I SAB/Łd 1/13

SENTENCJA Dnia 20 grudnia 2013 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I - Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku P. P. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi P. P. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w przedmiocie niewykonania punktu pierwszego wyroku Sądu Rejonowego w R. p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu – P. P. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P. P. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w przedmiocie niewykonania punktu pierwszego wyroku Sądu Rejonowego w R. Wobec treści wyroku skarżący wystąpił z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, a następnie złożył na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku tym skarżący podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Oświadczył przy tym, że uzyskuje dochód z tytułu emerytury w wysokości 1.212,16 zł brutto i z tytułu działalności gospodarczej w wysokości 808 zł (średni dochód miesięczny z okresu 10-ciu miesięcy 2013 r.). Żona natomiast pobiera emeryturę w wysokości 1.317,56 zł. Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że majątek rodziny stanowią nieruchomości w postaci mieszkania własnościowego w bloku o pow. 48,11 m2, działki rolnej o pow. 0,17 ha oraz garażu o pow. 18 m2, a ponadto samochód osobowy marki DAEWOO Lanos z 2000 r. (zajęty przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R.). Miesięczne koszty utrzymania mieszkania wynoszą 830 zł. Ponadto oboje z żoną ponoszą wydatki na zakup lekarstw w kwocie co najmniej 300 zł i na zakup żywności oraz odzieży. We wniosku skarżący zawarł także oświadczenie, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym oraz rzecznikiem patentowym. Z uwagi na fakt, że zawarte w powyższym wniosku oświadczenia okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2013 roku wezwano wnioskodawcę do złożenia dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej, w tym do: nadesłania wyciągów z posiadanych przez skarżącego i jego żonę rachunków bankowych z okresu ostatnich 3 miesięcy oraz przedstawienia kserokopii zeznań podatkowych skarżącego i jego żony za 2012 rok - w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący w drodze pisma z dnia 12 grudnia 2013 roku nadesłał zeznania podatkowe i wyciągi bankowe. Poinformował przy tym, że jego żona nie posiada rachunku bankowego. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje: Wniosek skarżącego jest zasadny. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowana została w Rozdziale 3 Działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244, art. 245, art. 246 § 1 oraz art. 252 tej ustawy wynika, iż osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wyjaśnić przy tym należy, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego. W zakresie częściowym obejmuje zaś zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie m.in. adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego (§ 2 i § 3 art. 245 powołanej ustawy). Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. Ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dokumentów źródłowych wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Majątek rodziny stanowią nieruchomości w postaci mieszkania własnościowego w bloku o pow. 48,11 m2, działki rolnej o pow. 0,17 ha oraz garażu o pow. 18 m2, a ponadto samochód osobowy marki DAEWOO Lanos z 2000 r. (zajęty przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R.). Miesięczne koszty utrzymania mieszkania wynoszą 830 zł. Ponadto małżonkowie ponoszą wydatki na zakup lekarstw, żywności oraz odzieży, przy czym wydatki na zakup lekarstw zamykają się kwotą rzędu 300 zł. Nie posiadają przy tym wolnych środków na rachunku bankowym. W 2012 roku uzyskali odpowiednio dochód: skarżący w kwocie 47.034,11 zł, a jego żona w wysokości 12.109,52 zł. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w zwłaszcza kwotę dochodu rodziny i niezbędnych wydatków, w tym zwłaszcza na zakup lekarstw, Referendarz sądowy uznał, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie i przyznał mu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżący wykazał bowiem dostatecznie, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Spełnienie zaś tej przesłanki obligowało do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 504). Podkreślić przy tym jednak należy, że powyższe zwolnienie od kosztów sądowych zakresem swym nie obejmuje dotychczas uiszczonych przez skarżącego kosztów sądowych w niniejszej sprawie, dotyczy ono bowiem jedynie kosztów sądowych następujących po złożeniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. AK.