II SA/Łd 497/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Wojewody Łódzkiego na uchwałę Rady Miejskiej Tomaszowa Mazowieckiego z dnia 28 listopada 2019 r. nr XX/169/2019 w sprawie wspierania tomaszowskiego sportu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Rady Miejskiej Tomaszowa Mazowieckiego na rzecz Wojewody Łódzkiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. P. UZASADNIENIE W dniu 28 listopada 2019 r. Rada Miejska Tomaszowa Mazowieckiego, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 506 z późn.zm. – dalej w skrócie "u.s.g.") w zw. z art. 27, art. 31 ust. 3 i art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1468 z późn.zm. – dalej w skrócie "u.o.s.") podjęła uchwałę nr XX/169/2019 w sprawie wspierania tomaszowskiego sportu. Skargę na powyższą uchwałę wywiódł Wojewoda Łódzki wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu jej autor wskazał, że organ nadzoru zawiadomieniem o wszczęciu postępowania nadzorczego z 13 grudnia 2019 r. powiadomił Radę Miejską Tomaszowa Mazowieckiego o zastrzeżeniach co do legalności wskazanych zapisów Załącznika Nr 2 do przedmiotowej uchwały, tj. Regulaminu przyznawania stypendiów sportowych za wysokie wyniki sportowe oraz Załącznika Nr 3 do przedmiotowej uchwały, tj. Regulaminu przyznawania nagród i wyróżnień za wysokie wyniki sportowe. W wyjaśnieniach udzielonych 23 grudnia 2019 r. Przewodniczący Rady Miejskiej Tomaszowa Mazowieckiego uznał zastrzeżenia organu nadzoru oraz zapowiedział wprowadzenie projektu uchwały zmieniającej na najbliższą sesję Rady Miejskiej Tomaszowa Mazowieckiego. W piśmie z 3 lutego 2020 r. Przewodniczący Rady Miejskiej Tomaszowa Mazowieckiego poinformował, że wobec zastrzeżeń Regionalnej Izby Rachunkowej w Łodzi projekt uchwały zmieniającej zostanie przedłożony na sesji 27 lutego 2020 r. Wobec braku podjęcia uchwały zmieniającej przedmiotową uchwałę na sesji 27 lutego 2020 r., organ nadzoru po powtórnym przeanalizowaniu zapisów uchwały uznał, że zapisy § 1 ust. 1, 2 i 4, § 2 ust. 1 pkt 5, § 3 ust. 3 i 4 oraz § 9 ust. 2 pkt 3 Załącznika Nr 2, a także § 5 Załącznika Nr 3 do przedmiotowej uchwały pozostają w opozycji do obowiązujących przepisów prawa, a tym samym zasadne było zaskarżenie przedmiotowej uchwały w tym zakresie. Zapisy § 1 ust. 2 oraz § 3 ust. 3 i 4 załącznika Nr 2 do uchwały są sprzeczne z art. 31 ust. 3 u.o.s., gdyż brak jest w nich określenia znaczenia danego sportu dla Miasta Tomaszowa Mazowieckiego. Przykładem może posłużyć znaczenie żużlu dla Torunia, piłki ręcznej dla Kielc, skoków narciarskich dla Zakopanego. Oznacza to, że ustawodawca miał na myśli zawężoną grupę dyscyplin sportowych. W ocenie skarżącego, w tym kontekście zapisy Załącznika Nr 2 do przedmiotowej uchwały nie wypełniają wymogów ustawowych. W § 1 ust. 2 oraz § 3 ust. 3 i 4 nie wymieniono znaczenia danej dyscypliny sportu dla Gminy Miasto Tomaszów Mazowiecki, ograniczając się jedynie do wskazania jaki wynik sportowy uprawnia do ubiegania się o stypendium oraz do wyliczenia liczby zawodników uprawnionych do przyznania stypendiów w kilku wybranych grach zespołowych, a także do nieprecyzyjnego określenia, że "w przypadku pozostałych dyscyplin liczba zawodników uzależniona będzie od znaczenia danej dyscypliny dla Miasta Tomaszowa Mazowieckiego oraz osiągniętych wyników". Wolą ustawodawcy było wskazanie znaczenia danego sportu w samej uchwale, a nie ewentualne późniejsze rozstrzyganie (np. przez komisję stypendialną) tego czy daną dyscyplinę uznać za znaczącą dla jednostki samorządu terytorialnego czy też nie. Skarżący wskazał ponadto, że zapisy § 1 ust. 1, § 2 ust. 1 pkt 5 oraz § 9 ust. 2 pkt 3 Załącznika Nr 2 do uchwały pozostają w oczywistej sprzeczności z art. 31 ust. 1 u.o.s. Zgodnie z brzmieniem tych zapisów i w zasadzie całości tego załącznika, Rada Miejska Tomaszowa Mazowieckiego ograniczyła stypendium sportowe jedynie do członków klubów lub stowarzyszeń sportowych, mających siedzibę i działających na terenie Gminy Miasto Tomaszów Mazowiecki. Tymczasem ustawodawca w