II SA/Ol 462/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2020 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z "[...]" wydaną przez Prezydenta O. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity na dzień wydania decyzji - Dz.U. z 2018r., poz. 1945 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.), odmówiono ustalenia na rzecz "[...]" S.A. Oddział O. (dalej jako: Spółka lub skarżąca) lokalizacji inwestycji celu publicznego na działkach nr: "[...]","[...]","[...]","[...]","[...]", obręb "[...]", położonych przy ul. "[...]" i ul. "[...]" w O., obejmującej budowę elektroenergetycznej sieci kablowej nn 0,4 kV, w celu zasilenia zespołu budynków jednorodzinnych, wykonanie powiązania nowoprojektowanej sieci kablowej z istniejącą siecią napowietrzną nn 0,4 kV, w celu zwiększenia niezawodności zasilania odbiorców dotychczas zasilanych z tej linii (dodatkowe drugostronne zasilanie). W uzasadnieniu podniesiono, że z treści art. 4 ust. 2 u.p.z.p. wynika, że w obecnym stanie prawnym ustawodawca wprowadza w stosunku do obszarów bez miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dwa rodzaje decyzji: decyzję ustalającą warunki zabudowy oraz decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego. Podstawowym typem aktu, który stanowi zainicjowanie budowlanych procesów inwestycyjnych na terenach bez planów, jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, zaś decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter wyjątku, co uzasadnia się typem inwestycji związanej z celami publicznymi. Wskazano, że planowana inwestycja, polegająca na budowie sieci elektroenergetycznej do prywatnej inwestycji, tj. zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz przyłącza do istniejącej sieci, nie jest inwestycją celu publicznego. Powołując się na cel publiczny, inwestor winien wykazać, że realizacja inwestycji nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego lub zbiorowego). Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. warunkiem przyporządkowania inwestycji do kategorii inwestycji celu publicznego jest jej co najmniej lokalne lub ponadlokalne znaczenie. W ocenie organu I instancji planowane przedsięwzięcie nie stanowi celu publicznego, gdyż służy zaspokojeniu potrzeb niewielkiej części mieszkańców, a właściwie przyszłych, potencjalnych mieszkańców mini osiedla, składającego się z bliżej nieokreślonej liczby budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Zdaniem organ I instancji cel publiczny nie może być ujmowany w kategoriach hipotetycznych założeń, gdyż stanowiłoby to dowolne i niedopuszczalne rozszerzenie pojęcia inwestycji celu publicznego. Wskazano, że w związku z brakiem możliwości realizacji zamierzenia w przedstawionej we wniosku formie, projekt decyzji nie został uzgodniony z organami określonymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Spółka, zarzucając naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą i błędną ocenę materiału dowodowego polegającą na nieuprawnionym przyjęciu przez organ I instancji, że przedmiotowa inwestycja nie ma charakteru publicznego o znaczeniu lokalnym, a także naruszenie art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 50 ust. 1 oraz 52 ust 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. poprzez uznanie, że inwestycja polegająca na budowie elektroenergetycznej sieci kablowej oraz powiązania tej sieci z istniejącą linią napowietrzną nie stanowi realizacji celu publicznego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że realizowanie inwestycji w stosunku do jednej działki nie stanowi o tym, że nie ma ona charakteru lokalnego. Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ustalenie na jej rzecz lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z pierwotnym wnioskiem lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że wprawdzie planowana inwestycja ma na celu doprowadzenie zasilania elektroenergetycznego do jednej działki w celu dostarczenia prądu dla występujących tam domów jednorodzinnych, to jednak nie przesądza to o braku celu publicznego oraz jej indywidualnym, a nie lokalnym charakterze. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podkreślono, że budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. i okoliczność, że inwestycja ma być realizowana w stosunku do jednej działki nie przesądza o tym, że nie ma ona charakteru lokalnego. Do zadań gminy należy bowiem zapewnienie dostępu do mediów, w tym właśnie energii, a z dobudowanej linii może w przyszłości korzystać więcej niż jeden podmiot, co jest wielce prawdopodobne z uwagi na przeznaczenie działki. Nawet wykonanie przyłączenia pojedynczej nieruchomości pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspakaja jej potrzeby. Wskazano, że energia elektryczna jest standardem w dzisiejszym świecie i żadna osoba fizyczna, prawna, czy też jednostka organizacyjna nie jest w stanie funkcjonować bez przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Nawet jeśli wnioskowana inwestycja ma na celu przyłączenie tylko jednego podmiotu, to realizacja takiej inwestycji ma na celu rozwój sieci elektroenergetycznych, ich poszerzenie i w konsekwencji umożliwienie przyłączania następnych podmiotów. Rozwój sieci elektroenergetycznej jest bezsprzecznie inwestycją o charakterze co najmniej lokalnym. Aby można było realizować kolejne odcinki przedmiotowej sieci elektroenergetycznej należy wykonywać sukcesywnie kolejne jej odcinki, bowiem system sieci stanowi swoisty system naczyń połączonych, dlatego wyłączenie z funkcjonowania jednego odcinka może mieć negatywny wpływ na pozostałych mieszkańców większego terenu. Decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej jako: Kolegium) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że wprawdzie dla zaliczenia danego przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego nie ma znaczenia status podmiotu podejmującego działania w tym zakresie oraz źródła ich finansowania, niemniej jednak organ nie może bezrefleksyjnie wydawać decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracyjny wydając decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego winien godzić interesy właścicieli nieruchomości przy uwzględnieniu interesu publicznego i przy odpowiednim wyważeniu interesu publicznego i prywatnego. Decyzja lokalizacyjna ma charakter wyjątkowy w tym znaczeniu, że obejmuje ściśle wyliczony (zamknięty) katalog inwestycji o znaczeniu publicznym określony w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Zatem warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej w tym przepisie kategorii jest jej co najmniej lokalne lub ponadlokalne znaczenie. Podano, że z przedłożonych dokumentów wynika, że projektowana inwestycja ma na celu zasilenie zespołu budynków jednorodzinnych i umożliwienie w przyszłości dalszej rozbudowy sieci kablowej, a wnioskodawca nie wskazał skąd wywodzi, że przedmiotowa inwestycja ma charakter publiczny. Wprawdzie w uzupełnieniu wniosku z 29 listopada 2019 r. wskazano, że inwestycja ma na celu realizację i zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych ludności, niemniej jednak taki lakoniczny zwrot w żadnej mierze nie może być uznany za wykazanie co najmniej lokalnego znaczenia inwestycji. Tymczasem inwestor powołujący się na cel publiczny powinien udowodnić, że jego realizacja nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego lub zbiorowego). Wskazano, że istotą inwestycji celu publicznego jest jej nakierowanie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynajmniej na poziomie lokalnym. Wprawdzie realizacja sieci energetycznych została zaliczona przez u.g.n. wprost do inwestycji celu publicznego, niemniej jednak nie każda inwestycja w tym zakresie automatycznie staje się inwestycją celu publicznego. Czynnikiem warunkującym jest zakres prac. W ocenie Kolegium samo stwierdzenie, że budowa przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej należy do inwestycji celu publicznego to za mało. Również fakt, że sieć nie ogranicza się jedynie do indywidualnego przyłącza, tylko bliżej nieokreślonego "zespołu budynków jednorodzinnych", nie jest wystarczające. Nie można bowiem wywodzić kategorii inwestycji celu publicznego tylko z faktu, że tego rodzaju inwestycja zaspokaja potrzeby niewielkiej części mieszkańców, a właściwie przyszłych, potencjalnych mieszkańców mini osiedla składającego się z bliżej nieokreślonej liczby budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Wskazano, że inwestycja zdaje się dotyczyć budowy klasycznego przyłącza, a tym samym ma ona charakter całkowicie indywidualny, a nie służący określonej społeczności lokalnej, nawet rozumianej bardzo wąsko. Cel publiczny nie może być zaś ujmowany w kategoriach hipotetycznych założeń, gdyż stanowiłoby to dowolne i niedopuszczalne rozszerzenie pojęcia inwestycji celu publicznego. Podniesiono, że prywatny inwestor nie może swobodnie określać treści wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz granic inwestycji, gdyż to może jednostronnie kształtować prawa i obowiązki osób trzecich. W tym przedmiocie nie ma miejsca na dowolność, a organy administracji publicznej muszą kierować się ogólnymi zasadami pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz wyjaśniania zasadności przesłanek, szczególnie w sytuacji gdy realizacja inwestycji celu publicznego umożliwia ingerencję w sferę cudzej własności nieruchomości. Tymczasem inwestorka nie wykazała, że jej inwestycja ma nadrzędne znaczenie w odniesieniu do słusznego interesu właścicieli nieruchomości, którym ogranicza się sposób korzystania z nich. Podano, że pełnomocnik Spółki - pomimo wezwania - nie wskazał jakimi motywami kierował się uznając tę inwestycję za inwestycję celu publicznego i dlaczego przedmiotowe zamierzenie nie może zostać zrealizowane w trybie postępowania zasadniczego, a więc o ustalenie warunków zabudowy, zgodnie z przepisem art. 59 u.p.z.p., wskazując enigmatycznie, że inwestycja ma na celu realizację i zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych ludności. Odnosząc się do powoływanego przez Spółkę art. 75 ust. 1 Konstytucji RP wskazano, że przepis ten ma charakter tylko programowy i nie konkretyzuje form, metod, środków ani zakresu działania władz publicznych w sferze polityki zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Wskazano, że zamierzenia publiczne (służące celom publicznym) są uprzywilejowane względem pozostałych inwestycji, m.in. poprzez ułatwienia proceduralne, zmniejszone wymagania dotyczące kształtowania ładu przestrzennego, podwyższoną ochronę trwałości decyzji lokalizacyjnej. Z tych względów wskazane jest, aby w sposób zawężający interpretowany był katalog sytuacji, w których wydawane są decyzje o lokalizacji celu publicznego. Ustalenie, że dana inwestycja służy realizacji celu publicznego musi być zatem niewątpliwe. W złożonej skardze strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła naruszenie: - art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 50 ust.1 oraz art. 52 ust 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 u.g.n. poprzez uznanie, że inwestycja polegająca na budowie elektroenergetycznej sieci kablowej oraz powiązania tej sieci z istniejącą linią napowietrzną 0,4 kV nie stanowi realizacji celu publicznego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, iż realizowanie inwestycji w stosunku do jednej działki nie stanowi o tym, że nie ma ona charakteru lokalnego; - art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą i błędną ocenę materiału dowodowego sprawy polegającą na nieuprawnionym przyjęciu przez Organ, iż przedmiotowa inwestycja nie ma charakteru publicznego o znaczeniu lokalnym; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo iż była ona wadliwa. W świetle powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi ponownie przytoczono argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazując, że wprawdzie inwestycja ma na celu doprowadzenie zasilania elektroenergetycznego do jednej działki, w celu dostarczenia prądu dla występujących tam domów jednorodzinnych, ale nie przesądza to o braku celu publicznego oraz jej indywidualnym a nie lokalnym charakterze. Podniesiono, że do zadań gminy należy zapewnienie dostępu do mediów, w tym właśnie energii, a z dobudowanej linii może w przyszłości korzystać więcej niż jeden podmiot, co jest wielce prawdopodobne z uwagi na przeznaczenie działki. Sam fakt, iż przedmiotowa inwestycja ma na celu przyłączenie do sieci nawet jednego podmiotu nie przesądza o tym iż nie można jej zakwalifikować jako inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Nawet wykonanie przyłączenia pojedynczej nieruchomości pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspakaja jej potrzeby. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne w związku z koniecznością odwołania zaplanowanej rozprawy z uwagi na zaistnienie sytuacji szczególnej związanej z intensyfikacją rozwoju epidemii Covid-19. Przechodząc do meritum sprawy podnieść należy, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego ustala się je w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie można przy tym podzielić stanowiska organów, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi wyjątek, a regułą powinno być wydawanie decyzji o warunkach zabudowy. O tym, kiedy wydaje się decyzję o warunkach zabudowy, a kiedy decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego decydują przepisy prawa i nie ma podstaw, aby traktować wskazane decyzje na zasadzie reguły i wyjątku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1133/11, dostępny w Internecie). Definicję celu publicznego zawiera w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., który stanowi, że należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkimi krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 2 u.g.n. cel publiczny stanowi, między innymi, budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zatem pierwszą przesłanką warunkującą zaliczenie przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego jest jego zakres, co sprowadza się do ustalenia, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym, a drugą - ustalenie, czy inwestycja stanowi realizację celów, wskazanych w art. 6 u.g.n., przy czym obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, a więc brak którejkolwiek z niech uniemożliwia zaliczenie inwestycji do celu publicznego. Budowa sieci elektroenergetycznej kablowej, której dotyczy przedmiotowa sprawa, bez wątpienia może być zaliczona do inwestycji liniowych wymienionych art. 6 pkt 2 u.g.n., gdyż przepisy tam zawarte nie ograniczają kręgu inwestorów, ani też rodzajów zamierzeń budowlanych, którym mają służyć urządzenia wymienione w tym przepisie. Natomiast określenie inwestycji celu publicznego zamieszczone w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., stanowi doprecyzowanie zasięgu działania inwestycji wymienionych w art. 6 u.g.n., które mogą być o znaczeniu lokalnym – gminnym bądź ponadlokalnym. Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy powiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 1529/15, dostępne w Internecie). W związku z tym słusznie twierdzą organy, że nie każda inwestycja polegająca na budowie przewodów i urządzeń służących m.in. do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń może być automatycznie uznana za służącą celom publicznym – interesowi publicznemu. Podkreślić jednak należy, że okoliczność, że inwestycja ma na celu przyłączenie do sieci energetycznej nieruchomości należącej do jednego podmiotu nie przesądza jeszcze tego, że nie można jej zakwalifikować jako inwestycji celu publicznego. O ile bowiem inwestycja dotyczy rozbudowy istniejącej sieci w danym regionie, to nawet wykonanie przyłączenia pojedynczej nieruchomości pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspakaja jej potrzeby (por. wyrok NSA z 5 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 672/11 oraz wyrok NSA z 29 października 2013, sygn. akt II OSK 1280/13, dostępne w Internecie). Także w powołanym wyżej wyroku NSA z 4 sierpnia 2011 r.(sygn. akt II OSK 1133/11) stwierdzono, że sieć elektroenergetyczna to zespół "naczyń połączonych" stanowiących pewien zwarty system, składający się z indywidualnych odbiorców energii elektrycznej, co jednak nie oznacza, że każdy z nich ma doprowadzoną z elektrowni indywidualnie energię, niezależnie od innych odbiorców. Zatem inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.) może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 672/11, dostępny w Internecie). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy nie dokonały prawidłowej analizy wniosku pod tym względem. Należy bowiem wskazać, ze zarówno z treści wniosku, jak i z dołączonych map wynika, że planowana inwestycja ma polegać nie tylko na zasileniu zespołu budynków jednorodzinnych, które mają powstać na jednej działce, ale także na wykonaniu powiązania nowoprojektowanej sieci kablowej z istniejącą siecią napowietrzną w celu zwiększenia niezawodności zasilania odbiorców dotychczas zasilanych z tej linii (dodatkowe dwustronne zasilanie) oraz umożliwieniu w przyszłości dalszej rozbudowy sieci kablowej (instalacja złącza rozdzielczego). W tej sytuacji nie sposób podzielić stanowiska wyrażonego przez Kolegium, że projektowana inwestycja dotyczy wyłącznie budowy klasycznego przyłącza. Przy czym wskazać należy, że organ nie może poprzestać na żądaniu wykazania przez wnioskodawcę, że inwestycja jest inwestycją celu publicznego, lecz winien dokonać także własną ocenę, w oparciu o przedłożoną dokumentację, czy dana inwestycja jest inwestycją celu publicznego i czy będzie miała znaczenie lokalne, czy też ponadlokalne. Tymczasem w niniejszej sprawie organy skoncentrowały się jedynie na kwestii doprowadzenia sieci kablowej do jednej działki zupełnie pomijając fakt, że jednocześnie sieć ta – jak podano we wniosku - ma zwiększyć niezawodność zasilania dotychczasowych odbiorców oraz umożliwić w przyszłości dalszą rozbudowę tej sieci. Nie dokonano zatem analizy, czy w tej sytuacji budowa projektowanej sieci nie będzie jednak służyła interesom społeczności lokalnej. Dodatkowo należy wskazać, że wprawdzie rzeczywiście decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego umożliwia w przyszłości ingerencję w sferę cudzej własności, ale z akt niniejszej sprawy wynika, że w tym przypadku sieć zostałaby poprowadzana wyłącznie przez nieruchomości gminne. Trudno zatem uznać, aby wniosek skarżącej o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zmierzał do wykorzystania ułatwień proceduralnych związanych z tego rodzaju inwestycją. W związku z tym organ powinien ponownie rozpoznać wniosek skarżącej, mając na uwadze powyższe wskazania Sądu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i b) p.p.s.a., orzeczono jak w wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 265).