VII SA/Wa 449/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędzia WSA Artur Kuś, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy usunięcia danych z rejestru publicznego oddala skargę UZASADNIENIE I. Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 18 w zw. z art. 20 ustawy z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 152 - dalej jako ustawa) po rozpatrzeniu wniosku M. S. (dalej jako Wnioskodawca, Skarżący) odmówił usunięcia jego danych z rejestru publicznego Rejestru Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym (RSPTS). Organ wyjaśnił, że wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. (prawomocnym od [...] czerwca 2015 r.) w sprawie o sygn. akt [...] Skarżący został skazany za popełnienie [...] czerwca 2013 r. przestępstwa wyczerpującego znamiona określone w art. 197 § 3 pkt 2 Kodeksu karnego. W dniu [...] października 2017 r. na mocy ustawy Minister Sprawiedliwości uruchomił RSPTS jako szczególny środek ochrony przeciwdziałający zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym. Ponieważ dane o skazaniu Skarżącego spełniają przesłanki określone w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy - prawomocne orzeczenie zapadło przed dniem wejścia w życie ustawy, w kwalifikacji prawnej przyjętej w prawomocnym orzeczeniu powołano art. 197 § 3 pkt 2 Kodeksu karnego, dane osobowe skazanego zostały zamieszczone w Rejestrze z dostępem ograniczonym od dnia [...] października 2017 r. W dniu [...] października 2017 r. Skrzący wystąpił do Sądu Okręgowego w [...] o wyłączenie zamieszczenia jego danych osobowych w Rejestrze publicznym. Postanowieniem z dna [...] lutego 2018 r. Sąd nie uwzględnił wniosku skazanego o wyłączenie zamieszczenia jego danych w RSPTS i w dniu [...] kwietnia 2018 r. dane Strony zostały zamieszczone w Rejestrze publicznym. Dane zgromadzone w RSPTS nie mogą być z niego usunięte, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 8). Przesłanki usunięcia danych zostały wskazane w art. 18. Dane o osobie ujętej w Rejestrze usuwa się zatem jeżeli z mocy prawa skazanie uległo zatarciu, a ponadto po otrzymaniu zawiadomienia o: 1) zarządzeniu zatarcia skazania przez sąd, na podstawie art. 107 § 2 Kodeksu karnego; 2) zatarciu skazania w drodze ułaskawienia lub na podstawie amnestii; 3) przywróceniu terminu do zaskarżenia orzeczenia odnotowanego w Rejestrze albo uchyleniu takiego orzeczenia w wyniku kasacji lub wznowienia postępowania; 4) stwierdzeniu nieważności orzeczenia odnotowanego w Rejestrze. Ponadto dane o osobie ujętej w RSPTS usuwa się po otrzymaniu zawiadomienia o: 1) przywróceniu terminu do zaskarżenia orzeczenia w przedmiocie zamieszczenia danych o tej osobie w Rejestrze z dostępem ograniczonym lub Rejestrze publicznym; 2) uchyleniu orzeczenia w przedmiocie zamieszczenia danych o tej osobie w Rejestrze z dostępem ograniczonym lub Rejestrze publicznym. Dopóki więc nie zostanie spełniony jeden z wyżej wymienionych warunków, nie jest możliwe usunięcie danych osobowych z RSPTS. Skarżący domaga się wykreślenia jego danych z RSPTS z uwagi na brak podstaw prawnych umożliwiających przetwarzanie przez Ministra Sprawiedliwości jego danych osobowych, a w efekcie ich zamieszczenia w tymże rejestrze. W ocenie Ministra przepisy ustawy mają zastosowanie wobec osób, które po jej wejściu w życie ([...] października 2017 r.) popełniły czyn, w związku z którym zapadło prawomocne orzeczenie za przestępstwa wymienione w art. 2 ustawy. W art. 29 i w art. 30 ustawy zostały natomiast zawarte przepisy przejściowe regulujące zasady przetwarzania w Rejestrze danych osób, które czyny popełniły przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W art. 30 w zdaniu pierwszym ustanowiono zasadę, w myśl której ustawy w zakresie wskazanym w art. 2 nie stosuje się do czynów popełnionych przed dniem jej wejścia w życie. Zdanie drugie wprowadza wyjątek dla przestępstw wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 1 - jeżeli szczególny czyn zabroniony został popełniony przed dniem wejścia w życie ustawy, ale prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie zapadło po [...] października 2017 r., dane sprawcy należy zamieścić w RSPTS. Kolejny wyjątek od zasady ze zdania pierwszego art. 30 ustawodawca wprowadza w art. 29 ust. 1. W terminie 12 miesięcy od wejścia w życie ustawy nakazuje w RSPTS umieścić dane osób prawomocnie skazanych, przeciwko którym prawomocnie warunkowo umorzono postępowanie karne oraz wobec których prawomocnie orzeczono środki zabezpieczające, jeśli w kwalifikacji prawnej przyjętej w prawomocnym orzeczeniu, które zapadło przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, powołano przepisy wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 1. Odwołując się do postanowienia Sądu Najwyższego z 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt V KK 9/19 Minister wskazał, że ustawa z punktu widzenia konieczności umieszczania danych w RSPTS rozróżnia 4 kategorie sprawców. Tych, którzy popełnili przestępstwo wymienione w art. 2 przed wejściem w życie ustawy. Tych, którzy popełnili przestępstwo wymienione w art. 2 po wejściu w życie ustawy. Tych, którzy popełnili przestępstwo wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 1 przed wejściem w życie ustawy, ale wyrok skazujący uprawomocnił się co do ich osoby po wejściu w życie ustawy. Tych, których skazano prawomocnie (prawomocnie warunkowo umorzono postępowanie karne oraz wobec których prawomocnie orzeczono środki zabezpieczające) za przestępstwa wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 1 przed wejściem w życie ustawy. Tylko, co do pierwszej z tych kategorii ustawodawca nie przewidział obowiązku umieszczania ich danych w RSPTS. Trzy pozostałe kategorie różnią się jedynie terminami do wykonania tej czynności. Dane Wnioskodawcy