II SA/Wa 341/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2020 r. sprawy ze skargi B. B. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby oraz ustalenia związku inwalidztwa ze służbą 1. odrzuca skargę w zakresie ustalenia związku inwalidztwa ze służbą; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w Warszawie (dalej CKL) orzeczeniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...] (dalej Orzeczenie CKL w [...]) po rozpatrzeniu odwołania funkcjonariusza Policji Pana B. B. (dalej funkcjonariusz/skarżący) od orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej Mazowiecka RKL w [...]/organ I instancji) z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] (Orzeczenie [...] RKL w [...]) o ustaleniu zdolności do służby, utrzymała zaskarżone orzeczenie w mocy. Skarżący został skierowany przez Komendanta [...] Policji do RKL w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 345 z późn. zm.), zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A - "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B - "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C - "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Wykaz chorób i ułomności został zawarty w rozporządzeniu ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. Katalog schorzeń został zawarty w wykazie chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb, dalej "wykaz do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r.". Zgodnie z Orzeczeniem RKL, u skarżącego rozpoznano: - zaburzenia nerwicowe miernie upośledzające zdolności adaptacyjne - § 86 pkt 2, r. 5, kat. B wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - nadciśnienie tętnicze umiarkowane- § 51 pkt 1, r. 5, kat. B wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z dyskopatią C5-C6 i przewlekły zespołem bólowym szyjno- barkowym lewostronnym- § 64 pkt 1, r. 5, kat. B wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - przebyte zerwanie ścięgna głowy długiej m. dwugłowego ramienia lewego, leczone operacyjną reisercją ścięgna, wygojone bez istotnego ubytku funkcji ruchowej barku- § 71 pkt 1 r. 5, kat. B wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r., - nadużywanie alkoholu bez cech uzależnienia- § 93 pkt 1 r. 5, kat. B wykazu do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r. Powyższe zostało stwierdzone przez RKL na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego oraz wyników badań, dokumentacji medycznej oraz konsultacji specjalistycznych. [...] RKL w [...], po zapoznaniu się z dokumentacją, w tym z ambulatoryjnego leczenia psychiatrycznego od lipca 2008 do stycznia 2009 r., a następnie od 2015 r., opiniami konsultantów, specjalistów w dziedzinie kardiologii, okulistyki, neurologii i psychiatrii, badaniami obrazowymi kręgosłupa i barku lewego oraz na podstawie badania własnego, stwierdziła, iż stopień zaawansowania schorzeń wymienionych w rozpoznaniu aktualnie ogranicza zdolność do służby w Policji, nie powodując inwalidztwa z uwagi na mierne bądź niewielkie upośledzenie funkcji narządowych i aktualnie stabilny stan psychiczny. Schorzenia zakwalifikowano do kat. "B" zdolności do służby zgodnie z klasyfikacją z załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 1898), uwidocznioną w części A pkt. 11. Orzeczenia [...] RKL w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Tym orzeczeniem funkcjonariusz został uznany za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem. Z orzeczeniem [...] RKL w [...] nie zgodził się funkcjonariusz i wniósł odwołanie do CKL. CKL po zapoznaniu się z odwołaniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. od orzeczenia [...] RKL w [...] postanowiła utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie. CKL wskazał, że w trakcie prowadzenia przewodu orzeczniczego skierowała Odwołującego się na dodatkowe konsultacje specjalistyczne: kardiologiczną, psychiatryczną i neurologiczną. Oceniająca kardiolog potwierdziła rozpoznanie nadciśnienia tętniczego, które należy kwalifikować do § 51p1 wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2018 r. poz. 2035), gdzie w rubryce 5 widnieje kategoria A/B (żadna z nich nie dyskwalifikuje Orzekanego do służby w Policji). W badaniu neurologicznym przeprowadzonym w dniu [...] października 2019 r. stwierdzono, że nie powodują one niezdolności do służby w Policji, które są zamieszczone i właściwie zakwalifikowane w zaskarżonym orzeczeniu. Badanie psychiatryczne przeprowadzone w dniu [...] października 2019 r. potwierdza rozpoznanie w punkcie 11.1 części A zaskarżonego orzeczenia. Analizując całość dokumentacji dotyczącej oceny stanu zdrowia psychicznego Odwołującego się, w tym po zapoznaniu się z opinią psychologiczną - badająca dla CKL psychiatra jednoznacznie wskazuje, że rozpoznane przez psychologa cechy zespołu stresu pourazowego nie znajdują uzasadnienia w dokumentacji psychiatrycznej pacjenta, ani też w sposobie formułowania przez Niego skarg. Nie spełniają też kryterium czasowego dla tego rozpoznania, a więc zespół PTSD nie może być rozpoznany. Rozpoznane przez [...]RKL zaburzenia nerwicowe miernie upośledzające zdolności adaptacyjne właściwie zakwalifikowano do § 86 