I OSK 2448/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 206/18 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie prawa do świadczenia pieniężnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. W. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. . UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 206/18 oddalił skargę M. W. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie prawa do świadczenia pieniężnego. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z [...] października 2017 r., na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 117 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), Komendant Powiatowy Policji w [...] odmówił skarżącemu prawa do świadczenia pieniężnego określonego w art. 117 ust. 1 ustawy o Policji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przeciwko skarżącemu zostało wszczęte postępowanie, w związku naruszeniem przez niego dyscypliny służbowej, w sposób określony w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym z [...] maja 2017 r. organ zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych od [...] czerwca 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r. w związku z wszczętym postępowaniem dyscyplinarnym. W trakcie tego zawieszenia skarżący przedstawił zaświadczenia lekarskie o niezdolności do pracy: od [...] czerwca 2017 r. do [...] lipca 2017 r., od [...] lipca 2017 r. do [...] lipca 2017 r., od [...] sierpnia 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z [...] sierpnia 2017 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z [...] sierpnia 2017 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Po zwolnieniu skarżący przedstawił zaświadczenia lekarskie o niezdolności do pracy: od [...] września 2017 r. do [...] października 2017 r. i od [...] października 2017 r. do [...] października 2017 r. Natomiast [...] września 2017 r. wpłynął do organu wniosek o przyznanie skarżącemu świadczenia pieniężnego na podstawie art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, warunkiem wypłacenia wnioskowanego świadczenia pieniężnego jest uniemożliwiająca podjęcie zatrudnienia "nadal trwająca choroba", którą zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu należy rozumieć jako chorobę istniejącą i nadal trwającą, a więc istniejącą bez przerwy i tę samą jednostkę chorobową, ewentualnie przechodzącą w inną jednostkę chorobową, będącą ściśle związaną przyczynowo z pierwotnym schorzeniem. Według organu, przedstawione przez skarżącego zaświadczenia lekarskie nie pozwalały jednoznacznie stwierdzić ww. stanu rzeczy, z uwagi na różne specjalizacje lekarzy wystawiających zwolnienia lekarskie. Brak było w nich odniesienia do jednostek chorobowych, w związku z którymi zostały wystawione jak również brak było ciągłości między tymi zwolnieniami. Okoliczności te - zdaniem organu – mogą nasuwać uzasadnione wątpliwości, czy zwolnienia lekarskie dotyczyły "nadal trwającej choroby". W związku z tym organ [...] października 2017 r. zwrócił się do skarżącego o dostarczenie opinii lekarskiej wydanej w oparciu o dokumentację medyczną, w której osoba posiadająca wymaganą wiedzę specjalistyczną oceni, czy zwolnienia lekarskie dotyczą tej samej choroby, która istniała przed zwolnieniem ze służby i trwa nadal. W odpowiedzi skarżący - powołując się na art. 117 ust. 1 ustawy o Policji - podał, że w myśl tego przepisu nie ma on obowiązku przedstawienia do sprawy opinii, czy też dodatkowych zaświadczeń lekarskich. Wskazując na powyższe organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak jest pewności, że ww. zwolnienia lekarskie dotyczyły choroby uniemożliwiającej podjęcie zatrudnienia z powodu "nadal trwającej choroby". W szczególności wątpliwości budzi brak informacji o tożsamości chorób potwierdzających tę samą chorobę przed i po zwolnieniu ze służby, a także przerwy w ich dokumentacji. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] grudnia 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy powyższą decyzję. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji organu pierwszej instancji. Jednocześnie wyjaśnił, że celem art. 117 ust. 3 ustawy o Policji jest ochrona policjanta, który został zwolniony ze względu na ważny interes służby lub wskutek zmian reorganizacyjnych w Policji i w tym czasie zapadł na chorobę uniemożliwiająca mu podjęcie zatrudnienia, a co za tym idzie pozostaje bez środków do życia. Organ wskazał, że w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, skarżący otrzymał odprawę w wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, ekwiwalent pieniężny za 24 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, nagrodę roczną za 2017 r., a także wyrównanie uposażenia potrąconego za okres zwieszenia w czynnościach służbowych. Organ stwierdził, że skarżący nie pozostawał bez środków do życia. Ponadto w dniu zwalniania ze służby w Policji ([...] sierpnia 2017 r.), skarżący nie przebywał na zwolnieniu lekarskim, co stanowi podstawę do przypuszczenia, iż nie istnieją żadne przesłanki do podjęcia przez niego pracy zarobkowej. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w zaskarżonym wyroku uznał, że sądowa kontrola sprawy nie potwierdza zasadności wniesionej skargi. Za prawidłowe Sąd uznał wywody organu, oparte na literalnej wykładni użytego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji sformułowania "nadal trwająca choroba", jako stanu nieprzerwanego pozostawania w chorobie, która uniemożliwia w tym czasie podejmowanie zatrudnienia. Zdaniem Sądu, spełnienia tego wymogu przed organem skarżący nie wykazał, gdyż z wystawionych mu zwolnień lekarskich wynika, że nie było ciągłości pozostawania w stanie choroby. Zgodnie z ustaleniami organu pomiędzy zwolnieniami funkcjonariusza potwierdzającymi chorobę przed zwolnieniem i pozwoleniu ze służby, występowała przerwa od [...] sierpnia 2017 r. do [...] września 2017 r., w sytuacji, gdy zwolniony został ze służby w Policji z [...] sierpnia 2017 r. Skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze nie zanegował tego ustalenia organu. W ocenie Sądu bez znaczenia dla wyniku sprawy była w takim przypadku potrzeba ustalenia jednostki chorobowej skarżącego (wobec wystawienia zwolnień lekarskich przez różnych lekarzy), ewentualnie przechodzącej w inną jednostkę chorobową, będącą ściśle powiązaną z pierwotnym schorzeniem, skoro z dostępnych organowi dokumentów wynikało niezbicie, że brak jest stanu choroby (chorób) trwającej bez przerwy. Prawidłowa wykładnia użytego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji zwrotu "nadal trwającej choroby", wymaga wykazania przez wnioskującego policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 ww. ustawy, nieustającego stanu pozostawania w chorobie, z powodu której nie może podjąć zatrudnienia. Kierując się powyższym Sąd stwierdził, że przedmiotowa decyzja została wydana zgodnie z art. 117 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 i następne ustawy o Policji. W złożonej skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie w całości powyższego wyroku oraz rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy przez uchylenie przedmiotowej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Ewentualnie wniósł o uchylenie w całości ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, jak również dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy oraz zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które będą wiązać w sprawie. Jednocześnie zwrócił się o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: a) art. 117 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 5 i nast. ustawy o Policji, przez wadliwą wykładnię art. 117 ust. 3 ustawy, polegającą na przyjęciu przez Sąd (w drodze jedynie wykładni literalnej) pojęcia "nadal trwającej choroby". Zdaniem skarżącego Sąd błędnie uznał, że pod tym pojęciem kryje się stan choroby, który utożsamiany jest ze stanem nieprzerwanej choroby, a przerwanie tego stanu (ciągłości zwolnienia lekarskiego) prowadzi do niewypełnienia się dyspozycji art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, co doprowadziło do nieuzasadnionego oddalenia skargi, pomimo zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz spełnienia wszelkich przesłanek faktycznych i prawnych do przyznania tego świadczenia z uwagi na fakt, że art. 117 ust. 3 ustawy nie wprowadza żadnych dodatkowego kryteriów, których spełnienie warunkuje przyznanie prawa do świadczenia; b) art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez jego niezastosowanie w sprawie oraz pominięcie przy ocenie zarzutu skarżącego naruszenia art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, co doprowadziło do nierównego potraktowania skarżącego w stosunku do funkcjonariusza znajdującego się w podobnym położeniu faktycznym i prawnym. Zdaniem skarżącego prezentowana przez Sąd wykładnia art. 117 ust. 3 ustawy o Policji w części dotyczącej pojęcia "nadal trwającej choroby" narusza art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, który nakazuje traktować wszystkich według równych kryteriów. Można założyć bowiem hipotetyczną sytuację, w której funkcjonariusz, przebywałby na zwolnieniu lekarskim przez okres 10 miesięcy, a jedynie przed samym zwolnieniem ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji nie legitymowałby się zwolnieniem lekarskim, chociażby na okres kilku dni, zostałby pozbawiony swoistego rodzaju gwarancyjnej pomocy finansowej, o której mowa w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, jak również sytuację, w której funkcjonariusz w stosunku do którego wydano rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia ze służby na tej samej podstawie prawnej zachował jeden dzień przed wyznaczoną datą zwolnienia. Skarżący podniósł, że dywagacje na temat równości funkcjonariuszy Policji znalazły swoje rozstrzygnięcie na kanwie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2014 r., I OPS 16/13, w której co prawda kwestią interpretacji był art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, jednakże wywody w niej poczynione, co do równości funkcjonariuszy można przełożyć na grunt niniejszej sprawy. Skarżący podkreślił także, że z analizy art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, nie sposób jest wywodzić, że chodzi jedynie o stan choroby nieprzerwany. Brak jest w tym przepisie odniesienia się do ciągłości zwolnienia lekarskiego. Mowa w nim jedynie o nadal trwającej chorobie, co nie oznacza, że nie może ona objawić się w formie nasilonej nawet po zwolnieniu ze służby. Nie jest niczym odosobnionym, że przewlekłe choroby lub o różnym tle klinicznym, objawiają się okresami, w których chory czuje się właściwie zdrowy, a za kilka dni może nastąpić ich nawrót. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W ocenie organu zastosowanie przez Sąd, w niniejszej sprawie, wykładni językowej nie prowadzi do wyniku nieracjonalnego lub absurdalnego czy też do naruszenia wartości konstytucyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy na nowo, w takim zakresie, jak czyni to sąd pierwszej instancji. Kierunek czynności kontrolnych, jakie Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej. Zarzuty naruszenia prawa materialnego nie zasługiwały na uwzględnienie. Niezasadny jest zarzut błędnej wykładni art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Przypomnieć należy, iż przy wykładni przepisu nie chodzi tylko o to, aby rozumieć przepis, ale o to, aby zrozumieć go zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy ustalaniu znaczenia normy prawnej nie można ograniczyć się do wykładni językowej, lecz należy sięgnąć do innych metod interpretacji tekstu prawnego. Wskazać należy, iż w doktrynie prezentowany jest pogląd, że nawet w przypadku, gdy wykładnia językowa prowadzi do ustalenia jednego językowo możliwego znaczenia normy, to większość normatywnych teorii wykładni postuluje sprawdzenie tak osiągniętych rezultatów przez inne rodzaje wykładni (por. J. Wróblewski /w:/ W. Lang, J. Wróblewski, S. Zawadzki, Teoria państwa i prawa, Warszawa 1980, s. 401). Podkreśla się również, iż każdy tekst wymaga wykładni, niezależnie od tego czy jest on, czy też nie jest, jasny. Oznacza to, że reguła wykładni clara non suntinterpretanda, w świetle której przepis jasny nie wymaga wykładni, nasuwa coraz więcej kontrowersji, a tym samym reguła ta musi być "stosowana z należytą ostrożnością, ponieważ jasność przepisów może zależeć od wielu czynników i zmieniać się w czasie" (por. L. Morawski, Wykładnia prawa w orzecznictwie sądów, Komentarz, Toruń 2002, s. 63- 65 oraz E. Łętowska, Kilka uwag o praktycznej wykładni, "Kwartalnik Prawa Prywatnego" 2002, nr 1, s. 54). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały siedmiu sędziów z 10 grudnia 2009 r., I OPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/2/21) zauważył, iż zdarzają się sytuacje, w których przepis rozpatrywany w oderwaniu od innych wydaje się jasny, natomiast analizowany w związku z innymi przepisami staje się wątpliwy. Dlatego też wykładnia językowa musi być uzupełniona wnioskami płynącymi z zastosowania innych rodzajów wykładni, w tym celowościowej, która w odniesieniu do indywidualnych spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych uznawana jest za najodpowiedniejszą i najlepiej prowadzącą do rozszyfrowania intencji i celów ustawodawcy. W rozpoznawanej sprawie rezultaty wykładni językowej i celowościowej art. 117 ust. 3 ustawy o Policji są zgodne. Stosownie do powyższego przepisu policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie, stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej. Przepis ten został dodany do ustawy o Policji nowelą z dnia 21 lipca 1995r. o zmianie ustaw: o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych, o Policji, o Urzędzie Ochrony Państwa, o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 515) wraz z wprowadzeniem art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, do którego się odwołuje. Ten ostatni przepis stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku likwidacji jednostki Policji lub jej reorganizacji połączonej ze zmniejszeniem obsady etatowej, jeżeli przeniesienie policjanta do innej jednostki lub na niższe stanowisko służbowe nie jest możliwe. W takiej sytuacji dochodzi do zwolnienia policjanta z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Taki sam charakter ma wymieniona w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5, stanowiąca podstawę do zwolnienia policjanta, gdy wymaga tego ważny interes służby. Art. 