są danymi, o których stanowi art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy i w myśl tego przepisu winny zostać zamieszczone w RSPTS i podlegać przetwarzaniu. Ponadto wskazać należy, że w sprawie danych M. S. nie ziściła się żadna z przesłanek usunięcia przewidziana w art. 18 ustawy, nie ma zatem podstaw prawnych, aby je usunąć. Osobę, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy prawodawca wyposażył w prawo wystąpienia do sądu z wnioskiem o wyłączenie zamieszczenia jej danych w Rejestrze publicznym. Skarżący z tego prawa skorzystał. Sąd Okręgowy w [...], rozpoznając wniosek, nie nabrał wątpliwości co do podstawy prawnej przetwarzania w RSPTS jego danych osobowych. Nie znalazł podstaw, by postanowić o wyłączeniu zamieszczenia jego danych w Rejestrze. II. Skargę na powyższą decyzję wywiódł Wnioskodawca kwestionując to rozstrzygnięcie w całości. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 30 ustawy w zw. z art. 2 i art. 42 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 21 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 lit. c) i d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE poprzez wydanie zaskarżonej decyzji odmawiającej usunięcia danych osobowych Skarżącego z RSPTS. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie Ministra Sprawiedliwości do wydania w określonym terminie decyzji o usunięciu danych Skarżącego z Rejestru Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym, a także o orzeczenie o kosztach postępowania. W ocenie Skarżącego zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Stosownie do dyspozycji art. 30 ustawy, nie stosuje się jej jeżeli czyn, za który sprawca został skazany, popełniony został przed dniem wejścia w życie ustawy. Jeżeli z kolei prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie zapadło po dniu wejścia ustawy stosuje się odpowiednio artykuł 29. Natomiast stosownie do przepisu art. 21 ust. 1 rozporządzenia RODO postępowanie wywołane sprzeciwem Skarżącego na przetwarzanie przez Ministra Sprawiedliwości w publicznym Rejestrze danych osobowych Skarżącego powinno zakończyć się wydaniem decyzji o usunięcie jego danych z Rejestru i faktycznym usunięciem danych z Rejestru (zaprzestaniem przetwarzania tych danych w ramach Rejestru). W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy czyn popełniony został w dniu [...] czerwca 2013 r., a więc przed uchwaleniem ustawy, a nawet przed rozpoczęciem procesu legislacyjnego zmierzającego do jej uchwalenia. Również prawomocny wyrok wydany został przed rozpoczęciem procesu legislacyjnego - wyrok wydany został w dniu [...] grudnia 2014 r. i jest prawomocny od [...] czerwca 2015 r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy. Wobec powyższego, ustawa nie ma zastosowania do czynu popełnionego przez Skarżącego. Tymczasem zdaniem Ministra Sprawiedliwości, art. 29 ust. 1 ustawy wprowadza wyjątek od zasady wynikającej z art. 30 zdania 1 ustawy. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy w Rejestrze umieszcza się dane osób prawomocnie skazanych, przeciwko którym prawomocnie warunkowo umorzono postępowanie karne oraz wobec których prawomocnie orzeczono środki zabezpieczające, jeśli w kwalifikacji prawnej przyjętej w orzeczeniu zapadłym przed wejściem w życie Ustawy powołano przynajmniej jeden z przepisów Kodeksu karnego wskazanych w art. 29 ust. 1 pkt 1 Ustawy (m.in. art. 197 § 3 pkt 2 lub 4 Kodeksu karnego). Wyjątek ten, zdaniem Ministra Sprawiedliwości, stanowi podstawę prawną do przetwarzania danych Skarżącego w Rejestrze. Strona nie zgadza się z takim stanowiskiem. Po pierwsze, przy stosowaniu wykładni przepisów należy przyjąć założenie tzw. racjonalnego ustawodawcy, które zakłada istnienie takiego prawodawcy, który tworzy przepisy w sposób sensowny, racjonalny i celowy, znając cały system prawny i nadając poszczególnym słowom i zwrotom zawsze takie samo znaczenie, nie zamieszczając jednocześnie zbędnych sformułowań. Takie założenie należy przyjąć również przy wykładni przepisów ustawy, w tym w szczególności zagadnień intertemporalnych. Po drugie, podkreślenia zdaniem Strony wymaga, że przy wykładni przepisów należy mieć na względzie również intencję ustawodawcy wyrażoną w toku procesu legislacyjnego. Prawidłowe ustalenie tej intencji umożliwia prawidłową interpretację przepisów. Ponadto przy interpretacji przepisów konieczne jest również odniesienie się do zasad i wartości konstytucyjnych, przez pryzmat których należy oceniać każdy obowiązujący na terenie Rzeczpospolitej Polski przepis. Z założenia racjonalnego ustawodawcy wynika, że nie wprowadził on do ustawy przepisu "pustego", w istocie pozbawionego znaczenia i możliwości zastosowania, a takim przepisem byłby art. 30 zdanie pierwsze ustawy gdyby stosować interpretację Ministra Sprawiedliwości. Według interpretacji zaprezentowanej przez Ministra Sprawiedliwości, sytuacje, w których zastosowanie znalazłby przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy wyczerpywałyby możliwości zastosowania art. 30 zdanie pierwsze. Ponadto, przy założeniu racjonalności ustawodawcy przyjąć należy, że celem wprowadzenia art. 30 zdanie pierwsze ustawy było respektowanie zasady lex retro non agit, w tym w szczególności lex severior retro non agit. W takim przypadku do wszystkich przypadków, gdy prawomocny wyrok zapadł przed wejściem w życie Ustawy zastosowanie powinien mieć art. 30 zdanie pierwsze ustawy, zaś art. 29 do przypadków określonych w zdaniu drugim art. 30 ustawy (tj. do sytuacji, w której wyrok zapadł przed wejściem w życie ustawy, ale uprawomocnił się po jej wejściu w życie). Chęć respektowania w ustawie zasady Iex retro non agit widoczna była również na etapie procesu legislacyjnego. Przepis w brzmieniu odpowiadającym art. 30 ustawy został dodany przez Senat jako