art. 31 ust. 1 u.o.s. wyraźnie używa określenia "osoby fizyczne", nie ograniczając ich wyłącznie do tych będących członkami klubów sportowych lub stowarzyszeń sportowych. Z przyczyn podobnych do wskazanych powyżej również zapisy § 1 ust. 4 Załącznika Nr 2 oraz § 5 Załącznika Nr 3 do przedmiotowej uchwały są sprzeczne z art. 31 ust. 1 u.o.s., a także art. 35 ust. 5 i 6 u.o.s. W ocenie skarżącego nie należy zawężać kręgu wnioskodawców uprawnionych do złożenia wniosku o przyznanie nagrody lub wyróżnienia, z przyczyn tożsamych do wskazanych w poprzednim akapicie. Tym samym, zapisy Załącznika Nr 2 i Załącznika Nr 3 do przedmiotowej uchwały nie wypełniają delegacji ustawowej, a także są sprzeczne ze wskazanymi przepisami ustawy o sporcie, co oznacza, iż zaskarżona uchwala jest wadliwa pod względem przedmiotowym (m.in. brak precyzyjnego określenia znaczenia danego sportu dla gminy, zawężenie kręgu beneficjentów stypendium). Powyższe uchybienia rzutują na całość jej uregulowań, a zatem przedmiotowa uchwała powinna zostać w całości wyeliminowana z obrotu prawnego. Wojewoda zaznaczył także, że Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Łodzi uchwałą Nr 33/133/2019 z dnia 14 lutego 2020 r. (Dz. Urz. Woj. Łódź. poz. 1022) stwierdziło częściową nieważność przedmiotowej uchwały w zakresie swojej właściwości, tj. § 2 ww. uchwały, a co za tym idzie także jej załącznika Nr 1. Odpowiadając na skargę Rada Miejska w Tomaszowie Mazowieckim uznała ją za w pełni uzasadnioną. Stwierdziła także, że z uwagi na zastrzeżenia organu nadzoru oraz fakt, że Regionalna Izba Obrachunkowa w Łodzi stwierdziła nieważność § 2 uchwały, podjęto decyzję o opracowaniu nowej uchwały. Przedłużające się prace nad projektem oraz utrudnienia wywołane epidemią COVID-19 spowodowały, że uchwała nie została jeszcze podjęta. Rada dodała nadto, że uchwała nie jest obecnie wykonywana z uwagi na przesunięcie środków finansowych na realizację innych pilniejszych zadań. Wobec treści zarządzenia Sędziego sprawozdawcy z 5 sierpnia 2020 r. Wojewoda Łódzki wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Odpis powyższego pisma doręczono Radzie Miejskiej w Tomaszowie Mazowieckim 14 września 2020 r., która nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszym rzędzie wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy. Przechodząc następnie do zagadnień natury merytorycznej podkreślić należy, że sądy administracyjne w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i obejmuje według art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Dla potrzeb rozstrzygnięcia sprawy niniejszej wskazać trzeba, że jak stanowi art. 91 ust. 1 u.s.g., nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 u.s.g.). Ustawa o samorządzie gminnym w art. 91 ust. 4 posługuje się określeniem "nieistotnego naruszenia prawa" i wówczas w takim przypadku wykluczone jest stwierdzenie nieważności uchwały organu gminy. Według art. 94 ust. 1 u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Poddana kontroli tutejszego Sądu na skutek skargi Wojewody Łódzkiego uchwała nr XX/169/2019 Rady Miejskiej Tomaszowa Mazowieckiego z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie wspierania tomaszowskiego sporu, jest aktem prawa miejscowego. Wyjaśnić w związku z tym należy, że akty prawa miejscowego co jasno wynika z regulacji art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 – w skrócie "Konstytucja RP") są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Ustanawianie aktów prawa miejscowego należy do kompetencji organów samorządu terytorialnego, które czynią to wyłącznie, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W świetle art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. To zaś oznacza, że materia uregulowana wydanym aktem normatywnym powinna wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów, a więc nie są wydawane w celu wykonania ustawy, tak ja ma to miejsce w przypadku rozporządzenia w myśl art. 92 Konstytucji RP. Uwzględniając hierarchiczność źródeł prawa akty tego typu mają