II FSK 1594/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Nasierowska Sędzia NSA Jan Grzęda Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 1117/17 w sprawie ze skargi O. [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 14 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od O. [...] S.A. z siedzibą w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy kwotę 560 (słownie: pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Sygnatura akt II FSK 1594/18 U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę Spółki Akcyjnej O. [...] z siedzibą w W. i uchylił zaskarżoną nią decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2007. Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący: Dnia 18.09.2007 r. skarżąca Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2007, wykazując w niej niższe zobowiązanie podatkowe, niż pierwotnie zadeklarowane i zapłacone. Dnia 25.09.2007 r. złożyła wniosek o zaliczenie ("przeksięgowanie") powstałej nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Wójt Gminy R. nie dokonał żądanego zaliczenia i dnia 23.01.2008 r. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia skarżącej wysokości zobowiązania w tym podatku. Ze względu na jego niezakończenie przed upływem przedawnienia zobowiązania podatkowego postępowanie to zostało umorzone decyzją z dnia 5.05.2016 r. Dnia 6.04.2016 r. skarżąca złożyła wniosek o zwrot nadpłaconego podatku. Wójt Gminy R. decyzją z dnia 29.03.2017 r. odmówił zwrotu nadpłaty ze względu na wygaśnięcie prawa do zwrotu na podstawie art. 80 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, dalej: O.p.). Stwierdził, że skoro na mocy tego przepisu prawo do zwrotu nadpłaty wygasa po upływie pięciu lat od końca roku podatkowego, w którym upłynął termin jej zwrotu, a zgodnie z art. 77 § 2 pkt 2 O.p. w przypadku skorygowania deklaracji przez podatnika nadpłata podlega zwrotowi w terminie trzech miesięcy od dnia jej skorygowania, termin zwrotu nadpłaty skarżącej upłynął dnia 18.12.2007 r., a prawo do żądania jej zwrotu – nawet przy uwzględnieniu przerwania biegu terminu, spowodowanego złożeniem w dniu 25.09.2007 r. wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych - wygasło dnia 31.12.2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy decyzją z dnia 14.08.2017 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R., uznając, że wygaśnięcie prawa do żądania stwierdzenia nadpłaty powoduje, że nie jest możliwe dochodzenie zwrotu nadpłaty, której istnienia prawnie nie stwierdzono. Mimo umorzenia postępowania podatkowego nadpłata nie wynikała bowiem ze skorygowanej deklaracji, toteż nie podlegała zwrotowi mimo niezaliczenia jej na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Skoro przed terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżąca nie złożyła wniosku o stwierdzenie nadpłaty lub o jej zwrot, niemożliwe było rozpatrzenie takiego wniosku już po umorzeniu postępowania podatkowego (wymiarowego). Ponadto w sytuacji, gdy art. 80 § 1 O.p. ustanawia materialnoprawny termin wygaśnięcia prawa do zwrotu nadpłaty jako czynności materialno-technicznej, po upływie tego terminu niemożliwy jest także zwrot nadpłaty w takim trybie. W skardze na tę decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji błędnego uznania o zastosowaniu w sprawie art. 80 § 1 i § 2 O.p., mimo, że zwrot nadpłaty stanowi czynność materialno-techniczną. Skoro bowiem postępowanie podatkowe nie zostało zakończone wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, obowiązuje złożona przez skarżącą korekta, co oznacza, że kwota zapłacona ponad to, co wskazano w korekcie, stanowi nadpłatę podatku. Zwrot tej nadpłaty powinien nastąpić w drodze czynności materialno-technicznej, do której nie ma zastosowania art. 80 § 1 i § 2 O.p. Uzasadniając uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że mimo niezłożenia przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nadpłaty przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, ze względu na złożenie przed upływem tego terminu korekty deklaracji podatkowej wraz z wnioskiem o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych istnieje możliwość przeprowadzenia postępowania w przedmiocie nadpłaty podatku, gdyż organ podatkowy obowiązany był wezwać skarżącą do złożenia stosownego wniosku. Jakkolwiek przewidziany w art. 75 § 3 O.p. tryb uzupełniania braków formalnych odnosi się do wniosku o stwierdzenie nadpłaty bez jedoczesnego złożenia skorygowanej deklaracji podatkowej, winien być stosowany także w sytuacji odwrotnej, gdy podatnik składa tylko korektę deklaracji, bez wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Brak wystosowania do skarżącej takiego wezwania w trybie art. 169 § 1 O.p. winien być zatem kwalifikowany jako naruszenie wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Ponieważ celem złożenia korekty deklaracji jest ukształtowanie