VII SA/Wa 1605/16

SENTENCJA Starszy referendarz sądowy- Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2016r. po rozpoznaniu wniosku B. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B. H. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia: 1). przyznać B. H. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, 2). w pozostałym zakresie wniosek oddalić. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 października 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. H. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016r., znak: [...], na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, z uwagi na nie nadesłanie w wyznaczonym terminie wymaganego egzemplarza odpisu skargi Zażalenie na ww. postanowienie złożyła skarżąca wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy uzupełnionym na formularzu PPF w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku wnioskodawczyni przedstawiła swoją sytuację finansową i rodzinną. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru. Z treści wniosku wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z synem. Wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości 3630 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się wynagrodzenie uzyskiwane z tytułu pracy przez syna w wysokości 2700 złotych oraz renta uzyskiwana przez wnioskodawczynię w wysokości 930,00 złotych. Wnioskodawczyni wskazała, że miesięczne zobowiązania i wydatki wynoszą 2000 złotych. Podała, że jest współwłaścicielem nieruchomości rolnej o pow. 0,5000 ha. Oświadczyła, że nie posiada innych nieruchomości, oszczędności zgromadzonych w złotówkach polskich lub w innej walucie. Wnioskodawczyni uzasadniając wniosek zaznaczyła, że jest na rencie inwalidzkiej i posiada świadczenie w wysokości 930,00 złotych miesięcznie. Biorąc pod uwagę wysokość wykazanych dochodów z których utrzymuje się wnioskodawczyni wraz z synem uznano, że nie jest ona w stanie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i syna. Oceniono, że poniesienie tego wydatku wykracza poza możliwości finansowe wnioskodawczyni. Z tego względu przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Jednocześnie stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawczyni jest na tyle osobą ubogą, iż jej rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają jej wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Uznano, że wnioskodawczyni uzyskując z synem dochody miesięczne we wskazanej wyżej wysokości jest w stanie ponosić koszty sądowe w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni uiściła wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 100,00 złotych. Na obecnym etapie postępowania jedynym kosztem do poniesienia jest wpis od zażalenia na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi w wysokości 100 zł tj. w najmniejszej wysokości, jaką przewidziano w art. 233 p.p.s.a oraz w wydanym na podstawie tego przepisu rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193). W świetle powyższego uznano, że ponoszenie kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie w całości przez wnioskodawczynię nie spowoduje jej utraty płynności finansowej i nie przyczyni się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i syna. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.