II OSK 3131/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1236/17 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Wadowickiego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...]. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1236/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) oddalił skargę A. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] sierpnia 2017 r. którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Wadowickiego z dnia [...] marca 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Starosta Wadowicki odmówił [...] Spółce Akcyjnej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" na działce nr [...] położonej w miejscowości R. wskazując, że inwestor nie doprowadził projektu do stanu zgodnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Wojewoda Małopolski uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że żądanie doprowadzenia rozwiązań projektowych, w zakresie lokalizacji planowanej inwestycji, do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (pkt V lit. b i c postanowienia) było niewykonalne, a decyzja organu I instancji nie została poprzedzona pełną i wnikliwą analizą wszystkich przepisów obowiązującej Uchwały Nr XXIII-197-12 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 31 maja 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Andrychów w zakresie parceli położonych w miejscowości Rzyki (Dz.Urz.Woj.Małop.2012.2965), w szczególności przepisu §7 ust. 1 lit. b ustaleń planu. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2017 r. Starosta Wadowicki na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., po. 290 ze zm.) oraz na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1537 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" wraz z instalacją elektryczną na działce nr [...] położonej w miejscowości R. w skład której wchodzą: wieża antenowa o wysokości 50,00 m; zespół anten (3 anteny sektorowe gsm typu ADU4517R0V0101 na azymutach 160º, 250º i 340º oraz 1 antena radioliniowa - azymut 316º); infrastruktura techniczna w postaci szaf telekomunikacyjnych W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w trakcie postępowania ustalono, iż w miejscowości R. nie ma stacji bazowej telefonii komórkowej, a najbliższa zlokalizowana jest w przysiółku P. Ze względu na pagórkowate ukształtowanie terenu oraz zadrzewienie propagacja sygnału emitowanego przez tą stację nie dociera do miejscowości R. Ustalono również, że może zostać zastosowana ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1537 ze zm.) w szczególności jej art. 46 ust. 2. Na terenie objętym pozwoleniem na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części Gminy Andrychów w zakresie parceli położonych w miejscowości R., zatwierdzony Uchwałą Nr XLVIII-453-06 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 31 sierpnia 2006 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 721 poz. 4356 z dnia 9 listopada 2006 r. oraz zmieniony Uchwałą Nr LII-403-10 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 26 sierpnia 2010 r. opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 477 poz. 3578 z 16 września 2010 r. oraz Uchwałą Nr XXIII-197-12 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 31 maja 2012 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 26 czerwca 2012 r. poz. 2965. Inwestycja zlokalizowana jest w jednostce oznaczonej symbolem "1.1/56 R - tereny rolne". Ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych dopuszcza lokalizację stacji bazowych w terenach rolnych, a jak wynika z wyjaśnień Inwestora na terenie R. brak jest łączności publicznej. W tej sytuacji opierając się, przede wszystkim, na art. 46 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i nowych wyjaśnieniach i informacjach Inwestora jak również orzecznictwie sądowym uznano, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zostaną naruszone. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza wprawdzie lokalizację nowych stacji bazowych telefonii komórkowych, ale na działkach i obiektach, na których w dniu wejścia w życie planu urządzenia takie już się znajdowały. Najbliższa instalacja sieci [...] S.A. zlokalizowana jest w przysiółku P. Ze względu na ukształtowanie terenu oraz zadrzewienie propagacja sygnału nie dociera do miejscowości R. Budowa stacji w przysiółku P. nie poprawiłaby więc sytuacji. Faktycznie nie byłby możliwy rozwój sieci i usług telekomunikacyjnych w miejscowości R. Ponieważ zgodnie z art. 46 ust. 2 powołanej ustawy przeznaczenie terenu na cele rolnicze nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej i lokalizacja ta nie narusza ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń uznano, że inwestycja może być realizowana zgodnie z wnioskiem Inwestora. Do pierwotnie prowadzonego postępowania uwagi i zastrzeżenia wniosły, strony postępowania A. M. właścicielka działki nr [...], wedle której wartość tej działki o powierzchni 0,408 ha z chwilą sprzedaży zacznie spadać, ze względu na szkodliwe oddziaływanie inwestycji na 70% działki rekreacyjne, oraz A. S., właścicielka działki nr [...] wskazując na szkodliwość inwestycji. Jeśli chodzi o szkodliwość oddziaływania inwestycji wskazano, że urządzenia nadawcze, ze względu na emisję do otoczenia elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, mogą zostać zaliczone do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.). Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) - kwalifikacja przedsięwzięć zostaje przeprowadzona na podstawie charakterystyki instalowanych anten sektorowych - w oparciu o dwa kryteria tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) oraz na podstawie wyznaczanej dla poszczególnych anten odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Projekt budowlany zawiera tabelaryczne zestawienie wyników obliczeń zasięgów pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnych poziomach oddziaływań anten sektorowych, zestawienie projektowanych anten i ich parametry oraz analizy rysunkowe i obliczeniowe dla projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej; dla 3 anten panelowych pracujących w paśmie częstotliwości 900 MHz, zainstalowanych na wysokości 49,00 m.n.p.t. umieszczonych w azymutach: 160o, 250o i 3400 przy maksymalnym pochyleniu 80. Anteny posiadają równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP): 6000 W, zatem zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f) powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., miejsca dostępne dla ludności powinny znajdować się w odległości nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Opracowanie p.t "Kwalifikacja przedsięwzięcia" stwierdza, że wymagane odległości miejsc dostępnych dla ludności są zachowane. Na podstawie danych z tych opracowań wynika, że dla przedmiotowej konfiguracji anten sektorowych zgodnie z ww. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie stwierdzono, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne określonych dla miejsc dostępnych dla ludności nie wystąpią w tych miejscach. W oparciu o konfrontację wniosków z opracowania kwalifikacyjnego z wymogami przepisów prawa ochrony środowiska należy stwierdzić, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej spełnia standardy jakości środowiska, a przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Obszar o wartościach natężenia pola elektromagnetycznego, wyższych od granicznych określonych dla miejsc dostępnych dla ludności, przekraczających 0,1 w/m2 występuje na wysokości nie mniejszej niż 26.6 m.n.p.t w obszarze oddziaływania obiektu, który to obszar obejmuje między innymi część działek nr [...],[...] będących własnością wnoszących sprzeciw. Nie utrudni także ewentualnej zabudowy tych działek na zasadach określonych miejscowym planem zagospodarowania. Spełnienie wymagań określonych art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane skutkuje wydaniem pozwolenia na budowę, co wynika wprost z zapisów art. 35 ust. 4. Inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedłożony projekt budowlany wykonany i sprawdzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu; posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane informację o obszarze oddziaływania obiektu, obejmującym działki nr: [...],[...],[...] położone w miejscowości R. Projektant i sprawdzający dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, ponieważ nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i znajduje się poza wyznaczonymi obszarami Natura 2000. Przedmiotowa inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 PLH240023 Beskid Mały, gdzie chronione jest 14 typów siedlisk przyrodniczych z Załącznika I Dyrektywy Rady 92/43/EWG oraz 2 gatunki mchów z Załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Odwołanie od ww. decyzji złożyła A. S. podnosząc, że organ nie uwzględnił jej interesu prywatnego, a decyzja narusza jej prawa, jako właściciela sąsiedniej działki, gdyż inwestycja wpłynie znacząco na możliwość zabudowy tej działki. Podniosła, że w okolicy znajduje się teren, na którym mogłoby zostać zrealizowane przedsięwzięcie, bez negatywnego wpływu na interesy prawne i faktyczne stron. Pismem z dnia 5 maja 2017 r. Wojewoda Małopolski zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów ww. sprawie, wskazując ich zakres. