I OZ 770/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 342/07 o odmowie przywrócenia terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił J. M. przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Wojewody P.. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż przedmiotowa decyzja doręczona została skarżącemu na adres podany jako adres zamieszkania w dniu 30 stycznia 2007 r., jednakże z uwagi na nieobecność adresata doręczyciel pozostawił awizo z informacją o złożeniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym. W dniu 7 lutego 2007 r. ponownie awizowana została przesyłka adresowana do skarżącego, a z upływem siedmiodniowego terminu, w dniu 14 lutego 2007 r. zwrócona została ona organowi z odpowiednią adnotacją. Skarżący w dniu 9 marca 2007 r. osobiście odebrał wskazaną wyżej decyzję w Urzędzie Wojewódzkim, natomiast w dniu 20 marca 2007 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który odrzucił ją jako wniesioną po terminie postanowieniem z dnia 31 marca 2007 r. Pismem z dnia 18 czerwca 2007 r. J. M. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uzasadniając go tym, iż nie otrzymał żadnego awizo, a w okresie, w którym miała być doręczona decyzja trwał strajk listonoszy. Ponadto skarżący stwierdził, iż przesyłka wysłana została na zły adres. Sąd I instancji uznał, iż wniosek J. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącego decyzja doręczona została na adres podany przez stronę w skardze oraz we wniosku o przywrócenie terminu, a zatem nie było żadnej pomyłki ze strony organu w tym zakresie. Sąd podkreślił także, iż na kopercie zawierającej przesyłkę z powołaną decyzją widnieją stemple świadczące o dwukrotnym awizowaniu pisma oraz informacja o nieobecności adresata w domu w dniu doręczenia. W sprawie miało więc zastosowanie doręczenie zastępcze, uregulowane w art. 44 kpa, zaś późniejsze doręczenie decyzji do rąk własnych adresata nie czyni nieskutecznym doręczenia zastępczego. Zażalenie na to postanowienie wniósł J. M., domagając się jego uchylenia i przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skarżący zarzucił naruszenie art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), art. 44 kpa oraz art. 45 Konstytucji RP. W uzasadnieniu strona podniosła, iż nie otrzymała żadnego zawiadomienia o awizowaniu przesyłki, a ponadto skarżący podkreślił, iż jest rencistą i zazwyczaj przebywa w domu, zaś w okresie kiedy miała być mu doręczona decyzja trwał strajk listonoszy, zaś pocztę rozwoził kierowca. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przewiduje, iż w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu strona winna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu. Okoliczności wskazane przez J. M. nie mogą być uznane za spełniające tą przesłankę. Przesyłką, którą doręczono była zaskarżona decyzja, awizowana była dwukrotnie przez doręczyciela - w dniu 30 stycznia 2007 r. oraz w dniu 7 lutego 2007 r. - z adnotacją, iż adresat był nieobecny. Zgodnie z powołanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie art. 44 kpa przesyłka, która pomimo awizowania nie została odebrana przez stronę pozostaje w aktach sprawy z domniemaniem jej doręczenia w ostatnim dniu czternastodniowego terminu wskazanego w tym przepisie. Z sytuacją taką mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Przesyłka adresowana do J. M. była awizowana trzykrotnie, opatrzona stosowną adnotacją o pozostawieniu awiza w skrzynce pocztowej, dokonana przez osobę doręczającą przesyłkę, a następnie zwrócona Sądowi. Zgodnie z art. 44 kpa od 14 lutego 2007 r. rozpoczął się termin do wniesienia skargi, któremu uchybiła strona składając skargę w organie 20 marca 2007r. Na szczególną uwagę zasługuje to, iż dla skutecznego domagania się przez stronę przywrócenia terminu przepis art. 87 §1 ustawy Ppsa stawia warunek złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Warunku tego nie spełnił żalący się. Z akt administracyjnych, w których znajduje się notatka pracownika prowadzącego sprawę wynika, że 26 lutego 2007 r. do Wydziału Geodezji zgłosił się J. M., którego powiadomiono o wysłaniu decyzji i dwukrotnym awizowaniu jej, niepodjęciu jej przez adresata i zwróceniu do urzędu. Organ podjął próbę doręczenia decyzji, lecz strona odmówiła podpisu. Powyższe świadczy o tym, że już w dniu 26 lutego 2007 r., a więc w dacie kiedy nie upłynął termin do wniesienia skargi, strona powzięła wiadomość o wydaniu decyzji, i jeżeli nawet istniały przeszkody w podjęciu awiza to skarżący już w tej dacie miał świadomość konsekwencji prawnych, wynikających z doręczenia zastępczego i z opóźnienia, co potwierdza dodatkowo fakt, że osobiście J. M. zgłosił się po odbiór decyzji w dniu 9 marca 2007 r. i pokwitował jej odbiór. Przyjmując nawet najkorzystniejszy dla skarżącego wymagany termin siedmiodniowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu należałoby przyjąć, że został on uchybiony już w dacie wniesienia skargi; skarga zaś nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu. Okoliczności te pominął w swych rozważaniach Wojewódzki Sąd Administracyjny, lecz wzmacniają one tylko argumentację Sądu, że wniosek o przywrócenie terminu, złożony dopiero 18 czerwca 2007 r. nie tylko wobec zawinienia strony, lecz także z powodu opóźnienia nie mógł być uwzględniony. Z powyższych względów Sąd uznał, iż zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, co uzasadnia jego oddalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa.