II GZ 332/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 grudnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1008/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie przekazania wniosku do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego zgodnie z właściowością postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1008/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie przekazania wniosku do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego zgodnie z właściwością. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że R. P. (dalej: skarżący) wniósł skargę na ww. postanowienie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia. Zarządzeniem z dnia 22 listopada 2019 r. Sąd wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 20 maja 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 złotych. Na wykonanie wezwania stronie zakreślono termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono stronie w dniu 11 grudnia 2019 r., a zatem termin na wykonanie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego upływał w dniu 18 grudnia 2019 r. WSA wskazał, iż z informacji z dnia 31 grudnia 2019 r. wynika, iż w Rejestrze Opłat Sądowych do dnia 30 grudnia 2019 r. nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Wobec powyższego Sąd I instancji, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji – sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Inny rygor nieuiszczenia opłaty został przewidziany dla niektórych pism nazwanych w p.p.s.a., tj. dla skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania, które podlegają wpisowi sądowemu. Jak stanowi bowiem § 3 art. 220 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro skarżący, pomimo prawidłowego wezwania nie uiścił wpisu od skargi, a nadto nie był zwolniony poprzez przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym z obowiązku jej opłacenia, zasadnie Sąd I instancji skargę tę odrzucił. Zauważyć w tym miejscu wypada, że w zażaleniu skarżący nie podważył żadnej z wymienionych okoliczności dotyczących kwestii opłacenia wpisu od skargi ani nie wskazał, w jaki sposób zaskarżone postanowienie narusza prawo. Ze wskazanych powodów NSA, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.