zobowiązania podatkowego, wywołuje ona skutek materialnoprawny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.10.2015 r., I FSK 915/14). Organ podatkowy obowiązany jest więc albo zwrócić wynikającą z niej nadpłatę, albo wszcząć postępowanie weryfikujące zasadność żądania zwrotu nadpłaty. Przeszkody do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie stanowi przedawnienie zobowiązania podatkowego, gdyż zgodnie z art. 79 § 3 O.p. decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty na wniosek strony złożony przed upływem terminu przedawnienia można wydać także po upływie tego terminu. Orzekanie w przedmiocie wniosku skarżącej bez przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty było więc przedwczesne, jako że nadpłata niestwierdzona w postępowaniu nadpłatowym nie może być wymagalna, co oznacza, że nie może się rozpocząć bieg terminu przedawnienia prawa do jej zwrotu. Ponownie rozpatrując sprawę organy podatkowe winny więc najpierw przeprowadzić postępowanie i wydać orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, a dopiero następnie orzec w przedmiocie wniosku o zwrot nadpłaty. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuciło naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zarzuceniu organowi podatkowemu naruszenia art. 75 § 3 oraz art. 169 § 1, a także art. 121 § 1 O.p. przez zaniechanie wezwania skarżącej do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz przyjęcie, że orzekanie w oparciu o art. 80 O.p. w przedmiocie wniosku skarżącej o zwrot nadpłaty było przedwczesne, podczas gdy zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy wskazuje na brak możliwości ujawnienia nadpłaty przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, uniemożliwiając tym samym dochodzenie jej zwrotu, co w konsekwencji legło u podstaw odmowy zwrotu nadpłaty na podstawie art. 80 O.p. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że warunkiem domagania się przez podatnika zwrotu nadpłaty jest wcześniejsze jej ujawnienie (stwierdzenie). Tymczasem skarżąca przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie złożyła wniosku o stwierdzenie nadpłaty, a samo złożenie korekty deklaracji nadpłaty nie ujawnia. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie może być wszczęte z urzędu, a tylko na wniosek uprawnionych podmiotów, przy czym wniosku takiego nie stanowi skorygowana deklaracja, jako że jest tylko realizacją uprawnienia wynikającego z art. 81 § 2 O.p. Pogląd, że złożenie samej korekty deklaracji może uruchomić tryb usuwania braku formalnego na podstawie art. 169 § 1 O.p. przez wezwanie podatnika do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty pozostaje w sprzeczności z treścią art. 75 § 3 O.p., a także art. 168 § 2 O.p., stanowiącego, że treść żądania strony wyznacza przedmiot postępowania. Brak wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie stwarza podstaw do jej stwierdzenia na podstawie samoistnej korekty deklaracji, także w przypadku przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nieujawnienie nadpłaty uniemożliwiało dochodzenie jej zwrotu, przeto odmowa zwrotu nadpłaty na podstawie art. 80 O.p. nie była przedwczesna. Skarżąca nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną ani nie odniosła się do jej zasadności w innej formie procesowej, natomiast pismem z dnia 4.11.2020 r. sprzeciwiła się rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym i wniosła o rozpoznanie jej na rozprawie po ustabilizowaniu się sytuacji epidemicznej na terenie województwa mazowieckiego. Podniosła, że nie ma przesłanek obligujących do pilnego rozpoznania sprawy, zwłaszcza, że skarżąca czeka na jej rozpoznanie już ponad dwa lata. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odnosząc się w pierwszym rzędzie do wniosku skarżącej o odroczenie posiedzenia niejawnego, na które sprawa została skierowana i rozpoznanie jej na rozprawie, należy wskazać, że na mocy art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać znaczne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim pobraniem obrazu i dźwięku; na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na mocy tego przepisu Przewodniczący Wydziału II Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego zarządził zniesienie wyznaczonego terminu rozprawy w niniejszej sprawie i celem jej rozpoznania wyznaczył na ten sam dzień posiedzenie niejawne w identycznym składzie, jaki miał rozpoznawać sprawę na rozprawie. Należy zauważyć, że cytowany przepis nie uzależnia rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym od zgody strony lub stron postępowania, toteż zgłoszony przez skarżącą sprzeciw nie ma znaczenia prawnego. Natomiast okoliczność, że przeprowadzenie rozprawy w warunkach epidemii mogłoby stanowić zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, ma charakter notoryjny i ze względu na swą oczywistość nie wymaga dodatkowego uzasadnienia. Ponadto, skoro