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. Starosta Wadowicki nałożył na Inwestora obowiązek usunięcia w terminie do dnia 1 czerwca 2017 r. wskazanych nieprawidłowości poprzez: 1. uzupełnienie projektu o pełną nazwę inwestycji obejmującą liczbę, nazwę, typy, parametry i wysokości zawieszenia wszystkich projektowanych anten, 2. uzupełnienie projektu o część telekomunikacyjną, zwierającą kwalifikacje przedsięwzięcia sporządzoną zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010.213.1397 ze zm.) i analizę rozkładu pól elektromagnetycznych wokół projektowanej stacji bazowej, z uwzględnieniem kumulacji oddziaływań, sporządzoną w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U.2003.192.1883), wraz z ewentualną korektą rysunku projektu zagospodarowania terenu, 3.uzupełnienie informacji projektanta o obszarze oddziaływania obiektu o zestawienie numerów działek, jakie obejmuje ten obszar oraz o wyjaśnienie, na jakich wysokościach i nad jakimi działkami i budynkami występuje ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne oraz jakie jest przeznaczenie tych działek wynikające z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 4.wyjaśnienie, w jaki sposób zabezpieczono poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich; w szczególności chodzi o wskazanie, na jakiej wysokości wystąpi ponadnormatywne promieniowanie i czy są to wysokości dostępne dla ludzi, 5. uzupełnienie projektu budowlanego o mapę z oznaczeniem granic obszarów stref OP-1 strefa ochrony Obszaru Parku Krajobrazowego Beskidu Małego i OP-2 strefa ochrony obszaru Otuliny Parku Krajobrazowego Beskidu Małego oraz najbliższego obszaru Natura 2000 PLH 240023 Beskid Mały, i oznaczeniem miejsca lokalizacji planowanej inwestycji. 6.uzupełnienie mapy, na której sporządzono rysunek projektu zagospodarowania terenu o podpis i pieczęć Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W; 7.doprowadzenie projektu do zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z dnia 27 kwietnia 2012 r. poz. 462 z późn. zm.). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja nie narusza przepisów obowiązującej Uchwały Nr XXIII-197-12 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 31 maja 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy Andrychów w zakresie parceli położonych w miejscowości Rzyki (Dz.Urz.Woj.Małop.2012.2965). Z treści § 7 ust. 1 lit. b ustaleń planu wynika bowiem, że na terenie oznaczonym w planie symbolem: R - tereny rolne, nie jest zakazana, z uwagi na ochronę środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, lokalizacja nowych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w tym związanych z infrastrukturą inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Organ uwzględnił przy tym przepis art. 46 ust. 2 Ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2015.880.j.t.). Nadto organ odnotował, że planowana inwestycja, z uwagi na jej lokalizację na terenie Parku Krajobrazowego Beskidu Małego została pozytywnie uzgodniona przez Zespół Parków Krajobrazowych Województwa Małopolskiego pismem z [...] stycznia 2016 r. znak: [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że analizowana stacja bazowa jak i zasięg jej oddziaływania nie znajdują się w obszarze Natura 2000, ani nie będzie oddziaływać na te obszary, z których najbliższy to: PLH 240023 Beskid Mały rezerwat, w odległości ok. 2,5 km. Planowana inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika z Kwalifikacji przedsięwzięcia. Organ dodał, że z analizy rozkładu pół elektromagnetycznych wokół projektowanej stacji, zawartej w Analizie środowiskowej wynika, że pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych nie wystąpi w miejscach dostępnych dla ludności. W analizie tej uwzględniono kumulację pół elektromagnetycznych wytwarzanych przez projektowaną stację bazową telefonii komórkowej. Z projektu budowlanego wynika, że ponadnormatywne pole elektromagnetyczne, o gęstości mocy równej lub wyższej niż 0,1 W/m2, wystąpi w przestrzeni nad działką nr [...] należącą do skarżącej, na wysokości 26,6 m n.p.t., a więc w miejscu niedostępnym dla ludności, ponieważ zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na terenach rolnych (R) nie dopuszcza się zabudowy o takiej wysokości (§ 30 ustaleń planu). W pozostałym zakresie, organ odwoławczy w całości podtrzymał stanowisko organu I instancji. Na powyższą decyzję A. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki wskazał, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ma charakter związany. Oznacza to, że wniosek inwestora nie może być nieuwzględniony z powodów innych, niż wyraźnie wskazanych w przepisach. Organ administracji nie dokonuje oceny wniosku w granicach własnego uznania, lecz tylko w granicach określonych konkretnymi normami. Zasada ta została sformułowana w art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stosownie do którego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeśli zostały spełnione następujące wymagania: - projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,; - projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; - projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienie, pozwolenia