charakter zależny od źródeł prawa wyższego rzędu, czego konsekwencją jest stanowisko, iż nie mogą normować materii uregulowanych aktami wyższego rzędu, nadto nie mogą wykraczać poza zakres delegacji ustawowej. Stosownie bowiem do treści art. 40 ust. 1 u.s.g. gmina na podstawie upoważnień ustawowych ma prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Konstytucyjna zasada określoności regulacji prawnych, co podkreślił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 7 listopada 2006 r. sygn. akt SK 42/05 (OTK-A 2006/10/148), odwołując się do prezentowanego w swoich wcześniejszych orzeczeniach stanowiska, wynika z zasady demokratycznego państwa prawnego, wyrażonej w art. 2 Konstytucji. Zasada określoności regulacji prawnych wymaga, aby przepisy prawne były formułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny (zob. wyrok z 11 stycznia 2000 r., sygn. K. 7/99, OTK ZU nr 1/2000, poz. 2, s. 20). Każdy przepis prawny winien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego - dopiero spełnienie tego warunku podstawowego pozwala na jego ocenę w aspekcie pozostałych kryteriów. Wymóg jasności oznacza nakaz tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy oczekiwać mogą stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw tak, by ich treść była oczywista i pozwalała na wyegzekwowanie" (wyrok z dnia 21 marca 2001 r., sygn. K 24/00; publ. OTK ZU nr 3/2001, poz. 51, s. 312). Stanowienie przepisów niejasnych i wieloznacznych jest naruszeniem Konstytucji". Podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały stanowi art. 31 u.o.s., zgodnie z którym jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe (ust. 1). Stypendia lub nagrody dla trenerów prowadzących szkolenie zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetu tych jednostek (ust. 2). Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy (ust. 3). Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że pod pojęciem sportu ustawodawca rozumie wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. Za sport uważa się również współzawodnictwo oparte na aktywności intelektualnej, którego celem jest osiągnięcie wyniku sportowego (art. 2 ust. 1 i 1a u.o.s.). Z przywołanego wyżej art. 31 u.o.s. jasno wynika, że ustawodawca co do zasady pozostawił organowi gminy swobodę w podjęciu uchwały w przedmiocie przyznawania i pozbawiania oraz rodzaju i wysokości stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, zwracając jednak uwagę na konieczność uwzględnienia dwóch podstawowych kryteriów, po pierwsze - znaczenia danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego i po drugie - osiągniętego wyniku sportowego. Zatem, dyscyplinami sportowymi mającymi znaczenie dla jednostki samorządu terytorialnego mogą być dyscypliny o ugruntowanej tradycji lokalnej, czy ponadlokalnej, cieszące się popularnością wśród mieszkańców, co z oczywistych względów wpisywałoby się w realizację zadania własnego, polegającego na tworzeniu warunków sprzyjających rozwojowi sportu (art. 27 u.o.s.). Intencją ustawodawcy, co wynika z art. 31 ust. 3 u.o.s. było również powiązanie wysokości przyznawanego świadczenia ze znaczeniem danego sportu dla konkretnej jednostki samorządu terytorialnego. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej uwzględnienie znaczenia danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego (a zatem kryterium stricte przedmiotowego) może przybrać różną formę i nie musi polegać jedynie na wskazaniu konkretnych dyscyplin sportowych. Rada uprawniona jest bowiem do wskazania w uchwale innych kryteriów, co pozwoli na ustalenie zakresu desygnatu pojęcia "dany sport" (vide: wyroki WSA w Łodzi z: 27 października 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 624/17, 15 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 673/17, 22 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 651/17, 29 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 644/17, 11 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 375/19). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 kwietnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1623/17 (Lex nr 2714312), może to nastąpić albo poprzez wskazanie określonej dyscypliny sportowej (dyscyplin sportowych) albo w sposób bardziej ogólny np. poprzez wskazanie na lekką atletykę, sporty zimowe, sporty młodzieżowe i.t.p. Natomiast wskazanie na "dyscypliny sportowe objęte programem Igrzysk Olimpijskich lub Paraolimpijskich" nie jest wystarczające. Jest to bowiem określenie zbyt ogólne. Igrzyska olimpijskie i paraolimpijskie obejmują bardzo dużą liczbę różnych dyscyplin sportowych, zwłaszcza, że są olimpiady zimowe i letnie. Ponadto część z dyscyplin sportowych, objętych programem Igrzysk Olimpijskich i Paraolimpijskich może być uprawiana jedynie w przypadku, gdy zawodnik ma możliwość korzystania z określonej infrastruktury sportowej (basen, lodowisko, stadion, hipodrom, trasa zjazdowa narciarska i.t.p.). Jeśli zatem mieszkaniec danej gminy nie ma, chociażby z uwagi na miejsce zamieszkania, możliwości stałego, nieskrępowanego korzystania z takiej infrastruktury sportowej, to deklaracja gminy o krzewieniu m.in. takiej dyscypliny sportu, która wymaga owej infrastruktury, jest praktycznie iluzją. W rozpatrywanej sprawie zgodzić się przyjdzie z organem nadzoru, że Rada Miejska Tomaszowa Mazowieckiego w § 1 ust. 2 oraz § 3 ust. 3 i 4 Załącznika Nr 2 do zaskarżonej uchwały nie wskazała wprost, ani nawet choćby pośrednio dyscypliny sportowej (bądź dyscyplin sportowych), która miałaby dlań znaczenie, nie wspominając już o uzasadnieniu dokonanego w tym zakresie wyboru, czym naruszyła w istotnym stopniu art. 31 ust. 3 u.o.s. Jak wynika z lektury § 1 ust. 2 i § 3 ust. 3 i 4 Załącznika Nr 2 do zaskarżonej uchwały lokalny prawodawca ograniczył się do wskazania, jaki wynik sportowy uprawnia do ubiegania się o stypendium (posługując się zwrotem ocennym "wysokie wyniki sportowe") oraz do wyliczenia liczby zawodników uprawnionych do przyznania stypendium w kilku wybranych grach zespołowych ("piłka nożna mężczyzn, piłka siatkowa mężczyzn, łyżwiarstwo szybkie – do 40 zawodników"). Co więcej w § 3 ust. 4 uchwałodawca posłużył się nieprecyzyjnym zwrotem "W przypadku pozostałych dyscyplin, liczba zawodników uzależniona będzie od znaczenia danej dyscypliny dla Tomaszowa Mazowieckiego oraz osiągniętych wyników" choć, jak była już o tym wyżej mowa dyscypliny sportowe mające znaczenie dla tej jednostki samorządu terytorialnego nie zostały wymienione w uchwale. Rację ma niewątpliwie Wojewoda Łódzki twierdząc, iż wolą ustawodawcy było wskazanie znaczenia danego sportu w treści samej uchwały, a nie ewentualne późniejsze rozstrzyganie chociażby przez komisję stypendialną czy dana dyscyplina sportowa ma czy też nie ma znaczenia dla jednostki samorządu terytorialnego. Za sprzeczne z art. 31 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 u.o.s. uznać także należy zapisy § 1 ust. 1, § 2 ust. 1 pkt 5 oraz § 9 ust. 2 pkt 3 Załącznika Nr 2 do zaskarżonej uchwały, w których Rada Miejska Tomaszowa Mazowieckiego ograniczyła stypendia sportowe do "zawodników klubów bądź stowarzyszeń kultury fizycznej, których siedzibą jest Miasto Tomaszów Mazowiecki" czy też członków klubów sportowych bądź stowarzyszeń kultury fizycznej (stowarzyszenia sportowego) mających siedzibą i działających na terenie Gminy Miasto Tomaszów Mazowiecki. Uwadze Rady umknął niewątpliwie fakt, że jeśli chodzi o kryterium podmiotowe, ustawodawca w art. 31 ust. 1 u.o.s. posłużył się zwrotem "osoby fizyczne", a nie zawodnik klubu, członek klubu lub stowarzyszenia. Oznacza to, że zakres podmiotowy stypendium sportowego został ustawowo uregulowany i nie jest dopuszczalne jego modyfikowanie przez organ stanowiący gminy w drodze uchwały podjętej na podstawie art. 31 ust. 3 u.o.s. Zakres ten obejmuje zgodnie z art. 1 ust. 1 u.s.g. każdego mieszkańca danej gminy, osiągającego wyniki sportowe, niezależnie od tego, czy jest zrzeszony w klubie lub stowarzyszeniu sportowym, działającym na terenie tej gminy lub poza nią, czy też indywidualnie trenuje. Wszyscy mieszkańcy gminy tworzą bowiem z mocy prawa wspólnotę samorządową. Ustawodawca co wyraźnie należy podkreślić nie uzależnia dopuszczalności przyznania świadczeń od statusu związanego z wiekiem (dziecko, młodzież), czy statusu zawodnika (amator, profesjonalny zawodnik sportowy, zrzeszony w klubie bądź niezrzeszony). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że celem art. 31 u.o.s. nie jest premiowanie lokalnych klubów sportowych, związków sportowych, ich zawodników, trenerów i działaczy, które na mocy art. 5 u.o.s. mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe dla zawodników. Organ gminy nie ma prawa zawężać (zmieniać, modyfikować) ustawowego katalogu podmiotów upoważnionych do otrzymania stypendiów sportowych do osób, które są członkami klubów sportowych. Jedynymi kryteriami ustalania zasad przyznawania stypendiów są znaczenie danego sportu dla jednostki samorządowej oraz osiągnięty wynik sportowy (vide: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Rzeszowie z 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1786/16 – Lex nr 2280916, Olsztynie z 28 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 20/17 – Lex nr 2255757, Gdańsku z 23 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 1126/16 – Lex nr 2254407, 16 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 1109/16 – Lex nr 2239146, 30 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 303/16 – Lex nr 2078302, Wrocławiu z 13 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 1320/16 – opubl. OwSS 2017/2/63/63-67, Olsztynie z 12 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 1382/16 – Lex nr 2202346, Łodzi z 29 listopada 2017 r. II SA/Łd 644/17). Nie budzi wobec tego żadnych wątpliwości, że adresatami uchwały powinny być wszystkie osoby fizyczne, będące mieszkańcami gminy. W przeciwnym wypadku, a z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy, regulacje uchwały pozostają w sprzeczności z art. 31 u.o.s. oraz konstytucyjnymi zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) i równości obywateli wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) oraz art. 94 Konstytucji RP. Analogicznie w świetle poczynionych wyżej rozważań, jako podjęte z przekroczeniem delegacji ustawowej, a tym samym sprzecznie z art. 31 ust. 1 oraz art. 35 ust. 5 i 6 u.o.s. ocenić należy unormowania § 1 ust. 4 Załącznika Nr 2 oraz § 5 Załącznika Nr 3 do zaskarżonej uchwały, w których organ uchwałodawczy gminy zawęził krąg podmiotów uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie stypendium do klubów sportowych mających siedzibę i działających na terenie Miasta Tomaszowa Mazowieckiego (§ 1 ust. 4 Załącznika Nr 2) oraz klubów sportowych, szkół i stowarzyszeń działających na terenie Gminy Miasto Tomaszów Mazowiecki (§ 5 Załącznika Nr 3). Zgodnie bowiem z art. 35 u.o.s. jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać wyróżnienia i nagrody pieniężne dla trenerów oraz innych osób wyróżniających się osiągnięciami w działalności sportowej (ust. 5). Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określi warunki i tryb przyznawania wyróżnień i nagród pieniężnych, o których mowa w ust. 5, oraz rodzaje wyróżnień i wysokość nagród pieniężnych, biorąc pod uwagę znaczenie osiągnięć dla danej społeczności lokalnej (ust. 6). Podsumowując, Sąd stwierdził, że kwestionowane przez Wojewodę Łódzkiego unormowania Załączników Nr 2 i 3 zaskarżonej uchwały jako podjęte z przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego w sposób istotny naruszają obowiązujący porządek prawny i rzutują na całą uchwałę. Tym samym zaskarżona uchwała jako wadliwa pod względem przedmiotowym oraz podmiotowym nie mogła się ostać w obowiązującym porządku prawnym. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości, o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania należnych stronie skarżącej od organu orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Zasądzona kwota 480 zł obejmuje koszty zastępstwa procesowego strony skarżącej przez radcę prawnego. dc