II SAB/Sz 49/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. Spółki z o.o. w M. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 października 2020 r. sygn. akt II SAB/Sz 49/20 wydanego w sprawie z Jej skargi na przewlekłość Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 października 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca M. V. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (pkt I). W punkcie II wyroku Sąd stwierdził, że Wojewoda dopuścił się przewlekłości postepowania, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W punkcie III sentencji wyroku Sąd wymierzył Wojewodzie grzywnę w wysokości [...] złotych. W punkcie IV zasądził od organu na rzecz skarżącej Spółki [...] kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania. W dniu 7 grudnia 2020 r. skarżąca złożyła do akt pismo zatytułowane "Wniosek o korektę błędu pisarskiego". W piśmie tym skarżąca zwróciła się o dokonanie poprawki oczywistego błędu pisarskiego poprzez dopisanie w wyroku z dnia 22 października 2020 r. jeszcze jednego punktu o treści: "przyznaje od Wojewody na rzecz skarżącej spółki [...] sumę pieniężną w kwocie 1.000 (tysiąc) złotych". Uzasadniając żądanie skarżąca powołała się na trzy inne wyroki tego Sądu, zapadłe w identycznych sprawach z jej skargi o sygnaturach II SAB/Sz 51/20, II SAB/Sz 48/20, II SAB/Sz 50/20, w których w identycznym stanie faktycznym przyznano spółce wnioskowana sumę pieniężną. Skarżąca podkreśliła w piśmie, że przedmiot rozpatrywanych spraw i podmioty były te same. Różnica polegała na tym, że w sprawie w której nie przyznano jej sumy pieniężnej orzekał inny skład sędziowski i dotyczyła ona innego kierowcy. Cała reszta była identyczna. Powyższy wniosek został zakwalifikowany jako wniosek o uzupełnienie wyroku w trybie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co nastepuje : Wniosek o uzupełnienie wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Z przepisu art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że strona może zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym. Wskazać przy tym należy, że uzupełnić można tylko sentencję wyroku, a nie jego uzasadnienie. Strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W tym pierwszym przypadku, mimo że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. Jeżeli skarga zawierała na przykład żądanie objęcia zaskarżeniem również decyzji organu pierwszej instancji, pominięcie tego żądania w wyroku uzasadnia wniosek o jego uzupełnienie. Gdyby natomiast strona takiego żądania w skardze nie zawarła, brak rozstrzygnięcia w tym zakresie może być kwestionowany wyłącznie w drodze odpowiedniego środka odwoławczego. W drugim przypadku sytuacja jest nieco inna. Strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo, że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Wyrok z dnia 22 października 2020 r. wydany został, na skutek skargi Spółki, w przedmiocie przewlekłości postępowania Wojewody w załatwieniu sprawy z wniosku skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca M. V. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W piśmie z dnia 12 czerwca 2020 r., zatytułowanym "doprecyzowanie skargi z dnia 18 maja 2020 r.", skarżąca spółka wniosła (między innymi) o stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do stwierdzenia, że rozpatrzenie przedmiotowych wniosków powinno było nastąpić do dnia 10 lutego 2020 r., zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie wszystkich decyzji administracyjnych będących przedmiotem skargi, stwierdzenie, że utracony zarobek wynosi po [...] zł za każdy przewlekany wniosek o wydanie zezwolenia na pracę, przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., tj. sumę 24.590,85 zł za każdy z czterech wniosków. Należy podkreślić, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności bądź stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Sądu sentencja wyroku, którego uzupełnienia domaga się skarżąca zawiera zatem wszystkie wymagane prawem elementy, albowiem Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do załatwienia sprawy, stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył Wojewodzie grzywnę oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd szczegółowo wyjaśnił podstawy i powody takiego rozstrzygnięcia. Sąd wskazał, że na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że postępowanie w sprawie z wniosku Spółki o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium [...] obywatelowi [...] - M. V. prowadzone było przewlekle (o czym orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku). Nadto Sąd wyjaśnił, że w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a. uznał, że stwierdzona bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa (pkt II wyroku). Poza tym Sąd podkreślił, że zgodnie z treścią art. 149 § 2 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Sąd wskazał również w uzasadnieniu na fakultatywny (nieobligatoryjny) charakter pozostałych rozstrzygnięć wydawanych w sprawach przewlekłości organu, wyjaśnił bowiem, że ocena czy zachodzi konieczność przyznania sumy pieniężnej lub zastosowania grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu, podobnie jak ich wysokość ustalana w oparciu o zasady logiki, doświadczenia życiowego i zawodowego, w kontekście celu przepisu, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy i dyrektyw doktrynalnych oraz praktyki (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2016 roku, sygn. akt I OSK 960/16, CBOSA). Z uzasadnienia wynika, że w ocenie Sądu w składzie orzekającym w dniu 22 października 2020 r., zasadnym było orzeczenie wyłącznie o grzywnie, o jakiej mowa w ww. przepisie. Sąd określił wysokość grzywny na kwotę 500 złotych, co również uzasadnił. Wobec powyższego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wyrokiem z dnia 22 października 2020 r. nastąpiło z zachowaniem obligatoryjnej formuły takiego rozstrzygnięcia i jest kompletne, a żądanie uzupełnienia orzeczenia jest nieuzasadnione (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 13 czerwca 2017 r. II SA/Bk 169/17; Legalis). Wyjaśnić przy tym należy, że Sąd orzekający w sprawie w danym składzie jest niezależny i niezawisły, co oznacza, że jego rozstrzygnięcie nie jest uzależnione od stanowiska innego składu sędziowskiego orzekającego w odrębnej, aczkolwiek podobnej, czy identycznej sprawie. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. postanowił jak na wstępie.