I OSK 1774/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie NSA Irena Kamińska (spr.) Alicja Plucińska-Filipowicz Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Go 44/06 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. G. na rzecz Z. P. kwotę 400 (czterysta) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, wyrokiem z dnia 20 lipca 2006 r. oddalił skargę Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. G. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. W uzasadnieniu wyroku przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy. Wójt Gminy Z. G. decyzją z dnia [...], ustalił w stosunku do Z. i K. P. współwłaścicieli działki Nr [...] położonej w miejscowości R., opłatę adiacencką w wysokości 1100 złotych. Zobowiązał ponadto strony do uiszczenia przedmiotowej opłaty jednorazowo, we wskazanej powyżej wysokości w terminie 14 dni od momentu, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. Wskazał także, że opłata adiacencka nieuiszczona w tym terminie, będzie podlegała wraz z odsetkami za zwlokę przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wskazał, że Gmina Z. G. wybudowała, a w dniu 28 listopada 2002 r. dokonała odbioru technicznego i stworzyła warunki podłączenia nieruchomości stanowiącej współwłasność stron do wybudowanego wodociągu. Stosownie do § 1 uchwały Rady Gminy Z. G. nr XXIII/115/04 z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wybudowania urządzeń technicznej (Dz. Urz. Woj. L. Nr 63, poz. 1059) Wójt Gminy ustalił, że stawka opłaty adiacenckiej wynosi 20% różnicy pomiędzy wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem sieci wodociągowej, a wartością jako nieruchomość posiadała po jej wybudowaniu. W odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości różnicę wartości, o której mowa powyżej ustalono na 5500 złotych. W związku z tym wysokość opłaty adiacenckiej wyniosła w stosunku do działki skarżących 1100 złotych. Podczas przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji ustalił także, że właściciel przedmiotowej działki nie wnosił żadnych świadczeń na rzecz budowy sieci wodociągowej w gminie. Od decyzji tej Z. i K. P. złożyli odwołanie, w którym podnieśli zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji zasad postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania wskazali, że naruszenie to według nich dotyczyło podpisania protokołu zapoznania się z materiałem dowodowym tylko przez K. P., pomimo tego że upoważnionym do tego rodzaju czynności był tylko Z. P.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. G., decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że protokolarny odbiór robót wodociągowych nastąpił w dniu 28 listopada 2002 r. Stosownie zaś do treści § 1 uchwały Rady Gminy Z. G. z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej, opłatę adiacencką ustalono w wysokości 20 % różnicy między wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością jaką nieruchomość miała po ich wybudowaniu z wyłączeniem nieruchomości przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolnicze i leśne. Podstawą ustalenia opłaty adiacenckiej był operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego w lipcu 2005 r. Z treści operatu wynika, że w związku z wybudowaniem urządzenia infrastruktury w postaci sieci wodociągowej nastąpił wzrost wartości nieruchomości z kwoty 98.000 zł na kwotę 103.800 zł. Różnica 20 % z kwoty 5.500 zł stanowi 1.100 zł i w tej wysokości organ pierwszej instancji ustalił opłatę adiacencką w stosunku do przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało ponadto, że strony miały możliwość czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. K. P., co wynika z protokołu z 28 września 2005 r. skorzystała z możliwości zapoznania się zebranym materiałem dowodowym, a w szczególności z operatem szacunkowym. W ocenie organu odwoławczego K. P. nie miała obowiązku legitymować się upoważnieniem męża do osobistego przeglądania dokumentów, wyrażania opinii w przedmiocie tego postępowania i podejmowania decyzji. Była ona stroną tego postępowania i z tego tytułu była uprawniona do osobistego uczestniczenia w czynnościach składania oświadczeń woli. Od decyzji tej K. i Z. P. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, w której podnieśli zarzut błędnej oceny dowodów podjętej przez organ odwoławczy. Podkreślili także, że w ich ocenie organ drugiej instancji naruszył art. 157 ust. 1 i art. 145 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z uwagi na niejednoznaczne ustalenie stanu faktycznego odnoszącego się do podłączenie ich nieruchomości do wybudowanego wodociągu. Uznali zatem, że organ odwoławczy naruszył tym samym art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 32 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując zarazem swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 27 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę K. P.. Rozpoznając skargę Z. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 lipca 2006 r. wskazał, że ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) w art. 144 ust. 1 stanowi, iż właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Zgodnie natomiast z art. 145 ust. 1 tej ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta może w drodze decyzji ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Wydanie decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu odwoławczego co do tego, że od następnego dnia po dniu protokolarnego odbioru robót od wykonawcy należało liczyć termin przedawnienia, o jakim mowa w art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z załączonych akt administracyjnych wynika ponadto, iż protokolarny odbiór robót wodociągowych na obiekcie wodociąg grupowy R.-D.-Z. nastąpił w dniu 28 listopada 2002 r. i w ocenie Sądu pierwszej instancji został on sporządzony prawidłowo. Sąd nie podzielił stanowiska skarżących co do tego, że protokół z odbioru tych robót jest nieautentyczny i że został sporządzony na użytek rzekomego wyłudzenia przez Wójta Gminy Z. G. "dotacji przyrzeczonej przez Wojewodę L.". Autentyczność przedmiotowego protokołu, jak dodatkowo podniósł Sąd, potwierdzają kopię dokumentów załączonych do skargi, które potwierdzają czas wykonania inwestycji i datę końcowego odbioru robót. Ponadto skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających jego argumenty, co do nieautentyczności protokołu odbioru robót wodociągowych. W związku z tym, zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. okazał się, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nieuzasadniony. Wskazać ponadto należy, że wartość przedmiotowej nieruchomości przed wybudowaniem sieci wodociągowej i po wybudowaniu sieci wodociągowej ustalona została zgodnie z wymogami art. 146 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Decyzja organu odwoławczego, jak dalej argumentował Sąd, wydana została w dniu [...], a więc przed upływem trzyletniego terminu przedawnienia. Oznacza to, że organ prawidłowo przyjął, iż nie wygasła jeszcze możliwość obciążenia skarżącego opłatą adiacencką. Zarzuty zaś skarżącego, co do tego, że nie został mu zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu, w ocenie Sądu pierwszej instancji także nie zasługują na uwzględnienie. Zawiadomienie z dnia 20 września 2005 r. było wezwaniem wysłanym również do skarżącego. W związku z tym, skoro z aktami sprawy zapoznała się żona skarżącego K. P., to w ocenie Sądu, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że nie było potrzeby dodatkowego wzywania skarżącego. Skarżący został, jak podkreślał Sąd prawidłowo zawiadomiony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, a tym samym to od skarżącego zależało, czy z tym materiałem się zapozna. Jeżeli skarżący nie skorzystał ze swojego uprawnienia, to nie mógł następnie podnosić zarzutu pozbawienia go możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Na zakończenie Sąd wskazał, że decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej jest decyzją kierowaną do indywidualnego adresata, który spełnia przesłanki wymienione w ustawie. W związku z tym, jako nieuzasadniony należało potraktować również zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równego traktowania obywateli. Od przedmiotowego wyroku skargę kasacyjną wniósł skarżący, zarzucając w niej naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego jak też prawa procesowego. Naruszenia prawa materialnego skarżący upatrywał w błędnej wykładni art. 143 ust. 2, art. 144 ust. 1, art. 145 ust. 1 w związku z art. 146 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że skarżący ma obowiązek uczestniczenia w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej w postaci wnoszenia na rzecz gminy opłaty adiacenckiej, gdyż zostały stworzone warunki do podłączenia się przedmiotowej nieruchomości do tego urządzenia w wyniku czego nastąpił wzrost wartości nieruchomości. Naruszenia zaś prawa procesowego upatrywał w dopuszczeniu się przez Sąd pierwszej instancji uchybienia, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie pełnomocnika skarżącego, Sąd wadliwie wykonał swój ustrojowy obowiązek kontroli decyzji administracyjnej, który winien polegać na ustaleniu czy do nieruchomości skarżącego wykonane zostało przyłącze wraz z zaworem głównym. Pociąga to za sobą brak ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. W ocenie pełnomocnika skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 