II GSK 1711/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Skupień Protokolant Michał Sikora po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Rz 173/11 w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rz. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie płatności na zalesienie oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 173/1, wydanego w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie płatności na zalesienie gruntów rolnych, oddalono skargę. Sąd ustalił następujący stan sprawy: Wnioskiem z dnia 31 grudnia 2004 r. I. S., zwany dalej "skarżącym", wystąpił do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – Biura Powiatowego w R. o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych na 2004 r. Jako powierzchnię do zalesienia wskazał działkę A o powierzchni 5,55 ha z działki ewid. Nr 336 o powierzchni w całości 12,53 ha, położoną w B. gmina S., przy czym na powierzchni 3,05 ha wskazał zalesienie drzewami iglastymi, a na powierzchni 2,50 ha drzewami liściastymi. Postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. stwierdził spełnienie przez skarżącego warunków do przyznania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych. Postanowienie zostało wydane na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.). W myśl tego przepisu, jeżeli w wyniku weryfikacji wniosku o przyznanie płatności zostanie ustalone, że: wnioskodawca spełnia warunki określone w § 3 ust. 1 oraz działki rolne przewidziane do zalesienia we wniosku odpowiadają wymaganiom określonym w § 3 ust. 2 lub 3 kierownik biura powiatowego Agencji wydaje postanowienie o spełnieniu tych warunków w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku. W dniu 13 maja 2005 r. skarżący złożył organowi oświadczenie o wykonaniu zalesienia, zgodnie z planem zalesienia, załączając na tę okoliczność zaświadczenie Nadleśniczego Nadleśnictwa S. z dnia 9 maja 2005 r. W dniu 3 sierpnia 2005 r. inspektorzy terenowi organu pierwszej instancji dokonali kontroli w terenie. Jak ustalono, po uwzględnieniu szerokości strefy buforowej (1,25) i tolerancji (0,12), faktyczna powierzchnia zalesienia wyniosła 4,50 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną (5,55 ha) a stwierdzoną (4,50 ha), jak domniemywano, jest wynikiem błędnego określenia zachodniej granicy działki naniesionej w planie zalesienia. Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. przyznał skarżącemu płatność w łącznej kwocie 35.872,50 zł, w tym: wsparcie na zalesienie w kwocie 32.835 zł, premie pielęgnacyjną w kwocie 1.417, 50 zł, premie zalesieniową w kwocie 1.620 zł. Dla wyliczenia płatności przyjęto, zgodnie z wynikami kontroli z dnia 3 sierpnia 2005 r., zalesienie drzewami iglastymi na powierzchni 2,55 ha i drzewami liściastymi na powierzchni 1,95 ha, a więc łącznie 4,50 ha. W następstwie kolejnej kontroli dokonanej w dniu 25 lipca 2006 r., potwierdzającej zalesienie przez skarżącego mniejszej powierzchni niż deklarowano, ostateczną decyzją Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] stwierdzono nieważność powołanej decyzji z dnia [...] marca 2006 r. Jak ustalono, różnica pomiędzy powierzchnią zalesienia deklarowana przez skarżącego a stwierdzoną w wyniku kontroli wyniosła ponad 20%, co pozbawia beneficjenta domagania się pomocy ze środków Unii Europejskiej, stosownie do przepisu art. 32 ust.1 rozporządzenia WE nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92. W myśl tego przepisu, jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 31 ust. 2, pomoc obliczana jest na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica jest większa niż 3 % lub dwa hektary, lecz nie więcej niż 20 % ustalonego obszaru. Jeśli różnica jest większa niż 20 % obszaru ustalonego, pomoc obszarowa nie jest przyznawana dla danej grupy upraw. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. odmówił wnioskodawcy przyznania płatności na zalesianie i zamknął program zalesieniowy. Decyzją organu Dyrektora P. Oddziału Regionalnego w R. z dnia [...] marca 2009 r. [...] utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawę prawną decyzji stanowiły m.in. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a, § 5 ust.1 oraz § 9 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.), a także art. 32 ust. 1 powołanego rozporządzenia Rady (WE) nr 2419/2001. W świetle art. 5 ust. 2 powołanej ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej pomoc finansowa jest udzielana, wstrzymywana, zawieszana lub zmniejszana w drodze decyzji administracyjnej kierownika jednostki organizacyjnej Agencji. W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, plan zalesienia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2, sporządza nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, zwany dalej "nadleśniczym", właściwy ze względu na miejsce położenia części lub wszystkich