i sprawdzenia itp.; - dokonano sprawdzenia projektu w przypadku istnienia takiego obowiązku; - inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ponownym postępowaniu organ I instancji odstąpił od wcześniej prezentowanego poglądu co do niemożności lokalizacji zamierzonej inwestycji we wskazanym terenie (rolnym). Nie zmieniając zdania na temat znaczenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tej mierze, organ doszedł do przekonania, że nie jest możliwe wydanie decyzji odmownej ze względu na treść przepisu szczególnego tj. art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (DZ.U.2017/2062), zgodnie z którym "jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu". Organ odwoławczy słusznie stanowisko o dopuszczalności inwestycji w terenie rolnym (1.1/56R) zaakceptował i ten pogląd Sąd Wojewódzki podzielił. W ocenie Sądu Wojewódzkiego omawiany plan nie formułuje zakazu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych (z wyłączeniem mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - § 7 ust. 1 pkt 1a) planu) w terenach rolnych, a wręcz przeciwnie: wskazuje tereny rolne jako wolne od zakazu lokalizacji inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymienia infrastrukturę telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu jako wyłączoną z zakazu lokalizacji w ogóle (- § 7 ust. 1 pkt 1b) planu). Choć przy przyjętej dopuszczalności lokalizacji przedmiotowej inwestycji jest to kwestia drugorzędna, to warto wskazać, że zaprezentowana w pierwszej decyzji organu I instancji wykładnia przepisu § 48 ust. 11 pkt 1 planu nie jest trafna. Z zasady sformułowanej w słowach: " dopuszczenie lokalizacji nowych stacji bazowych telefonii komórkowych na działkach i obiektach, na których w dniu wejścia w życie planu urządzenia takie się już znajdowały" wcale przecież nie wynika zakaz lokalizacji stacji bazowych na wszystkich innych obiektach i działkach. W zapisie tym chodzi o dopuszczenie lokalizowania stacji w określonych miejscach, a nie wskazanie tych miejsc jako jedynych, w których stacje te lokalizowane być mogą. W ocenie Sądu prawidłowa wykładnia przepisów omawianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nawet bez konieczności odwoływania się do ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, prowadzi do wniosku o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z tymi zapisami. Sąd Wojewódzki podkreślił również, że Starosta Wadowicki, wykonując polecenie organu odwoławczego, w dniu 11 maja 2017 r. wydał postanowienie, w którym szczegółowo określił zakres koniecznych uzupełnień przedłożonego projektu budowlanego i zakreślił inwestorowi termin do ich dokonania. Inwestor w dniu 1 czerwca przedłożył 4 egzemplarze uzupełnionego projektu. Uzupełnienia obejmowały miedzy innymi: włączenie do projektu opracowania Kwalifikacja przedsięwzięcia i analizy rozkładu pól elektromagnetycznych (.k. 156 i nast. projektu), dołączenie mapy z oznaczeniem granic obszarów stref OP-1 i OP-2 (k. 89 projektu), mapy obszaru Otuliny Parku Krajobrazowego Beskidu Małego oraz najbliższego obszaru Natura 2000 z oznaczonym miejscem lokalizacji stacji (k. 90 projektu). Dołączone dokumenty potwierdzają ustalenia przyjęte przez organ odwoławczy co do charakteru inwestycji jako niekwalifikującej się do poddania procedurze ocenie środowiskowej i co do odległości inwestycji od granic obszarów chronionych. W kontekście tych dokumentów zarzuty skargi dotyczące wadliwego określenia granic obszarów chronionych uznać należy za nietrafne. Wbrew zarzutowi skargi, zdaniem Sądu Wojewódzkiego w projekcie uwzględniono ukształtowanie terenu wokół zamierzonej inwestycji: na rysunkach k. 178 – 181 projektu przedstawiono sumaryczne zasięgi ponadnormatywnego oddziaływania PEM we wszystkich azymutach z oznaczeniem poziomu terenu. Ostatecznie Sąd stwierdził, że organ poddał kontroli przedłożony projekt budowlany w takim zakresie, w jakim nakazuje mu to przepis art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 Prawa budowlanego. W wyniku tej kontroli prawidłowo ustalił, że warunki do zatwierdzenia projektu zostały spełnione, nie mógł więc wydać decyzji negatywnej. Decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany: na jej treść nie mogą mieć wpływu przesłanki przez ustawę niewymienione, w tym np. wskazanie przez organ innej, "lepszej" lokalizacji dla inwestycji, czy też zasady współżycia społecznego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. S. zaskarżając wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie prawa materialnego, a mianowicie; – § 2 pkt 1 ust. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 roku poprzez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż sporna inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; – art. 46 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 3 ust. 18 lit. g Planu plan zagospodarowania przestrzennego dla części Gminy Andrychów w zakresie parceli położonych w miejscowości Rzyki zatwierdzonym Uchwałą nr XLVIll- 453-06 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 31 sierpnia 2006 roku opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 721 poz. 4356 z 9 listopada 2006 roku zmienionego Uchwałą Nr LII-403-10 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 26 września 2010 roku opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 16 września 2010 roku nr 477 poz. 3578 oraz Uchwałą Nr XX1I1-197-12 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 31 maja 2012 roku opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 26 czerwca 2012 roku poz. 2965 oraz Uchwałą Nr XXXIX-349-13 Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 24 października 2013 roku opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego poz. 6285 z dnia 5 listopada 2013 roku (dalej: Plan zagospodarowania przestrzennego) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż na działce objętej pozwoleniem na budowę możliwe jest usytuowanie inwestycji innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu pomimo, iż obowiązujący dla przedmiotowej działki Plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza jedynie budowę infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu; 2. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie: a. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji; b. art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. w sytuacji gdy Sąd I instancji nie będąc związanym zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice, mimo iż w przedmiotowej sprawie powinien to uczynić z uwagi na słuszny interes skarżącej; c. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania przed organem II instancji przepisów art. 6, 7a, 7b, 8 § 1, 8 § 2, 9, 10 k.p.a. oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez niepełne przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu faktycznego i prawnego oraz przedstawienie niespójnej oceny prawnej; d. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Zasadne okazały się zarzuty kasacyjne kwestionujące ocenę Sądu Wojewódzkiego w zakresie: - po pierwsze, zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) - po drugie, prawidłowości zastosowania w sprawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. 2017/2062), jako podstawy udzielenia pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd Wojewódzki zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym treść § 7 ust. 1 lit. b) planu miejscowego oraz przepis art. 46 ust. 2 cyt. wyżej ustawy z dnia 7 maja 2010 r. świadczą o dopuszczalności lokalizacji planowanej inwestycji na działce nr 787/1, położonej w jednostce strukturalnej planu oznaczonej symbolem 1.1/56 R, a więc na terenie rolnym. Zgodzić się należało z przedstawioną w skardze kasacyjnej argumentacją, że ocena Sądu Wojewódzkiego w zakresie dopuszczalności budowy konkretnej stacji bazowej telefonii komórkowej nie uwzględnia wszystkich istotnych postanowień planu miejscowego, odnoszących się do lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, zwłaszcza infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Przede wszystkim trafnie podniesiono w zarzutach kasacyjnych, że organ odwoławczy, a następnie Sąd Wojewódzki przy rozstrzyganiu sprawy dokonały niewłaściwej wykładni art. 46 ust. 2 ustawy z 7 maja 2010 r., wywodząc w konsekwencji, że regulacja tego właśnie przepisu nie pozwoliła na odmowę udzielenia pozwolenia dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Niewątpliwie przy sprawdzaniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: m.p.z.p.) organ architektoniczno – budowlany miał obowiązek uwzględnić również przepis art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. stanowiącej: - w ust. 1, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi; - w ust. 2, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem, ani nie narusza ustanowionych w palnie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W uzasadnieniu projektu wymienionej ustawy (Sejm RP VI kadencji, Nr druku 2546) wyjaśniono, że w art. 46 przyjęto zasadę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Wskazano również, że przepis ten ma stanowić punkt oparcia dla weryfikacji tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa. W orzecznictwie ukształtowane zostały ważne wskazówki co do interpretacji wymienionego przepisu, które należało mieć na uwadze przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Mianowicie przyjmuje się, że zasada, o jakiej mowa w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., nie daje podstawy do przyjęcia, że inwestycje