II SA/Wr 378/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi D. Zespołu Parków Krajobrazowych we W. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. oddala skargę w całości. UZASADNIENIE U Z S A D N I E N I E D[...], działający przez dyrektora wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w S. nr[...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. Skargę wniesiono na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.). Skarżonej uchwale zarzucono naruszenie art. 72, ust. 1, pkt. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 519 z późń. zmian.), który mówi, że "w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez zapewnienie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych". 2) art. 73 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz.U z 2017 r. poz. 519 z późń. zm.), który mówi, że "w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2016 r. poz. 2134, 2249 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 60 i 132) parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin; 2 art. 10 ust. 1 pkt. 3 i 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 z późń. zm.), które mówią, że "w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności ze: stanu środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, wielkości i jakości zasobów wodnych oraz wymogów ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, w tym krajobrazu kulturowego (pkt. 3); występowania obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych (pkt. 9); 10 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.), który mówi, że "w studium określa się w szczególności: obszary oraz zasady ochrony środowiska i jego zasobów, ochrony przyrody, krajobrazu, w tym krajobrazu kulturowego i uzdrowisk"; art. 15 ust. 2 pkt. 3 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.), który stanowi. że "w planie miejscowym obowiązkowo określa się: zasady ochrony ska. przyrody i krajobrazu" (pkt. 3); granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, obszarów osuwania się mas ziemnych, krajobrazów priorytetowych ustanowionych w audycie krajobrazowym oraz w planach zagospodarowania przestrzennego województwa (pkt. 9);w związku z: art. 20, ust. 4 pkt. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz.U. z 2018 poz. 142), który mówi, że "plan ochrony parku krajobrazowego zawiera ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych"; przez nieuwzględnienie w zaskarżonych uchwałach zapisów uchwały nr [...] Sejmiku Województwa D.z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia planu ochrony dla Ś.Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. D.z [...] r., nr [...], poz. [...]). Wskazując na podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu wskazano, że skarga dotyczy przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenów położonych mieście S.przy ulicy C. w obrębie Ś. Parku Krajobrazowego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oznaczonych na rysunku studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego numerem Uk1, a na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego numerem B-MN9a. Teren objęty zaskarżonymi uchwałami ws. zmiany studium i mpzp znajduje się w granicach Ś. Parku Krajobrazowego, na terenie którego obowiązują uchwała w postaci planu ochrony z dnia 27 października 2011 r. (Dz. Woj. Doln. nr [...] z [...] r, poz. [...]) i rozporządzenia ws. Ś. Parku zzuego z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr [...], poz. [...], z późn. W § 13 i 14 planu ochrony Ś. Parku Krajobrazowego zawarto ustalenia dotyczące uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujące na terenie wszystkich gmin, znajduje się w granicach Parku. Zgodnie z wyrokiem NSA z 2011-01-14 2035/09 zawarte w planie ochrony "ustalenia do studiów uwarunkowań i : zagospodarowania przestrzennego gmin oraz planów zagospodarowania uzgodnione w trybie przewidzianym w odrębnych przepisach, adresowane są do organów uchwalających studia i plany, nie mogą natomiast być uznane za samoistne zakazy, wywierające bezpośrednie skutki prawne. Ustalenia te powinny być uwzględnione przy sporządzaniu aktów planistycznych". Strona skarżąca dodaje, że plan ochrony został pozytywnie zaopiniowany przez Radę Miejską w S.uchwałą nr [...] z dnia [...] r. Rada Gminy zgłosiła również m.in. uwagę, by w planie ochrony uwzględnić ustalenia obowiązującego w grudniu 2009 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenów. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przed uchwaleniem zaskarżonej uchwały, teren znajdował się w granicach obszaru funkcjonalnego usługowo-krajobrazowego (symbol Uk), dla którego wyznaczono szereg przeznaczeń podstawowych oraz uzupełniających. Przeznaczeniem podstawowym były usługi z zakresu sportu, turystyki, kultury, gastronomii, zdrowia i opieki społecznej, oświaty, edukacji lub nauki oraz administracji publicznej. Jako jedno z uzupełniających przeznaczeń terenu wskazano m.in. zabudowę rezydencjonalną na działkach nie mniejszych niż 0,8 ha. W zaskarżonej uchwale ws. zmiany studium terenowi temu przypisano symbol Uk1, gdzie podstawowym przeznaczeniem terenu oprócz ww. typów usług także zabudowa letniskowa i zabudowa mieszkaniowa. Wskazuje to na zasadniczą zmianę przeznaczenia tego terenu, co jest niezgodne z § 13, ust 1 i 2 planu ochrony Ś. Parku Krajobrazowego. W tym kontekście należy zaznaczyć, że obszar objęty zaskarżoną zmianą studium obejmuje grunty rolne klas Rllla, RIVa i RIVb. § 13, ust. 1 wskazuje bowiem, że inwestowanie wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, należy lokalizować wyłącznie w granicach obszarów przeznaczonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały oraz z określonym w nich przeznaczeniem. W dniu wejścia w życie planu ochrony znajdujący się w granicach zaskarżonej uchwały znajdował się w granicach terenu funkcjonalnego usługowo-krajobrazowego (symbol Uk) i miał określony katalog przeznaczeń podstawowych i uzupełniających. Katalog ten w zaskarżonej uchwale został rozszerzony, co jest niezgodnie z zapisami § 13, ust. 1 planu ochrony. O pozostawieniu bez zmian dotychczasowego katalogu przeznaczeń urbanistycznych dla tego terenu świadczy także § 13, ust. 2, który nie dopuszcza do rozwoju innych układów urbanistycznych, winny być realizowane wyłącznie w granicach obszarów wyznaczonych w studiach uwarukowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały, w szczególności w zakresie wielkości działek, udziału terenów biologicznie czynnych, kubatury budynków mieszkalnych, usługowych, produkcyjnych i ich ogrodzeń i innych elementów zagospodarowania. Tymczasem zapisy zaskarżonej uchwały ws. zmiany studium pomimo że pozostawiają tę samą nazwę funkcji terenu (obszar funkcjonalny usługowo-krajobrazowy w obowiązującym studium oznaczony symbolem Uk został w projekcie zmiany studium oznaczony symbolem Uk1), znoszą m.in. konieczność zachowania minimalnej powierzchni działki, gdzie może być lokowana zabudowa mieszkaniowa czy znoszą ograniczenie zachowania co najmniej 50% powierzchni zieleni i wód powierzchniowych (powierzchni biologicznie czynnej). Świadczy to również o braku uwzględnienia ustaleń planu ochrony parku krajobrazowego w zaskarżonej uchwale ws. zmiany studium. Zmiana przeznaczenia tego terenu możliwa byłaby bez naruszania zapisów planu ochrony Ś. Krajobrazowego tylko i wyłącznie w zakresie tych przeznaczeń terenu i terenów urbanistycznych, jakie były określone w obowiązującym przed uchwaleniem uchwały studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania cennego gminy S. dla obszaru o symbolu Uk, czyli m.in zabudowy mieszkalnej na działkach nie mniejszych jak 0,8 ha. W związku z tym zmiana przeznaczenia terenu w kształcie zawartym w zaskarżonej uchwale ws. zmiany mpzp zdaniem strony skarżącej niemożliwa była do uchwalenia bez naruszania zapisów planu Ś. Parku Krajobrazowego. D.Zespół Parków Krajobrazowych aktywnie uczestniczył w procedurze opiniowania zaskarżonych uchwał składając swoje wnioski na etapie przystąpienia do sporządzenia zaskarżonych zmian studium i mpzp oraz uwagi na etapie wyłożenia obu dokumentów do publicznego wglądu. Na każdym z tych etapów informowaliśmy o położeniu przedmiotowego terenu w granicach Ś. Parku Krajobrazowego, obowiązującym na jego