działek rolnych przewidzianych do zalesienia, na wniosek producenta rolnego, w terminie 60 dni od dnia jego złożenia. Zgodnie z § 9 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, producent rolny, w terminie 7 dni od dnia założenia uprawy leśnej, informuje o tym fakcie na piśmie nadleśniczego, właściwego ze względu na miejsce położenia działek rolnych, na których została założona ta uprawa. W myśl zaś ust. 2, producent rolny, w terminie 14 dni od dnia złożenia informacji, o której mowa w ust. 1, jednakże nie później niż do dnia 31 maja roku, w którym zalesienie wykonano wiosną, albo roku następującego po roku, w którym zalesienie wykonano jesienią, składa kierownikowi biura powiatowego Agencji oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, do którego dołącza zaświadczenie nadleśniczego potwierdzające ten fakt. Organy podtrzymały wcześniejsze stanowisko, odmawiające skarżącemu przyznania płatności z uwagi na niezgodne ze stanem rzeczywistym zadeklarowanie powierzchni zalesienia o więcej niż 20%. Nie dopatrzono się braku zawinienia po stronie skarżącego w podaniu nieprawdziwej powierzchni wykonanego zalesienia, gdyż, jak podniesiono, do skarżącego należało końcowe wskazanie danych mających wpływ na przyznanie i wielkość dopłaty. Zaświadczenie wystawione przez Nadleśnictwo S. nie ma w tym zakresie przesądzającego znaczenia. Rozpoznając skargę skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w R., jak to wskazano na wstępie, skargę tę oddalił. Za prawidłowe uznano ustalenia organów co do zawyżenia przez skarżącego wielkości zadeklarowanej powierzchni zalesienia o ponad 20%. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył także naruszenia przez organy przepisu art. 44 powołanego rozporządzenia WE nr 2419/2001. Zgodnie z art. 44 ust. 1 tego rozporządzenia, obniżki i wyłączenia, przewidziane w niniejszym tytule, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że jest niewinny. W myśl ust. 2 rozporządzenia, obniżki i wyłączenia przewidziane w niniejszym tytule, nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku o pomoc, odnośnie do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o pomoc jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem, że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz że ten organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Informacje podane przez rolnika określone w akapicie pierwszym powodują, że wniosek jest dostosowywany do rzeczywistej sytuacji. Według Sądu pierwszej instancji o braku winy w świetle powołanych przepisów można by mówić w sytuacji, gdy rolnik przy dołożeniu najwyższej możliwej w danych okolicznościach miary staranności, na skutek okoliczności od niego niezależnych, nie mógłby uniknąć nieprawidłowości. Sąd powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2008 r., II GSK 295/07. W świetle zajętego w tym wyroku stanowiska, jeżeli dane z ewidencji gruntów, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) są aktualne, a np. ich powierzchnia została podana przez rolnika zgodnie z tą ewidencją we wniosku o przyznanie płatności, wówczas nawet ustalenie ich mniejszej powierzchni w należycie udokumentowany sposób powinno być oceniane jako niezawinione złożenie takiego wniosku w rozumieniu art. 44 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001. Niemniej, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, w sprawie nie zachodzi wskazana wyżej sytuacja. Skarżący przeznaczył bowiem do zalesienia powierzchnię, opisywaną jako działka A, stanowiącą część działki ewidencyjnej nr 336 o powierzchni całkowitej 12,53 ha. Jak sam przyznał, różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a faktycznie zalesioną powstała na skutek wydzielenia z powierzchni tejże działki ewidencyjnej obszaru nie użytkowanego rolniczo. Dlatego, w ocenie Sądu, nie można uznać, aby zadeklarowanie większej powierzchni zalesienia nie obciążało skarżącego. Jak podniósł Sąd pierwszej instancji, składając wniosek o przyznanie płatności na zalesianie sam wnioskodawca określa powierzchnię przeznaczoną do zalesienia, na którą stara się o dopłatę. Zatem, to jego zadaniem jest prawidłowe ustalenie rzeczywistego stanu swojej działki, w tym również określenie jej powierzchni podlegającej dopłatom. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku oparta jest na obu podstawach zaskarżenia wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270), zwanej p.p.s.a. Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 30 pkt.4 i art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej ilości, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników, na podstawie którego obniżki i wyłączenia przewidziane w rozdziale I tytule IV rozporządzenia, nie mają zastosowania, gdy rolnik może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości, przez pominięcie; 2) art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 przez przyjęcie, że obniżki i wyłączenia przewidziane w rozdziale I tytule IV rozporządzenia, nie mają zastosowania do skarżącego; 3) § 9 powołanego rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich polegającą na błędnym przyjęciu, że dobra wiara zainteresowanego, przejawiająca się w uzyskaniu zaświadczenia o zgodności zalesienia z planem oraz nasadzeniem wszystkich drzew zakupionych dla obszaru deklarowanego oraz otrzymanie od Nadleśnictwa S. zaświadczenia o zgodności założonej uprawy z planem zalesienia wskazującym na wielkość uprawy nie usprawiedliwiają zachowania skarżącego oraz nie wskazują na brak jego winy w zaistniałym uchybieniu. Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. : 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej "u.s.a", oraz art. 3 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. przez naruszenie art. 8 i 9 k.p.a., polegające na przerzuceniu na skarżącego ujemnych konsekwencji działania organu w sytuacji, gdy przepis art. 8 k.p.a. statuuje zasadę zaufania do organów Państwa stanowiąc, że organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Przepis art. 9 k.p.a. stanowi podstawę dla powiązanej z zasadą zaufania zasady informowania oraz czuwania organu nad tym, by strony i inni uczestnicy postępowania nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa; 2) art. 1 § 1 i § 2 powołanej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. przez naruszenie art. 35, art. 136, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., polegające na wyjątkowej opieszałości postępowania mającej wpływ na skarżącego i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przez nie stwierdzenie w toku kontroli przez organ wystąpienia wskazanych wyżej naruszeń prawa procesowego i przez to pozbawienie skarżącego możliwości złożenia poprawnego wniosku i uzyskania płatności za zalesienie oraz dalszych płatności w ramach programu zalesieniowego; 3) art. 1 § 1 i § 2 powołanej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia, polegające na nie wskazaniu w sposób szczegółowy przesłanek prawnych i faktycznych, którymi kierował się Sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna zarzuciła uchybienie przepisom ustawy o ustroju sądów administracyjnych (art. 1 § 1 i § 2). Stosownie do § 1 powołanego artykułu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W myśl § 2 wspomnianego artykułu kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym wskazane przepisy nie określają przepisów postępowania, ale są przepisami ustrojowymi. Sąd mógłby je naruszyć, przykładowo odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Drugi z powołanych przepisów (§ 2) nakazuje sądom administracyjnym w ramach dokonywanej kontroli stosować środki przewidziane ustawą. Jego naruszenie mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowaniu środka nieznanego ustawie. Żaden z powołanych przepisów nie może natomiast być naruszony poprzez wadliwe dokonanie kontroli – niedostrzeżenie naruszenia przepisów postępowania (por. poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 2/08, LEX nr 500692, z dnia 21 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 1047/06, LEX nr 317891, z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1874/06, LEX nr 347853). W zaskarżonym wyroku nie naruszono żadnego z powołanych przepisów, gdyż Sąd pierwszej instancji dokonał kontroli działania organów administracji w toku rozpoznawania sprawy. Sąd rozstrzygnął również spór co do treści stosunku publicznoprawnego i orzekł (w rozumieniu art. 1 § 1 u.s.a.) w zakresie właściwym sądom administracyjnym. Powyższe uwagi odnoszą się także do niezasadnego zarzutu naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, gdyż taka kontrola została przeprowadzona w zaskarżonym wyroku przez Sąd pierwszej instancji. Dlatego zarzut naruszenia przepisów ustrojowych, a także art. 3 § 1 p.p.s.a. nie znajduje uzasadnienia. Wadliwie został postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 3 p.p.s.a. Powołany artykuł składa się z wielu jednostek redakcyjnych, a poza omówionym już art. 3 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie przytacza ani jednego z przepisów objętych tym artykułem. Żaden przepis prawa nie nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązku domyślania się bądź wybierania odpowiedniego przepisu, który mógłby mieć zastosowanie. Tego rodzaju powinności spoczywają na autorze skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Niezależnie od powyższego, omawiany artykuł wyznacza właściwość rzeczową sądów administracyjnych, tj. zakres przedmiotowy sprawy sądowoadministracyjnej. O jego naruszeniu można mówić np. w sytuacji, gdy sąd rozpozna skargę na akt lub czynność pomimo braku kognicji, uzna skargę za niedopuszczalną w sytuacji, gdy powinien wydać orzeczenie merytoryczne itp. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie zachodzi. Przechodząc do rozpatrzenia zasadności zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, iż w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Toteż, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy. Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 8, art. 9, art. 35, art. 36, art. 77 § 1, art. 80. Wyłania się kwestia, czy i ewentualnie w jakim zakresie, organy właściwe w sprawach objętych ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej mają obowiązek stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W ustawie tej brak jest odniesienia się do przepisów tego kodeksu. Natomiast w to miejsce w art. 3 ust. 2 pkt 1 wspomnianej ustawy udzielono delegacji Radzie Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem, a także przestrzenny zasięg wdrażania tych działań, mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji planu i ustalenia dokonane z Komisją Europejską. W wykonaniu tej delegacji Rada Ministrów wydała omawiane rozporządzenie z dnia 11 sierpnia 2004 r. Zatem, w zakresie uregulowanym tym rozporządzeniem, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności dotyczące kwestii dowodów i postępowania dowodowego, na czym w znacznej mierze koncentruje się skarga kasacyjna. Ponadto, w sprawach płatności ze środków Unii Europejskiej mają zastosowanie odpowiednie przepisy unijne, które określają środki dowodowe, na podstawie których ustalane są okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie, co w pierwszej kolejności odnosi się do protokołów z kontroli przeprowadzonych u beneficjentów środków pomocowych, a co w sprawie miało miejsce. Organ nie ma obowiązku przeprowadzania z urzędu środków dowodowych nie przewidzianych w przepisach wydanych na podstawie wspomnianej ustawy oraz przepisach obowiązujących w Unii Europejskiej. Natomiast nie ma przeszkód, aby strona przedłożyła stosowne środki dowodowe na okoliczność podważenia wiarygodności dowodów zebranych przez organ. Takich dowodów, a w szczególności na okoliczność podważenia waloru dowodowego protokołu z kontroli w zakresie zalesienia mniejszej powierzchni niż deklarowano, skarżący nie przedłożył. Tym samym skarżący nie wykazał zasadności swojego twierdzenia. Ponadto, gdyby nawet teoretycznie założyć niezgodność wielkości powierzchni działki skarżącego przeznaczonej pod zalesienie objęte, jako opartej na błędnej, urzędowej ewidencji, gruntów rolnych, nie sposób byłoby tymi konsekwencjami obciążyć budżet Unii Europejskiej, z którego finansowane są płatności. Nie taki jest bowiem cel środków pomocowych. Natomiast mają one służyć sfinansowaniu konkretnych, objętych planem, przedsięwzięć gospodarczych, w każdym razie w rozmiarze nie w większym niż faktycznie wykonane przedsięwzięcie. Z uwagi na rażącą, bo przekraczającą 20%, różnicę w przeprowadzonym zalesieniu w stosunku do objętej planem, trudno byłoby zasadnie twierdzić o braku świadomości skarżącego w tym względzie. Ewentualnie inny, subiektywny stan świadomości skarżącego w tym względzie, nie ma większego znaczenia. Wymagane są tutaj obiektywne kryteria staranności, jakimi powinien kierować się beneficjent środków pomocowych finansowanych ze środków Unii Europejskiej, zresztą każdy, kto wykonuje swoją działalność w sposób zarobkowy. Toteż, na co trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, beneficjent pomocy finansowanej ze środków Unii Europejskiej nie może zwolnić się z elementarnego aktu staranności, jakim jest określenie wielkości wspomnianego przedsięwzięcia, a w razie zaistnienia różnic w stosunku do wielkości planowanej, poinformowania o tym organu. Na taką powinność beneficjenta wskazuje przepis art. 44 ust. 2 powołanego rozporządzenia WE nr 2419/2001. Z powyższych względów w złożeniu przez skarżącego wniosku o przyznanie płatności w rozmiarze większym niż faktycznie wykonano zalesienie trudno upatrywać dobrej wiary, przyjmując obiektywne kryteria staranności. Z tego względu nietrafne są również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 pkt.4 i art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, a także przepisu § 9 powołanego rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Niezasadne są również zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące terminowości załatwienia sprawy przez organ, o których mowa w art. 35 i 36 k.p.a. Zarzucane opóźnienie w wydaniu decyzji w sprawie płatności nie mogło mieć jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy w świetle przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż tylko takie naruszenie przepisów może stanowić podstawę dla skutecznie podniesionego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania. W tym stanie skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionej podstawie, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).