20 lipca 2006 r. nieprawidłowo przyjął, że samo wybudowanie urządzeń wodociągowych jako infrastruktury technicznej w myśl art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami, jest równoznaczne ze stworzeniem warunków do podłączenia do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo do korzystania z drogi. Przepis art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami uprawnia wójta, burmistrza, prezydenta miasta do ustalenia w drodze decyzji opłaty adiacenckiej każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Ponadto z treści art. 144 i 146 przedmiotowej ustawy wynika, że ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależy od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej budową urządzeń infrastruktury technicznej, a także że właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy tych urządzeń przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Ustawa o gospodarce nieruchomościami nie określa pojęcia ,,stworzenie warunków" do korzystania z podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Ustawodawca w art. 148 tej ustawy upoważnił Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia kryteriów uznawania kiedy i w jakich przypadkach zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do tych urządzeń albo kiedy zostały stworzone warunki do korzystania z wybudowanej drogi, niemniej jednak Rada Ministrów nie skorzystała dotychczas z tej delegacji ustawowej. Brak jest zatem w tym przedmiocie określenia wyżej wymienionych kryteriów w formie normy prawnej, stąd też występuje dowolność interpretacji w szczególności art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 5 czerwca 2000 r. (ONSA z 2000, nr 4, poz. 143) wskazał, że do budowy urządzeń infrastruktury technicznej stosuje się przepisy prawa budowlanego. Budowa wodociągu to roboty budowlane, a te zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016) wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Ustawa Prawo budowlane w art. 3 pkt 9 w sposób odmienny od art. 143 ustawy o gospodarce nieruchomościami określa pojęcie urządzenia infrastruktury technicznej. Stosownie do niego przez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne. Samo wybudowanie wodociągu nie jest równoznaczne ze stworzeniem warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej i nie rodzi tym samym obowiązku uiszczenia przez właściciela określonej nieruchomości opłaty adiacenckiej na rzecz gminy, bo to nie zapewnia realnego korzystania z wody, ani też użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. W rozpoznawanej sprawie, jak podkreślił pełnomocnik skarżącego, skarżący nie korzysta z przedmiotowego wodociągu i nie pobiera z niego wody. Dodatkowo jak podkreślił pełnomocnik skarżącego, w przypadku budowy urządzeń wodociągowych nie będzie to sam moment wybudowania sieci wodociągowej, ale także możliwość podłączenia nieruchomości do tych urządzeń obiektu budowlanego, a przez to także jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Naczelny Sąd Administracyjny, jak argumentował pełnomocnik, w wyroku z dnia 6 marca 2003 r. I SA 2053/01 przyjął, że stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia wodnego, umożliwiających wymierzenie opłaty adiacenckiej, o której mowa w art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami to wybudowanie sieci wodociągowej wraz z zaworem za wodomierzem głównym na przyłączu lub miejscu przeznaczonym na jego umieszczenie określonym w warunkach technicznych przyłączenia obiektu do tych urządzeń. Oznacza to, że wymierzenie opłaty adiacenckiej będzie możliwe wówczas, gdy zostanie wybudowane przyłącze, które wraz z zaworem za wodomierzem głównym będzie należało do właściciela sieci wodociągowej, nie zaś do właściciela nieruchomości. Nie stworzenie realnej możliwości do korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej nie może zaktualizować uprawnień do wymierzenia decyzją opłaty adiacenckiej, bo nie nastąpił wzrost wartości nieruchomości. Obowiązkiem Sądu było ustalenie faktów czyli zwięzłego przedstawienia stanu sprawy w uzasadnieniu orzeczenia. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego polegałoby na wyjaśnieniu czy wykonane zostało przyłącze wodociągowe, które wraz z zaworem za wodomierzem głównym stanowi kryterium stworzenia warunków podłączenia się do urządzenia powodujące wzrost wartości nieruchomości, a które to czynniki warunkowałyby możliwość opłaty adiacenckiej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. G. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W tej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania, dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organy administracji i przyjęty przez sąd jest prawidłowy można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego. Skarżący zarzuca naruszenie przepisów art.145 par.1 pkt 1 lit. c oraz art.141 par.4 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez wadliwe wykonanie obowiązku kontroli decyzji administracyjnej polegające na nieustaleni czy do nieruchomości skarżącego wykonane zostało przyłącze wraz z zaworem głównym, a tym samym zaakceptowanie braku ustaleń co do rzeczywistego stanu faktycznego. Zarzut ten należy uznać za usprawiedliwiony. Art. 144 § 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stanowi, że właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich. Prawo ustalania oraz wysokość opłaty adiacenckiej zależą w myśl art. 146 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej. Jednak spełnienie przesłanek wskazanych w art. 145 ust. 1 ww. ustawy, a więc wybudowanie urządzeń infrastruktury technicznej i związany z tym wzrost wartości nieruchomości, samo w sobie nie wystarcza do obciążenia właściciela nieruchomości opłatą adiacencką. Wskazany w art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami uprawniony organ, może bowiem w drodze decyzji ustalić opłatę adiacencką każdorazowo, dopiero po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Tak więc obowiązkiem organu administracji, przed wyznaczeniem opłaty adiacenckiej jest ustalenie nie tylko czy urządzenia takie zostały wybudowane oraz czy nastąpił związany z tym wzrost wartości nieruchomości, ale też czy stworzone zostały warunki umożliwiające podłączenie nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Jak trafnie podnosi skarżący, ustawa o gospodarce nieruchomościami nie określa pojęcia, co należy rozumieć przez stworzenie warunków podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Nie została również wykorzystana ustawowa delegacja dla Rady Ministrów zawarta w art. 148a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednak kryteria oceny czy zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej, wypracowane zostały w orzecznictwie sądów administracyjnych. I tak w orzecznictwie tym utrwalił się pogląd, że stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do wybudowanych urządzeń i infrastruktur technicznej ma miejsce wtedy, kiedy wybudowane są również urządzenia towarzyszące skierowane na konkretną nieruchomość i umożliwiające jej włączenie do istniejącej sieci urządzeń. Zgodnie z uchwałą z 5 czerwca 2000 r. (OPK 4-7/00) przy budowie urządzeń kanalizacyjnych stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości oznacza wykonanie kanału sanitarnego wraz z przykanalikami do poszczególnych nieruchomości znajdujących się w zasięgu tego urządzenia. W przypadku urządzenia wodnego, WSA w powołanym przez skarżącego wyroku z dnia 6 marca 2003 r. sygn. WSA 2053/01 przyjął, że przesłanka wymieniona w art. 145 ust. 1 ustawy, została spełniona po wybudowaniu sieci wodociągowej wraz z zaworem za wodomierzem głównym na przyłączy lub miejscu przeznaczonym na jego umieszczenie, określonym w warunkach technicznych przyłączenia obiektu do tych urządzeń. Oznacza to, że wymierzenie opłaty adiacenckiej jest możliwe wówczas, gdy zostanie wybudowane przyłącze, które wraz z zaworem za wodomierzem głównym będzie należało do właściciela sieci wodociągowej, a nie do właściciela nieruchomości. W omawianej sprawie organa administracji nie ustaliły czy zostało wybudowane opisane wyżej przyłącze, a tym samym czy stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do wybudowanej sieci wodociągowej. Tym samym uznać należy za trafny zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawarty w skardze kasacyjnej. Niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego jest naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powinno to skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W świetle powyższych rozważań uzasadniona jest również podstawa skargi kasacyjnej wskazana w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., tj. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 143 ust. 2, art. 144 ust. 1, art. 145 ust. 1 i art. 146 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez przyjęcie, że skarżący ma obowiązek uczestniczenia w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej bo stworzone zostały warunki do podłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej. Sąd uznał bowiem, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wskazane w art.145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami pomimo, że nie zostało ustalone czy stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej. Sąd nie odniósł się też do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 203 pkt 1 P.p.s.a.