terenie planie ochrony oraz o braku uwzględnienia w zapisach obu dokumentów ustaleń do dokumentów zawartych w palnie ochrony Ś. Parku Krajobrazowego. Stosownie do treści art. 19 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody plan ochrony parku krajobrazowego to uchwała sejmiku województwa, sporządza się i realizuje dla parku krajobrazowego. Uchwała ta planuje sposoby ochrony przyrody na terenie objętym parkiem krajobrazowym. Akt ten zawiera cele ochrony przyrody oraz przyrodnicze społeczne i gospodarcze uwarunkowania, identyfikację oraz określenie sposobów eliminacji lub ograniczania istniejących zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych oraz ich skutków; wskazanie realizacji działań ochronnych; określenie zakresu prac związanych z ochroną kształtowania krajobrazu; wskazania obszarów udostępnianych dla celów badawczych, edukacyjnych, turystycznych, rekreacyjnych i dla innych form zagospodarowania oraz określenie sposobów korzystania z tych obszarów, ustalania uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, planów zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu ochrony mają być uwzględnione przy sporządzaniu aktów planistycznych. Tak wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniu z dnia 14.01.2011 (II OSK 2035/09). W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie lub odrzucenie jako niedopuszczalnej. Ponadto pełnomocnik organu zarzucił niezgodność z prawem przepisów uchwały Sejmiku Województwa D. w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego, które – zdaniem pełnomocnika – przekraczają zakres uprawnień nadanych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie sporządzenia projektu planu ochrony dla parku narodowego, rezerwatu przyrody i parku krajobrazowego, dokonywania zmian w tym planie oraz ochrony zasobów, tworów i składników przyrody. Wojewódzki sąd administracyjny zważył: Skarga nie mogła zostać uwzględniona. W rozpoznawanej sprawie trzeba powiedzieć, że sprawa podlega merytorycznemu rozpoznaniu, gdyż postanowieniem z dnia 7. 3. 2019 r., wydanym w sprawie II OSK 251/19 uchylono postanowienie WSA we Wrocławiu odrzucające skargę. WSA uznał tam, że w ocenie sądu argumenty, stanowiące podstawy skargi, nie mogą zostać uznane za wykazanie, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy uchwałą a własną, prawnie gwarantowaną sytuacją strony skarżącej. NSA nie podzielił tego poglądu i wskazał, że w konkretnych sprawach dyrektor parku krajobrazowego musi mieć możliwość zainicjowania kontroli sądowej w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w celu sprawdzenia zgodności jego treści z ustaleniami zawartymi w planie ochrony danego parku krajobrazowego. Skoro do kompetencji dyrektora parku krajobrazowego należy składanie wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego, to konsekwentnie musi mieć też uprawnienie do wystąpienia w imieniu parku krajobrazowego ze skargą w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. w sytuacji, gdy organ gminy nie uwzględni złożonych wniosków w ramach procedury planistycznej bądź gdy dyrektor parku kwestionuje zapisy studium determinujące treść planu miejscowego. Dla właściwej realizacji celów wyznaczonych w art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a mianowicie ochrony obszaru parku krajobrazowego ze względu na jego wartości przyrodnicze i krajobrazowe wymagane jest kompleksowe działanie: z jednej strony, organów ochrony środowiska w ramach uzgadniania projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin i miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a z drugiej strony, dyrektora parku krajobrazowego odpowiedzialnego za ochronę przyrody i walorów krajobrazowych na obszarze parku, zgodnie z ustanowionym planem ochrony danego parku. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca przewidział nie tylko potrzebę sporządzenia, ale również realizowania planów ochrony (art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody), a działania temu służące obowiązany jest podejmować dyrektor parku krajobrazowego, samodzielnie bądź w ramach współdziałania z innymi organami i jednostkami organizacyjnymi działającymi w zakresie ochrony przyrody. W sytuacji gdy aktywność dyrektora parku krajobrazowego podejmowana na etapie składania wniosków i uwag do aktów w przedmiocie zagospodarowania przestrzennego nie jest wystarczająco skuteczna, to należy dopuścić możliwość wystąpienia ze skargą na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., celem zweryfikowania, czy przyjęta treść uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy narusza ustalenia planu ochrony parku krajobrazowego, wbrew wymogom wynikającym z art. 20 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska. Rozstrzygając o tym zagadnieniu w konkretnych sprawach trzeba mieć na uwadze, że przyznanie dyrektorom parków krajobrazowych uprawnień tylko w sferze sygnalizacji (według wskazań WSA w niniejszej sprawie) lub współpracy z innymi organami administracji może być w określonych sytuacjach niewystarczające dla zapewnienia realizacji celów ochrony przyrody, zwłaszcza w aspekcie spójności pomiędzy planami ochrony parków krajobrazowych a studiami uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Nie ma zatem podstaw, aby nie przyznać legitymacji omawianym podmiotom do złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. w takich przypadkach, gdy w ich ocenie zaskarżone uchwały nie respektują ustaleń planów ochrony parku krajobrazowego. Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd Wojewódzki niezasadnie przyjął, że nie zachodziły przesłanki do merytorycznego rozpoznania skargi w następstwie czego skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Dla prawidłowego rozpoznania sprawy niniejszej istotne jest jednak to, że prawomocnym wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2019 r., zapadłym w sprawie II SA/Wr 206/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Wojewody D.na Rady Miejskiej w S.nr [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. W tym kontekście trzeba wskazać, że stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jednakże stosownie do ustępu 2 tego przepisu, ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. W tamtym postępowaniu, prowadzonym ze skargi organu nadzoru sąd wskazał, że "nie dopatrzył się naruszenia zaskarżoną uchwałą, zmieniającą studium dla terenu położonego w S. przy ul. C.w sposób przyjęty tym aktem, przepisu art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy – Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarką zasobami środowiska w szczególności przez zapewnienie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych. Sformułowany w petitum skargi zarzut nie został zresztą – jak zauważono w odpowiedzi na skargę – umotywowany w uzasadnieniu skargi, poza odwołaniem się do przepisu art. 20 ust. 4 ustawy o ochronie przyrody określającego merytoryczne elementy planu ochrony dla parku krajobrazowego, którego adresatem jest organ uprawniony do podjęcia uchwały w sprawie planu ochrony parku krajobrazowego. Niezależnie od tego Sąd rozważając i oceniając tę kwestię nie znalazł podstaw dla potwierdzenia zasadności zarzutu organu nadzoru w tym zakresie. Sąd przyjmując taką ocenę uwzględnił również uzgodnienie projektu przedmiotowej zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S.dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W.w dniu [...] r. i opinię tego organu przedstawioną piśmie z dnia 14 listopada 2017 r. Uzasadniając swoją akceptację dla przedłożonego do uzgodnienia projektu zmiany studium organ uzgadniający podał m.in., że teren objęty przedmiotowym projektem zmiany studium znajduje się w strefie BKIIIA – obszarów zainwestowanych albo wskazanych do zainwestowania w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego lub miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, nie wymagających zmiany przeznaczonej funkcji. Organ podał również, że celem zmiany studium jest zmiana parametrów dopuszczalnej zabudowy, w tym udziału funkcji mieszkaniowej dla wyodrębnionej części obszaru funkcjonalnego usługowo-krajobrazowego (UK1), a mając na uwadze uwarunkowania przyrodnicze terenu oraz charakter i niewielką skalę wprowadzonej nowej zabudowy mieszkaniowej, ustalenia