117 ust. 3 ustawy o Policji ma zatem zastosowanie jedynie w przypadku zwolnienia policjanta ze służby z przyczyn niedotyczących samego policjanta, gdyż te wyszczególnione zostały odrębnie w art. 41 ustawy o Policji. Przy uwzględnieniu systematyki całego art. 117 ww. ustawy, uprawniony jest pogląd, iż świadczenie określone w ust. 3, to świadczenie pieniężne o charakterze stricte ochronnym, mające na celu zabezpieczenie socjalne byłego funkcjonariusza, który nie posiada uprawnień do świadczenia emerytalnego lub rentowego i ze względu na stan zdrowia nie może podjąć zatrudnienia - w istocie pozostaje bez jakichkolwiek środków utrzymania. Unormowanie to zabezpiecza zatem sytuację materialną funkcjonariusza, który zwolniony został ze służby z przyczyn leżących po stronie pracodawcy i gwarantuje mu środki utrzymania przez okres choroby (nie dłużej niż 3 miesiące), w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku. Wyznacznikiem przyznania świadczenia pieniężnego jest nadal trwająca choroba, która nie pozwala na podjęcie zatrudnienia po zakończeniu służby w Policji. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego pod red. M. Szymczaka (PWN, Warszawa 1982) użyty w omawianym przepisie przysłówek "nadal" znaczy "w dalszym ciągu", "tak samo jak poprzednio", "dalej", "wciąż jeszcze". Nie ulega zatem wątpliwości, że w interpretowanym przepisie chodzi o chorobę, która ujawniła się w trakcie służby w Policji i trwa po zakończeniu tej służby. Ma rację skarżący kasacyjnie, że w analizowanym przepisie nie jest istotna forma nasilenia choroby (może objawiać się w formie nasilonej po zakończeniu służby). Istotne jest natomiast, aby funkcjonariusz nabawił się choroby jeszcze w czasie trwania służby, i aby ta choroba nie zakończyła się przed rozwiązaniem stosunku służbowego, lecz trwała nadal, uniemożliwiając mu podjęcie zatrudnienia po zakończeniu służby. W takiej sytuacji celowym jest udzielenie funkcjonariuszowi czasowej ochrony, tak aby w związku ze zwolnieniem ze służby nie był pozbawiony środków niezbędnego utrzymania. Istotne jest również i to, że w przepisie jest mowa o chorobie, a nie ogólnie o stanie zdrowia funkcjonariusza. To funkcjonariusz ubiegający się o świadczenie przewidziane w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji winien wykazać spełnienie przesłanek w tym przepisie określonych, zwłaszcza w sytuacji gdy organ nie dysponuje stosowną dokumentacją potwierdzającą stan trwającej choroby tego funkcjonariusza. Najbardziej oczywistym dowodem w tym przypadku jest zwolnienie lekarskie, choć nie można wykluczyć możliwości przeprowadzenia innych dowodów potwierdzających powyższe okoliczności. Możliwa jest zatem sytuacja, że nie będzie ciągłości zwolnień lekarskich, a mimo to w sprawie zostanie wykazane, że funkcjonariusz zwolniony ze służby z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia. Taka sytuacja jednak w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Skarżący w okresie od [...] czerwca 2017 r. do [...] listopada 2017 r. przedłożył kilka zwolnień lekarskich, wystawionych przez lekarzy różnych specjalności, bez wskazania jednostek chorobowych, w oparciu o które nie było możliwe określenia, czy skarżący cierpi nadal na chorobę ujawnioną w czasie służby. Organ wzywał skarżącego do wykazania powyższej okoliczności stosowną dokumentacją lekarską, lecz skarżący ocenił, że taki obowiązek go nie dotyczy. W tej sytuacji organ nie wiedząc, czy przesłanki określone w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji zostały spełnione i nie mając możliwości dowodowych ich ustalenia, nie mógł uczynić zadość wnioskowi skarżącego. Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest też zarzut naruszenia art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zakaz dyskryminacji wynikający z tego przepisu nie jest tożsamy z zakazem różnicowania sytuacji podmiotów prawa. Jest to natomiast zakaz nieuzasadnionego, różnego kształtowania sytuacji podobnych podmiotów prawa, w procesie stanowienia oraz stosowania prawa. Dyskryminacja oznacza zatem nienadające się do zaakceptowania tworzenie różnych norm prawnych dla podmiotów prawa, które powinny być zaliczone do tej samej klasy (kategorii), albo nierówne traktowanie podobnych podmiotów prawa w indywidualnych przypadkach, gdy zróżnicowanie nie znajduje podstaw w normach prawnych. Zaistnienie żadnej ze wskazanych sytuacji nie zostało wykazane w rozpoznawanej sprawie, wobec czego nie można przyjąć, że skarżący, któremu odmówiono przyznania świadczenia przewidzianego przepisem art. 117 ust. 3 ustawy o Policji był przez organy Policji traktowany nierówno i dyskryminowany w odniesieniu do funkcjonariuszy znajdujących się w tożsamym stanie faktycznym. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 15zzs⁴ ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842).