II SA/Kr 957/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2020 r. [...] skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy na rzecz innego inwestora I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 700 zł (siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 30.01.2018 r. nr [...] Prezydent Miasta K. orzekł o przeniesieniu decyzji własnej Nr [...] z dnia 20.10.2014 r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku biurowo - usługowego z garażem podziemnym na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. 31 Podgórze wraz z wjazdem, naziemnymi miejscami postojowymi, drogami wewnętrznymi, infrastrukturą techniczną (w tym przebudowa sieci gazowej) i zagospodarowaniem terenu na działkach nr: [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. jw. w rejonie ulic [...] w K." na rzecz innego inwestora tj. Firma A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 3.06.2020 r. znak: [...], na podstawie art. 156 § 1, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. 2020.256 ze zm.) w związku z art. 546 ustawy z dnia 20.07.2017 r. - Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2018.2269 ze zm.) stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 30 stycznia 2018 r. nr [...] W uzasadnieniu wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 20.10.2014 r. ustalająca warunki zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 546 ustawy z dnia 20.07.2017 r. - Prawo wodne (t.j.Dz.U.2018.2269 ze zm.) z dniem wejścia w życie tej ustawy tj. z dniem 01.01.2018 r. Wykaz decyzji, które wygasły opublikowany jest w Biuletynie Informacji Publicznej UMK na stronie www.bip.krakow.pl. Przedmiotowa decyzja ujęta jest w załączniku 264136 do wykazu, pod pozycją 252. W związku z powyższym decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 30.01.2018 r. nr [...], orzekająca o przeniesieniu decyzji na rzecz innego inwestora, jest wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem decyzja przenoszona nie funkcjonowała już w obrocie prawnym z powodu jej wygaśnięcia z mocy prawa w dniu 01.01.2018 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła Firma A, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. rażące naruszenie art. 107 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niepodanie podstawy prawnej decyzji, a to pominięcie jednostek redakcyjnych art. 156 § 1 K.p.a. oraz art. 546 ust. 1 ustawy z dnia 20.07.2017 r. - Prawo wodne oraz art. 104 K.p.a., a w konsekwencji uniemożliwienie stronie weryfikacji, która z norm prawnych stanowiła podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym nie wzięcie pod uwagę istniejącej w obrocie prawnym decyzji nr [...] z dnia 29.05.2020 r., stwierdzającej częściowe wygaśnięcie decyzji bazowej; 3. błędne powołanie art. 546 ust. 1 ustawy Prawo wodne w sytuacji, gdy przesłanki w nim zawarte nie zostały spełnione dla przedmiotowej inwestycji. Strona skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że przedmiotowa decyzja została wydana bez podstawy prawnej, albowiem w podstawie prawnej wskazano tylko art. 156 § 1 k.p.a. i art. 546 Prawa wodnego bez wskazania punktu (art. 156) lub ustępu (art. 546), który ma zastosowanie w sprawie. Zarzuciła, że SKO nie ustaliło, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki z art. 546 ust. 1 ustawy Prawo wodne, tj. czy decyzja bazowa wygasła z mocy prawa, gdyż nie przeprowadziło żadnego postępowania dowodowego. Tymczasem z treści decyzji bazowej wynika, że w obrębie planowanej inwestycji wody powodziowe mieszczą się w korycie Wilgi, natomiast w przypadku zaistnienia powodzi tysiącletniej (prawdopodobieństwo 0,1 %) zwierciadło wody w korycie może wystąpić na rzędnej około 206,10 m n.p.m., a w przypadku istotnej dla sprawy powodzi stuletniej (prawdopodobieństwo 1%) - do rzędnej około 205,1 m n.p.m. Zgodnie zaś z mapą dla celów projektowych zweryfikowaną przez uprawnionego geodetę, m.in. w zakresie wysokości terenu, poświadczoną przez Wydział Geodezji UMK w dniu 8.05.2018 r. (w aktach sprawy), najniższa rzędna terenowa na przedmiotowych działkach to 206,97 m n.p.m. (działka [...]). Oznacza to, żadna z działek ani ich cześć, dla których została wydana decyzja WZ ([...], [...], [...], [...]), nie znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią (prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi wynoszące 1 % lub 10 %). Przedmiotowa nieruchomość nie znajduje się także w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego po strome odpowietrznej. Na obszarze znajdującym się w pobliżu nieruchomości brak jest bowiem jakiegokolwiek wału przeciwpowodziowego - występuje tam jedynie naturalny brzeg rzeki Wilgi. SKO wniosek o wygaśnięciu decyzji bazowej wyciągnęło wyłącznie w oparciu o zamieszczenie decyzji bazowej w wykazie zamieszczonym na stronie internetowej. Wykaz ten nie może być tymczasem podstawą do jakiegokolwiek ustalenia, a tym bardziej podstawą do przyjęcia wygaśnięcia decyzji w nim umieszczonej z mocy prawa. Ponadto, dnia 29 maja 2020 r. do obrotu prawnego weszła decyzja stwierdzająca częściowe wygaśniecie decyzji bazowej. Powodem częściowego wygaszenia decyzji bazowej było częściowe objęcie przedmiotowej nieruchomości ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta K. - etap A- Obszar nr [...]". Skoro Prezydent Miasta K. częściowo wygasił decyzję bazową, można wnioskować a contrario, że decyzja bazowa w pozostałym zakresie, nieobjętym ustaleniami ww. planu miejscowego, zachowała swoją skuteczność. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wyjaśnić należy, że sprawa została skierowana do rozpoznana na rozprawie wyznaczonej na dzień 28.10.2020 r. Wobec znacznego zwiększenia zachorowalności na COVID 19 i wydanym zarządzeniem nr 61 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw – rozprawa ta została odwołana. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 19.10.2020 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust.3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 28.10.2020 r. Zgodnie z powołanym przepisem Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że wydana ona została z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Stosownie do przepisu art.546 ust.1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U.2020.310 t.j.) decyzje wydane na podstawie art. 50 i art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073) dotyczące nieruchomości lub jej części znajdujących się na obszarze, o którym mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 lub w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej, wygasają z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, z wyjątkiem decyzji dotyczących rozbudowy, przebudowy, odbudowy istniejących obiektów liniowych. Przepis ten pozbawił zatem, z mocy samej ustawy, mocy prawnej decyzji o warunkach zabudowy w nim wymienionych, ze skutkiem ex tunc (wstecz od chwili jej wydania). Podkreślić należy, że przepis art.546 ust.1 ustawy dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne swoim zakresem obejmuje jedynie nieruchomości lub jej części znajdujące się na obszarze, o którym mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 ustawy dnia 20 lipca 2017 r. (czyli na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią) lub w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej. Oznacza to, że przesłanki wygaśnięcia z mocy prawa decyzji o warunkach zabudowy są następujące: 1) decyzja dotyczy nieruchomości lub jej części znajdujących się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, 2) decyzja dotyczy nieruchomości lub jej części znajdujących się w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej. Stosownie do definicji zawartej w art.16 pkt 34) ustawy przez obszary szczególnego zagrożenia powodzią rozumie się: a) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%, b) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10%, c) obszary między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano wał przeciwpowodziowy, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 224, stanowiące działki ewidencyjne, d) pas techniczny. Tak więc dla dokonania oceny, że decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia 20.10.2014 r. wygasła z mocy prawa, organ winien ustalić, że spełniona została chociaż jedna z przesłanek wskazanych w art.546 ust.1ustawy: 1) nieruchomość lub jej część znajduje się na obszarze, o którym mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2; 2) nieruchomość lub jej część znajduje się w odległości mniejszej niż 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego po stronie odpowietrznej. W kontrolowanej sprawie organ nie dokonał w tym zakresie żadnej własnej analizy. Jedyną okolicznością, na której oparto rozstrzygnięcie był fakt umieszczenia decyzji ustalającej warunki zabudowy Nr [...] z dnia 20.10.2014 r. w wykazie decyzji, które wygasły, a który został opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej UMK na stronie www.bip.krakow.pl. Zgodnie z art.546 ust.5 i 6 prawa wodnego w ciągu 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy (czyli od 1.01.2018 r.) wójt, burmistrz lub prezydent miasta opracowuje wykaz decyzji, o których mowa w ust. 1. Wykaz ten jest przekazywany właściwym miejscowo organom administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego oraz podlega ogłoszeniu na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej właściwej gminy. Z cytowanego przepisu art.546 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne nie wynika jednakże żadna moc wiążąca tego wykazu. Jego sporządzenie jest zatem czynnością techniczną, nie wywołującą żadnych skutków prawnych. Ustalenie, czy spełnione są przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy z mocy prawa winno być dokonywane w postępowaniach administracyjnych, w których strona wywodzi swoje prawa ze skutków prawnych tych decyzji (np. w sprawach o pozwolenie na budowę, o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na inny podmiot). Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w konsekwencji czego nie jest możliwe skontrolowanie, czy zastosowane zostały właściwe przepisy prawa materialnego. Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak pkt. I sentencji wyroku. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu strony skarżącej, że zaskarżona decyzja rażąco narusza art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., a to poprzez pominięcie jednostek redakcyjnych powołanych w decyzji przepisów art. 156 § 1 k.p.a. oraz art. 546 ust. 1 ustawy z dnia 20.07.2017 r. - Prawo wodne oraz art. 104 k.p.a. Niedokładne powołanie w decyzji przez organy administracji przepisów prawa, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak rażącego naruszenia prawa, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżoną decyzję, mając do tego podstawę w przepisie ustawy. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 700 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu; kwota 483 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm).