II OZ 1252/10

SENTENCJA Dnia 7 grudnia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń H.Z. i W.Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 października 2010 roku, sygn. akt II SA/Rz 999/10 wzywające do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skarg H.Z. i W.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2010 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE W dniu 15 września 2009 roku H.Z. i W.Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 22 czerwca 2010 roku w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Skargi te zostały zarejestrowane pod jedną sygnaturą akt II SA/Rz 999/10. Zarządzeniem z dnia 25 października 2010 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał skarżących do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Skarżący złożyli jednobrzmiące zażalenia na powyższe postanowienie. Zarzucili rażące naruszenie § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku i wnieśli o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości. W uzasadnieniu zażaleń podnieśli, że wnosili dwie odrębne skargi, a zatem niezasadne jest wzywanie ich do solidarnego uiszczenia wpisu. W ich ocenie, Sąd I instancji wydając zaskarżone zarządzenie nie badał aktualnych stosunków majątkowych i rodzinnych skarżących. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), wpis stały w sprawach z zakresu skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zagospodarowania przestrzennego wynosi 500 zł. Zasadnie zatem Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał skarżących do uiszczenia wpisu właśnie w tej wysokości, bowiem przedmiotem zaskarżonej decyzji jest ustalenie warunków zabudowy, które mieści się we wskazanej wyżej kategorii spraw, a jednocześnie sprawa ta nie jest objęta wpisem stosunkowym. Odrębną kwestią pozostaje natomiast zasadność wezwania skarżących do uiszczenia wpisu solidarnie. Stosownie do treści art. 51 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu. Cytowany przepis wprowadza instytucję współuczestnictwa kilku skarżących w jednej sprawie. Współuczestnictwo to zachodzi wtedy, gdy stroną skarżącą jest nie jeden, lecz kilka podmiotów. Podmioty te mogą jednak występować w jednej sprawie w charakterze strony tylko wówczas, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności. Niewątpliwie skorzystanie z formy współuczestnictwa w sytuacji określonej w art. 51 p.p.s.a. jest uprawnieniem strony, a nie jej obowiązkiem. Rację mają zatem skarżący wskazując, że wnieśli dwie odrębne skargi, które powinny zostać odrębnie zarejestrowane i rozpoznane. Do solidarnego obowiązku uiszczenia wpisu mogłoby zatem dojść, jeżeli skarżący wyraziliby wolę łącznego rozpoznania ich skarg, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zgodnie bowiem z treścią art. 214 § 2 p.p.s.a. pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że z przepisu art. 111 § 1 p.p.s.a. wynika obowiązek sądu połączenia kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Do dnia wydania zaskarżonego zarządzenia do takiego połączenia jednak nie doszło, a Sąd I instancji błędnie poprzestał jedynie na technicznym zarejestrowaniu dwóch odrębnych skarg pod jedną sygnaturą, nie wydając wcześniej stosownego postanowienia w trybie art. 111 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.