II SA/Bk 559/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], odmawiającej, we wznowionym postępowaniu, uchylenia decyzji z dnia [...] października 2018 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na wyposażeniu istniejącej żwirowni zlokalizowanej na dz. ew. [...] eksploatującej istniejące złoże Z. w szybko - przestawną wytwórnię do odważania i mieszania o zabudowie modułowej, wraz z mieszarką talerzową dla składowania w układzie szeregowym czterech boksów zasypowych o pojemności 35 m3 każdy, a także w zasobnik 15 m3 - 1 szt., taśmociąg 25 m - 2 szt., przesiewacz - 1 szt, konstrukcję wsporczą przesiewacza - 1 szt., odwadniacz - 1 szt., taśmociąg 20 m - 3 szt. i panel sterujący - 1 szt. Decyzja SKO w S. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Na wniosek K. S., Wójt Gminy S. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] października 2018 r., nr [...], w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia. W dniu [...] maja 2020 r. postępowanie to zakończone zostało decyzją Wójta Gminy S., nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] października 2018 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że decyzją ostateczną z dnia [...] października 2018 r., nr [...], stwierdził on brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziałania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. K. S. wniósł o wznowienie tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniosek swój uzasadnił wskazując między innymi, że jego nieruchomości pozostaną w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, jak również, że systematycznie przekraczany jest poziom hałasu w obszarze zwartej zabudowy w godzinach nieuwzględnionych w udzielonej koncesji na wydobycie kopalin na przedmiotowej działce. W ocenie organu wniosek ten należało uznać za niezasadny, bowiem K. S. nie może być uznany za stronę postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 2018 r. Na podstawie informacji z rejestru gruntów oraz kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 organ ustalił, że nieruchomości skarżącego znajdują się w odległościach od 200 m do 1200 m od granic inwestycji. Znajdują się one zatem poza jakimikolwiek negatywnymi oddziaływaniami na środowisko, czy to w zakresie oddziaływań akustycznych czy też innych. Organ podkreślił też, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z dnia [...] października 2018 r. skarżący nie wnioskował o uznanie go za stronę tego postępowania, pomimo działania jako uczestnik postępowania w ramach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm.; dalej: ustawa). Natomiast w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 4 października 2018 r. ustalono krąg stron postępowania w oparciu między innymi o analizę dokumentów złożonych przez wnioskodawcę, tj. wniosek, kartę informacyjną przedsięwzięcia, uzupełnienie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Na podstawie art. 74 ust. 3 a ustawy organ I instancji za strony postępowania uznał właścicieli działek nr [...], [...] w obrębie Z. oraz działki nr [...]. Działki skarżącego nie przylegają bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie, jak też na nieruchomościach tych nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska, nie będą one pozostawały w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, ani też przedsięwzięcie to nie wprowadzi ograniczenia w ich zagospodarowaniu. Organ przeanalizował również sytuację wnioskodawcy w odniesieniu do nowego brzmienia art. 74 ust. 3a ustawy wprowadzonego ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1712) i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Nieruchomości skarżącego nie leżą bowiem w odległości 100 m od granic inwestycji. Analiza zgromadzonych materiałów nie wykazała, aby nieruchomości skarżącego pozostawały w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, jak też przedsięwzięcie to nie wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu jego nieruchomości. Zdaniem organu z przeprowadzonego postępowania administracyjnego nie wynika, aby planowane przedsięwzięcie powodowało, jak wskazuje skarżący, nieokreślone rozszerzenie działalności istniejącego zakładu górniczego o działania silnie obciążające środowisko. Organ opisał działanie tego przedsiębiorstwa i stwierdził, że bezpodstawne są twierdzenia skarżącego, iż na nieruchomości Inwestora będą gromadzone nieokreślone ilości gruzu. Również za bezzasadny organ uznał zarzut skarżącego dotyczący obniżenia wód gruntowych. Kwestia ta nie dotyczy postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...] października 2018 r. lecz postępowania zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. na wydobycie kopaliny ze złoża Z. na części działki o nr geod. [...] w obrębie ewidencyjnym Z., Gmina S.. Organ wyjaśnił też, że Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w B. Delegatura w S. oraz Okręgowy Urząd Górniczy w L. nie odnotowały skarg na działalność żwirowni. Z analizy akustycznej przedstawionej w Uzupełnieniu karty informacyjnej przedsięwzięcia (S., marzec 2018 r.), przy założeniu wariantów najbardziej niekorzystnych z tytułu oddziaływania emitowanego hałasu na tereny wrażliwe akustycznie oraz jednoczesnej pracy źródeł hałasu: urządzeń wchodzących w skład wytwórni betonu oraz maszyn i urządzeń pracujących przy wydobyciu kopaliny ze złoża oraz ruchu samochodów ciężarowych odbierających beton i kopalinę wynika, że podczas eksploatacji w porze dnia izolinia wartości dopuszczalnej LAeqD = 55 dB nie sięga terenów chronionych akustycznie. Wójt Gminy S. stanął więc na stanowisku, że oddziaływanie planowanej wytwórni betonu w skumulowaniu z oddziaływaniem wydobywania kopaliny ze złoża Z. nie będzie oddziaływać negatywnie na stan akustyczny środowiska. Jednocześnie organ poinformował, że w przypadku nieprzestrzegania wymogów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bądź koncesji na wydobycie żwiru zgłoszenia należy kierować do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. Delegatura w S. oraz Okręgowego Urzędu Górniczego w L. Na koniec organ wyjaśnił, że w świetle art. 28 k.p.a. oraz art. 74 ust. 3a ustawy K. S. posiada nie interes prawny, lecz interes faktyczny - zainteresowanie przeciwdziałaniem funkcjonowaniu w/w inwestycji (wytwórni betonu i przesiewacza), a zatem słusznie nie został on uznany za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...] października 2018r., nr [...]. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w związku z art. 74 ust. 3a ustawy, organ odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. S.. Po rozpoznaniu odwołania, SKO w S. decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2020 r., nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. W ocenie organu, w realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z sytuacją, w której postępowanie nadzwyczajne musi być zakończone już po pierwszym etapie postępowania wyjaśniającego. Z akt sprawy wynika bowiem, że nie doszło do ziszczenia się przesłanki wznowieniowej, wskazywanej przez skarżącego i stanowiącej podstawę wszczęcia postępowania, tj. przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący zawnioskował bowiem o wznowienie postępowania z uwagi na to, że bez własnej winy został pozbawiony udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] października 2018 r., nr [...]