art. 27a projektu ustawy (projekt przyjęty przez Senat na 16 posiedzeniu w dniu 29 kwietnia 2016 r.), po przedstawieniu opinii prawnej na temat projektu ustawy przez Biuro Analiz Sejmowych, w której wprost wskazano, że art. 27 pierwotnego projektu ustawy należy zmodyfikować tak, aby projektowane zmiany objęły osoby wobec których zapadło orzeczenie, o którym mowa w art. 2 projektu, dopiero po wejściu w życie opiniowanej ustawy (punkt 11 Tez opinii). W uzasadnieniu opinii wskazano, że projektowane rozwiązanie (tj. rozwiązanie nie przewidujące przepisu o zastosowaniu przepisów ustawy tylko do osób prawomocnie skazanych po wejściu w życie ustawy) budzi wątpliwości w świetle art. 42 ust. 1 Konstytucji RP. W konkluzji opinii stwierdzono, że należy dokonać modyfikacji treści art. 27 projektu ustawy, aby projektowane zmiany objęły osoby, wobec których zapadło orzeczenie, o którym mowa w art. 2 projektu, dopiero po wejściu w życie opiniowanej ustawy. Konsekwencją powyższej opinii było dodanie do projektu ustawy przez Senat art. 27a ustawy, który w uchwalonej ustawie ostatecznie oznaczony został jako art. 30. Mając na uwadze powyższe nie ulega zdaniem Skarżącego wątpliwości, że celem ustawodawcy było, by przepisy ustawy zastosowanie miały do sprawców przestępstw, którzy zostali prawomocnie skazani dopiero po wejściu w życie ustawy, nie zaś do osób, które zostały prawomocnie skazane przed jej wejściem w życie. Stanowisko zaprezentowane przez Ministra Sprawiedliwości prowadziłoby do uznania, że przepis art. 29 ust. 1 ustawy jest niezgodny z Konstytucją RP, tj. z art. 2 oraz art. 42 ust. 1 Konstytucji RP i wynikającej z nich zasady nie działania prawa represyjnego wstecz. Jak podkreślono w załączonej Opinii Biura Analiz Sejmowych Rejestr "stanowi ersatz dolegliwości represyjnej" a treść projektowanego art. 27 (tj. art. 29 ustawy) pozwala na stosowanie wobec sprawców przepisów o charakterze represyjnym, które nie obowiązywały w czasie popełnienia czynu zabronionego. Autor Opinii (Dr hab. Andrzej Sakowicz) podkreślił, iż takie rozwiązanie nie tylko byłoby sprzeczne z powołanymi wyżej przepisami Konstytucji RP, ale i wiążącymi Polskę umowami międzynarodowymi, tj. art. 7 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 15 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Na kwestie niezgodności z Konstytucją RP powyższego rozwiązania powołał się również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie V KK 9/19. W tej sytuacji w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy przyjąć należy interpretację ustawy, która nie jest sprzeczna z art. 2 i art. 42 ust. 1 Konstytucji RP, art. 7 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 15 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, tj. że przepisy ustawy stosuje się wyłącznie do osób prawomocnie skazanych po jej wejściu w życie. Oznacza to, że dane osobowe Skarżącego jako osoby prawomocnie skazanej przed wejściem w życie ustawy w ogóle nie powinny były zostać wpisane do Rejestru, a wobec ich błędnego wpisania po otrzymaniu sprzeciwu Skarżącego powinny były zostać niezwłocznie usunięte. III. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że intencje ustawodawcy co do zakresu danych podlegających gromadzeniu w RSPTS zostały wyłożone w trakcie prac nad projektem ustawy i nie budzą wątpliwości w świetle uzasadnienia poprawki nr 8 wprowadzającej art. 27a (w uchwalonej ustawie oznaczony jako art. 30). Zgodnie z przywołanym stanowiskiem parlamentu: "Poprawka stanowi, że gdy czyn o przestępstwo wymienione w art. 27 ust. 1 pkt 1 (w uchwalonej ustawie oznaczonym jako art. 29) zostanie popełniony przed dniem wejścia w życie ustawy, a prawomocne orzeczenie zapadnie po tym dniu, odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy art. 27. Sprawcy takich czynów będą figurować w Rejestrze, podobnie jak osoby objęte normą art. 27 ustawy." (uchwała Senatu RP z dnia 29 kwietnia 2016 r. w sprawie ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym). Odnosząc się do kwestii zgodności przepisów z Konstytucją RP i Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności Minister podkreślił, że była ona rozważana już na etapie projektowania ustawy. W uzasadnieniu do projektu wskazano: "ingerencja przepisów projektowanej ustawy w prawo do ochrony prawnej życia prywatnego gwarantowane przez art. 47 Konstytucji RP oraz zbieżny z nim art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności jest proporcjonalna i uzasadniona. Ingerencja ta podyktowana jest ochroną interesu państwa oraz wolności (w tym wolności seksualnej) i praw obywateli. Projektowane ograniczenia (w postaci umieszczenia danych sprawcy w rejestrze oraz nałożenia na sprawcę obowiązku zawiadamiania właściwej jednostki Policji o zmianie faktycznego adresu pobytu) są jednocześnie przydatne do zamierzonych skutków, tj. stworzenia realnej ochrony obywateli (w szczególności zaś dzieci i osób bezradnych) w postaci skutecznej prewencji zabezpieczającej ich przed tak poważnymi formami ingerencji w fundamentalne aspekty ich życia prywatnego, jakimi są przestępstwa na tle seksualnym. Projektowane ograniczenia są jednocześnie niezbędne do ochrony interesu publicznego, z którym zostały powiązane, w szczególności w sytuacji narastającej tendencji przestępstw na tle seksualnym oraz nowych rodzajów zagrożeń w tej sferze. Wreszcie efekty ograniczeń pozostają proporcjonalne do ciężarów nałożonych na sprawców. Dane o skazanych będą co do zasady usuwane z Rejestru, gdy skazanie ulegnie zatarciu. Również tylko do czasu zatarcia skazania na sprawcy będzie ciążył obowiązek informowania o zmianie miejsca pobytu. Tym samym okres dysponowania i przechowywania danych będzie proporcjonalny ze względu na cel, jakiemu ma służyć gromadzenie tych informacji. Ponadto w Rejestrze nie będą