II SA/Bd 1174/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu G. B. na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 1174/17 w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r. G. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 6 października 2017 r., przy piśmie z 9 października 2017 r. Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie doręczono stronie skarżącej w dniu 14 października 2017 r. Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu (PPF) upłynął z dniem 23 października 2017 r. Skarżąca uzupełniła braki nadsyłając urzędowy formularz dopiero w dniu 31 października 2017 r. Ponieważ skarżąca w wyznaczonym terminie, tj. do 23 października 2017 r. nie uzupełniła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 7 listopada 2017 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania. Skarżąca wniosła sprzeciw od tego zarządzenia podnosząc, że niedotrzymanie terminu spowodowane było wypadkiem, któremu uległa doznając złamania stawu skokowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej: p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie skarżąca zawarła w skardze pisemny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ponieważ wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, przy piśmie z 9 października 2017 r. Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 14 października 2017r. (sobota). Podkreślić przy tym należy, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od prac (vide art. 83 § 2 p.p.s.a.). Zatem termin do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy upływał w dniu 23 października 2017 r., tj. w poniedziałek, gdyż był to następny dzień roboczy po sobocie (21 października 2017 r.), na którą przypadał ostatni dzień siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków wniosku. Wprawdzie w dniu 6 listopada 2017 r. (nadany w dniu 31 października 2017 r.) wpłynął do Sądu wypełniony formularz wniosku PPF jednakże został on złożony po upływie siedmiodniowego terminu zakreślonego w zarządzeniu. W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a.