wyżej cytowanego wykazu, gdzie w rubryce 5 widnieje kategoria B, co oznacza, że schorzenie ogranicza zdolność do służby. Podsumowując CKL nie znalazła przesłanek do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia i na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019r. poz. 345 - z późn. zm.). W tym stanie rzeczy uznano, że zarzuty skarżącego są niezasadne. Skargę na powyższe Orzeczenie CKL wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów procedury administracyjnej poprzez błędy w ustaleniu stanu faktycznego i związane z tym błędne interpretowanie prawa materialnego co doprowadziło do wydania niezasadnego orzeczenia. Skarżący w skardze opisał sposób powstania dolegliwości i wskazał, że jest niezadowolony z Orzeczenia CKL w Warszawie, i nie zgadza się z wydanym uzasadnieniem. Podniósł, że z powodu doznanego wypadku radiowozem, zostały stwierdzone ograniczenia w służbie w Policji, ograniczenia polegające na 8-godzinnym trybie pracy dziennej, ograniczenia w kierowaniu pojazdami, a także niedopuszczenie do pracy zewnętrznej. Natomiast zaburzenia stresowe pourazowe z biegiem lat pogłębiały się. W związku z urazem lewej ręki, obecnie ma ograniczenia ruchowe, nie jest w stanie wykonywać wszystkich czynności. Jego zdaniem te czynniki wpływają istotnie na obniżenie zdolności do wykonywania pracy i do chwili obecnej pomimo leczenia nie nastąpiła poprawa stanu zdrowia. Wskazał, że w trakcie badań lekarskich przeprowadzonych przez lekarzy w [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej, jak i Centralnej Komisji Lekarskiej, nie zostały przeprowadzone nawet podstawowe badania lekarskie, badania krwi, EKG, nie został skierowany na żaden rezonans magnetyczny, USG, rentgen, czy też inne badania, a konsultacje były szybkie i pobieżne. Podniósł, że pomimo wykazanych przez niego chęci udostępnienia płyt z badaniami, żaden z lekarzy nie zechciał ich odtworzyć. Ponadto kwestionował badania, oraz przeprowadzanie wywiadu przez lekarza psychiatrii G. W. z CKL w [...]. W związku z powyższym wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji i ustalenie renty inwalidzkiej na jego rzecz. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest orzeczenie organu z dnia [...] października 2019 r. utrzymujące orzeczenie organu I instancji z dnia [...] czerwca 2019 r. o ustaleniu zdolności do służby. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A - "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B - "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C - "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Wykaz chorób i ułomności został zawarty w rozporządzeniu ministra spraw wewnętrznych i administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. Katalog schorzeń został zawarty w wykazie chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb, dalej "wykaz do rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r.". Należy zaznaczyć, że o zdolności psychicznej i fizycznej policjantów do służby w jednostkach Policji orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Komisje te działają w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 481). Zgodnie z art. 16 ww. ustawy komisje te orzekają w dwóch instancjach - rejonowe komisje lekarskie jako pierwsza instancja oraz Centralna Komisja Lekarska w drugiej instancji. Oceniają one zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby w Policji, orzekają ponadto o stopniu uszczerbku na zdrowiu spowodowanym wypadkiem lub chorobami pozostającymi w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, związku schorzeń i ułomności ze służbą, inwalidztwie i związku inwalidztwa ze służbą, związku śmierci ze służbą, zdolności do pracy, wskazań i przeciwskazań dotyczących zatrudnienia funkcjonariusza niezdolnego do służby. Stwierdzony przez RKL na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego oraz wyników badań, dokumentacji medycznej oraz konsultacji specjalistycznych stan zdrowia skarżącego został potwierdzony przez CKL. Z art. 32 ustawy o komisjach lekarskich wynika, że rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). Natomiast w przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3). Stosownie zaś do treści art. 39 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, poza stwierdzeniem, że powyższe orzeczenia, uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5 ustawy). Kontrola orzeczenia komisji lekarskiej, dokonywana przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i w istocie sprowadza się do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Sąd nie jest zatem uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia, natomiast kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych można podzielić na dwie kategorie. Pierwsza z nich związana jest z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia osoby w celu zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, czy z niej zwalniana. Decyzje te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co potwierdziła uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97. Wprawdzie uchwała ta dotyczyła wojskowych komisji lekarskich, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony, jednakże oceniając zakres kompetencji oraz rodzaje rozstrzygnięć wydawanych przez te komisje w ocenie Sądu, nie ma podstaw do uznania, że komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie miałyby podlegać kontroli sądu administracyjnego. Drugą kategorią orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych, czy emerytalnych. Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez komisje lekarskie, lecz przez właściwe organy emerytalno-rentowe. Orzeczenia komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w tych postępowaniach mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby oraz ich związku ze służbą w Policji dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100 (ONSA 2001/2/47) w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i w ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m.in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje. Na tle przytoczonego stanu prawnego stanowisko to jest nadal aktualne, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyroku z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2227/11. Skarżący został o powyższym pouczony przez organ w orzeczeniu z dnia [...] października 2019 r. W pouczeniu zawartym w tym orzeczeniu poinformowano go bowiem, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje w zakresie ustalenia zdolności do służby a nie w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych. Skarżący zaskarżył jednak w całości orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej, a więc także w zakresie dotyczącym określenia grupy inwalidztwa oraz ustalenia związku schorzeń ze służbą w Policji. Na tę kategorię orzeczeń Komisji, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, a zatem Sąd stwierdził niedopuszczalność skargi w tym zakresie i skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. Zaznaczyć należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny w powyższym zakresie ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jej badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach aktów wykonawczych regulujących te kwestie, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. Tryb postępowania przed komisjami lekarskimi uregulowany w przepisach powołanego rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich, ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory K.p.a. Sąd zatem nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a zatem weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby, niż uczyniła to komisja w oparciu o przeprowadzone badania, ani też zlecać przeprowadzenia dodatkowych badań innej komisji, celem weryfikacji dotychczasowych badań. Sąd kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał faktyczny i dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie CKL odpowiada prawu. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane po analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej i przeprowadzonej konsultacji kardiologii, okulistyki, neurologii i psychiatrii, badaniami obrazowymi kręgosłupa i barku lewego oraz na podstawie badania własnego stwierdziła, iż stopień zaawansowania schorzeń wymienionych w rozpoznaniu aktualnie ogranicza zdolność do służby w Policji, nie powodując inwalidztwa z uwagi na mierne bądź niewielkie upośledzenie funkcji narządowych i aktualnie stabilny stan psychiczny. Schorzenia zakwalifikowano do kat. "B" zdolności do służby zgodnie z klasyfikacją z załącznika do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności w wyniku których stwierdzono u funkcjonariusza kat. B zdolność do służby z ograniczeniem. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie było prowadzone na podstawie skierowania z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] wystawionego przez Komendanta [...] Policji, które zostało wydane celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Wobec tego komisja lekarska była zobowiązana do ustalenia stanu zdrowia skarżącego na dzień wydania orzeczenia Biorąc zatem pod uwagę te dwa reżimy prawne wskazać należy, iż od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich i komisji lekarskich resortu spraw wewnętrznych w zakresie dotyczącym ustalenia schorzeń danej osoby, ich związku ze służbą dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego oraz inwalidztwa - skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Reasumując należy stwierdzić, iż organ orzeczniczy prawidłowo przeprowadził postępowanie orzecznicze, bowiem należycie rozważył okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych konsultacji specjalistycznych oraz badania przedmiotowego, w wystarczający sposób zebrał i ocenił materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Komisje lekarskie w zakresie stwierdzenia zdolności do służby kandydata muszą orzekać zgodnie z wiedza medyczną oraz obowiązującymi przepisami, zaś subiektywne odczucie skarżącego co do stanu zdrowia nie ma decydującego wpływu na orzeczenie komisji lekarskiej w określeniu zdolności do służby w Policji. Organ nie naruszył zatem przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, w szczególności powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), orzekł o oddaleniu skargi.