. W jego ocenie służy mu prawo strony w wyżej wskazanym postępowaniu, gdyż naruszony zostanie jego interes prawny, ponieważ postępowanie to zmierza do istotnej zmiany warunków udzielonej koncesji na wydobycie kopalin na obszarze mającym znaczący wpływ na czynniki środowiskowe na jego nieruchomościach. Twierdzenia skarżącego nie znalazły jednak potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z akt sprawy nie wynika bowiem, że skarżący posiada interes prawny w sprawie zakończonej wzruszaną decyzją i został bez własnej winy pozbawiony udziału w postępowaniu zakończonym tym aktem administracyjnym. Dalej organ wyjaśnił, że decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] października 2018 r., nr [...], której wzruszenia żąda skarżący, jest decyzją w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, o jakiej mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 283 z późn. zm.; dalej: ustawa). Zgodnie z brzmieniem art. 74 ust. 3a ustawy w wersji (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.), stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W aktualnym brzmieniu, obowiązującym po nowelizacji ustawy od 24 września 2019 r., stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. W oparciu zatem o powołany art. 74 ust. 3a ustawy należy ustalać kto jest stroną postępowania w przedmiotowej sprawie. Tymczasem bezspornym jest, że skarżący nie jest wnioskodawcą w sprawie zakończonej decyzją środowiskową z dnia [...] października 2018 r., ani nie legitymuje się też tytułem prawnym do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Jak wynika z akt sprawy inwestycja objęta decyzją z dnia [...] października 2018 r. ma być zlokalizowana na działce nr [...] w obrębie Z., której właścicielami są M.i B. małż. S. Skarżącemu nie przysługuje również prawo rzeczowe do działek bezpośrednio przylegających do działki nr [...] (według art. 74 ust. 3a w brzmieniu z daty wydania decyzji), ani do nieruchomości znajdujących się w odległości 100 m od granic terenu inwestycji (art. 74 ust. 3a w brzmieniu obecnie funkcjonującym). Z załączonej do akt sprawy kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 oraz wypisów z rejestru gruntów wynika, że najbliżej terenu inwestycji położona jest działka nr 31 obręb Zielone Królewskie, której skarżący jest właścicielem, ale nie graniczy ona bezpośrednio z działką nr [...] i znajduje się ona w odległości ok. 200 m od granic działki nr [...]. Pozostałe działki skarżącego położone są w jeszcze większych odległościach od terenu inwestycji (od 380 m do 2300 m). Przy czym wskazywana we wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. działka nr [...]aktualnie nie istnieje, a powstałe z jej podziału działki nr [...] i [...] znajdują się w odległości ok. 380 m od granic działki inwestycyjnej. Organ wyjaśnił też, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że na nieruchomości skarżącego nie rozciągnie się oddziaływanie inwestycji, które przekraczałoby obowiązujące standardy jakości środowiska lub, że jego działki znajdują się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości. Główną uciążliwość przedsięwzięcia objętego wzruszaną decyzją środowiskową stanowi niewątpliwie hałas emitowany zarówno z planowanego przedsięwzięcia, jak i z funkcjonującej na tym terenie żwirowni. Sporządzona na potrzeby decyzji środowiskowej analiza akustyczna wykazała jednak, iż do nieruchomości skarżącego nie dotrze hałas przekraczający obowiązujące normy. Ponadto same nieruchomości gruntowe jako takie nie są chronione pod względem akustycznym. Przed nadmierną uciążliwością hałasową chronione są tereny zabudowane, gdzie przebywają ludzie. Wśród działek gruntu należących do skarżącego najbliżej terenu inwestycji znajduje się działka nr 31 w obrębie Zielone Królewskie, na której istnieje zabudowa i podlega ochronie przed nadmiernym hałasem. Natomiast pozostałe jego działki stanowią tereny rolne niezabudowane, a więc nie są chronione akustycznie. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów działka skarżącego oznaczona nr [...] obręb, położona najbliżej miejsca ulokowania przedsięwzięcia, stanowi grunty rolne (grunty orne, pastwiska trwałe, grunty rolne zabudowane) oraz nieużytki. Według powoływanego przez skarżącego planu zagospodarowania przestrzennego - Uchwała nr [...] Rady Gminy S. z dnia 30 maja 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Wychodne i Zielone Królewskie w gminie S. (Dz.Urz.Woj.Podl. z 2017 r. poz. 2353) część tej działki jest objęta tymże planem i przeznaczona jest pod tereny zabudowy zagrodowej (29 RM). Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 112 ze zm.) dla terenów zabudowy zagrodowej dopuszczalne normy hałasu w porze dziennej wynoszą 55 dB, a w porze nocnej 45 dB. Ze znajdującej się w aktach sprawy analizy akustycznej i załączonej do niej mapy zasięgu hałasu wynika, że poza granice działki Inwestora oznaczonej nr [...] nie będzie wykraczał hałas powyżej 50 dB, a do działki skarżącego oznaczonej nr [...] nie dotrze również hałas o natężeniu 40dB. Sporządzający przedmiotowe opracowanie biegły w zakresie ocen oddziaływania na środowisko stwierdził, że uzyskane poziomy hałasu w czasie pracy wytwórni betonu oraz eksploatacji złoża "Z." polegającej na wydobywaniu kopaliny wykazują, że izolinia wartości dopuszczalnej w porze dnia LAeqD= 55 dB (izofona czerwona) występuje w odległości 40-45 m od pracujących maszyn roboczych, nie sięgając terenów chronionych akustycznie, nawet w przypadku gdy maszyny robocze pracują przy granicy terenu górniczego. Wobec tego nie ma podstaw do uznania, że na nieruchomościach należących do skarżącego przekroczone zostaną standardy jakości środowiska, czy też ograniczenia w ich zagospodarowaniu. Dalej organ wyjaśnił, że podnoszone przez skarżącego zarzuty odnośnie analizy akustycznej stanowiącej uzupełnienie złożonej przez Inwestora Karty informacyjnej przedsięwzięcia, a dotyczące nieuwzględnienia zapisów obowiązującego planu nie mogą wpłynąć na ocenę przydatności dowodowej tejże opinii. W analizie tej uwzględniono istniejącą w otoczeniu inwestycji zabudowę i dokonano pomiarów w miejscach istniejącej zabudowy mieszkaniowej, wyznaczając linie rozprzestrzeniania się hałasu. Brak jest podstaw dla podważenia wiarygodności i poprawności tychże pomiarów. Jak wynika z dokonanych pomiarów standardy akustyczne obowiązujące dla różnego rodzaju zabudowy, w tym zabudowy zagrodowej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (wynoszące odpowiednio 50 dB i 40 dB), nie będą przekroczone na nieruchomości skarżącego, uwzględniając również przeznaczenie terenu wynikające z zapisów planu miejscowego, tj. pod zabudowę zagrodową. Organ odniósł się też do podnoszonej przez skarżącego kwestii obniżenia poziomu lustra wód gruntowych. Jak wynika z opinii Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], przedmiotowe przedsięwzięcie nie spowoduje obniżenia zwierciadła wód podziemnych, jak też przedsięwzięcie to nie wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych dla JCWP (jednolitych części wód powierzchniowych). Skoro więc wyspecjalizowany organ w zakresie ochrony wód nie stwierdza możliwości zaistnienia istotnych szkód dla środowiska przez realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, brak jest podstaw do uznania, że ponadstandardowe oddziaływanie tejże inwestycji wystąpi na nieruchomościach należących do skarżącego. Zdaniem organu odwoławczego również pozostałe argumenty skarżącego, że posiada on interes prawny w sprawie