II SAB/Rz 203/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Asesor WSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie niepodjęcia uchwały o przekazaniu skargi - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi M. J. (dalej: Skarżący) reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika jest bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie niepodjęcia uchwały z dnia [...] maja 2022 r. [...] o przekazaniu skargi według właściwości. Pismem z 25 kwietnia 2022 r. Skarżący złożył do Komisji Rady Miasta [...] Dotyczącej Skarg, Wniosków i Petycji, skargę radnego na działania Przewodniczącego Rady Miasta [...] w postaci bezprawnego nieusprawiedliwienia jego nieobecności. Wniósł o podjęcie działań kontrolnych związanych z działaniem Przewodniczącego oraz poinformowanie go o poczynionych w tym zakresie ustaleniach. Komisja Skarg, Wniosków i Petycji na posiedzeniu w dniu 4 maja 2022 r. stwierdziła, że skarga została złożona niewłaściwie z przedmiotowym postępowaniem, gdyż zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 559 z późn. zm., dalej: u.s.g.) oraz na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z właściwością Rada Miasta powinna przekazać skargę organowi właściwemu do jej rozpoznania, tj. Wojewodzie. Członkowie Komisji jednogłośnie podjęli, że konieczne jest przygotowanie projektu uchwały o niewłaściwości komisji do rozstrzygnięcia skargi. Na sesji Rady Miasta [...] nr [...] w dniu [....] maja 2022 r. Radni głosowali w sprawie podjęcia uchwały w sprawie stwierdzenia braku jej właściwości do rozpatrzenia skargi i przekazania jej według właściwości, jednak uchwała ta nie została podjęta z powodu braku wymaganej liczby głosów. Na sesji tej obecny był radny M. J. Skarżący pismem z 2 czerwca 2022 r. wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzez podjęcie uchwały. Następnie Rada Miasta [...] uchwałą z dnia [...] września 2022 r. nr [...] stwierdziła brak właściwości Rady Miasta [...] do rozpatrzenia skargi i postanowiła o jej zwrocie Skarżącemu wskazując, że organem właściwym do jej rozpatrzenia jest Wojewoda [...]. W złożonej skardze, Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 20 w zw. z art. 223 § 1, art. 229 w zw. z art. 231 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.), poprzez brak przekazania skargi według właściwości, co w konsekwencji wpłynęło na brak jej merytorycznego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta [...] wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu przez Sąd. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w przypadku wniesienia skargi, Sąd w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, skarga podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W przedmiotowej sprawie z treści pism Skarżącego można wywnioskować, że intencją składanych żądań jest wyegzekwowanie od Organu podjęcia czynności w sprawie przekazania jego skargi, tj. podjęcia uchwały o jej przekazaniu do organu właściwego, jakim jest Wojewoda [...]. Bez wątpienia należy uznać, że złożona przez Skarżącego skarga z 25 kwietnia 2022 r. na działanie Przewodniczącego Rady Miasta [...], jest skargą złożoną na podstawie art. 227 k.p.a., zgodnie z którym przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Informacji o sposobie załatwienia tego rodzaju skargi i wniosków Skarżący (wnioskodawca) uzyskuje na podstawie art. 237 lub odpowiednio 244 k.p.a. Jednakże bezczynności organów w tym zakresie nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Krakowie z 10 grudnia 2018 r., II SAB/Kr 131/18 i powołane w nim orzeczenia, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że w razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. albo wniosku wniesionego na podstawie art. 241 k.p.a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu. Wynika to z faktu, że postępowanie zainicjowane taką skargą nie kończy się wydaniem decyzji, ani postanowienia, na które przysługuje zażalenie (por. postanowienie NSA z 21 stycznia 2016 r., I OSK 3486/15; postanowienie NSA z 15 grudnia 2016r., I OSK 2605/16, publ. CBOSA, postanowienie WSA we Wrocławiu z 3.08.2022 r., II SAB/Wr 765/22, LEX nr 3394638.). Akceptując powyższy pogląd judykatury w ramach niniejszej sprawy nie mieści się nakazanie Organowi podjęcia uchwały w sprawie stwierdzenia braku właściwości do rozpatrzenia skargi na Przewodniczącego Rady Miasta [...] i przekazanie jej według właściwości. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w sprawach dotyczących postępowania skargowego normowanego przepisami k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Dotyczy to również bezczynności i przewlekłości postępowania organu w tych sprawach. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.