IV SA/Po 1020/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. i D. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. M. i D. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Decyzją wskazaną w rubrum postanowienia Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2008 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla [...] sp. jawna. W skardze na decyzję Wojewody profesjonalny pełnomocnik W. M. i D. M. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wskazał, że wznoszenie obiektów budowlanych przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd zawsze łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przyznając, że ryzyko prowadzenia robót budowlanych obciąża inwestora którym skarżący nie są, pełnomocnik podkreślił, że skutki powstania budynku w miejscu, w którym być go nie powinno, będą niewątpliwie obciążać nieruchomość skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W związku z powyższym wskazać należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku takich okoliczności, które uzasadniają twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa, 2006 r., s. 189). Wnioskujący musi zatem dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (vide: postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Rozpoznając wniosek pełnomocnika skarżących w zakresie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., Sąd uznał, że nie może on zasługiwać na uwzględnienie. Pełnomocnik nie przedstawił bowiem żadnych konkretnych okoliczności umożliwiających ocenę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia art. 61 § 3 p.p.s.a. Oczywiście niewystarczającym jest lakoniczne stwierdzenie, że skutki powstania budynku w miejscu, w którym być go nie powinno, będą niewątpliwie obciążać nieruchomość skarżących, bez jakiegokolwiek naprowadzenia okoliczności pozwalających Sądowi na dokonanie oceny. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.