zakończonej wzruszaną decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] października 2018 r., są niezasadne. W szczególności sam fakt, że skarżący uczestniczył częściowo w tymże postępowaniu nie świadczy o tym, że jest on jego stroną. Udział skarżącego w postępowaniu zakończonym w/w decyzją był mu zapewniony w ramach udziału społeczeństwa w postępowaniu, a nie jako stronie tego postępowania. Nadmienić należy, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji przeprowadził konsultacje społeczne i zapewnił udział społeczeństwu w wydaniu zaskarżonej decyzji, mimo iż nie miał takiego obowiązku. Powinność zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji środowiskowej nie występuje we wszystkich przypadkach, a dotyczy tylko postępowań, w ramach których przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Art. 5 ustawy stanowi, że każdy ma prawo uczestniczenia, na warunkach określonych ustawą, w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Z kolei z mocy art. 79 ust. 1 w/w ustawy, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skoro zatem w postępowaniu zakończonym wzruszaną decyzją nie było konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jak też obowiązek taki nie został nałożony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, nie było obowiązku zapewnienia społeczeństwu udziału w tymże postępowaniu. Wobec tego organ nie uznał za zasadne także uwag skarżącego dotyczących sposobu zapewnienia tego udziału. Przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może być wykorzystywana do weryfikowania poprawności zapewnienia udziału w postępowaniu innym niż strona podmiotom, w tym społeczeństwu. Podobnie rzecz się ma z pozostałymi uwagami dotyczącymi nieprawidłowości w postępowaniu zmierzającym do wydania wzruszanej decyzji środowiskowej. Z uwagi na to, że ewentualne uchybienia, nawet jeśli wystąpiły, nie mają wpływu na istnienie po stronie skarżącego interesu prawnego w tejże sprawie. Organ wyjaśnił też, że w postępowaniu wznowieniowym wszczynanym na wniosek, a w szczególności prowadzonym z powodu okoliczności wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ jest związany podstawami żądania i nie ma uprawnienia do badania innych ewentualnych wad występujących w decyzji ostatecznej, czy w poprzedzającym ją postępowaniu. Nie jest też rolą postępowania nadzwyczajnego badanie ewentualnych nieprawidłowości w funkcjonowaniu przedsięwzięcia, czy działania prowadzącego instalację niezgodnie z udzielonymi pozwoleniami albo bez uzyskania tychże pozwoleń. Kompetencje w tym zakresie mają odpowiednie organy wydające pozwolenia i koncesje na prowadzenie działalności regulowanej, jak też inspekcja ochrony środowiska i to do tych instytucji należy kierować uwagi i zastrzeżenia do prowadzonej działalności na terenie żwirowni, co również sugerował organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jak słusznie też zauważył organ wydający decyzję, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter wstępny, jej uzyskanie jest wymagane przed wystąpieniem o kolejne pozwolenia i decyzje wymagane w procesie inwestycyjnym. Zatem jeżeli nawet na prowadzenie działalności objętej decyzją środowiskową wymagane było pozwolenie wodnoprawne, jak sugeruje skarżący, to okoliczność ta nie daje odwołującemu legitymacji prawnej do udziału w sprawie z uwagi na podkreślaną w odwołaniu konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Wydanie przedmiotowej decyzji w żaden sposób nie ograniczyło uprawnień skarżącego, ani nie przysporzyło mu dodatkowych obowiązków, jak też nie spowodowało, że wnioskujący o wydanie decyzji środowiskowej został zwolniony z praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa albo że uzyskał jakieś przywileje nie mające oparcia w prawie. W ocenie organu przymiotu skarżącego nie można również wyprowadzić z faktu, że Wójt Gminy S. uwzględnił we wzruszanej decyzji część uwag wnoszonych przez skarżącego w toku postępowania w ramach udziału społeczeństwa poprzez nakazanie przekierowania ruchu pojazdów na inne drogi niż droga powiatowa W.– P. Kwestia korzystania z dróg publicznych nie należy do zakresu praw właściciela sąsiadującej z drogą publiczną nieruchomości. Zatem z praw przynależnych właścicielowi nieruchomości położonej przy drodze publicznej nie można wysnuć interesu prawnego do żądania czynności organu w przedmiotowej sprawie środowiskowej. Tym bardziej, że przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są warunki korzystania ze środowiska naturalnego, a nie z infrastruktury drogowej - dróg publicznych. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że skarżący nie legitymuje się interesem prawnym w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] października 2018 r., nr [...]. Organ gminy nie miał zatem obowiązku zapewnienia mu czynnego udziału we wszystkich stadiach tego postępowania, jak też doręczenia skarżącemu wydanej decyzji. Oznacza to, że nie ziściła się przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiąca podstawę wszczęcia niniejszego postępowania nadzwyczajnego. W takiej sytuacji zasadnie organ I instancji, uwzględniając treść zacytowanego wyżej art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia swojej wcześniejszej decyzji ostatecznej. Natomiast powołane w odwołaniu zarzuty odnośnie niezapewnienia skarżącemu właściwego udziału w postępowaniu wznowieniowym nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Skarżący był informowany zarówno o wszczęciu postępowania (postanowienie o wznowieniu postępowania), jak i o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i składania uwag i wniosków (zawiadomienie z dnia [...] marca 2019 r.), z czego skorzystał składając wniosek z dnia [...] kwietnia 2019 r. Wprawdzie organ dopuścił się w niniejszej sprawie istotnej przewlekłości i decyzję wydał dopiero po prawie półtora roku od wszczęcia postępowania, to jednak nie uchybił prawu strony do udziału w czynnościach procesowych, bowiem nie dokonywał w tym czasie ustaleń, które nie byłyby znane skarżącemu. Od momentu zawiadomienia z dnia [...] marca 2019 r. organ dołączył do sprawy jedynie wydruki z ewidencji gruntów i budynków odnośnie posiadanych przez skarżącego nieruchomości i ich usytuowania względem przedsięwzięcia objętego wzruszaną decyzją, które to okoliczności są znane skarżącemu jako właścicielowi nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł K. S., w której zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 4, art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (dalej - ustawa środowiskowa), w związku z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji obarczonej kwalifikowaną wadą nieważności, z powodu skierowania zaskarżonej decyzji do osoby nieżyjącej; 2) naruszenie przepisów z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z art. 72 ust. 1 pkt 4, art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej, w związku z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez pozostawienie w obiegu prawnym decyzji Wójta Gminy S., znak: [...] z dnia [...] maja 2020 r. oraz decyzji znak: [...], z dnia [...] października 2018 r.; 3) naruszenie przepisów z art. 74 ust. 3a, w związku z art. 63 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej, w związku z art. 34 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, w związku z art. 28, 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez odmowę uznania skarżącego za stronę postępowania administracyjnego, pomimo naruszenia jego interesu prawnego poprzez wprowadzenie istotnego ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem; 4) naruszenie przepisów z art. 74 ust. 3a w związku z art. 63 ust. 3 ustawy środowiskowej, w związku z art. 32 Konstytucji RP, w związku z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., poprzez odmowę uznania skarżącego za stronę postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji Wójta Gminy S., znak: [...], z dnia [...] października 2018 r., pomimo naruszenia jego interesu prawnego poprzez wprowadzenie istotnego ograniczenia w dostępie do drogi publicznej, tj. dostępie do dobra publicznego gwarantowanego na podstawie uregulowań konstytucyjnych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a także o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S., znak: [...] z dnia [...] maja 2020 r. oraz decyzji znak: [...], z dnia [...] października 2018 r., a ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że w zaskarżonej decyzji SKO w S. naruszyło przepisy z art. 74 ust. 3a oraz art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. ustawy środowiskowej w stopniu istotnym dla wyniku sprawy. Organ odwoławczy uchylił się od wyznaczenia zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia w oparciu o konieczny dowód z dokumentów (wymagane postanowienia organów opiniujących), gdyż nie wystąpił do organów opiniujących, a w konsekwencji nie uzyskał wymaganych opinii organów administracji rządowej (Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego) w sprawie wydania decyzji zawierającej ocenę środowiskową planowanego przedsięwzięcia. Natomiast organ odwoławczy arbitralnie uznał za strony postępowania niektóre podmioty władające działkami przyległymi do obszaru planowanego przedsięwzięcia. Uszło uwadze organu odwoławczego, że w odwołaniu skarżący wywiódł swój interes prawny z brzmienia art. 74 ust. 3a pkt 3 ustawy środowiskowej. Pomimo ziszczenia się przesłanek z tego przepisu, organ odwoławczy bezkrytycznie podzielił stanowisko Wójta, że wnioskowana przez Inwestora ocena środowiskowa jest uzupełnieniem poprzednio wydanej oceny z 2016 r., mającej na celu wydanie koncesji na wydobywanie piasku i żwiru na obszarze tej samej działki. W konsekwencji tych bezpodstawnych domniemań, organ odwoławczy ustalił strony postępowania w sposób dowolny, gdyż przykładowo uznał za stronę postępowania Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad władającą przyległą do obszaru objętego wnioskiem działką drogową po stronie północnej, natomiast jednocześnie nie uznał faktu, że działka [...] obręb Zielone Królewskie przylega do tego samego obszaru planowanej inwestycji po stronie południowej. W konsekwencji tych dowolnych ustaleń, organ odwoławczy nie uznał właściciela działki przyległej do planowanej inwestycji za stronę postępowania, pomimo, że ta przyległa działka została objęta ustaleniami miejscowego planu (przywołanego w treści zaskarżonej decyzji) jako teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową. W konsekwencji wadliwych ustaleń organu odwoławczego, strony postępowania administracyjnego ustalono dowolnie, na podstawie pozaprawnych kryteriów. Dalej skarżący podniósł, że organ odwoławczy wadliwie uznał za stronę postępowania osobę nieżyjącą, gdyż rozstrzygnięcie z dnia [...] czerwca 2020 r. skierował do nieżyjącej B. S. - współwłaścicielki działki objętej wnioskiem, pomimo, że przed datą wydania decyzji Wójta Gminy S. znak: [...], z dnia [...] października 2018 r., nastąpił zgon osoby, której uprawnień dotyczy to rozstrzygnięcie. W konsekwencji organ odwoławczy nie tylko nie wypełnił dyspozycji z art. 63 ust. 1-3 oraz art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej, to jednocześnie naruszył rażąco przepisy prawa materialnego, w szczególności przepisy z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Z ostrożności procesowej skarżący podniósł również zarzut bezpodstawnego pozbawienia go przymiotu strony w postępowaniu prowadzonym przez Wójta Gminy S. zakończonym decyzją z dnia [...] października 2018 r. Organ odwoławczy odmówił ustalenia obszaru, na którym zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska w wyniku planowanej realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia, a także odmówił ustalenia działek znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić istotne ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Oznacza to, że organ odwoławczy nie wypełnił dyspozycji z art. 63 ust. 1-3 oraz art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej, a mimo to wydał zaskarżoną decyzję. Organ ten nie uznał za zasadne ustalenie obszaru oddziaływania planowanej inwestycji zgodnie z dyspozycją art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej, w oparciu o wymagane stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz stanowisko Państwowego Inspektora Sanitarnego. Niejako w zamian podtrzymał zaś gołosłowne ustalenia Wójta w tej sprawie, a przez to uznał za dopuszczalne zastępowanie prywatnymi poglądami organu administracji wyników obligatoryjnej procedury nakazującej wydanie postanowienia o ocenie środowiska po zasięgnięciu opinii organów administracji rządowej. Co więcej, nawet po uzyskaniu opinii Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2018 r. (dalej - opinia Wody Polskie), organy administracji procedowały w sposób sprzeczny z regułami logicznego wnioskowania. Z faktu stwierdzonego w tej opinii, że maksymalne zapotrzebowanie na wodę wynosić będzie 14 m3/h, a także z opinii, że nie spowoduje to obniżenia poziomu wód gruntowych na obszarze jednolitych części wód powierzchniowych (JCWP), organ odwoławczy wyprowadził mylny wniosek, że średnioroczne dzienne zapotrzebowanie na wodę tego przedsięwzięcia prowadzącego codzienną działalność w godzinach od 6.00 do 22.00, nie przekroczy 5 m3, natomiast negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji występować będzie w odległości nie większej niż 100m od granic działki objętej wnioskiem. Uszedł uwadze organu odwoławczego fakt, że ww. opinia Wody Polskie z dnia 12 czerwca 2018 r., prowadziłaby do ustalenia, że dzienne zapotrzebowanie na wodę wynosić będzie 224 m3 (14m3/h*16h=224 m3), natomiast nie istnieją racjonalne przesłanki, aby z faktu pozostawania niezmienionego poziomu wód gruntowych w obrębie całego dorzecza możliwe było wnioskowanie o lokalnym obniżeniu poziomu lustra wód podziemnych decydującym o przydatności gospodarczej działek w otoczeniu planowanej inwestycji. Należało więc zauważyć, że w myśl przepisów ustawy Prawo wodne, tak znaczące zapotrzebowanie na wodę realizowane będzie kosztem pobierania jej zasobów z obszaru pobliskich działek pozostających we władaniu osób trzecich, co z kolei doprowadzi do trwałego obniżenia poziomu lustra wód podziemnych na rozległym obszarze wokół planowanej inwestycji. Oznacza to, że na mocy przepisów ustawy Prawo wodne, konieczne jest wydanie pozwolenia wodnoprawnego dla szczególnego korzystania z wód, w tak znacznej ilości, w celu realizacji planowanej inwestycji. Organy administracji obu instancji miały prawo i obowiązek dokonać oceny wartości dowodowej tej opinii, gdyż założenia użyte w tej opinii okazały się sprzeczne z doświadczeniem życiowym dorosłych mieszkańców Gminy S., z którego wynika jednoznacznie, że wyrobisko żwirowni jest otwartym zbiornikiem wodnym zasilanym w sposób nieprzerwany zasobami wód z obszaru pobliskich działek pozostających we władaniu osób trzecich. Zdaniem więc skarżącego, w kontekście przepisów przywołanej ustawy, zauważenia wymaga, że w decyzji znak: [...], z dnia [...] października 2018 r. Wójt uchylił się od zastosowania przepisów z art. 34 ustawy Prawo wodne, a w konsekwencji uchylił się od zastosowania przepisów z art. 63 ust. 1-3 oraz art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej w celu poprawnego ustalenia kręgu stron postępowania. Organ odwoławczy nie dostrzegł tych naruszeń prawa, a także nie dostrzegł, że pretekstem do pozaprawnych ustaleń Wójta okazało się jego prywatne przeświadczenie, że ocena środowiskowa wydana w 2018 r. dla wielobranżowego przedsięwzięcia powinna być tożsama z wcześniejszą oceną środowiskową wydaną w 2016 roku, kiedy stanowiła podstawę do wydania koncesji na wydobywanie piasku i żwiru na obszarze przedmiotowej działki. W ślad za narracją Wójta, organ odwoławczy doszedł do wadliwego przekonania, że możliwe jest wydanie decyzji administracyjnej w trybie na raty, tj. w ten sposób, że pominięte zostały postanowienia organów opiniujących, gdyż organ główny prowadzący postępowanie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzi jedynie uzupełnienie funkcjonalności działającego przedsięwzięcia - a w takim przypadku organ ten uznał za zbędne prowadzenie całego postępowania administracyjnego - ograniczył się do osiągnięcia celu w uproszczonej procedurze, poprzez arbitralne przyjęcie tożsamego rozstrzygnięcia jak w 2016 r. Takie stanowisko organy obu instancji uznały za prawidłowe, pomimo faktu, że w przedmiotowej sprawie ocena środowiskowa dotyczy przedsięwzięcia pracującego w cyklu całorocznym, w trybie 16/24, że dotyczy również przerobu nieokreślonej ilości surowca dowożonego na teren żwirowni, że dotyczy tzw. technologii mokrej dopuszczającej przepłukanie w skali roku 52000 ton surowca w celu uzyskania żwiru lub zarobionego betonu, a zatem planowane przedsięwzięcie wielokrotnie bardziej obciąży środowisko, niż to przedsięwzięcie, dla którego ocenę (brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko) wydano w 2016 r. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy zobowiązany był jednoznacznie ustalić w zaskarżonej decyzji, które przepisy ustawy Prawo wodne są wiążące w procedurze wydania oceny środowiskowej, skonfrontować dane o średniorocznym poborze wody prezentowane w karcie informacyjnej z danymi zawartymi w opinii organu administracji rządowej (opinia Wody Polskie), a w rezultacie wiarygodnie oszacować obszar oddziaływania planowanej inwestycji - co jest warunkiem koniecznym do bezspornego ustalenia kręgu stron postępowania. Wnikliwe prowadzenie sprawy przez organ odwoławczy jest bowiem niezbędnym warunkiem do stwierdzenia, czy decyzje Wójta znak: [...] z dnia [...] maja 2020 r. oraz znak: [...] z dnia [...] października 2018 r. zostały wydane zgodnie z przepisami prawa. Organ odwoławczy podkreślił, że rozstrzygnięcia zawarte w decyzji Wójta z dnia [...] października 2018 r. mają charakter prejudykacyjny, a mimo to nie dostrzegł, że rozstrzygnięcia te pozostawione w obiegu prawnym, zezwalają wnioskodawcy na szczególne korzystanie z wód, kosztem odwadniania okolicznych gruntów i upraw pozostających we władaniu osób trzecich, w tempie 14 m3/h, na rozległym obszarze okolicznych działek wykorzystywanych rolniczo, w tym na obszarze działek pozostających we władaniu skarżącego, w sposób sprzeczny z obowiązującym prawem. Na mocy zaskarżonej decyzji wnioskodawca uzyskał pozaprawne uprawnienie do wybudowania zbiornika o pojemności 824 razy przekraczającej tą ustaloną przepisami z art. 394 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo (wymagającą zgłoszenia wodnoprawnego), tj. zbiornika o powierzchni 24,74 ha i głębokości 10 m poniżej naturalnej powierzchni terenu. Niejako przy okazji wnioskodawca uzyskał też pozaprawne uprawnienie do szczególnego korzystania z wód w ilości 224 m3/dobę, kosztem odwodnienia gruntu i upraw na obszarze okolicznych działek pozostających we władaniu osób trzecich, podczas gdy regulacje zawarte w art. 34 ustawy Prawo wodne przewidują obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, w każdym przypadku szczególnego korzystania z wód. Zatem wobec skrajnie rozbieżnych ustaleń zawartych w karcie informacyjnej oraz w opinii Wody Polskie o średniorocznym poziomie korzystania z wody, organ odwoławczy zobligowany był wyjaśnić tą rozbieżność i przyjąć konkretne ustalenia po przeprowadzeniu dodatkowego dowodu w sprawie. W konsekwencji zobligowany był uzasadnić na podstawie jakich rozważań podjęto rozstrzygnięcia istotne dla wyniku sprawy. Tymczasem w sentencji zaskarżonej decyzji wraz z uzasadnieniem potwierdzono, że organ odwoławczy jednocześnie dał wiarę rozbieżnym ustaleniom karty informacyjnej oraz ustaleniom zawartym w opinii Wody Polskie, mimo to organ ten nie przedstawił toku rozumowania, który pozwolił zaakceptować dwa przeciwstawne dowody w tej samej sprawie administracyjnej. W kontekście przywołanych powyżej argumentów, bezspornym jest, że rozstrzygnięcie o ocenie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko winno zawierać stosowne zapisy o ciążącym obowiązku uzyskania zezwolenia wodnoprawnego, ponieważ w myśl art. 389 oraz art. 34 ustawy Prawo wodne wystąpi szczególne korzystanie z wód oraz nastąpi długotrwale obniżenie poziomu zwierciadła wody podziemnej z powodu pobierania znaczących ilości wody na potrzeby działalności gospodarczej. Zdaniem więc skarżącego, skoro w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki z art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej, w związku z art. 63 ust. 1-3, art. 389 oraz art. 34 ustawy Prawo wodne, to organ odwoławczy zobligowany był prawidłowo ustalić krąg stron postępowania, co powinno skutkować wznowieniem postępowania przed Wójtem w celu umożliwienia skarżącemu aktywnego udziału w tym postępowaniu, gdyż nastąpi znaczący negatywny wpływ planowanego przedsięwzięcia na nieruchomości pozostające w jego władaniu. Dalej skarżący podniósł, że organ odwoławczy zobowiązany był rzetelnie ustalić wpływ hałasu przekraczającego dopuszczalny poziom na możliwość zagospodarowania okolicznych działek zgodnie z ich dotychczasowym przeznaczeniem. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że miarodajne w tym zakresie są symulacje dokonane w uzupełnieniu karty informacyjnej, a z tego powodu uchylił się od przeprowadzenia dowodu w sprawie. Ustalenia te okazały się wadliwe, gdyż uwzględniają jedynie taką sytuację, gdy wokół obszaru objętego wnioskiem usypany jest wał ziemny o wysokości 4m, natomiast granicząca z tym obszarem obwodnica S. oraz przebiegająca w środkowej części linia 110 kV nie emitują żadnego hałasu. Tak idealistycznie ujęte pole akustyczne wokół planowanego przedsięwzięcia nigdy nie wystąpi w realnej sytuacji, gdyż z jednej strony obwałowanie zawierać będzie przerwy dla zorganizowania dróg dojazdowych oraz pod linią 110 kV przebiegającą w środkowej części wnioskowanego obszaru. Ponadto pobliska obwodnica oraz linia 110 kV wybudowana została po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z tego powodu, że zawsze znacząco oddziałują na środowisko. Wobec tych faktów, przy ustaleniu oddziaływania akustycznego planowanej inwestycji organ odwoławczy zobligowany był uwzględnić w pierwszej kolejności skumulowany poziom hałasu generowany przez obwodnicę S. w ciągu drogi ekspresowej S61, oraz przez linię llO kV w