II GZ 320/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 27 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 września 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 696/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 1 września 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 696/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił D. W. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że niewątpliwie cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wpłynie na poziom obrotów w sklepie strony, niemniej jednak alkohol nie jest jedynym towarem, który sprzedaje skarżący. Wnioskodawca prowadzi bowiem sklep wielobranżowy z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych, co wynika z informacji zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Ponadto z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wynika, jak kształtowały się dochody wnioskodawcy w poprzednich okresach. Skarżący nie wskazał jaki jest stan jego zasobów finansowych i materiałowych w kontekście osiąganego przychodu, niezbędnych kosztów uzyskania przychodu w wys. ok. 255.000,00 zł i sugerowanego ryzyka zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zarzucając mu naruszenie 1. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) polegające na tym, że zdaniem WSA okoliczności faktyczne przytoczone przez skarżącego nie dawały podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji administracyjnej, bowiem nie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, pomimo że ocena stanu faktycznego sprawy zgodnie ze wskazaniem wiedzy oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego prowadzi do oczywistego wniosku, że brak wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej spowoduje (i) powstanie znacznej szkody majątkowej polegającej na utracie przez skarżącego przychodu w kwocie co najmniej kilkudziesięciu tysięcy złotych, (II) poniesienia przez skarżącego straty z powodu utraty wizerunku i pozycji rynkowej w wysokości nie mniejszej niż kilkadziesiąt tysięcy złotych, (III) trudnych do odwrócenia skutków z uwagi m.in. na konieczność zlikwidowania zorganizowanej części przedsiębiorstwa realizującego sprzedaż napojów alkoholowych, 2. art. 106 § 4 p.p.s.a. i art. 228 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (dalej jako k.p.c.) w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. przez uznanie przez Sąd, że skarżący nie wykazał okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, pomimo że okoliczności te zostały przez skarżącego przedstawione, 3. art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że WSA przy ustalaniu stanu faktycznego nie uwzględnił faktów notoryjnych, jak również okoliczności znanych z urzędu, to jest nie wziął pod uwagę skali prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży wyrobów alkoholowych, w rezultacie WSA ograniczył podstawy faktyczne rozstrzygnięcia tylko do okoliczności, które w jego ocenie nie mogą stanowić podsatwy wstrzymania wykonania decyzji administracyjne, przemilczając te, które nakazywały dojść do wniosków odmiennych. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika, że warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia wymaga, że w takich sprawach ciężar dowodzenia okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. zdecydowanie przesuwa się na stronę wnioskującą, gdyż tylko ona posiada w tym zakresie stosowną wiedzę. Na wnioskodawcy ciąży więc obowiązek uprawdopodobnienia, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. W judykaturze dominuje stanowisko – akceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny także w rozpatrywanej sprawie – kładące nacisk na obowiązek uprawdopodobnienia przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. np. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11). Nie powinno budzić wątpliwości stwierdzenie, że to właśnie w interesie tej strony leży podanie do wiadomości sądów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i utrwalenia ich w dokumentach. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie uzasadnił należycie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż nie poparł go stosownymi dokumentami, obrazującymi jego sytuację finansową. Powołał jedynie normalne konsekwencje wydania decyzji cofającej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, tj. niemożność ich sprzedawania i obniżenie z tego tytułu dochodów. Same te okoliczności nie świadczą zaś o tym, że na skutek wykonania ww. decyzji ziszczą się przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie została również uprawdopodobniona okoliczność, że strata z tytułu niemożliwości sprzedaży napojów alkoholowych wyniesie kilkadziesiąt tysięcy złotych i nie uprawdopodobnił jej za pomocą jakichkolwiek dokumentów. Nie uprawdopodobnił poniesienia przez skarżącego straty z powodu utraty wizerunku i pozycji rynkowej w wysokości nie mniejszej niż kilkadziesiąt tysięcy złotych. Tym samym sąd I instancji nie mógł odnieść skutków wykonania zaskarżonej decyzji do sytuacji majątkowej skarżącego. Wobec tego zasadnie Sąd I instancji uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.