zamieszczane dane o skazanych, jeżeli sąd tak orzeknie. W efekcie projektowane przepisy spełniają wymogi art. 31 Konstytucji RP." Jak dalej zauważył Minister, w toku prac legislacyjnych wielokrotnie odnoszono się do również do kwestii retroaktywności podkreślając, że wpis do RSPTS jest nałożeniem nowego obowiązku administracyjnego ograniczającego co prawda prywatność osób podlegających wpisowi, ale w sposób proporcjonalny i uzasadniony wyższym celem. Przywołano przykład skargi skierowanej do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przez obywatela brytyjskiego, który został skazany za przestępstwo seksualne, a następnie, w trakcie odbywania przez niego kary pozbawienia wolności, wprowadzono obowiązek rejestrowania sprawców przestępstw seksualnych i jego dane zostały zarejestrowane. Trybunał odmówił przyjęcia skargi uznając, że nakaz rejestrowania sprawców przestępstw seksualnych jest nowym obowiązkiem policyjnym o charakterze administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV. Skarga w okolicznościach niniejszej sprawy jest niezasadna. Spór jaki zaistniał pomiędzy stronami sprowadza się do kwestii prawidłowości, a w istocie legalności i konstytucyjności, przetwarzania danych osobowych Skarżącego, upublicznionych w ogólnodostępnym rejestrze w związku z jego skazaniem za przestępstwo popełnione na osobie małoletniej na tle seksualnym. Oceniając niniejszą sprawę należy rozpocząć zatem od gruntownego przybliżenia istoty regulacji prawnej jaką jest ustawa z dnia 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i wprowadzone na jej podstawie rozwiązania. V. (zakres ustawy) Z założenia powołana ustawa określa szczególne środki ochrony przeciwdziałające zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym (art. 1). Owymi szczególnymi środkami ochrony są zatem (art. 3): 1) Rejestr Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym; 2) obowiązki pracodawców i innych organizatorów w zakresie działalności związanej z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi; 3) określenie miejsc szczególnego zagrożenia przestępczością na tle seksualnym. Z punktu widzenia przedmiotu niniejszej sprawy w sferze zainteresowania pozostaje zatem Rejestr Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym (z dostępem publicznym), bowiem to z niego usunięcia swoich danych osobowych domaga się Skarżący, twierdząc że zostały one wpisane tam bezprawnie. W ocenie Strony Skarżącej z uwagi na popełnienie przestępstwa i skazanie za nie przed wejściem w życie ustawy jego dane w ogóle nie powinny były trafić do rejestru z dostępem publicznym a skoro tak, to powinny obecnie zostać usunięte. Kontynuując Sąd wyjaśnia, że realizacją postanowień ustawy w powyżej opisanym zakresie jest stworzenie Rejestru Sprawców Przestępstw na Tle Seksualnym (RSPTS), który prowadzony jest w systemie teleinformatycznym przez Ministra Sprawiedliwości i składa się z trzech oddzielnych baz danych (zob. art. 4 ust. 1 i 2 ustawy), tj.: 1) Rejestru z dostępem ograniczonym; 2) Rejestru publicznego; 3) Rejestru osób, w stosunku do których Państwowa Komisja do spraw wyjaśniania przypadków czynności skierowanych przeciwko wolności seksualnej i obyczajności wobec małoletniego poniżej lat 15, wydała postanowienie o wpisie w Rejestrze. W art. 6 ust. 1 ustawy, z wyłączeniem przewidzianym w jej art. 9 ust. 1-3, uregulowano katalog stanów z uwagi na które dane o osobach skazanych są gromadzone w Rejestrze z dostępem ograniczonym. Zbierane są więc w nim dane o osobach: 1) prawomocnie skazanych za popełnienie przestępstw, o których mowa w art. 2, 2) przeciwko którym prawomocnie warunkowo umorzono postępowanie karne w sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 2, 3) wobec których prawomocnie orzeczono środki zabezpieczające w sprawach o przestępstwa, o których mowa w art. 2, 4) nieletnich, wobec których prawomocnie orzeczono środki wychowawcze, poprawcze lub wychowawczo-lecznicze albo którym wymierzono karę na podstawie art. 94 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2018 r. poz. 969), w sprawach o czyny karalne, o których mowa w art. 2, z wyłączeniem art. 200 § 1 Kodeksu karnego. W myśl art. 6 ust. 2 ustawy w Rejestrze publicznym gromadzi się, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 4, dane o osobach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, jeśli w kwalifikacji prawnej przyjętej w orzeczeniu powołano art. 197 § 3 pkt 2 lub § 4 Kodeksu karnego, lub które popełniły przestępstwo, o którym mowa w art. 2, będąc uprzednio skazanymi na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo, o którym mowa w art. 2, jeśli którekolwiek z tych przestępstw zostało popełnione na szkodę małoletniego. Z uwagi na zakres sprawy Sąd pomija Rejestr osób o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy (wpisanych przez tzw. komisję ds. wyjaśnienia przypadków pedofilii). Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 2 przestępczość na tle seksualnym obejmuje przestępstwa przeciwko wolności seksualnej wymienione w rozdziale XXV ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1950 i 2128), z wyłączeniem przestępstw określonych w: 1) art. 201 Kodeksu karnego, chyba że zostały popełnione na szkodę małoletniego; 2) art. 202 § 1 Kodeksu karnego; 3) art. 202 § 3 Kodeksu karnego polegających na prezentowaniu treści pornograficznych związanych z prezentowaniem przemocy lub posługiwaniem się zwierzęciem; 4) art. 202 § 4a Kodeksu karnego; 5) art. 202 § 4b Kodeksu karnego polegających na przechowywaniu lub posiadaniu treści pornograficznych przedstawiających wytworzony albo przetworzony wizerunek małoletniego uczestniczącego w czynności seksualnej; 6) art. 202 § 4c Kodeksu karnego; 7) art. 204 § 1 i 2 Kodeksu karnego, chyba że zostały popełnione na szkodę małoletniego. Wskazany