kumulacji z hałasem generowanym przez planowane przedsięwzięcie, gdyż współistniejące inwestycje na tym obszarze wymagały uzyskania decyzji środowiskowych, a zatem w świetle przepisów z art. 63 ust. 1b ustawy środowiskowej należało uwzględnić skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Co oznacza, że należało uwzględnić powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Z treści i uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby organ odwoławczy zastosował przepisy z art. 63 ust. 1b ustawy środowiskowej, gdyż nie zawarto nawet wzmianki o skumulowanym oddziaływaniu planowanej inwestycji z istniejącą obwodnicą S. oraz istniejącą linią 110 kV przebiegającą przez obszar planowanej inwestycji, co oznacza że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy rażąco naruszył przywołane przepisy prawa materialnego jak też przepisy postępowania z art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Skarżący podniósł też, że organy administracji obu instancji uchyliły się od obowiązku zapewnienia mieszkańcom równego dostępu do dróg publicznych. W sposób wybiórczy wadliwie ustaliły krąg stron postępowania, gdyż nie dostrzegły, że uczestnicy zebrania z dnia [...] maja 2018 r. wnieśli pisemne wnioski z żądaniem zaprzestania niszczenia drogi publicznej W., a także o ograniczenie emisji hałasów zwłaszcza w porze nocnej. Na skutek wniesionych uwag, udało się w sposób nieformalny przekierować ciężki ruch (z ładunkiem żwiru) na inne drogi niż tą stanowiącą jedyny dojazd do obszarów mieszkalnych położonych wzdłuż drogi publicznej W. Skoro na skutek licznie wniesionych uwag uczestników ww. zebrania odniosły faktyczny skutek, to uwagi te powinny być traktowane jako wniesione przez strony w postępowaniu administracyjnym, a rozstrzygnięcie o przekierowaniu ciężkiego ruchu powinno znaleźć odbicie w ocenie środowiskowej wydanej dla planowanego przedsięwzięcia, gdyż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w tym zakresie wynika z przepisów art. 63 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 74 ust. 3a tej ustawy. Zdaniem więc skarżącego, decyzja organu odwoławczego uniemożliwia poszanowanie interesu prawnego osób trzecich w zakresie zwykłego korzystania z dróg publicznych, gdyż uniemożliwia skuteczne dochodzenie prawa zwykłego dostępu do drogi każdemu użytkownikowi drogi publicznej W. Organ odwoławczy na podstawie własnych wniosków doszedł do wadliwego przekonania, że działki przyległe do drogi publicznej nie mogą być traktowane jak działki bezpośrednio przyległe do obszaru objętego wnioskiem, a z tego powodu zapisy o zwykłym korzystaniu z ww. drogi publicznej nie mogą być uwzględnione w ocenie środowiskowej. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 63 ust. 3 ustawy środowiskowej, ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna uwzględniać łącznie następujące kryteria: - rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 analiza i ocena w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ust. 1 pkt 1, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania, f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, g) możliwości ograniczenia oddziaływania. W realiach przedmiotowej sprawy bezspornym zatem jest, że ocena środowiskowa powinna uwzględniać kryteria wynikające z charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania - ( art. 63 ust. 3 lit. c ustawy środowiskowej), jak również powinna uwzględniać kryteria z art. 63 ust. 3 lit. d, e, f oraz g tej ustawy. Wobec literalnego brzmienia przywołanych przepisów, zastosowanie wskazanych kryteriów, prowadzić powinno do zamieszczenia w ocenie środowiskowej zapisów o potrzebie poszanowania powszechnych dóbr, poprzez poszanowanie prawa dostępu mieszkańców Gminy S. do swobodnego dostępu do drogi publicznej W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja SKO w S. z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], odmawiającej, we wznowionym postępowaniu, uchylenia decyzji z dnia [...] października 2018 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na wyposażeniu istniejącej żwirowni zlokalizowanej na dz. ew. [...] eksploatującej istniejące złoże Z. w szybko - przestawną wytwórnię do odważania i mieszania o zabudowie modułowej, wraz z mieszarką talerzową dla składowania w układzie szeregowym czterech boksów zasypowych o pojemności 35 m3 każdy, a także w zasobnik 15 m3 - 1 szt., taśmociąg 25 m - 2 szt., przesiewacz - 1 szt., konstrukcję wsporczą przesiewacza - 1 szt., odwadniacz - 1 szt., taśmociąg 20 m - 3 szt. i panel sterujący - 1 szt. Kontrolowane rozstrzygnięcie zostało wydane w ramach postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania. Samo wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa (zob. W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu. Warszawa 1962, s. 230). W przedmiotowej sprawie skarżący wywodzi, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] października 2018 r. jest obarczone kwalifikowaną wadą, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., albowiem zostało wydane bez zapewnienia mu możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Na samym początku zauważenia wymaga, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a., został w tym przypadku dochowany. Trafnie zatem organ I instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. wznowił postępowanie. Rozpoznając tak zakreślony przedmiot sprawy należy w pierwszej kolejności zauważyć, że w sytuacji, gdy wniosek o wznowienia postępowania odnosi się do przesłanki, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy jest w istocie badaniem przesłanek wznowienia, co następuje po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 570/19). Dlatego też organy obu instancji oceniając zasadność wniosku o wznowienie postępowania, prawidłowo przystąpiły do badania, czy podana przez stronę podstawa wznowienia w rzeczywistości wystąpiła, a mianowicie, czy K. S. posiadał interes prawny do bycia stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 4 października 2018 r. Oba organy stanęły na stanowisku, że skarżący nie posiada interesu prawnego i w związku z tym nie powinien być stroną powyższego postępowania, zaś skarżący stoi na stanowisku przeciwnym. Zdaniem Sądu rację mają organy. Zgodnie z art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405; dalej: ustawa środowiskowa), stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Przez obszar ten rozumie się: (1) działki przylegające bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie; (2) działki, na których w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska; (3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Podkreślenia wymaga, że na podstawie art. 1 pkt 17 ustawy z dnia 9 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1712) zmieniono art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej w sposób następujący: stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: (1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; (2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub (3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. W ocenie Sądu zauważyć jednak należy, że skoro ostateczna decyzja, której wznowienia domaga się skarżący, została wydana pod rządami przepisu art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej w brzmieniu z daty [...] października 2018 r., to przepis w tym brzmieniu winien mieć zastosowanie w sprawie. Nawet jednak patrząc przez pryzmat tego przepisu w nowym brzmieniu, sytuacja nie ulega zasadniczej zmianie, gdyż nadal nieruchomość skarżącego położona najbliżej nieruchomości, na której ma powstać inwestycja, znajduje się od niej w odległości 200 m (czyli przekracza 100 m, o czym mowa w art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy środowiskowej). Jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1548/18, celem dokonania oceny, czy dany podmiot będzie miał przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, konieczne jest ustalenie do jakich nieruchomości przysługuje mu prawo rzeczowe oraz - jeśli nie graniczą one z terenem planowanej inwestycji - jakie jest ich aktualne i potencjalne przeznaczenie wynikające z planu miejscowego (gdyż tak należy rozumieć zwrot: "zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem") i czy z uwagi na usytuowanie w stosunku do terenu planowanej inwestycji, inwestycja ta spowoduje przekroczenie standardów jakości środowiska na tych nieruchomościach lub może wprowadzić ograniczenia w ich zagospodarowaniu. W przedmiotowej sprawie organy ustaliły, że nieruchomości stanowiące własność skarżącego nie przylegają do nieruchomości, na której ma być zrealizowana inwestycja (patrz: mapa z k. 173 akt adm. i informacje z rejestru gruntów z k. 158-172 akt adm.). Najbliższa działka skarżącego o nr [...] znajduje się w odległości 200 m od terenu inwestycji (działka nr [...]). Wprawdzie w skardze skarżący wskazał, że działka nr [...] przylega do terenu inwestycyjnego (i w domyśle jej właściciel nie był stroną postępowania), ale przecież skarżący nie jest jej właścicielem, więc nie może się na tę okoliczność powoływać. Jako natomiast uzasadnienie dla posiadania interesu prawnego skarżący powołał się na przesłanki z art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 ustawy środowiskowej. W jego ocenie jego działki znajdują się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Oddziaływanie to ma przejawiać się w trzech płaszczyznach. Pierwsza dotyczy wpływu przedsięwzięcia na obniżenie się poziomu wody podziemnej również dla nieruchomości skarżącego, druga dotyczy oddziaływania akustycznego na działki skarżącego, a trzecia ograniczenia skarżącemu dostępu do dróg publicznych. Jeśli chodzi o oddziaływanie w postaci wpływu przedsięwzięcia na obniżenie się poziomu wody podziemnej również dla nieruchomości skarżącego, to zauważyć należy, że zarzuty skarżącego odnoszą się tak naprawdę do przeprowadzonego postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] października 2018 r., a w tym do postanowienia z dnia [...] sierpnia 2018 r., które nie stwierdza konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Skarżący powołując się w skardze na przepisy art. 63 ust. 1 i 3 oraz art. 64 ust. 1 ustawy środowiskowej próbuje wykazać, że gdyby oba wskazane rozstrzygnięcia organu były inne, to on by miał interes prawny w tym postępowaniu i przez to byłby jego stroną. Zdaniem jednak Sądu, takie stanowisko jest nieuzasadnione. W postępowaniu wznowieniowym, w oparciu o podstawę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., aby oceniać prawidłowość przeprowadzonego postępowania zakończonego wydaniem decyzji, najpierw należy ocenić, czy wnioskujący o to wznowienie winien być jego stroną. Brak tego przymiotu powoduje niedopuszczalność oceny wydanej decyzji Tymczasem skarżący próbuje odwrócić te relacje. Niezależnie od powyższych uwag zauważyć należy, że decyzja z dnia [...] października 2018 r. dotyczy nie powstania żwirowni, ale wyposażenia żwirowni w konkretne urządzenia, których praca nie będzie wpływała na pobór wód podziemnych. Organy trafnie powołały się na wyjaśnienia inwestora z dnia [...] maja 2018 r. (pismo z k. 77-78 akt adm.), że eksploatacja złoża prowadzona będzie częściowo spod wody koparką hydrauliczną osprzętem łyżkowym, a przy zastosowaniu tego rodzaju eksploatacji nie będzie poboru wody ani możliwości obniżenia zwierciadła wody. Ponadto, ponieważ woda do celów technologicznych pobierana będzie z tego samego wyrobiska poeksploatacyjnego utworzy się lokalny zamknięty obieg wody technologicznej. Nie bez znaczenia dla powyższej konstatacji jest też i to, że organ pozyskał opinie RDOŚ – k. 55-59, PPIS w S. – k. 81, oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – k. 84-85, w których jednoznacznie wskazano, że nie stwierdza się potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z opinii PGWWP wynika wprost, że woda w przeróbce kopaliny w technologii na mokro pobierana będzie z wyrobiska poeksploatacyjnego i z powrotem rurociągiem będzie trafiać do zbiornika poeksploatacyjnego oraz, że zgodnie z treścią karty informacyjnej przedsięwzięcia wykorzystanie wody w procesach technologicznych nie spowoduje obniżenia wód podziemnych. Powyższe w ocenie Sądu oznacza, że organy prawidłowo, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy oceniły, że nie będzie oddziaływania terenu inwestycji w zakresie stosunków wodnych, na działki skarżącego. Zarzuty skarżącego w tej mierze mają charakter abstrakcyjny i bazują na przesłance, że skoro inwestor jest uprawniony do poboru 14 m3/ h wody to rzeczywiście tyle wody będzie pobierać. Tymczasem cały proces technologiczny wynikający z instalacji i pracy przedmiotowych urządzeń nijak nie będzie wpływał na obniżenie wód gruntowych, gdyż inwestor nie będzie trwale pobierał wody z gruntu, bo wodę pobraną z wyrobiska poeksploatacyjnego z powrotem będzie do niego odprowadzał. W tym miejscu podkreślenia także wymaga, że jak trafnie stwierdził organ odwoławczy, zarzut skarżącego dotyczący obniżenia wód gruntowych nie dotyczy postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 2018 r., lecz postępowania zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], na wydobycie kopaliny ze złoża Z. na części działki o nr geod. [...] w obrębie ewidencyjnym Z., Gmina S.. W ocenie Sądu organy trafnie więc przyjęły, że są to dwa odrębne postępowania dotyczące zupełnie innych przedmiotów, a to oznacza, że w niniejszej sprawie wznowieniowej dotyczącej przymiotu skarżącego w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] października 2018 r., nie mogą być brane pod uwagę okoliczności, czy skarżący był lub winien być stroną w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. Okoliczność ta nie przekłada się bowiem na ocenę, czy skarżący winien być stroną postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] października 2018 r. Również rację mają organy, że dla oceny przymiotu strony w zakresie wydania decyzji środowiskowej nie miało znaczenia, czy w postępowaniu tym należało nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania decyzji zezwalającej na szczególne korzystanie z wód. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, powinność uzyskania decyzji zezwalającej na szczególne korzystanie z wód wynika z przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.), zaś w niniejszym postępowaniu środowiskowym organy administracyjne nie były uprawnione do nakładania takiego obowiązku. Jako niezasadne należy zdaniem Sądu uznać powoływanie się skarżącego na oddziaływania terenu inwestycyjnego na jego nieruchomości w zakresie oddziaływań akustycznych. Organy trafnie bowiem przywołały przepisy, z których wynikają te ograniczenia oraz dopuszczalny ich zakres. Zbadały też, że oddziaływania akustyczne z terenu inwestycyjnego nie przekroczą dopuszczalnych zakresów. Jak trafnie więc wskazano w tej analizie, przy założeniu wariantów najbardziej niekorzystnych z tytułu oddziaływania emitowanego hałasu na tereny wrażliwe akustycznie oraz jednoczesnej pracy źródeł hałasu: urządzeń wchodzących w skład wytwórni betonu oraz maszyn i urządzeń pracujących przy wydobyciu kopaliny ze złoża oraz ruchu samochodów ciężarowych odbierających beton lub kopalinę, podczas eksploatacji w porze dnia izolina wartości dopuszczalnej nie sięga terenów chronionych akustycznie. Oddziaływanie planowanej wytwórni betonu w skumulowaniu z oddziaływaniem wydobywania kopaliny ze złoża "Z." nie będzie oddziaływać negatywnie na stan akustyczny środowiska. Z mapy z k. 34 akt adm. wynika jednoznacznie, że do działki skarżącego nr 31 (położonej najbliżej terenu inwestycyjnego) nie dotrze oddziaływanie akustyczne o poziomie 40 dB, zaś do znajdującego się na niej budynku dotrze dźwięk o natężeniu 34,3 dB. Są to zatem wartości dopuszczalne w przywołanych przez organy przepisach. Jako niezasadne należy również uznać stanowisko skarżącego, że w okolicznościach niniejszej sprawy organy winny badać, w rozumieniu art. 63 ust. 1 pkt 1 b ustawy środowiskowej, skumulowane oddziaływanie akustyczne z terenu inwestycyjnego oraz z obwodnicy S. i linii energetycznej. Obwodnica S. znajduje się bowiem po drugiej stronie działki inwestycyjnej (patrząc z punktu widzenia działki skarżącego nr 31), w odległości ok. 1 km od działki skarżącego. Także linia elektroenergetyczna przebiegająca po działce nr [...] (inwestycyjnej) znajduje się za żwirownią (patrząc z punktu widzenia działki nr [...] – k. 235 i 236 akt adm.), a zatem za czterometrowymi zwałami ziemi znajdującymi się na tejże żwirowni. Zarówno więc odległości tych inwestycji od działki skarżącego, jak i ich usytuowanie przemawiają za tym, że trudno w tej sytuacji mówić o jakimś skumulowanym oddziaływaniu akustycznym z tych inwestycji i z inwestycji przedmiotowej. Sąd przyznaje także rację organowi odwoławczemu, że nie zachodziła potrzeba, na podstawie art. 63 ustawy środowiskowej, zasięgania w tym względzie opinii i uzgodnień organów uzgadniających. Owe opinie i uzgodnienia czynione są na etapie wydawania decyzji środowiskowej a nie na etapie badania interesu osoby wnioskującej o wznowienie postępowania. Również z uwagi na okoliczności faktyczne sprawy, nie zachodziła zdaniem Sądu, jakakolwiek potrzeba pozyskiwania przez organy jakichś opinii, które by oceniały ową kumulację. Odległość obwodnicy S. i umiejscowienie linii elektroenergetycznej względem działki skarżącego wykluczają powstanie oddziaływań akustycznych, które mogą się kumulować z oddziaływaniami z działki inwestycyjnej. Jako niezasadne należy uznać również stanowisko skarżącego o nieuznaniu go za stronę postępowania ze względu na ograniczenie jego dostępu do drogi publicznej z uwagi na przedmiotową inwestycję. Trafnie organ odwoławczy przyjął, że brak jest przepisu prawa materialnego, który pozwalałby wywieść użytkownikom drogi publicznej interes prawny w postępowaniu administracyjnym mającym na celu ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Zresztą sam skarżący w skardze przyznał, że na skutek wniesionych uwag, udało się w sposób nieformalny przekierować ciężki ruch (z ładunkiem żwiru) na inne drogi niż tą stanowiącą jedyny dojazd do obszarów mieszkalnych położonych wzdłuż drogi publicznej W. Sąd nie podziela także stanowiska skarżącego, że przymiot strony w omawianym postępowaniu winien mu być przyznany z faktu, iż miał on możliwość składania wniosków i uwag w toczącym się postępowaniu. Zauważenia bowiem wymaga, że czym innym jest, w postępowaniu środowiskowym, bycie jego stroną (art. 74 ust. 3a ustawy środowiskowej), a czym innym branie w nim udziału na mocy art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej w ramach udziału społeczeństwa w tym postępowaniu. W tym miejscu dodatkowo wskazać należy, że skarżący nie wykazał w skardze, że przedmiotowa inwestycja w jakikolwiek znaczący sposób ograniczy możliwość zagospodarowania którejś z jego nieruchomości, a zatem, że dawałoby mu to legitymację do bycia stroną w postępowaniu środowiskowym. Chodzi tu zarówno o możliwość zarówno rzeczywistą jak i potencjalną (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3964/19). Przywołane przez niego zarzuty oraz argumentacja na ich poparcie, okazały się całkowicie niezasadne. Powyższe oznacza więc, że zarzuty podniesione w skardze w punktach 3 i 4 oraz w uzasadnieniu skargi, są niezasadne. W ocenie Sądu niezasadne są także zarzuty skarżącego podniesione w punktach 1 i 2 skargi oraz w piśmie z dnia [...] października 2020 r. Zauważenia bowiem wymaga, że sprawa zakończona decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2020 r. (zaskarżona przedmiotową skargą), toczyła się w ramach wniosku o wznowienie postępowania, a nie w ramach wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 2018 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto tytułem uporządkowania należy wskazać, że decyzja z dnia [...] października 2028 r. została skierowana do M. S. prowadzącego przedsiębiorstwo Wydobycie i Handel Żwirem "S." Z.. B. S. – żona wnioskodawcy była jedynie uczestnikiem tego postępowania, żyła w dacie wydania tej decyzji i zmarła w dniu [...] października 2018 r. Skarżący złożył pierwszy wniosek o wznowienie postępowania w dniu [...] października 2018 r., a zatem po śmierci B. S.. Organy, jak przyznaje SKO w S., nie wiedziały o śmierci B. S. i wydały swoje decyzje w dniach [...] maja 2020 r. i [...] czerwca 2020 r. Przy czym decyzję z dnia [...] maja 2020 r. kierowaną do B. S. pokwitował jej mąż M. S., zaś decyzja z dnia [...] czerwca 2020 r. kierowana do B. S. wróciła z adnotacją "adresat zmarł". Zdaniem Sądu obie wyżej wskazane decyzje nie były kierowane do B. S.. Zostały one wydane w sprawie wykreowanej przez skarżącego na jego wniosek o wznowienie postępowania i zakończyły się na etapie stwierdzenia przez organ, że wnioskodawca nie ma interesu prawnego aby być stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 2018 r. Jak trafnie więc wskazano, w przywołanym przez organ odwoławczy, wyroku NSA z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1322/17, uwzględnienie w postępowaniu administracyjny osób, które zmarły przed wszczęciem postępowania administracyjnego nie stanowi wady postępowania, która mogłaby mieć wpływ na wynik sprawy. Wynika to z tego, że kwestia uczestnictwa w postępowaniu i podjęcie prób doręczania osobom zmarłym pism nie jest tożsama z pojęciem "skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną". Ta druga kategoria odnosi się do kwestii skierowania w decyzji określonego prawa lub obowiązku do osoby, która nie jest stroną postępowania, a nie z samym faktem doręczenia pisma. Nie jest to przypadek, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja nie przyznawały prawa i obowiązków B. S. W sprawie nie doszło również do rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skoro nie jest to wada, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy, tym bardziej brak jest podstaw do stwierdzenia, że z omawianych względów doszło do rażącego naruszenia prawa. Ponadto ewentualny brak następców osoby zmarłej w niniejszym postępowaniu pozostaje bez wpływu na jego przebieg i rozstrzygnięcie, gdyż skarżący nie wykazał, aby podnoszona w tym zakresie argumentacja związana była z naruszeniem jego interesu prawnego. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.