projektu zmiany studium nie powinny wpłynąć negatywnie na cele ochrony Ś.Parku Krajobrazowego. Organ uzgadniający stwierdził też w uzasadnieniu, że z uwagi na charakter terenu objętego zmianą studium, w tym brak istniejących skupisk zadrzewień na terenach wskazanych pod nowe zainwestowanie oraz nieuciążliwy charakter planowanej nowej zabudowy, realizacja ustaleń projektu zmiany studium nie będzie sprzeczna z zakazami obowiązującymi na terenie Parku. Sąd uwzględniając w swojej ocenie treść uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. zwrócił też uwagę, że w judykaturze administracyjnej stanowisko właściwego organu zajmowane w ramach procedury przygotowywania projektu studium lub planu miejscowego traktowane jest jako szczególny rodzaj środka nadzoru prewencyjnego nad samorządem terytorialnym, o którym stanowi art. 89 ustawy o samorządzie gminnym (np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 527/18). Zdaniem sądu nie zasługiwał także na akceptację zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska, z którego treści jednoznacznie wynika – co wskazano też w odpowiedzi na skargę, że odnosi się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 3 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulującego zakres przedmiotowy również planu miejscowego, a nie studium, (...). W rozpoznawanej sprawie okolicznością – w ocenie sądu – istotną był szczególny status terenu objętego zmianą studium przyjętą zaskarżoną uchwałą, wynikający z jego lokalizacji w obszarze Ś.Parku Krajobrazowego, dla którego plan ochrony określony został uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa D. z dnia [...] roku. Uchwała ta – zgodnie z treścią art. 20 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody – zawiera ustalenia dla studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, stanowiące treść § 13 tego aktu. (Wskazywany w skardze przepis § 14 uchwały zawiera regulację dotyczącą miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a nie studiów uwarunkowań.). W przepisie tym (tj. w § 13 uchwały) Sejmik Województwa D.określając obowiązujące na terenie całego Ś. Parku Krajobrazowego ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m.in. gminy S. postanowił, m.in., że: 1) zainwestowanie wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, należy lokalizować wyłącznie w granicach obszarów wyznaczonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały oraz zgodnie z określonym w nich przeznaczeniem, o ile lokalizacja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi oraz zastrzeżeniem zapisów § 14 ust. 4; 2) nie dopuszcza się do rozwoju innych układów urbanistycznych, niż realizowane w granicach obszarów o których mowa w ust. 1, w szczególności w zakresie funkcji terenu, wielkości działek, udziału terenów biologicznie czynnych, kubatury i architektury budynków mieszkalnych, usługowych, produkcyjnych i gospodarczych, ogrodzeń i innych elementów zagospodarowania; 3) przy planowaniu nowego zainwestowania należy dążyć do nierozpraszania zabudowy. Zdaniem sądu materiał sprawy, na podstawie którego orzeka sąd administracyjny i który był akceptowany przez skarżący organ nadzoru nie uprawnia do uznania, że zaskarżona uchwała narusza w sposób zarzucony w skardze przywołane postanowienie planu ochrony Parku. Należy zwrócić uwagę, że Wojewoda D. formułując zarzuty skargi nie określił danych identyfikacyjnych studium, które obowiązywało w dacie wejścia w życie uchwały Sejmiku ustanawiającej plan ochrony Parku ani nie przywołał postanowień studium wówczas obowiązujących odnoszących się do terenu będącego przedmiotem zaskarżonej uchwały, oznaczonych symbolem UK1 (obszary funkcjonalne usługowo – krajobrazowe). Akta sprawy, w tym załącznik tekstowy i graficzny zaskarżonej uchwały wskazują, że teren objęty zmianą studium znajduje się w obszarze poprzednio przeznaczonym pod zainwestowanie (zabudowę), a zmiana ta nie spowoduje rozwoju innego niż zrealizowany w tym obszarze układu urbanistycznego, w szczególności w zakresie funkcji terenu, wielkości działek, udziału terenów biologicznie czynnych, kubatury i architektury budynków. Zważyć przy