II SO/Rz 14/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2020 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym zażalenia Prezesa Sądu Okręgowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 września 2020 r., sygn. akt II SO/Rz 14/20 o wymierzeniu grzywny na podstawie art 55 § 1 p.p.s.a. postanawia 1) uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 września 2020 r., sygn. akt II SO/Rz 14/20, 2) odrzucić wniosek o wymierzenie grzywny z dnia 25 czerwca 2020 r. UZASADNIENIE Uzasadnienie do pkt 1 postanowienia. Postanowieniem z dnia 1 września 2020 r., sygn. akt II SO/Rz 14/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wymierzył Prezesowi Sądu Okręgowego grzywnę w trybie art 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2019 ., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") za nieprzekazanie skargi K.R. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie informacji publicznej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej została złożona za pośrednictwem platformy e-PUAP w dniu 11 marca 2020 r. i do dnia rozpoznania wniosku nie została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, pomimo wezwania Sądu z dnia 2 lipca 2020 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik wniósł o uchylenie postanowienia zarzucając: - bezzasadne i niezgodne ze stanem faktycznym sprawy ustalenie, że Prezes Sądu Okręgowego nie przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargi na bezczynność złożonej przez K.R. - bezzasadne i niezgodne ze stanem faktycznym ustalenie, że akta sprawy dotyczącej skargi złożonej przez K.R. nie zostały przekazane przez Prezesa Sądu Okręgowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, - nałożenie kary grzywny na Prezesa Sądu Okręgowego pomimo wypełnienia przez niego obowiązku przekazania skargi na bezczynność wraz z odpowiedzią na skargę i aktami postępowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W uzasadnieniu wskazano, że wbrew stanowisku WSA, Prezes Sądu Okręgowego w dniu 8 czerwca 2020 r. złożył wymagane dokumenty do sprawy o sygn. akt II SO/Rz 7/20, a to: - odpowiedź na wniosek K.R. z dnia 30 marca 2002 r. o wymierzenie grzywny, - odpowiedź na skargę K.R. z dnia 11 marca 20020 r. na bezczynność, - akta postępowania dotyczące sprawy K.R. prowadzone w formie papierowej. W związku z powyższym wniosek o wymierzenie grzywny z dnia 25 czerwca 2020 r. za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią jest bezzasadny. W takich okolicznościach, zdaniem Prezesa Sądu Okręgowego , Sąd nie miał podstaw do wymierzenia grzywny w trybie art 55 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 195 § 2 p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. Sytuacja taka ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wymierzając Prezesowi Sądu Okręgowego grzywnę za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią, Sąd stwierdził brak tych dokumentów. Na dzień orzekania nie zarejestrowano skargi na bezczynność. Informacji o nich nie zawierał także elektroniczny zbiór dokumentów ezdrz.nsa.gov.pl do sprawy II SO/Rz 7/20. Jak się okazało zostały one dołączone do odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny w spawie o sygn. akt II SO/Rz 7/20 i na skutek przeoczenia nie zostały zarejestrowane w urządzeniach biurowych Sądu. Następnie wraz z aktami sprawy II SO/Rz 7/20 zostały przekazane do NSA celem rozpoznania zażalenia na postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt II SO/Rz 7/20. O takiej możliwości Sąd powziął informację z zażalenia na postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 1 września 2020 r., sygn. akt II SO/Rz 14/20, w którym pełnomocnik Prezesa Sądu Okręgowego powołał się na powyższe okoliczności. W wykonaniu zarządzania z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II SO/Rz 14/20 zwrócono się do NSA o wypożyczenie akt II SO/Rz 7/20, celem ustalenia czy taka sytuacja rzeczywiście miła miejsce. W dniu 27 października 2020 r. akta zostały przesłane wraz z rozstrzygnięciem NSA. Po analizie dokumentów stwierdzono, że akta zawierają przedmiotową skargę oraz odpowiedź na skargę udzieloną przez Prezesa Sądu Okręgowego . Potwierdziły się zatem twierdzenia organu o przesłaniu wyżej wymienionych pism. W konsekwencji zarządzeniem z dnia 27 października 2020 r., ze sprawy dotychczas prowadzonej pod sygn. akt II SO/Rz 7/20, a aktualnie, po uchyleniu przez NSA, postanowieniem z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt I OZ 602/20 postanowienia tut. Sądu, prowadzonej pod sygn. akt II SO/Rz 20/20 wyłączono skargę wraz z aktami i nadano jej sygn. II SAB/Rz 98/20 kierując ją do dalszego postępowania. W świetle powyższego zażalenie okazało się całkowicie zasadne, co mając na uwadze Sąd orzekł, jak w pkt 1 postanowienia na podstawie powołanego art. 195 § 2 p.p.s.a. Uzasadnienie do pkt 2 postanowienia. Dokonując w trybie art 195 § 2 p.p.s.a. autokontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia sąd w miarę potrzeby rozpoznaje sprawę na nowo. Przedmiotem rozpoznania jest wniosek K.R. o wymierzenie Prezesowi Sądu Okręgowego grzywny za nieprzekazanie skargi w terminie, w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że jest to drugi z kolei wniosek w tej sprawie. Pierwszy został złożony w dniu 30 marca 2020 r. i oddalony postanowieniem WSA w Rzeszowie z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt II SO/Rz 7/20, które Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowieniem z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt I OZ 602/20, przekazując wniosek do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W dniu 25 czerwca 2020 r. skarżący złożył kolejny wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. (objęty niniejszym postępowaniem). W dniu 8 czerwca 2020 r. Prezes Sądu Okręgowego przekazał skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy do sygn. akt II SO/Rz 7/20. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a.: w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a.(nieprzekazania skargi wraz z aktami sprawy w przewidzianym do tego terminie), sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepis ten ma charakter dyscyplinująco – represyjny. Celem wniosku o wymierzenie grzywny jest spowodowanie aby organ przekazał skargę wraz z aktami sprawy. Zatem dopóki skarga wraz z odpowiedzią i aktami sprawy nie zostanie przekazana wniosek o wymierzenie grzywny może być ponawiany. "Ponowny wniosek o wymierzenie grzywny organowi w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie może być uznany za niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. tylko dlatego, że grzywna ta została organowi już raz wymierzona, skoro organ nadal nie wywiązuje się z obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie zachodzi w takiej sprawie stan tzw. powagi rzeczy osądzonej". ( postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 września 2014 r. II SO/Lu 60/14, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r. I OZ 418/12 te i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie na skutek postanowienia NSA z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt I OZ 602/20 uchylającego postanowienia WSA z dnia 3 czerwca 2020 r. sygn. akt II SO/Rz 7/20, poprzedni wniosek o wymierzenie grzywny z dnia 30 marca 2020 r. nie został prawomocnie rozpoznany. NSA uchylił postanowienie WSA i przekazał wniosek do ponownego rozpoznania ( sprawę zarejestrowano pod sygn. akt II SO/Rz 20/20), a Prezes Sądu Okręgowego w dniu 8 czerwca 2020 r. przesłał skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy. W toku znajdują się dwa postępowania w tej samej sprawie – wniosku K.R. o wymierzenie Prezesowi Sądu Okręgowego grzywny za nieprzekazanie skargi do Sądu w terminie, przy czym aktualnie skarga wraz z odpowiedzią i aktami sprawy została sądowi przekazana, co miało miejsce w dniu 8 czerwca 2020 r. Zgodnie z art 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Tożsamość sprawy osądzonej ze sprawą już osądzoną prawomocnie będzie miała miejsce, gdy w sprawach tych zachodzić będzie tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa, tzn. gdy sprawa dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego co uprzednio stanu faktycznego. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2006 r. I FSK 71/05 ). Zawisłość sprawy (lis pendens) rozpoczyna się z chwilą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego i trwa aż do uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie. ( Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2010 r. II OSK 949/09 ). Oznacza to, że z uwagi na "powagę rzeczy osądzonej" jak również zawiśnięcie sprawy, wykluczone jest ponowne rozstrzyganie tej samej sprawy. Podkreślenia wymaga również i to, że postępowanie przeprowadzone pomimo prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy, jak również w sprawie, w której takie postępowanie jest w toku, obarczone jest wadą nieważności postępowania - art 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Nie ma wątpliwości co do tego, że w sprawach z wniosku z dnia 30 marca 2020 r., jak i z dnia 25 czerwca 2020 r. zachodzi tożsamość podmiotowa. Sąd nie ma także wątpliwość co do tożsamości przedmiotowej tych spraw. Nie zmienia powyższego fakt, że w chwili składania przez wnioskodawcę pierwotnego wniosku z dnia 30 marca 2020 r. skarga nie została w ogóle przekazana, a wniosku z dnia 25 czerwca 2020 r. została przekazana, ale z uchybieniem terminu. Po uchyleniu przez NSA postanowienia WSA z dnia 3 czerwca 2020 r., Sąd I instancji w każdym przypadku obowiązany będzie ocenić terminowość wykonania przez organ obowiązku przekazania skargi, według stanu sprawy na dzień orzekania. Z uwagi zatem na to, że sprawa z wniosku K.R. z dnia 30 marca 2020 r. o wymierzenie Prezesowi Sądu Okręgowego grzywny za nieprzekazanie skargi w terminie nie została prawomocnie zakończona, a organ przesłał skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy, kolejny wniosek o wymierzenie grzywny z dnia 25 czerwca 2020 r. jest w tym przypadku niedopuszczalny. ( por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II SO/Kr 4/12). Mając to na uwadze Sąd odrzucił wniosek z dnia 25 czerwca 2020 r. o wymierzenie Prezesowi Sądu Okręgowego grzywny za nieprzekazanie skargi, jako złożony w tej samej sprawie, o czym orzekł w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art 64 § 3, art 55 § 1 i w zw. z art. 195 § 2 p.p.s.a. Końcowo Sąd nadmienia, że wniosek z dnia 30 marca 2020 r. podlegać będzie ponownemu rozpoznaniu, pod sygn. akt II SO/Rz 20/20.