przepis przewiduje więc katalog rodzajowy przestępstw, które stanowią podstawę, wraz z dalszymi modyfikacjami (ograniczeniami i rozszerzeniami) przedmiotowo-podmiotowymi, do umieszczenia danych sprawców w poszczególnych bazach danych Rejestru. Tym samym katalog osób, których dane podlegające ujawnieniu w poszczególnych rejestrach (z dostępem ograniczonym i dostępem publicznym) został określony przede wszystkim z uwagi na fakt kwalifikacji prawnej czynu zabronionego popełnionego przez te osoby (przestępstwa z działu XXV Kodeksu karnego), w dalszej zaś kolejności z uwagi na ciężar gatunkowy popełnionego przestępstwa i/lub udział w nim osoby małoletniej jako ofiary, a w każdym z tych przypadków ze względu na prawomocne stwierdzenie (skazanie, warunkowe umorzenie lub zastosowanie środków zabezpieczających bądź środków względem nieletniego). W konsekwencji należy wskazać, że najszerszym zakresem ujawnianych danych objęty jest z natury rzeczy rejestr z dostępem ograniczonym, służący też realizacji najszerszych celów ustawy. Wpisuje się bowiem do niego, za wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 9 ust. 1-3 ustawy (wyłączenie publikacji danych przez sąd orzekający w sprawie przestępstwa), wszystkie osoby: (1) prawomocnie skazane za popełnienie przestępstw z art. 2, (2) wszystkie osoby wobec których prawomocnie warunkowo umorzono postępowanie karne w sprawach o przestępstwa z art. 2, (3) te wobec których prawomocnie orzeczono środki zabezpieczające w sprawach o przestępstwa z art. 2 oraz (4) nieletnich, względem których zastosowano ściśle określone środki wychowawcze, poprawcze lub wychowawczo-lecznicze albo którym wymierzono karę na podstawie art. 94 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich, w sprawach o czyny karalne, o których mowa w art. 2, z wyłączeniem art. 200 § 1 Kodeksu karnego. W rejestrze z dostępem ograniczonym umieszcza się - jak wskazano - najszerszy katalog osób, których dotyczą czyny określone w art. 2 ustawy (przy zastrzeżeniu wspomnianych wyżej wyłączeń), których popełnienie zostało - mówiąc w pewnym uproszczeniu - stwierdzone prawomocnym wyrokiem. Z kolei do Rejestru publicznego, również z zastrzeżeniem wyłączenia z art. 9 ust. 4 ustawy, wprowadza się dane o osobach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 ustawy (prawomocne skazanie, prawomocne warunkowe umorzenie postępowania, prawomocne zastosowanie środków zabezpieczających), jeśli w kwalifikacji prawnej przyjętej w orzeczeniu powołano art. 197 § 3 pkt 2 lub § 4 Kodeksu karnego, lub które popełniły przestępstwo, o którym mowa w art. 2, będąc uprzednio skazanymi na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo, o którym mowa w art. 2, jeśli którekolwiek z tych przestępstw zostało popełnione na szkodę małoletniego. W Rejestrze publicznym umieszcza się więc co do zasady dwie grupy sprawców przestępstw. Pierwsza, "legitymująca się" cechą określonej kwalifikacji prawnej wyrażonej w prawomocnym orzeczeniu sądowym (art. 197 § 3 pkt 2 lub § 4 Kodeksu karnego). Druga, dotycząca w istocie osób, które dopuściły się swoistej recydywy, tj. popełniły przestępstwo z katalogu wskazanego w art. 2, będąc uprzednio skazanymi na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo z katalogu określonego w art. 2, jeśli którekolwiek z tych przestępstw (a więc pierwsze lub drugie) zostało popełnione na szkodę małoletniego. Istnieje zatem wyraźna, ustawowa regulacja nakazująca publikowanie danych osób skazanych (pod tym pojęciem należy rozumieć także warunkowe umorzenia i stosowanie środków zabezpieczających), która odnosi się do osób skazanych za najcięższe przestępstwa seksualne. Warunkiem podstawowym jest co do zasady odpowiednia kwalifikacja prawna i prawomocne skazanie. VI. (ustawowe procedury w przedmiocie wyłączenia z publikacji danych osobowych, ich usunięcia i poprawienia) Należy wskazać, że ustawa reguluje również przypadki i do pewnego stopnia także procedurę wyłączenia, pomimo ziszczenia się przesłanek formalnych, publikacji danych osobowych w Rejestrze z dostępem ograniczonym i Rejestrze publicznym. W odniesieniu do Rejestru z dostępem ograniczonym zastosowanie znajduje więc art. 9 ust. 1-3 ustawy. W Rejestrze nie zamieszcza się zatem danych o osobie, o której mowa w art. 6, jeżeli sąd tak orzeknie (zob. art. 9 ust. 1). Orzekając o odpowiedzialności w sprawie o przestępstwo określone w art. 2, w szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd może orzec o wyłączeniu zamieszczenia danych o osobie, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, w Rejestrze ze względu na ochronę życia prywatnego lub inny ważny interes prywatny pokrzywdzonego lub jego osób najbliższych, a zwłaszcza dobro małoletniego pokrzywdzonego, lub gdy zamieszczenie danych spowodowałoby niewspółmiernie surowe skutki dla osoby, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 (zob. art. 9 ust. 2). Orzekając w sprawie osoby, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 (nieletni), w zakresie czynu karalnego określonego w art. 2, w szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd może orzec o wyłączeniu zamieszczenia jej danych w Rejestrze ze względu na ochronę życia prywatnego lub inny ważny interes prywatny pokrzywdzonego lub jego osób najbliższych, a zwłaszcza dobro małoletniego pokrzywdzonego, lub gdy zamieszczenie danych spowodowałoby niewspółmiernie surowe skutki dla osoby, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 (zob. art. 9 ust. 3). W odniesieniu z kolei do Rejestru publicznego ustawodawca wskazał, że przepisu art. 9 ust. 2 ustawy nie stosuje się wobec osoby, o której mowa w art. 6 ust. 2. Sąd może orzec o wyłączeniu zamieszczenia danych tej osoby w Rejestrze publicznym tylko wtedy, gdy zachodzi wyjątkowy przypadek, uzasadniony wyłącznie dobrem małoletniego pokrzywdzonego. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 5 ustawy na orzeczenie, o którym mowa w ust. 2-4, w przedmiocie zamieszczenia danych o osobie, o której mowa w art. 6, w Rejestrze służy zażalenie, jeżeli nie wniesiono apelacji. Jako, że przywołane "Rejestry" stanowią bazy danych (dostępne w sposób ograniczony i nieograniczony), z konieczności różny jest zakres informacji w nich publikowanych. Jest to jednak niewątpliwie przetwarzanie danych osobowych zgromadzonych w Rejestrze, których administratorem, na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy jest Minister Sprawiedliwości. Ustawodawca przewidział przypadki, w których dane zgromadzone w rejestrze będą mogły zostać usunięte. Kwestię tę reguluje szczegółowo art. 18 ustawy, ustalając w odniesieniu do poszczególnych grup osób znajdujących się w rejestrze warunki, na podstawie których nastąpi usunięcie ich danych. Uznając za zbędne szczegółowe przytaczanie tej regulacji należy jedynie sygnalizacyjnie wskazać, że chodzi o przypadki związane z szeroko rozumianym wykonaniem orzeczonej kary lub środka w wyniku zatarcia skazania (również w drodze ułaskawienia lub amnestii), przywrócenia terminu do zaskarżenia orzeczenia odnotowanego w Rejestrze albo uchyleniu takiego orzeczenia w wyniku kasacji lub wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności orzeczenia odnotowanego w Rejestrze, a także śmierci osoby, której dane dotyczą. Ustawa przewiduje również przypadki sprostowania danych zgromadzonych w rejestrze, które szczegółowo opisano w art. 19. Jednocześnie podkreślić należy, że ustawa statuuje w art. 8 bezwzględny zakaz usuwania danych z Rejestru wskazując, że dane o osobie, o której mowa w art. 6, zgromadzone w Rejestrze nie mogą być z niego usunięte, chyba że ustawa stanowi inaczej. VII. (przepisy intertemporalne, istota żądania skargi) Skarżący wskazuje, że zawarte w ustawie przepisy międzyczasowe, zwłaszcza dodany na skutek rozpatrzenia poprawek do ustawy zgłoszonych w Senacie RP art. 30, świadczą o tym, że jego dane nigdy nie powinny były trafić do RSPTS, bowiem zarówno czyn jak i skazanie nastąpiło przed uchwaleniem i wejściem w życie ustawy. Należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy: 1) w Rejestrze z dostępem ograniczonym zamieszcza się dane o osobach prawomocnie skazanych za popełnienie przestępstw, przeciwko którym prawomocnie warunkowo umorzono postępowanie karne w sprawach o przestępstwa oraz wobec których prawomocnie orzeczono środki zabezpieczające w sprawach o przestępstwa, jeśli w kwalifikacji prawnej przyjętej w prawomocnym orzeczeniu, które zapadło przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, powołano: a) art. 197 § 3 pkt 2 lub § 4 Kodeksu karnego, b) art. 197 § 1 Kodeksu karnego i pokrzywdzonym był małoletni, c) art. 168 § 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny i pokrzywdzonym był małoletni, d) art. 168 § 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny, jeśli sprawca działał ze szczególnym okrucieństwem, e) art. 204 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. - Kodeks karny i pokrzywdzonym był małoletni; 2) w Rejestrze publicznym zamieszcza się dane o osobach, o których mowa w pkt 1 lit. a i d. W dalszych ustępach art. 29 ustawy uregulowano procedurę ubiegania się przez osoby wpisane do Rejestru w ramach regulacji art. 29 ust. 1 ustawy o wyłączenie zamieszczenia ich danych w Rejestrze. Z kolei w art. 30 ustawy zawarto regułę, że w sprawach o czyn, o którym mowa w art. 2, jeżeli czyn ten został popełniony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nie stosuje się przepisów niniejszej ustawy. Jeżeli prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie zapadło po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a w przyjętej kwalifikacji prawnej powołano przepis wskazany w art. 29 ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 29. Termin, o którym mowa w art. 29 ust. 2 i 4, biegnie w takich wypadkach od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Na tle tych przepisów Skarżący formułuje tezę, że jego dane, z uwagi i na to, że czyn został popełniony przed wejściem w życie ustawy, jak również przez wzgląd na to, że samo skazanie także nastąpiło przed uchwaleniem ustawy (wyrok również się uprawomocnił przed wejściem ustawy w życie) oznacza, że jego dane objęte są ochroną przewidzianą w art. 30 zd. 1 ustawy, który wyłącza stosowanie jej rozwiązań do osób, które zarówno dopuściły się czynów jak i zostały prawomocnie osądzone przed wejściem w życie ustawy. Ustawodawca zdaniem Skarżącego nie tworzy bowiem przepisów "pustych", takich których nigdy nie można będzie zrealizować. Nadto, w toku procesu legislacyjnego zgłaszano wątpliwości, również te natury konstytucyjnej, za objęciem Rejestrem osób i ich czynów, które zostały popełnione i prawomocnie osądzone przed dniem wejścia w życie ustawy, jako dodatkowy środek represji. Nie można zdaniem Strony dopuścić do takiej wykładni prawa, w wyniku której zastosowanie znalazłby przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy wyczerpując całkowicie możliwości zastosowania art. 30 zdanie pierwsze. Stanowisko Skarżącego w tym zakresie jest błędne. Należy podkreślić przede wszystkim to, czego Strona zdaje się nie dostrzegać, że podstawowy katalog osób trafiających do Rejestru został określony w art. 2 ustawy i jest najszerszą zakresowo regulacją całej ustawy. Pomiędzy tym przepisem a przepisem art. 29 ust. 1 ustawy zachodzi zatem relacja tego rodzaju, jak pomiędzy przepisem ogólnym a przepisem szczególnym. Inaczej mówiąc, regulacja art. 29 ust. 1 znacząco ogranicza zakresowo (podmiotowo) podstawowy katalog osób "trafiających" do Rejestru na ogólnych zasadach i przyświeca jej szczególny cel (z założenia ustawodawcy istnieje