tym należy, że ustalenia dla obszarów funkcjonalnych usługowo-krajobrazowych oznaczonych symbolem UK o treści istniejącej w załączniku nr 1 do zaskarżonej uchwały są identyczne z postanowieniami dotyczącymi tak oznaczonych obszarów w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. przyjętych uchwałami Rady Miejskiej w S.: Nr [...] z dnia [...] r., Nr [...] z dnia [...] r., Nr [...] z dnia [...] r. i Nr [...] z dnia [...] r. Natomiast ustalenia odnoszące się do obszarów funkcjonalnych usługowo – krajobrazowych oznaczonych symbolem UK1 o treści istniejącej w złączniku nr 1 do zaskarżonej uchwały są tożsame z istniejącymi w odniesieniu do tak oznaczonych obszarów w załączniku nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] r., zastąpionym załącznikiem nr 1 do uchwały zaskarżonej. Oznacza to, że dokonaną zaskarżoną uchwałą zmianą studium nie rozszerzono katalogu możliwych przeznaczeń dominujących i uzupełniających poprzez dodanie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy letniskowej, bowiem taki rodzaj zabudowy był uwzględniony już w studium o treści przyjętej uchwałą z [...] r. W obszarach oznaczonych symbolem UK nie zniesiono też obowiązku zachowania jako minimalnej powierzchni działki 0,8 ha przyjętej dla zabudowy mieszkaniowej o charakterze rezydencyjnym ani nie zmieniono ograniczenia nakazującego zachowanie co najmniej 50 % powierzchni zieleni lub wód powierzchniowych, o czym świadczy treść załącznika nr [...] do zaskarżonej uchwały – obszary urbanizacji, pkt 1.2.4 i pkt 1.2.4.A. Sąd nie stwierdził również istotnego naruszenia trybu podjęcia zaskarżonej uchwały" Należy tu jeszcze podkreślić, że zarzuty skargi w tamtej sprawie były praktycznie tożsame z tymi, które strona skarżąca podnosi w swojej skardze. Skarżący organ nadzoru wniósł o stwierdzenie nieważności wskazanej powyżej uchwały i alternatywnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając jednocześnie Radzie Miejskiej w S. podjęcie tej uchwały z naruszeniem: 1) art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.), w związku z art. 20 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 142 ze zm.), polegającym na uchwaleniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy niezapewniającego warunków utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalnej gospodarki zasobami środowiska, w szczególności przez zapewnienie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych, zgodnych z uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa D.z dnia [...] r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Ś. Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. D. z 2011 r. Nr 251, poz. 4508); 2) art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska, w związku z art. 20 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody, polegającym na uchwaleniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nieuwzględniającego, wynikających z ustanowienia parku krajobrazowego, ograniczeń ustalonych w planie ochrony Ś.Parku Krajobrazowego; 3) art. 15 ust. 2 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), w związku z art. 20 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody, polegającym na nieokreśleniu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów zgodnych z planem ochrony Ś. Parku Krajobrazowego". Nadto trzeba pamiętać, że sąd nie jest związany wnioskami ani zarzutami skargi (art. 134 § 1 ppsa).. W świetle wskazanego unormowania i wydania prawomocnego wyroku oddalającego skargę sąd musiał skargę oddalić., stosownie do treści art. 151 ppsa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r. (II OSK 332/18) "art. 101 ust. 2 u.s.g. należy rozumieć w ten sposób, że co do zasady, oddalenie skargi przez sąd administracyjny skargi na ten sam akt organu gminy, przepisu art. 101 ust. 1 nie stosuje się, a więc nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na akt poddany wcześniej kontroli sądowoadministracyjnej. Rozpoznanie skargi na uchwałę jest jednak dopuszczalne w zakresie naruszenia interesu prawnego skarżącego, które nie było przedmiotem orzekania w poprzedniej sprawie". Reasumując, należało orzec jak na wstępie.