II SA/Lu 699/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania I. B. zasiłku celowego z przeznaczeniem na refundacje kosztów zakupu leków i suplementów. Powyższa decyzja organu odwoławczego została prawidłowo doręczona I. B. w dniu 23 lipca 2020 r. (potwierdzenie odbioru – k. 20 akt adm. II inst.). W dniu 24 lipca 2020 r. I. B. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w związku z zamiarem wniesienia skargi na ww. decyzję. Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SPP/Lu 111/20 starszy referendarz sądowy WSA w Lublinie przyznał wnioskodawczyni prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Po uprawomocnieniu się powyższego postanowienia Sąd w piśmie z dnia 7 września 2020 r. zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L. o wyznaczenie pełnomocnika dla I. B.. W piśmie z dnia 11 września 2020 r. Okręgowa Rada Adwokacka w L. poinformowała Sąd o wyznaczeniu pełnomocnika dla skarżącej w osobie adwokata K. I.-J.. W dniu 13 października 2020 r. (data nadania – k. 12) adwokat K. I.-J. wniosła w imieniu I. B. skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie na powołaną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, jako wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu. W myśl art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a"), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z przekazanych Sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., została skutecznie doręczona skarżącej I. B. w dniu 23 lipca 2020 r. (potwierdzenie odbioru – k. 20 akt adm. II inst.). Trzydziestodniowy termin do złożenia przez I. B. skargi na powyższe rozstrzygnięcie upływał zatem w dniu 24 sierpnia 2020 r. (wyjaśnić w tym miejscu należy, że koniec biegu tego terminu przypadał na 22 sierpnia 2020 r., jednak ze względu na to, że dzień ten przypadał na niedzielę, tj. dzień ustawowo wolny od pracy, termin do wniesienia skargi upłynął dopiero następnego dnia, tj. w poniedziałek 24 sierpnia 2020 r. – stosownie do dyspozycji art. 83 § 2 p.p.s.a.). Tymczasem skarga I. B. została w niniejszej sprawie wniesiona dopiero w dniu 13 października 2020 r., a więc z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Bez wpływu na ocenę zachowania przedmiotowego terminu pozostaje natomiast okoliczność, że skargę tę w imieniu skarżącej wniósł pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy przyznanego skarżącej przed wszczęciem postępowania sądowego, który o wyznaczeniu go adwokatem skarżącej został zawiadomiony – jak wynika z akt sprawy – już po upływie terminu do wniesienia skargi (tj. z pisma ORA w L. z dnia 11 września 2020 r. – k. 24 akt II SPP/Lu 111/20). Okoliczność złożenia przez stronę wniosku o przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu przed wszczęciem postępowania sądowego (co dopuszcza przepis art. 243 § 1 p.p.s.a.), nie ma bowiem – w świetle dyspozycji art. 53 p.p.s.a. – wpływu na bieg i upływ terminu do wniesienia skargi w sytuacji, gdy doszło do skutecznego doręczenia stronie decyzji. W tym kontekście należy zauważyć, że przepis art. 53 p.p.s.a. nie zawiera regulacji analogicznej do przepisu art. 177 p.p.s.a., który określając termin do wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, w razie ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu już po wydaniu takiego orzeczenia, początek biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wiąże z dniem zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu. Art. 53 p.p.s.a. w zakresie, w jakim odnosi się do decyzji administracyjnych, początek biegu terminu do wniesienia skargi bezwzględnie natomiast wiąże z dniem doręczenia decyzji skarżącemu. Jeżeli więc strona – po doręczeniu jej decyzji ostatecznej – zwróci się do Sądu z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, odstępując przy tym od samodzielnego sporządzenia i wniesienia skargi na tę decyzję, natomiast okres realizacji tego wniosku przekroczy długość terminu do wniesienia skargi, wskutek czego do wyznaczenia pełnomocnika dla strony dojdzie już po upływie terminu do wniesienia skargi, wówczas wyznaczony pełnomocnik, wnosząc skargę w imieniu strony już po upływie terminu, zmuszony jest jednocześnie złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, od uwzględnienia którego uzależnione będzie nadanie skardze dalszego biegu. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej - wnosząc skargę w takich właśnie okolicznościach - nie zawarł jednak w treści skargi wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.