potrzeba umieszczenia w rejestrze danych osób prawomocnie skazanych za ściśle określone, kwalifikowane czyny popełnione i ocenione przed wejściem w życie ustawy). Generalny i najszerszy zakres ustawy przewidziany w jej art. 2 obejmuje całą przestępczość na tle seksualnym tj. wszystkie przestępstwa przeciwko wolności seksualnej wymienione w rozdziale XXV Kodeksu karnego z wyłączeniem czynów enumeratywnie wyliczonych w treści tego przepisu. Zasadą jest również to, że do Rejestru (obu jego postaci - z dostępem ograniczonym i publicznym) trafiają, zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy, jedynie dane osób prawomocnie skazanych. Analiza pierwotnego projektu ustawy (zob. druk nr 189 Sejmu RP VIII Kadencji) wskazuje, że podstawowy zakres podmiotowy ustawy określony w art. 2 nie uległ w toku prac legislacyjnych istotnym zmianom, jednakże zasadniczą różnicą został objęty przepis międzyczasowy (obecny art. 29 ust. 1), który w pierwotnym projekcie oznaczony był jako art. 27 ust. 1 i miał następujące brzmienie: "W terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, w Rejestrze zamieszcza się dane o skazanych za przestępstwa określone w art. 2 oraz odpowiadające im przestępstwa, jeżeli orzeczenie o odpowiedzialności za popełnienie czynu zabronionego nastąpiło na podstawie przepisów ustaw karnych obowiązujących w chwili popełnienia czynu, jeżeli dane o skazanych za te przestępstwa znajdują się w Krajowym Rejestrze Karnym.". W trzecim czytaniu ostateczna wersja tej regulacji (zgodnie z ówczesną numeracją art. 27 ust. 1) została przyjęta w sposób odmienny, bo istotnie ograniczony względem pierwotnego założenia ustawodawcy (por. http://orka.sejm.gov.pl/opinie8.nsf/nazwa/189_u3/$file/189_u3.pdf) i odpowiadający wersji obecnie obowiązującej. Ustawa przekazana Senatowi RP nie posiadała jednak przepisu przejściowego (kończyła się art. 28 wskazującym jedynie jej datę wejścia w życie). Taka regulacja prawna nadal powodowała zatem to, że w Rejestrze, pomimo brzmienia ówczesnego art. 27 ust. 1, zamieszczane byłyby także dane o wszystkich innych prawomocnych skazaniach, warunkowych umorzeniach, itd. sprawców wymienionych w art. 2 w zw. z art. 6 ustawy. Brzmienie tych przepisów nakazywało bowiem, niezależnie od treści przyjętego art. 27 ust. 1 ustawy, umieszczać w rejestrze dane osób prawomocnie skazanych za określone przestępstwa, bez rozróżniania kiedy nastąpił zarówno sam czyn jak i skazanie za jego popełnienie. W Rejestrze, wobec braku przepisów określających datę początkową od jakiej należałoby umieszczać informacje o skazaniach, zostałyby zatem umieszczone dane wszystkich osób objętych zakresem art. 2 ustawy. Owa nieścisłość została poprawiona w toku prac w Senacie RP, który zaproponował dodanie art. 27a (w ostatecznej wersji ustawy oznaczonego jako art. 30) zgodnie z którym "W sprawach o czyn, o którym mowa w art. 2, jeżeli czyn ten został popełniony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nie stosuje się przepisów niniejszej ustawy. Jeżeli prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie zapadło po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a w przyjętej kwalifikacji prawnej powołano przepis wskazany w art. 27 ust. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 27. Termin, o którym mowa w art. 27 ust. 2 i 4, biegnie w takich wypadkach od dnia uprawomocnienia się orzeczenia." (por. druk nr 472 http://orka.sejm.gov.pl/Druki8ka.nsf/0/F812DF690C28CC3EC1257FAA002CC735/%24File/472.pdf). W wyniku tej poprawki z publikacji w Rejestrze wyłączono wszystkie uprzednie prawomocne skazania za przestępstwa określone w art. 2 ustawy zapadłe przed jej wejściem w życie, za wyjątkiem przestępstw enumeratywnie wyliczonych w art. 27 ust. 1 (ostatecznie art. 29 ust. 1) oraz sytuacji przejściowych polegających na braku prawomocnego skazania w dniu wejścia w życie ustawy za czyn popełniony przed tą datą. W konsekwencji art. 30 zd. 1 ustanawia jako zasadę wyłączenie z Rejestru danych o osobach, które popełniły czyny zabronione określone w art. 2 przed wejściem ustawy z życie. Modyfikację powyższej zasady ustanawia z kolei art. 29 ust. 1, który nakazuje umieszczenie w Rejestrze danych sprawców stypizowanych w nim przestępstw, które są zarówno wymienione w art. 2 ustawy, ale również i takich które w nim się w ogóle nie znajdują (por. np. art. 168 § 1 i 2 Kodeksu karnego z 1969 r. czy art. 204 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. Kodeks karny). Drugą modyfikację owego przepisu zwiera art. 30 zd. 2 ustawy określający zasady postępowania względem czynów popełnionych przed wejściem ustawy w życie, które nie zostały jednak przed tą datą prawomocnie osądzone. Nie ma więc racji Skarżący twierdząc, że brak jest podstaw prawnych do tego, aby jego dane zostały umieszczone w rejestrze, a przez to że są wadliwie przetwarzane. Nie zachodzi tym samym sytuacja określona w art. 17 ust. 1 lit. c) i d) rozporządzenia RODO. Zgodnie z tymi regulacjami, osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, jeżeli zachodzi jedna z następujących okoliczności: c) osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 1 wobec przetwarzania i nie występują nadrzędne prawnie uzasadnione podstawy przetwarzania lub osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 2 wobec przetwarzania; d) dane osobowe były przetwarzane niezgodnie z prawem. Żadna z powyższych okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodzi, bowiem dane Skarżącego są przetwarzane na podstawie ustawy, której byt prawny nie został jak dotąd zakwestionowany w przewidzianym do tego trybie, przy czym rozporządzenie RODO nie zakazuje takiego właśnie przetwarzania danych osobowych Skarżącego. W kwestii zarzuconej niezgodności rozwiązań ustawowych z art. 2 i art. 42 ust. 1 Konstytucji RP Sąd