisy wydanej na podstawie ustawy uchwały rady gminy, określające w ramach zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych minimalną odległość 15 metrów pomiędzy punktami sprzedaży i podawania napojów alkoholowych a wskazanymi w uchwale obiektami chronionymi, nie są sprzeczne z celem regulacji wynikającym z przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości tj. ograniczaniem spożycia napojów alkoholowych w tej gminie.". Podobny pogląd jak w sprawie II GSK 413/20 wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 27 lipca 2020r. w spr. II GSK 463/20, z 27 lipca 2020r. w spr. II GSK 462/20 i z 25 lutego 2020r. w spr. II GSK 1440/19. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych wyrokach. W rozpoznawanej sprawie w przepisie § 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały określono, że punkty sprzedaży napojów alkoholowych nie mogą być usytuowane w bezpośrednim sąsiedztwie szkoły, przedszkola i kościoła przy czym "bezpośrednie sąsiedztwo" występuje wtedy gdy punkty sprzedaży napojów alkoholowych stykają się z obiektami chronionymi lub gdy budynek (działka), w którym znajduje się punkt sprzedaży napojów alkoholowych przylega do obiektów chronionych lub granicy tych obiektów. Wymieniona regulacja, w ocenie sądu, nie stanowi przekroczenia upoważnienia ustawowego określonego w art.12 ust.3 ustawy ani też nie jest sprzeczna z celami ustawy o wychowaniu w trzeźwości. W upoważnieniu, o którym mowa w art.12 ust.3 ustawy nie ma wymogu aby organ gminy w uchwale określającej zasady usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych ustalał odległości pomiędzy takim punktem a obiektem chronionym. Pojęcie "zasady usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych" użyte w wymienionym przepisie oznacza położenie punktów sprzedaży napojów alkoholowych w stosunku do obiektów użyteczności publicznej. Takie też położenie zostało uregulowane w przepisie § 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały. Określono bowiem w nim gdzie nie mogą być usytuowane punkty sprzedaży napojów alkoholowych (w bezpośrednim sąsiedztwie szkoły, przedszkola i kościoła). W § 1 pkt 1 uchwały ustalono zatem obiekty chronione oraz zasady usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych względem takich obiektów. Taka regulacja zmierza więc do realizacji celu ustawy tj. ograniczenia dostępności alkoholu. Określenie zaś konkretnej odległości punktów sprzedaży napojów alkoholowych od obiektów chronionych jest dokonywane w ramach przyznanej organowi gminy swobody prawotwórczej. W art.12 ust.3 ustawy brak jest wytycznych pozwalających ocenić skuteczność rozwiązań przyjętych przez organ gminy w zakresie odległości miejsc sprzedaży alkoholu od obiektów chronionych. Niezasadny jest zarzut skargi, że brak określenia minimalnej odległości punków sprzedaży napojów alkoholowych od obiektów chronionych ( a jedynie określenie "nie w bezpośrednim, sąsiedztwie obiektów chronionych") nie zapewnia należytego ograniczenia dostępności do alkoholu i nie realizuje celów ustawy. Taka teza byłaby uzasadniona gdyby w zaskarżonej uchwale w ogóle nie wprowadzono żadnych ograniczeń w usytuowaniu punktów sprzedaży napojów alkoholowych albo gdyby takie ograniczenia jakie wprowadzono w zaskarżonej uchwale byłyby jedynie pozorne. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Prokurator nie wykazał, że regulacja określona w § 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały zmierzająca do ograniczenia dostępności alkoholu poprzez wprowadzenie zakazu usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych w bezpośrednim sąsiedztwie obiektów chronionych wykracza poza zakres przyznanej samodzielności. Prokurator nie wykazał także, iż istnieje ścisły i bezpośredni związek pomiędzy wielkością spożycia napojów alkoholowych a dostępnością tych napojów oceniany na podstawie odległości punktów sprzedaży tych napojów od obiektów chronionych. Nie wykazał również, że wprowadzenie zakazu usytuowania tych punktów w bezpośrednim sąsiedztwie obiektów chronionych jest sprzeczne z celem ustawy. W przekonaniu sądu przepis § 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały nie jest sprzeczny z celem ustawy o wychowaniu w trzeźwości jakim jest ograniczenie spożycia napojów alkoholowych w gminie Góra Świętej Małgorzaty. Faktem jest, że zaskarżona uchwała nie posiada uzasadnienia a każdy organ wydający akt prawa miejscowego ma obowiązek sporządzenia uzasadnienia wydanego aktu. Takie uzasadnienie pozwala bowiem poznać motywy wydanego rozstrzygnięcia oraz umożliwia kontrolę aktu przez organ nadzoru oraz przez sąd administracyjny. Zaznaczyć jednak należy, iż do akt sprawy załączono protokół z posiedzenia Rady w dniu 12 września 2018r., z którego wynika, że projekt uchwały został przedstawiony radnym zaś pracownik urzędu gminy wyjaśnił szczegółowo motywy proponowanych uregulowań. Do projektu radni nie wnieśli żadnych zastrzeżeń i jednogłośnie przegłosowali projekt uchwały. Nie można zatem uznać, że zaskarżona uchwała została podjęta bez analizy lokalnych warunków urbanistycznych gminy. W ocenie sądu brak uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie jest tego rodzaju wadliwością, której skutkiem może być stwierdzenie jej nieważności. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że przepis § 1 zaskarżonej uchwały nie narusza w sposób istotny prawa. W związku z czym, na podstawie art.151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę. W ocenie sądu dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia okoliczność, że zaskarżona uchwała, w zakresie § 1 pkt 1 i 2, została zmieniona uchwałą nr 238/XXXVII/2018 z dnia 25 października 2018r. zmieniającą uchwałę nr 227/XXXV/2018 Rady Gminy Świętej Małgorzaty z dnia 12 września 2018r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy Świętej Małgorzaty miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (Dz. Urz. Województwa Łódzkiego z 2018r. poz.6008). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wskazano, że zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała mogła być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1290/04, z 27 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1046/07, z 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 368/10, z 4 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1783/10). W związku z czym sąd uznał, że w sprawie nie zaistniała podstawa do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość i dokonał merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Na podstawie art.15zzs4 ust.3 ustawy z dnia 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r. poz.875 ze zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym gdyż przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla osób w niej uczestniczących. Nadto należy podnieść, że w WSA w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.