tzw. "telekomunikacyjne" mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z 29 sierpnia 2018 r. II OSK 1632/16). Naczelny Sąd Administracyjny wyraził też pogląd, że przepis art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 nie oznacza, że lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest dopuszczalna w każdym wybranym przez inwestora miejscu, bez względu na treść planu, gdyż ustawodawca wprost nakazuje także respektowanie wprowadzanych w planie zakazów lub ograniczeń (por. wyroki NSA z dnia 18 kwietnia 2019 r. II OSK 1508/17, z dnia 11 grudnia 2014 r. II OSK 1341/13). W szeregu orzeczeń sądów administracyjnych wyrażono stanowisko, że z treści art. 46 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy obiektami infrastruktury telekomunikacyjnej, a inwestor na podstawie wymienionego przepisu nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na takie inwestycje. Organy gminy mogą więc w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało regulacją ustawy z dnia 7 maja 2010 r. jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone w zakresie decydowania o lokalizacji i warunkach budowy stacji bazowych telefonii komórkowej. Wskazuje się przy tym, że art. 46 ust. 1 i ust. 2 zostałby naruszony, gdyby uchwała w przedmiocie planu miejscowego pozbawiała przedsiębiorcę telekomunikacyjnego jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych na terenie objętym planem. W sposób jednolity przyjmuje się interpretację omawianego przepisu, zgodnie z którą plan miejscowy nie może wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Nie oznacza to jednak, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r. II OSK 1508/17, wyroki WSA: z dnia 22 marca 2017 r. II SA/Gd 27/17, z dnia 20 kwietnia 2017 r. II SA/Gl 56/17, z dnia 17 października 2019 r. II SA/Łd 320/19 i inne tam powołane). W niniejszej sprawie przedstawione wyżej uwarunkowania prawne nie zostały zachowane przy analizie ustaleń planu miejscowego obowiązującego na obszarze obejmującym działkę inwestora, przeznaczoną pod realizację przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, w tym wieży antenowej o wysokości 50 metrów, zespołu anten oraz infrastruktury technicznej. Jak trafnie wskazano w zarzutach kasacyjnych, przy ocenie dopuszczalności lokalizacji wnioskowanej inwestycji pominięto zasadnicze ustalenia planu dotyczące terenu (1.1./56 R), na którym położona jest działka inwestycyjna nr [...]. Stosownie do § 30 Uchwały Rady Miejskiej w Andrychowie Nr XXIII – 197 – 12, z dnia 31 maja 2012 r. – Terenom rolnym – R – nadano: podstawowe przeznaczenie działek – rolnictwo, w tym grunty orne, uprawy polowe, łąki, pastwiska, uprawy sadownicze, ogrodnicze wraz z występującą zielenią śródpolną, drogami i ścieżkami śródpolnymi, sezonowymi ciekami powierzchniowymi, z istniejącą zabudową w gospodarstwach rolnych, z dopuszczoną zabudową związaną z produkcją i wytwórczością rolną, polową i hodowlaną, na gruntach rolnych, a także dopuszczoną zabudową jednorodzinną, z przynależnym zagospodarowaniem terenu. Z treści § 3 pkt 18 lit. g) Uchwały wynika, że przez "przynależne zagospodarowanie terenu" należy rozumieć to, iż w granicach danego terenu dopuszcza się, odpowiednio do przeznaczenia podstawowego i dopuszczonego m.in. obiekty, sieci i urządzenia związane z uzbrojeniem tereny i infrastrukturą techniczną, infrastrukturą telekomunikacyjną o nieznacznym oddziaływaniu wraz z zagwarantowaniem do nich niezbędnej dostępności komunikacyjnej. Według punktu 23 § 3, pozostałe określenia użyte w uchwale – należy rozumieć zgodnie z ich definicjami zawartymi w przepisach odrębnych lub w przypadku braku takich definicji zgodnie z ich potocznym rozumieniem. W związku z powyższym należy wskazać, że stanowiąca element przynależnego zagospodarowania terenu "infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu" została zdefiniowana w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 7 maja 2010 r. i oznacza – kanalizację kablową, linię kablową podziemną i nadziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Z uzasadnienia decyzji oraz zaskarżonego wyroku nie wynika dlaczego przytoczone szczegółowe ustalenia planu (Rozdział 8) określające przeznaczenie i zasady zagospodarowania konkretnego terenu rolnego nie zostały uwzględnione przy badania projektu budowlanego, a ograniczono się tylko do analiza postanowień ogólnych z § 7, zawartych w Rozdziale 5 (zawierającym "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego"). Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się do postanowień § 48 ust. 11 Uchwały dotyczących zasad modernizacji, rozbudowy i budowy w zakresie sieci telekomunikacyjnej Tlt, konkretnie punktu 1) stanowiącego o dopuszczeniu lokalizacji nowych stacji bazowych telefonii komórkowych na działkach i obiektach na których w dniu wejścia w życie planu urządzenia takie się już znajdowały. W rezultacie w decyzjach podjętych przez organy obu instancji zabrakło całościowej analizy ustaleń obowiązującego planu miejscowego, determinujących ocenę w zakresie dopuszczalności budowy przedmiotowej stacji telefonii komórkowej na wskazanej przez inwestora działce. Z uwag przedstawionych wyżej wynika, że prawidłowe zastosowanie w sprawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. wymagało respektowania przez organ architektoniczno – budowlany ograniczeń w zakresie zasad lokalizacji i budowy infrastruktury telekomunikacyjnej obowiązujących na terenie obejmującym działkę inwestycyjną. Z kontrolowanych decyzji nie wynika dlaczego dla oceny dopuszczalności przedmiotowej stacji telefonii komórkowej uznano za miarodajne wyłącznie ustalenia ogólne z § 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) Uchwały, podczas gdy w tym zakresie istotne było również uwzględnienie szczegółowych ustaleń planu określonych dla danej jednostki obszarowej. Rzeczą organu było zrekonstruowanie szczegółowych ustaleń lokalizacji i budowy infrastruktury telekomunikacyjnej obowiązujących na terenie obejmującym działkę inwestycyjną, ale przy uwzględnieniu zasad ogólnych ustanowionych dla całego obszaru poddanego regulacji planu miejscowego. Zauważyć bowiem trzeba, że w treści § 3 pkt 18 lit. g), § 7 ust. 1 pkt 1 lit. b), § 30 i § 48 ust. 11 pkt 1 zawarto unormowania dokonujące rozróżnienia zasad lokalizacji i budowy w odniesieniu do "infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu", "infrastruktury inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej", a także "nowych stacji bazowych telefonii komórkowych". W takim stanie sprawy obowiązkiem organu architektoniczno – budowlanego było rzetelne wyjaśnienie podstawy prawnej podjętych rozstrzygnięć przez wskazanie kwalifikacji przedmiotowej inwestycji na gruncie ustaleń planu miejscowego oraz przedstawienie przesłanek warunkujących zastosowanie tylko wybranych postanowień planu, z pominięciem innych ustaleń określających zasady zagospodarowania i zabudowy terenu obejmującego działkę inwestycyjną oraz zasady budowy sieci telekomunikacyjnej. W szczególności konieczne było odniesienie rodzaju i parametrów planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej (wysokość 50 m) do ograniczeń ustanowionych w planie w zakresie dopuszczonej na danym terenie kategorii infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Tymczasem w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji zawarto ogólnikowe stwierdzenia dotyczące zastosowania w sprawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., przy czym argumentacja organu pierwszej i drugiej instancji nie jest spójna w zakresie dotyczącym zastosowania § 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) planu miejscowego. Dodać również należy, że ocena co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) nie zawiera wystarczających ustaleń, które pozwoliłyby przyjąć, że organy orzekające w sposób wystarczający wyważyły ustanowione w art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. preferencje na rzecz rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej oraz wartości chronione konkretnymi ustaleniami planu miejscowego, obowiązującymi dla terenu obejmującego miejsce przedmiotowego obiektu budowlanego. Z tych wszystkich względów zasadne okazały się zarzuty sformułowane w petitum skargi kasacyjnej, w punkcie 1, tiret drugie oraz w punkcie 2 lit. a), b), c), d) – w zakresie w jakim podniesiono, że Sąd Wojewódzki wbrew wymogom art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. nie przedstawił w uzasadnieniu wyroku przyjętej wykładni przepisów art. 46 ust. 2 ustawy oraz postanowień planu miejscowego zastosowanych w sprawie oraz nie dokonał wyczerpującej weryfikacji zaskarżonej decyzji pod kątem oceny dokonanej przez organy na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedstawione w skardze kasacyjnej ogólnikowe twierdzenia nie mogły skutecznie podważyć stanowiska organów obu instancji co do tego, że sporna inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał na wadliwość konkretnych ustaleń charakteryzujących przedmiotową stację bazową pod kątem zabezpieczenia poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Tym samym nie było podstaw do zakwestionowania oceny Sądu Wojewódzkiego, który po weryfikacji materiału dowodowego powołanego w uzasadnieniu wyroku doszedł do wniosku, że charakter inwestycji nie wymagał poddania jej procedurze oceny środowiskowej. Zaznaczyć należy, że uchylenie zaskarżonego wyroku oraz kontrolowanych decyzji związane jest z wykazanymi powyżej uchybieniami w zakresie oceny zgodności projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, zgodnie z art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.