I OSK 589/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej B.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 811/21 w sprawie ze skargi B.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 811/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę B.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów, którą: - uchylono decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2021, nr [...] zatwierdzającą projekt scalenia gruntów, gm. Secemin w części dotyczącej gruntów wykazanych w rejestrze szacunku porównawczego gruntów po scaleniu w jednostkach rejestrowych nr [...], [...] i [...] oznaczonych jako działki; nr [...] o pow. [...] ha i wartości [...] jedn. szac.; nr [...] o pow. [...] ha i wartości [...] jedn. szac.; nr [...] o pow. [...] ha i wartości [...] jedn. szac. - i w tym zakresie orzeczono o wydzieleniu gruntów oznaczonych jako działki: nr [...] o pow. [...] ha i wartości [...] jedn. szac., nr [...] o pow. [...] ha i wartości [...] jedn. szac., nr [...] o pow. [...] ha i wartości [...] jedn. szac., w granicach przedstawionych na szkicu wyznaczenia projektowanych działek po zmianie projektu scalenia gruntów wsi [...] w części dotyczącej działek nr [...], [...], [...] i [...] oraz na mapie obszaru scalenia ze zmianą projektu scalenia gruntów wsi [...] w części dotyczącej tych działek, wchodzących w skład dokumentacji włączonej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] sierpnia 2021 r. pod identyfikatorem [...]; - w pozostałej części utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2021 r. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł B.J.. W złożonej skardze kasacyjnej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...], wskazując że "brak wstrzymania doprowadzi do zmian w terenie niewykluczone, że tereny działek należące do skarżącego zostaną zniszczone a drzewostan wycięty". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 powołanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi więc wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a. Użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Samo powołanie się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Podkreślić także należy, że rozstrzygając wniosek o wstrzymanie, sąd nie bada legalności zaskarżonego aktu, bowiem prowadziłoby to do tzw. przedsądu. Bada jedynie, czy wykonanie zaskarżonego aktu może prowadzić w okolicznościach danej sprawy, wskazanych przede wszystkim przez skarżącego we wniosku, do zagrożenia w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego też – jak przyjęto w judykaturze – wniosek taki powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Podkreślić także należy, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Każdy bowiem akt prawny wywołuje określone skutki prawne, nie wszystkie jednak podlegają ochronie tymczasowej. Jednocześnie należy pamiętać, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego B.J. nie wykazał, by w sprawie zaszła podstawa do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie podał bowiem żadnych okoliczności, których zaistnienie w wyniku wykonania decyzji, mogłoby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę bądź spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wyjaśnienia bowiem wymaga ze zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. z 2021 r., poz. 32) z chwilą wszczęcia postępowania scaleniowego lub wymiennego, obejmującego lasy i grunty leśne, wstrzymuje się wydawanie zezwoleń na wyrąb drzew do czasu zakończenia postępowania, a niezrealizowane zezwolenia tracą moc. Tym samym podnieść należy, że do czasu zakończenia postępowania dotyczącego scalenia gruntów ustawodawca wyłączył możliwość dokonywania jakichkolwiek zmian w drzewostanie na działkach objętych postępowaniem scaleniowym. W tych okolicznościach twierdzenia skarżącego nie mogły stanowić podstawy do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że złożony w sprawie wniosek nie zawiera szerszego uzasadnienia. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.