skarżąca oczekuje na rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny już ponad dwa lata – co sama akcentuje – spełniona jest także przewidziana przepisem przesłanka niezbędności rozpoznania sprawy bez dalszej zwłoki, bez nieograniczonego czasowo oczekiwania na zakończenie stanu epidemii. Dodatkowo wypada zauważyć, że w postępowaniu kasacyjnym jego strony mają pełną możliwość przedstawiania swych stanowisk na piśmie, postępowania dowodowego co do zasady się nie przeprowadza, a rozprawa ma w istocie charakter konkluzywny, stanowiąc podsumowanie postępowania w sprawie. Biorąc więc pod uwagę, że skarżąca została uprzedzona o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i mogła pisemnie uzupełnić i dodatkowo uargumentować stanowisko zajmowane w toku procesu, brak podstaw do uwzględnienia wniosku o skierowanie sprawy na rozprawę i rozpoznanie jej dopiero po ustąpieniu epidemii. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy na wstępie zwrócić uwagę, że przedmiot sporu stanowią dwa zagadnienia: możliwość uznania korekty deklaracji podatkowej za wniosek o stwierdzenie nadpłaty mający wadę formalną, podlegającą usunięciu przez odpowiednie zastosowanie art. 75 § 3 O.p., polegające na wezwaniu podatnika do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wynikająca z niezastosowania powyższego trybu przedwczesność oceny co do wygaśnięcia prawa skarżącej do zwrotu nadpłaty. Punktem wyjścia rozważań jest stwierdzenie odrębności instytucji prawnej korekty deklaracji podatkowej od instytucji nadpłaty podatku. Wskazuje na to systematyka Ordynacji podatkowej, gdzie każda z tych instytucji uregulowana jest w innym rozdziale działu trzeciego, ale przede wszystkim odmienność treści każdej z tych regulacji. Korekta deklaracji podatkowej jest oświadczeniem wiedzy podatnika i może być także oświadczeniem jego woli. Jest zdarzeniem prawnym wywierającym wpływ na stosunek podatkowy i stanowiącym przejaw formalnego stosunku podatkowego jako akcesoryjnego wobec materialnego stosunku podatkowego (S. Babiarz, w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2015, s. 524). Złożenie korekty deklaracji wprawdzie może, ale nie musi być powiązane ze złożeniem wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wniosek taki wynika z art. 81b § 2a O.p., który to przepis odnosi się wprost do przypadku złożenia korekty wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, co a contrario oznacza, że możliwe jest także złożenie korekty bez wymienionego wniosku. Wynika to także z art. 81 § 1 O.p., który to przepis stanowi, że podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, a brak przepisu wiążącego i uzależniającego możliwość złożenia korekty od jednoczesnego złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Jakkolwiek możliwe jest złożenie korekty deklaracji bez jednoczesnego złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wykluczone jest złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty bez jednoczesnego złożenia korekty deklaracji; stanowi o tym wprost art. 75 § 3 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13.12.2017 r. (I GSK 2335/15) wskazał, że korekta stanowi wyraz formalny wniosku o stwierdzenie nadpłaty i wywołuje skutek materialny tylko w jednym przypadku – gdy prawidłowość korekty nie budzi wątpliwości i organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę (art. 75 § 4 O.p.); poza tym korekta dzieli los tego wniosku, co oznacza, że w przypadku wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty dołączona do tego wniosku skorygowana deklaracja nie wywołuje skutków prawnych. Natomiast przytoczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.10.2015 r. (I FSK 915/14) odnosi się do przypadku unormowanego w art. 75 § 6 O.p., a więc do sytuacji, gdy ustawa podatkowa przewiduje inny tryb zwrotu podatku, niż stwierdzenie nadpłaty. Taki odmienny tryb przewidziano w ustawie o podatku od towarów i usług – jest nim zwrot podatku przez składanie deklaracji podatkowych. W takiej sytuacji (a więc na gruncie tej ustawy podatkowej) złożenie korekty deklaracji wraz z wyjaśnieniem przyczyn obniżenia uprzednio wykazanego zobowiązania podatkowego jest równoznaczne z żądaniem zwrotu podatku (nadpłaty). Jednakże poza tym przypadkiem – jak z kolei wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30.10.2012 r. (II FSK 446/11) w odniesieniu do zobowiązania (nadpłaty) w podatku od nieruchomości – wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie może zastąpić ani skorygowana deklaracja na ten podatek, ani wniosek o zaliczenie nadpłaty wynikającej z korekty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Uprawnione jest więc stwierdzenie, że poza przypadkami rozważonymi w przytoczonych judykatach, jedyną drogą do uzyskania przez podatnika zwrotu nadpłaconego przez niego podatku jest wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty (art. 75 § 1 O.p.), który to wniosek winien być uzupełniony o złożenie korekty uprzednio złożonej deklaracji wraz z wyjaśnieniem przyczyn korekty. Można dodać, że ponieważ zakres postępowania wyznacza przedmiot wniosku, a przyczyna powstania nadpłaty może odnosić się tylko do części podstawy faktycznej zobowiązania podatkowego, rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie w każdym przypadku musi być poprzedzone postępowaniem w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 O.p. (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.01.2014 r., II FPS 5/13). Nie sposób więc zaaprobować oceny wyrażonej w zaskarżonym wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jakoby mimo niezłożenia przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nadpłaty przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, ze względu na złożenie przed upływem tego terminu korekty deklaracji podatkowej wraz z wnioskiem o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych istniała możliwość przeprowadzenia postępowania w przedmiocie nadpłaty podatku. Ponieważ przedmiotem skorygowanej deklaracji było zobowiązanie w podatku od nieruchomości, a regulująca ten podatek ustawa podatkowa nie przewiduje innego trybu zwrotu podatku (art. 75 § 6 O.p.), niż stwierdzenia nadpłaty, samo złożenie korekty deklaracji podatkowej wraz z wnioskiem o odpowiednie zaliczenie nadpłaty nie uprawniało organów podatkowych do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Złożona przez skarżącą korekta deklaracji ani nie stanowiła bowiem wniosku o stwierdzenie nadpłaty, ani nie była dotknięta wadami formalnymi, które podlegałyby usunięciu w trybie i pod rygorami przewidzianymi w art. 169 O.p. Oczywiście błędne jest odczytanie art. 75 § 3 O.p. w sposób sprzeczny z jego treścią, a więc odniesienie zawartej w nim normy, dotyczącej wniosku o stwierdzenie nadpłaty, do innego przypadku, to jest złożenia korekty deklaracji; nie jest to rozszerzająca wykładnia przepisu, ale wykładnia contra legem. Ponieważ organy podatkowe nie były uprawnione do wystosowania do skarżącej wezwania w trybie art. 169 § 1 O.p. o usunięcie braków formalnych korekty deklaracji, zwłaszcza przez złożenie wniosku, którego zarówno samo złożenie, jak i treść, zakres i wspierająca go argumentacja pozostaje w wyłącznej gestii podatnika (skarżącej), brak wystosowania takiego wezwania nie może być poczytany za naruszenie wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Prowadzi to do uznania zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 75 § 3, art. 169 § 1 oraz art. 121 § 1 O.p., gdyż niezasadne stwierdzenie naruszenia przez organy podatkowe wymienionych w tym zarzucie przepisów Ordynacji podatkowej stanowiło podstawę do niezasadnego uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Uznać także należy zasadność drugiego z zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej, a mianowicie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 80 O.p. w zakresie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do przedwczesności rozstrzygnięcia przez organy podatkowe w oparciu o art. 80 O.p. w przedmiocie wniosku skarżącej o zwrot nadpłaty. Wobec stwierdzenia, że organy podatkowe ze względu na brak wymaganego prawem wniosku nie mogły orzekać w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty oraz że ze względu na niemerytoryczne zakończenie postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w obrocie prawnym pozostała określająca tę wysokość korekta deklaracji, konieczna była ocena zasadności poglądu o wygaśnięciu prawa do zwrotu nadpłaty – czy to ze względu na uznanie, że powinna być ona zwrócona w terminie trzech miesięcy od złożenia korekty deklaracji (art. 80 § 1 w związku z art. 77 § 2 pkt 2 O.p.), czy to ze względu na jej "nieujawnienie" przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Brak stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tej kwestii uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Prowadzi to do uwzględnienia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., uchylenia w całości zaskarżonego nią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 190 P.p.s.a. uwzględni wykładnię prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, której istotę stanowi ocena, że organy podatkowe nie miały podstaw do wzywania skarżącej do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty ani do prowadzenia postępowania w tym przedmiocie, natomiast dla rozstrzygnięcia sprawy konieczna jest ocena zgodności z prawem stanowiska organów podatkowych co do wygaśnięcia prawa skarżącej do zwrotu nadpłaty. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od skarżącej na rzecz organu podatkowego kwotę 560 zł, na którą składają się: pobrany wpis od skargi kasacyjnej (200 zł) oraz opłata za czynności radcy prawnego, polegające na sporządzeniu i wniesieniu skargi kasacyjnej (360 zł).