II OSK 1253/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 6 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S. "Z." w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 864/06 o odrzuceniu skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 25 sierpnia 2005 r., nr 711/XLIII/05 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 4 stycznia 2007 r. odrzucił skargę Z. S. "Z." w S. na uchwałę Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 25 sierpnia 2005 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z dnia 17 października 2005 r., Nr 126, poz. 3159. Pismem z dnia 11 sierpnia 2006 r. Z. S. "Z." wezwał Radę Miejską w Sosnowcu do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na wprowadzeniu do przedmiotowej uchwały rażąco niezgodnych z prawem zapisów dotyczących terenu i otoczenia wyrobiska piaskowego Bór-Wschód. W dniu 28 sierpnia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga Z. S. "Z." na przedmiotową uchwałę. Ponieważ skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu, zaś pismo przekazujące skargę Radzie Miejskiej w Sosnowcu zostało nadane z dnia 31 sierpnia 2006 r., Sąd I instancji uznał, że tę ostatnią datę należy uznać za dzień wniesienia skargi. Termin do wniesienia skargi rozpoczyna natomiast bieg w dniu doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub, jeżeli odpowiedzi nie doręczono w dwumiesięcznym terminie przewidzianym do rozpatrzenia wezwania, od dnia w którym ten dwumiesięczny termin upłynął. W niniejszej sprawie Rada Miejska w Sosnowcu oddaliła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uchwałą z dnia 28 września 2006 r., nr 998/LVI/06, doręczoną Prezesowi Z. w dniu 10 października 2006 r. Skargę Z. S. "Z." Sąd I instancji uznał zatem za przedwczesną i odrzucił jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył Z. S. "Z.", reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o "unieważnienie postępowania WSA w Gliwicach i uchylenie wydanego w nim postanowienia z dnia 4 stycznia 2007 r. oraz przywrócenie postępowania w sprawie". W uzasadnieniu wskazał, że strona skarżąca została pozbawiona możności obrony swoich praw, co powoduje nieważność postępowania, zgodnie z art. 183 § 2 pkt 5 ustawy P.p.s.a. Wydane zbyt późno i z naruszeniem prawa postanowienie z dnia 4 stycznia 2007 r. uniemożliwiło Z. S. wniesienie skargi w terminie, wbrew art. 86 ustawy P.p.s.a. Skarżący został pozbawiony podstawowych praw obywatelskich, zagwarantowanych Konstytucją w art. art. 45, 31 i 12. Pełnomocnik Z. S. podkreślił również, że Sąd I instancji odmówił skarżącemu prawa do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 4 stycznia 2007 r., "dając mu prawo (błędnie) do złożenia skargi kasacyjnej" przez co naruszył art. 176 Konstytucji, stanowiący, iż postępowanie sądowe jest co najmniej dwuinstancyjne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska w Sosnowcu wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, z uwagi na niespełnienie wymogów, o których mowa w art. 174 i 176 ustawy P.p.s.a., ewentualnie o jej oddalenie. Organ wskazał, że zarzuty skarżącego, zarówno dotyczące pozbawienia go możliwości obrony swoich interesów w postępowaniu, jak i błędnego pouczenia co do możliwości wniesienia skargi kasacyjnej, są bezzasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 176 ustawy P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W myśl art. 174 ustawy P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej winien precyzyjnie wskazać przepisy, których naruszenie zarzuca sądowi I instancji, wskazując czy chodzi o naruszenie przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania. W tym drugim przypadku obowiązany jest także wykazać, iż uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe wymagania, sporządzenie skargi kasacyjnej powierzone zostało wykwalifikowanym prawnikom, zawodowo trudniącym się świadczeniem pomocy prawnej. Wymóg ten miał w założeniu zapewnić prawidłowe konstruowanie środków zaskarżenia, co pozwoliłoby pełną kontrolę zaskarżonych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten rozpoznaje bowiem sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została skonstruowana w sposób uniemożliwiający dokonanie kontroli postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 4 stycznia 2007 r. Skarga kasacyjna nie spełnia bowiem wymogów, o których mowa w art. 176 ustawy P.p.s.a., w szczególności nie określa zakresu zaskarżenia, zaś podstawy kasacyjne nie zostały sformułowane w sposób prawidłowy. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał, czy zarzuca Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, czy też przepisów postępowania. Przy większości zarzutów nie został powołany żaden przepis, któremu miał uchybić Sąd I instancji. Ponadto, zwracając uwagę na liczne naruszenia praw obywatelskich skarżącego, jego pełnomocnik nie wyjaśnił, na czym te naruszenia miałyby polegać, w związku z czym nie spełnił kolejnego wymogu formalnego, polegającego na obowiązku uzasadnienia stawianych zarzutów. Ponieważ wskazane powyżej uchybienia dotyczą tzw. elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, które nie podlegają uzupełnieniu na wezwanie sądu, muszą one skutkować odrzuceniem skargi kasacyjnej a limine jako niedopuszczalnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w niniejszej sprawie przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 ustawy P.p.s.a. W szczególności w sprawie nie miało miejsca podnoszone przez autora skargi kasacyjnej pozbawienie strony prawa do obrony jej interesów. Strona nie uczestniczy aktywnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym na etapie badania formalnej dopuszczalności skargi. Jednak nie stanowi to naruszenia jej prawa do obrony swoich interesów. Skarżący miał możliwość wnoszenia do Sądu pism procesowych, zaś po wydaniu postanowienia z dnia 4 stycznia 2007 r. został prawidłowo pouczony o prawie do wniesienia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji należy uznać, że w sprawie nie miała miejsca nieważność postępowania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.