wyjaśnia jak niżej. Po pierwsze, w niniejszym postępowaniu badaniu podlega to, tylko to i aż to, czy Minister Sprawiedliwości, jako administrator danych osobowych gromadzonych w Rejestrze, narusza przepisy obowiązującego prawa upoważniające go do tego rodzaju działań. W tym względzie Sąd nie ma wątpliwości, że działanie organu znajduje formalną i wyraźną podstawę w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy, co wyjaśniono powyżej. W myśl tej regulacji ujawnieniu w Rejestrze (także tym publicznym) podlegają niewątpliwie dane sprawców przestępstw określonych w art. art. 197 § 3 pkt 2 Kodeksu karnego bez względu na to, kiedy nastąpił czyn jak i samo skazanie. W takiej sytuacji znalazł się właśnie Skarżący. Po drugie, Sąd dostrzega to w jaki sposób przebiegał proces legislacyjny zakończony uchwaleniem ustawy. W szczególności znane są mu opracowania krytyczne z punktu widzenia konstytucyjności przyjętych regulacji dotyczących w istocie dalszej odpowiedzialności prawnokarnej sprawców przestępstw seksualnych, czy ich niepotrzebnego napiętnowania, wyrażone chociażby w: - opinii BAS sporządzonej przez dr hab. Andrzeja Sakowicza prof. UwB z 23 lutego 2016 r. (http://www.sejm.gov.pl/sejm8.nsf/opinieBAS.xsp?nr=189), - opinii Prokuratora Generalnego z 26 stycznia 2016 r. znak PG VII G 025.7.2016 http://www.sejm.gov.pl/sejm8.nsf/druk.xsp?documentId=26ACD8C94F6DA52BC1257F4700371EBB), - opinii Sądu Najwyższego z 4 lutego 2016 r. znak BSA II-021-12/16 (http://www.sejm.gov.pl/sejm8.nsf/druk.xsp?documentId=286891B901624F6BC1257F540060B96F), - opinii Krajowej Rady Sądownictwa z 23 lutego 2016 r. znak WO-020-4-15 (http://www.sejm.gov.pl/sejm8.nsf/druk.xsp?documentId=D936D58F64C12280C1257F640038E22C). Sąd przeanalizował również przebieg procesu legislacyjnego na poziomie poszczególnych czytań projektu na posiedzeniach komisji sejmowych. Wynika z tej analizy m.in. to, że kwestia wprowadzenia art. 27 ust. 1 (ostatecznie art. 29 ust. 1) była przedmiotem szczegółowych i budzących rozbieżne oceny rozważań Izby Niższej Parlamentu (zob. szczególnie posiedzenie komisji z 15 marca 2016 r. http://www.sejm.gov.pl/Sejm8.nsf/biuletyn.xsp?skrnr=SPC-11). Przeprowadzona analiza potwierdza zatem to, że wolą ustawodawcy było ujawnienie w Rejestrze (także tym dostępnym powszechnie) danych osób wskazanych w art. 29 ust. 1 ustawy, zaś Senat zasady tej nie zmodyfikował i nie ograniczył w sposób, w jaki stwierdza to Skarżący. Ponadto, co istotne, Skarżący domaga się aby w toku niniejszego postępowania, dotyczącego kontroli decyzji administracyjnej wydanej przez Ministra Sprawiedliwości w kontekście art. 20 (nakazującego stosowanie w sprawach nieuregulowanych w ustawie przepisów k.p.a.), Sąd w istocie zakwestionował przepisy umożliwiające umieszczanie danych osobowych w Rejestrze w kontekście wadliwej i niezgodnej z Konstytucją RP obecnie prowadzonej polityki karnej państwa. W związku z tym zaznaczyć należy, że ustawa przewiduje dwa tryby postępowania w odniesieniu do danych osobowych zgromadzonych w Rejestrze. Prawnokarny i administracyjny. Pierwszy, dotyczy stworzonej możliwości ubiegania się sprawcy przestępstwa określonego co do zasady w art. 2 ustawy o nie umieszczanie jego danych w Rejestrze (są to np. art. 9 ust. 1-4, ale również art. 29 ust. 2-11 i art. 30 zd. 2 ustawy). Drugi, tryb administracyjny, dotyczy kontroli prawidłowości umieszczenia a zatem i przetwarzania danych w Rejestrze. Oba tryby nie mogą ze sobą ani konkurować ani wzajemnie się wyłączać bądź ograniczać, choć niewątpliwie rozstrzygnięcie w ramach ścieżki "prawnokarnej" (o wyłączeniu danych z Rejestru pomimo spełnienia przesłanek formalnych do ich umieszczenia) ma znaczenie dla rozstrzygnięcia administracyjnego. Należy wskazać, że Skarżący skorzystał z możliwości jaką dawało mu praw do wnioskowania o usunięcie danych osobowych z rejestru przez orzekający wcześniej w jego sprawie sąd karny, jednakże bez powodzenia (por. postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z [...] lutego 2018 r.). W powyższej sytuacji wykorzystał możliwość poddania ocenie wprowadzonej regulacji z punktu widzenia słuszności jej celów prawnokarnych, w tym ewentualnego zakwestionowania przez sąd karny podstaw umieszczenia danych w Rejestrze. Podnoszenie w sprawie dotyczącej wyłącznie kontroli czy Minister prawidłowo przetwarza owe dane w Rejestrze i czy słusznie odmówił ich wykreślenia (ustawa przewiduje enumeratywnie wyliczone przypadki ich usuwania i generalny zakaz usuwania danych w sytuacjach w niej nieprzewidzianych), w kontekście argumentów dotyczących konstytucyjności rozwiązań z natury rzeczy prawnokarnych, nakazujących umieszczenie danych Skarżącego w Rejestrze, jest niezasadne. Nie jest bowiem przedmiotem oceny ani sądu administracyjnego, ani tym bardziej organu, to czy z prawnokarnego punktu widzenia słusznie wprowadzono taką regulację do systemu prawa. Tym przedmiotem jest ocena czy dane są prawidłowo przetwarzane (na podstawie prawa i w zakresie nim dopuszczonym). W tej sytuacji podnoszenie w sprawie takiej jak niniejsza zarzutów dotyczących w istocie celów prawnokarnych jakie powinien realizować Rejestr i dokonywany wpis, nie jest prawidłowe. Na marginesie Sąd wskazuje, że przed Trybunałem Konstytucyjnym RP zawisła sprawa (sygn. akt P 1/20) dotycząca pytania prawnego Wojskowego Sądu Garnizonowego we Wrocławiu dotyczącego kwestii związanych z konstytucyjnością przepisu międzyczasowego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy, w jego aspekcie prawnokarnym (dodatkowego karania). Sprawa ta może zatem pozostawać w sferze zainteresowania Skarżącego, na co Sąd zwraca uwagę. Reasumując, nie ma podstaw do uwzględnienia skargi. Uznając zatem, że jest ona niezasadna Sąd orzekł o jej oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z zm.).